Λεύκιος Κουίνκτιος Φλαμινίνος

Λεύκιος Κουίνκτιος Φλαμινίνος
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη μητρική γλώσσα	L. Quinctius T.f.L.n. Flamininus (Λατινικά)
Γέννηση	2ος αιώνας π.Χ. Αρχαία Ρώμη
Θάνατος	170 π.Χ.
Χώρα πολιτογράφησης	Αρχαία Ρώμη
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	πολιτικός στρατιωτικός
Περίοδος ακμής	230 π.Χ. - 170 π.Χ.
Οικογένεια
Τέκνα	Titus Quinctius Flamininus Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος (ύπατος το 150 π.Χ.)
Γονείς	Titus Quinctius Flamininus
Αδέλφια	Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος
Οικογένεια	Quinctii Flaminini
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	praetor urbanus (199 π.Χ.) curule aedile (201 π.Χ.) Ρωμαίος συγκλητικός (άγνωστη τιμή) Ύπατος στην αρχαία Ρώμη (192 π.Χ.) augur (213 π.Χ.–170 π.Χ.) Λεγάτος (198 π.Χ.–194 π.Χ.) Λεγάτος (191 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Κουίνκτιος Φλαμινίνος, λατιν.: Lucius Quinctius Flamininus (απεβ. το 170 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός που υπηρέτησε ως ύπατος το 192 π.Χ. μαζί με τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο. Τελικά αποβλήθηκε από τη Σύγκλητο από τον Μ. Π. Κάτωνα τον Πρεσβύτερο.

Πρώιμη σταδιοδορμία και ο Β' Μακεδονικός Πόλεμος

Μέλος του πατρικικού γένους των Κουινκτίων, ο ΛΕύκιος Κουίνκτιος Φλαμινίνος ήταν ο αδελφός του Tίτου Κουίνκτιου Φλαμινίνου. Εξελέγη αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 201 π.Χ., και το 199 π.Χ., υπηρέτησε ως πραίτωρ της πόλης (praetor urbanus). Το επόμενο έτος (198 π.Χ.), το πραιτορική απεριόριστη εξουσία του (imperium) διακόπηκε από τη Σύγκλητo, αρχικά για να αναλάβει το έργο της διάθεσης γης στην Ιταλία, για βετεράνους που είχαν υπηρετήσει στην Ισπανία. Ωστόσο, ο αδελφός του Τίτος εξασφάλισε ότι του ανατέθηκε η διοίκηση ενός στόλου γύρω από την Ελλάδα και έγινε υπεύθυνος για την ασφάλεια των ιταλικών παράκτιων περιοχών κατά τη διάρκεια του Β' Μακεδονικού Πολέμου .

Ο Φλαμινίνος κατέπλευσε αρχικά στην Κέρκυρα, και έχοντας τον στόλο που του παρέδωσε ο προκάτοχός του Λεύκιος Απούστιος κοντά στο νησί Ζάμα, ταξίδευσε αργά από το ακρωτήριο Μαλέας ως τον Πειραιά, για να ενωθεί με τα πλοία που είχαν σταθμεύσει εκεί για την προστασία της Αθήνας. Αμέσως μετά ενώθηκε με τους συμμαχικούς στόλους του Άτταλου Α' της Περγάμου και της Ρόδου, και ο Φλαμινίνος τους χρησιμοποίησε για να πολιορκήσει την Ερέτρια, η οποία είχε καταληφθεί από τις Μακεδονικές δυνάμεις. Τελικά κατέλαβε την πόλη κατά τη διάρκεια μίας νυχτερινής επίθεσης, κατά την οποία οι πολίτες παραδόθηκαν. Ο Φλαμινίνος ήρθε με μία μεγάλη συλλογή έργων τέχνης ως μερίδιο από τη λεία του μετά την άλωση της Ερέτριας. Η είδηση της νίκης του διαδόθηκε γρήγορα, και η Κάρυστος του παραδόθηκε χωρίς να χρειαστεί να σηκώσει το δάχτυλό του ο Φλαμινίνος.

Έχοντας εξασφαλίσει την κατοχή των δύο κυριότερων πόλεων του νησιού της Εύβοιας, ο Φλαμινίνος απέπλευσε για τις Κεχριές, και άρχισε να προετοιμάζεται για την πολιορκία της Κορίνθου. Αν και μπόρεσε να καταλάβει τις Κεχρεές, νικήθηκε όταν προσπάθησε να ξεπεράσει τις άμυνες της Κορίνθου. Αφού έλαβε οδηγίες από τον αδελφό του, τον ανθύπατο επικεφαλής του πολέμου, ο Φλαμινίνος έστειλε πρεσβευτές στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, ζητώντας την υποστήριξή τους στον πόλεμο. Οι περισσότερες πόλεις-κράτη πέρασαν στη ρωμαϊκή πλευρά, και ενώθηκαν με τον Φλαμινίνο στην πολιορκία της Κορίνθου. Όταν οι Αχαϊκές δυνάμεις ενώθηκαν με τις λεγεώνες του, τα στρατεύματα υπό τη διοίκησή του κατάφεραν να εξισωθούν με τον αριθμό των υπερασπιστών της πόλης, στους οποίους περιλαμβανόταν ένας μεγάλος αριθμός Ιταλών που είχαν εγκαταλείψει τους Ρωμαίους κατά τη διάρκεια του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου. Στο τέλος ο Φλαμινίνος δεν μπόρεσε να σπάσει τις άμυνές τους, και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πολιορκία. Επέστρεψε στον στόλο του, και απέπλευσε για την Κέρκυρα, όπου στάθμευσε τον χειμώνα.

Το 197 π.Χ. διορίστηκε λέγατος υπό τις διαταγές του αδελφού του, με τη συνεχιζόμενη διοίκηση του ρωμαϊκού στόλου, θέση που συνέχισε να κατέχει μέχρι το 194 π.Χ. Η πρώτη του πράξη ήταν να συνοδεύσει τον αδελφό του σε ένα συνέδριο με τον τύραννο Nάβη στο Άργος. Λίγο πριν από τη Μάχη των Κυνός Κεφαλών, ο Φλαμινίνος έμαθε για την απόφαση της Ακαρνανίας να ενωθεί με τον Φίλιππο Ε' της Μακεδονίας, και έτσι απέπλευσε για να αποκλείσει την πόλη της Λευκάδας. Μετά από μία σύντομη αντίσταση, οι Ρωμαίοι εισέβαλαν στην πόλη, και κατέσφαξαν μεγάλο αριθμό Ακαρνάνων, οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι να μην παραδοθούν. Μόνο μετά την είδηση της ρωμαϊκής νίκης στις Κυνός Κεφαλές, η υπόλοιπη Ακαρνανία υποτάχθηκε στον Φλαμινίνο.

Το 195 π.Χ. ο Φλαμινίνος υποστήριξε και πάλι τον αδελφό του παρέχοντας μία μοίρα 40 πλοίων, για να συνοδεύσει την εκστρατεία τού αδελφού του εναντίον του Νάβη της Σπάρτης. Ο Φλαμινίνος κατέλαβε πολλές παραθαλάσσιες πόλεις με τη βία, ενώ κάποιες άλλες του άνοιξαν οικειοθελώς τις πύλες τους, προτού αρχίσει να αποκλείει το Γύθειο δια θαλάσσης, ενώ ο αδελφός του έφτασε τελικά για να ξεκινήσει την πολιορκία προς την ξηρά. Τελικά η πόλη προδόθηκε στους Ρωμαίους από τον Γοργόπα.

Αξίωμα υπάτου

Το 193 π.Χ. ο Φλαμινίνος επέστρεψε στην Ιταλία, όπου έλαβε υποψηφιότητα για την υπατεία του 192 π.Χ. Ο κύριος αντίπαλός του ήταν ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα, του οποίου η υποψηφιότητα υποστηρίχθηκε από τον ήρωα του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου, Π. Κ. Σκιπίωνα Αφρικανό. Ωστόσο, καθώς ο Φλαμινίνος υποστηρίχθηκε από τον αδελφό του Τίτο, ο οποίος μόλις είχε πανηγυρίσει έναν θρίαμβο για τη νίκη τους επί του Φίλιππου της Μακεδονίας, ο Τίτος μπόρεσε να χρησιμοποιήσει την εξουσία του (auctoritas) για να βοηθήσει τον αδελφό του να κερδίσει τις εκλογές, ενώ ο συνάδελφός του ήταν ο Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος.

Τοποθετήθηκε υπεύθυνος για τη διεξαγωγή των εκλογών της Συνέλευσης (Comitia) και έλαβε την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (κοιλάδα του Πάδου) ως υπατική επαρχία του, ενώ η Ιταλία ανατέθηκε και στους δύο υπάτους. Στη διαδρομή του προς τα βόρεια, συμμετείχε στις μάχες ενάντια στις Λιγούρων. Στην περιοχή της Πίζας τους νίκησε στη μάχη, σκοτώνοντας σύμφωνα με πληροφορίες περίπου 9.000 από τους εχθρούς, καθώς οι υπόλοιποι υποχώρησαν στο οχυρωμένο στρατόπεδό τους, το οποίο ο Φλαμινίνος έθεσε σε πολιορκία. Κατά τη διάρκεια της νύχτας οι Λίγουρες διέφυγαν, και ο Φλαμινίνος κατέλαβε το άδειο στρατόπεδο το επόμενο πρωί. Στη συνέχεια προχώρησε στην επικράτεια των Bοίων, την οποία λεηλάτησε.

Προς το τέλος της υπατικής του θητείας, η Σύγκλητος αποφάσισε να διεξαχθούν εκλογές το συντομότερο δυνατό. Έτσι, ζήτησαν από τον Φλαμινίνο να παραιτηθεί προσωρινά από τις λεγεώνες του στον βορρά, και να επιστρέψει στη Ρώμη. Υπακούοντας στην οδηγία, καθοδόν προς την πόλη εξέδωσε διάταγμα που ζητούσε εκλογές. Όταν τελείωσαν οι εκλογές, ο Φλαμινίνος επέστρεψε βόρεια για να συνεχίσει να παρενοχλεί τους Βόιους, οι οποίοι σύντομα υποτάχθηκαν σε αυτόν. Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη στο τέλος της υπατείας του, η Σύγκλητος τον διέταξε να συλλέξει νέο στρατό, προκειμένου οι εισερχόμενοι ύπατοι να έχουν έτοιμη δύναμη, σε περίπτωση που ξεκινήσει πόλεμος εναντίον του Αντιόχου Γ' του Μεγάλου. Για το επόμενο έτος διορίστηκε λεγάτος υπό τον νέο ύπατο Mάνιο Ακίλιο Γλαβρίωνα, ο οποίος πολέμησε στην Ελλάδα με το ξεκίνημα του Ρωμαιο-Συριακού Πολέμου. Τελικά αντικαταστάθηκε από τον Μ. Π. Κάτωνα τον Πρεσβύτερο και τον Λεύκιο Βαλέριο Φλάκκο.

Αποβολή από τη Σύγκλητο και το τέλος

Το 184 π.Χ. ο Φλαμινίνος εκδιώχθηκε από τη Σύγκλητο από τον τιμητή, Μ. Π. Κάτωνα τον Πρεσβύτερο, σύμφωνα με αναφορές για ανάρμοστη συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της υπατείας του. Σε ομιλία του ενώπιον της Συγκλήτου, ο Κάτων κατηγόρησε τον Φλαμινίνο για διάφορες κατηγορίες. Σύμφωνα με τον Τ. Λίβιο, ο οποίος λέει ότι είχε πρόσβαση σε μία ομιλία του Κάτωνα για το θέμα, ο Φλαμινίνος είχε δελεαστεί αστειευόμενος από τον νεαρό άνδρα εραστή και πόρνο του, Φίλιππο τον Καρχηδόνιο, για να αναπληρώσει το γεγονός ότι έσυρε τον Φίλιππο μακριά από τη Ρώμη και έχασε τους αγώνες των Μονομάχων, στους οποίους ο Φλαμινίνος ζήτησε άσυλο μέσω προσωπικού του ξίφους (gladius). Σε μία άλλη εκδοχή που επικυρώθηκε από μεταγενέστερους συγγραφείς, ο εραστής ήταν γυναίκα. Ο Έβεριτ συνεχίζει εξηγώντας, στη σελίδα 448, ότι «υπάρχουν παραλλαγές σε αυτήν την ιστορία, μία είναι ότι ο νεαρός ήταν κορίτσι, μία άλλη ότι ο άνδρας που σκοτώθηκε ήταν καταδικασμένος εγκληματίας παρά διακεκριμένος Κέλτης, μία τρίτη ότι η πόρνη ζήτησε την εκτέλεση, και, τέλος, ότι η πράξη έγινε από τον ραβδούχο (lictor), όχι από τον ίδιο τον ύπατο. Ο Κάτων είπε για την υπόθεση, και δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητηθεί η εκδοχή του Κάτωνα είναι πιθανό να είναι η πιο κοντινή στην αλήθεια».

Ανεξάρτητα από τις θεατρικές κατηγορίες, η πραγματικότητα ήταν ότι η απομάκρυνση του Φλαμινίνου από τη Σύγκλητο ήταν μέρος μίας ευρύτερης πάλης μεταξύ του ολιγαρχικού κόμματος των Σκιπιώνων και των αντιπάλων τους, με επικεφαλής τον Κάτωνα. Αποφασισμένος να περιορίσει την επιρροή του Π. Κ. Σκιπίωνα Αφρικανού και να αποτρέψει την άνοδο ενός ολιγαρχικού συστήματος εντός της Δημοκρατίας, ο Κάτων είχε αποφασίσει να κάνει ένα παράδειγμα ορισμένων επιφανών μελών του ολιγαρχικού κόμματος, το πιο σημαντικό από τα οποία ήταν ο Λεύκιος Κουίνκτιος Φλαμινίνος.

Ακόμη και με την αποπομπή του από τη Σύγκλητο, ο Φλαμινίνος παρέμεινε δημοφιλής στον λαό της Ρώμης. Αρχικά, μόλις κυκλοφόρησαν τα νέα για την απομάκρυνσή του, πραγματοποιήθηκε μία δημόσια συνάντηση (contio) για να συζητηθεί το θέμα, όπου ο Κάτων έδωσε μία ομιλία υπερασπιζόμενος τις ενέργειές του για την αποβολή του Φλαμινίνου. Ο Φλαμινίνος αρνήθηκε την προσφορά του Κάτωνα να δικαιώσει τον εαυτό του με μία συμφωνία (sponsio). Σε μία περίπτωση, όταν παρακολούθησε το θέατρο, ο Φλαμινίνος καθόταν όσο το δυνατόν πιο μακριά από τις θέσεις, που είχαν προοριστεί για τους συγκλητικούς. Ο κόσμος διαμαρτυρήθηκε δυνατά γι' αυτή την ταπείνωση σε έναν πρώην ύπατο, και ησύχασαν μόνο όταν συμφώνησε να μετακομίσει, και να πάρει θέση μεταξύ των συγκλητικών υπατικού βαθμού.

Ο Φλαμινίνος ήταν οιωνοσκόπος (augur) από το 213 π.Χ. έως το 170 π.Χ., το έτος του τέλους του.

Πηγές

• Broughton, T. Robert S., The Magistrates of the Roman Republic, Vol I (1951)
• Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Vol II (1867).