Οι γέροι ξέρουν..., της Λιάνας Κανέλλη

Οι γέροι ξέρουν...

Τέτοιες ώρες μαύρες κι άραχλες σκέφτομαι κάτι βασανισμένους γέρους κομμουνιστές, με παράσημα βασανιστηρίων στα κορμιά τους, εφιάλτες εξορίας που δεν ξεπεράστηκαν σε πολυτελείς σοφάδες ψυχαναλυτών και δεν πουλήθηκαν σε βιβλιαράκια τσέπης. Είναι εκείνα τα μάτια τους στις συγκεντρώσεις να κοιτάνε τα νιάτα χωρίς φθόνο, να καμαρώνουν και συχνά πυκνά να βγάζουν μιαν τρυφερή αυστηρότητα, όταν το πάθος των γύρω τους υπολείπεται της δικής τους αντοχής για τα μελλούμενα της τάξης και του Κόμματος.

Μερικούς τους ξαναβρίσκω σε κάτι φωτό στη στήλη με τις κηδείες. Τη μόνη που βάζει πρόσωπα. Που τη βρίσκω χρόνια τώρα, από δεκαετίες, μακάβρια πένθιμη, αλλά συνάμα τίμια και γενναία. Και βλέπω τη γιαγιά με το τσεμπέρι, κι από κάτω διαβάζω, σε μερικές γραμμές μια ζωή, έναν αγώνα, ταινίες ολόκληρες τεράστιου ιστορικού μήκους. Πρωταγωνιστές μιας τάξης, της εργατικής, που γράφει κάθε μέρα κι ένα στίχο στο έπος της ζωής, της κερδισμένης και μηδέποτε χαρισμένης.

Αυτοί οι αγωνιστές , αναρωτιέμαι όχι τι σκέφτονται αλλά κυρίως τι αισθάνονται τώρα που βλέπουν τους βρικόλακες ναζί να ξερνάνε «νομιμότητες». Ταγματασφαλίτες, Τεατζήδες, οιονεί δοσίλογοι, δεσμοφύλακες μπουντρουμιών, μια γελοιοποιημένη τηλεταινία σύγχρονων ανθρωποφάγων στο πολιτικό θέατρο σκιών. Αναπαράσταση...

Θέλω να φαντάζομαι πως είναι οι μόνοι που δε φτύνουν τον κόρφο τους γιατί δεν άντεξαν εκεί τα φίδια. Ούτε τα δηλητηριώδη του φασισμού τα κρυμμένα σε σφαίρες, ούτε εκείνα τα χειρότερα τα γλυκόσυρτα τα γητευτικά του συμβιβασμού. Νοιώθω πως έχουν τη δημογεροντική εκείνη ικανότητα των μαθημένων σε αγώνες, να εξοστρακίζουν την αφόρητη ασχήμια κι αυτή καθαυτή τη βρώμα των ερπετοειδών που ιεραρχούν τη ζωή στενεύοντας το σύμπαν ολάκερο από τη γλώσσα ως την ουρά τους. Αυτοί οι βετεράνοι κομμουνιστές είναι θαρρώ οι ξεχωριστοί άνθρωποι των αγκυλωτών ελληνικών ημερών που καταφέρνουν να μην ανατριχιάζουν από αηδία.

Εγγυώνται και με μόνη την ύπαρξή τους ανάμεσα και δίπλα μας, πως δεν επιτρέπονται οι εκπλήξεις όταν οι μελανοχίτωνες ξεσαλώνουν. Οι γέροι μας αυτοί, είναι πηγή με καθαρό νερό που διώχνει τη σύγχυση και δροσίζει τους αποκαμωμένους και τους άμαθους. Ακόμα κι αν μιλάνε, ακόμα κι όταν τα πόδια τους δεν τους βαστάνε, στα μάτια τους τα μισόσβηστα καίει εκείνη η σπίθα της έμπρακτης γνώσης. Αυτοί ξέρουν πώς νικιέται το θεριό, γιατί το νίκησαν. Ξέρουν πού κρύβεται, γιατί το ξετρύπωσαν. Ξέρουν να παραδώσουν στις επόμενες γενιές ιδεολογικό οπλισμό, γιατί τον διατήρησαν. Οι γέροι μας εδώ και τώρα παραδίνουν σκυτάλη κι όσοι τη φέρουμε μαθαίνουμε όχι απλώς πώς να ζήσουμε, αλλά πώς να γεράσουμε. Με τα στερνά να τιμούν τα πρώτα!

Της

Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7632485

Ριζοσπάστης της Κυριακής, Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013, σελ. 5, Πατριδογνώμιο

Αφιέρωμα στον Μιχάλη Κατσαρό

Αφιέρωμα στον Μιχάλη Κατσαρό

Τιμώντας τη μνήμη του ποιητή Μιχάλη Κατσαρού(21 Νοέμβρη 1998), το Αρχείο της ΕΡΤ, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει μέσω των ιστοσελίδων www.ert-archives.gr και www.ert.gr το σχετικό επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ των Γιώργου και Ηρώς Σγουράκη «Μονόγραμμα», παραγωγής 1983.

Στο ντοκιμαντέρ, ο ποιητής μιλά για τη ζωή και το έργο του, περπατώντας στο κέντρο της Αθήνας και περιγράφοντας τις καθημερινές του δραστηριότητες. Παράλληλα, διαβάζει αποσπάσματα ποιημάτων του και αναλύει τις σκέψεις του για την ποίηση και την τέχνη. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη θητεία του στο Μετοχικό Ταμείο Στρατού, στη Σχολή Θεάτρου του Δεσποτίδη μετά την απελευθέρωση, στην πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία με το ποίημα «Μπαρμπερίνικο καράβι» (1946), καθώς και στο λογοκριμένο ποίημά του «Αντισταθείτε (Η Διαθήκη μου)». Την αφήγηση πλαισιώνουν αποσπάσματα μελοποιημένης ποίησης του Μ. Κατσαρού όπως, το «Τύμπανα παίζω» και το «Μάχομαι».

Ο Μιχάλης Κατσαρός γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1920. Εκανε την πρώτη του εμφάνιση στα Γράμματα μέσα από το περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων», το 1929. Στη διαδήλωση του 1935 στην Κυπαρισσία για τα «Σταφιδικά» συμπορεύτηκε με τους σταφιδοπαραγωγούς, κρατώντας το κόκκινο λάβαρο του ΚΚΕ, ενώ έγραψε και ποίημα αφιερωμένο στα γεγονότα αυτά.

Ελαβε μέρος στο Αλβανικό έπος, ως αεροπόρος, ενώ στη διάρκεια της φασιστικής Κατοχής πάλεψε μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Πιάστηκε από συνεργάτες των Γερμανών και βασανίστηκε άγρια στα κολαστήρια της Γκεστάπο και των φυλακών Χατζηκώστα. Ελαβε μέρος στο Μεγάλο Δεκέμβρη του 1944, πολεμώντας κατά των Εγγλέζων ιμπεριαλιστών.

Το καλοκαίρι του 1945, έγινε μέλος του ΚΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε ποίημά του με τίτλο «Σήμερα έγινα σύντροφος». Τον Αύγουστο του 1945, και πάλι ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε το ποίημα «Χιροσίμα» με αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο.

Στις 26 Μάη 1947 ο «Ριζοσπάστης» με αφορμή το θάνατο του Γιώργη Σιάντου, μιας θρυλικής προσωπικότητας του ΚΚΕ, που πέθανε στις 20 Μάη, δημοσίευσε το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού «Στον τάφο του Γ. Σιάντου», δεκαπεντασύλλαβος με δημώδες άρωμα θρήνου.

Ο Μιχάλης Κατσαρός εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς, εξέδωσε 14 ποιητικές συλλογές, πέντε φιλοσοφικά κείμενα και το μυθιστόρημα «Οι Συλλέκται της Μονόχρα».

Τα έργα του Μιχάλη Κατσαρού έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τους Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο και Αργύρη Κουνάδη.

Ριζοσπάστης, Παρασκευή 23 Νοέμβρη 2012, σελίδα 30

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7158770

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

5/10/2012 -- Από τον Καρούζο στον Βαλαωρίτη
28/11/2009 -- Ο ποιητής του «Αντισταθείτε»
13/11/2004 -- Το «Αντισταθείτε» του ποιητή...
22/11/2003 -- Κατά Σαδδουκαίων
21/11/2002 -- Ο ποιητής του «Αντισταθείτε»

Ευτυχώς υπάρχουν και όμορφες στιγμές στους ελληνικούς δρόμους!

Ευτυχώς υπάρχουν και όμορφες στιγμές στους ελληνικούς δρόμους!

Πηγή: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2012/10/blog-post_833.html
και https://www.facebook.com/photo.php?fbid=427689780627812&set=a.144892308907562.31364.100001603826672&type=1&ref=nf

Βγες από το χάος - ΤΩΡΑ ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ

Βγες από το χάος - ΤΩΡΑ ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ
 

Άστρο λαμπρό μας οδηγεί ...

ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ: ΛΕΒΕΝΤΟΜΑΝΝΑ ΡΟΥΜΕΛΗ

ΛΕΒΕΝΤΟΜΑΝΝΑ ΡΟΥΜΕΛΗ
«Δόξα στην πρώτη σου ψυχή και νου, τον Άρη»
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ

Ηρώων γεννήτρα Ρούμελη κι ανταρτομάννα,
σ' εσέ πρωτοκτυπάει του Σηκωμού η καμπάνα
από τα χρόνια τα παλιά, το Εικοσιένα,
κάθε που η γη σου χάνεται. Δόξα σ' εσένα!

Της Λεφτεριάς αθάνατη λεβεντομάννα,
ακούω το Γοργοπόταμο, την Αλαμάνα,
το θρυλικό χιλιόμετρο πενηνταένα,
να λένε την αντρειά σου, ύμνο σ' Εσένα!

Παιδιά του λαού οι αρματολοί σου εφέραν, Μάννα,
σ' όλα σου τα παιδιά του Λυτρωμού το μάνα.
Δόξα στον κάθε πολεμάρχο σου κι ακρίτη,
δόξα σ' εσένα Μεραρχία δεκάτη Τρίτη.

Δόξα στην πρώτη σου ψυχή και νου, τον Άρη,
τον πρώτο καπετάνιο σου κι άξιον μπροστάρη,
που, όντας επέσαν όλοι, υψώθη σπάθα πρώτη
ενάντια στον Οχτρό κ' ενάντια στον Προδότη.

Σημείωση:
Το ποίημα του Κ. Βάρναλη δημοσιεύεται εδώ φωτοτυπημένο από αντίγραφο, που έγινε από τα χέρια του ίδιου του εθνικού μας ποιητή, ειδικά για την έκδοση τούτη.
Ο Κ. Βάρναλης το αυτόγραφο ποίημά του συνόδεψε με το παρακάτω σημείωμα:

«Το ποίημα γράφτηκε στα 44, όταν οι αντάρτες κατεβήκανε πια έξω από την Αθήνα. Δημοσιεύτηκε μοναχό του σε καρτόνια με τη σημαία μας απάνω ή με τον Άρη - δε θυμάμαι!
Κ.Β. »

Σημ. του εκδ.: Το ποίημα δημοσιεύτηκε και στο Λεύκωμα της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Ρούμελης, που κυκλοφόρησε μετά την απελευθέρωση.

Φώτης Αγγουλές

Ναγκασάκι
Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.
Σήμερα, έπεσε η Ατομική...
Σήμερα, στα λιμάνια,
οι σωματέμποροι κι οι πορτοφολάδες
μπορούν να περηφανεύονται
που δεν έγιναν εφευρέτες...
Σήμερα, θα μπορούσε να λέει στην προσευχή της,
μια πόρνη:
"Θεέ μου, σ' ευχαριστώ,
που δεν γέννησα...".
...........Από τη συλλογή Φουτσιγιάμα, Χίος 1962.

(sarantakos):(Το πήρα από τη μελέτη «Φώτης Αγγουλές» του Γιώργου Σιδέρη. Έχει μελοποιηθεί από το συγκρότημα Ωχρά Σπειροχαίτη).
Έκανα αντιπαραβολή με τον τόμο «Εκ νέου» σε επιμέλεια Γ. Μπλάνα (εκδ. Γαβριηλίδη).
Πηγή: http://www.sarantakos.com/liter/aggoules/nagasaki.html




ΜΗΝ ΚΑΡΤΕΡΑΤΕ
Μην καρτεράτε να λυγίσουμε
μήτε για μια στιγμή,
μηδ' όσο στην κακοκαιριά
λυγάει το κυπαρίσσι.
Εχουμε τη ζωή πολύ,
πάρα πολύ, αγαπήσει.


ΟΙ ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΙ
Προσπαθήστε συνάνθρωποι,
να τους καταλάβετε τους χιονάνθρωπους.
Μας μισούν γιατί,
ξέρουνε πως σαν έβγει ο ήλιος
ό,τι είναι φτιαγμένο με
χιόνι θα λιώσει.

Πηγή: http://archive.enet.gr/online/online_print?id=25134628



Στάλινγκραντ
Λευτέρης-Δικαίος είπε...
Αντί για δικά μου φτωχά λόγια, αντιγράφω από τη μελέτη «Φώτης Αγγουλές» του Γιώργου Σιδέρη:

«Με έξι ελεύθερους στίχους αφάνταστης περιεκτικότητας λέει τα πάντα ο Αγγουλές στο ποίημά του:

Πριν απ' τη δόξα ήρθεν ο ήλιος στις στέππες
και λιώσαν τα χιόνια και ζεσταθήκαν οι καρδιές των ανθρώπων.
Ύστερα
πήρε ο χάρος τον Τσάρο.
Κι ύστερα
οι λαοί αποκτήσανε Στάλινγκραντ.

»Εξηγεί το ιστορικό γεγονός Στάλινγκραντ με τη διαλεχτική μέθοδο. Βλέπει ότι το Στάλινγκραντ δεν είναι ένα τυχαίο και συμπτωματικό γεγονός, που θα μπορούσε να γίνει οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Το βλέπει σαν το αποτέλεσμα, σαν το αποκορύφωμα μιας ολόκληρης πορείας ενός λαού, που πέρασε από κατάχτηση σε κατάχτηση κι ανέβηκε σκαλί σκαλί την κοινωνική ανάπτυξη και πρόοδο, μέχρι που μπόρεσε να δώσει ένα Στάλινγκραντ σύμβολο».
3 Φεβρουαρίου 2011 5:18 μ.μ.
Πηγή: http://redwildwind.blogspot.com/2011/02/blog-post_8175.html