Γάιος Σερουίλιος Γλαυκίας
| Γάιος Σερουίλιος Γλαυκίας | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | C. Servilius Glaucia (Λατινικά) |
| Γέννηση | 142 π.Χ. (περίπου)[1] Αρχαία Ρώμη |
| Θάνατος | Δεκέμβριος 100&12b00p;π.Χ." ή 100 π.Χ.[2] Ρώμη |
| Συνθήκες θανάτου | ανθρωποκτονία |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Πραίτορας |
Ο Γάιος Σερουίλιος Γλαυκίας, λατινικά: Gaius Servilius Glaucia (απεβ. στα τέλη του 100 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που υπηρέτησε ως πραίτωρ το 100 Π.Χ. [3] Είναι πιο γνωστός ως παράνομος υποψήφιος για την υπατεία του 99 π.Χ. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια ταραχών και πολιτικής βίας το έτος 100 π.Χ., ενώ επεδίωκε την υπατική υποψηφιότητα.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Γλαυκίας καταγόταν από υπατικούς προγόνους, καθιστώντας τον έναν από τους ευγενείς (nobiles). [4] Η δημόσια σταδιοδρομία του ξεκίνησε με το αξίωμα του ταμία (quaestor) λίγο πριν το 109 π.Χ. [5] [6]
Το έτος 104 ή 101 π.Χ. (T.R.S. Μπρώτον, στο Αξιωματούχοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, εκφράζει και τα δύο έτη ως πιθανότητες, αλλά προτιμά το 101 π.Χ. Ο Ερνστ Μπάντιαν ισχυρίζεται ότι είναι το έτος 101 π.Χ.), ο Γλαυκίας υπηρέτησε ως τριβούνος των πληβείων. Η τριβουνία του, ανεξαρτήτως, πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο πριν από αυτή του Λεύκιου Απουλήιου Σατουρνίνου, αν και οι λεπτομέρειες δεν μπορούν εύκολα να προσδιοριστούν, λόγω έλλειψης σαφήνειας στην αφήγηση του Αππιανού. [7] Κατά τη διάρκεια της θητείας του ψήφισε νομοθεσία, με την οποία μεταφέρεται η ομάδα των ενόρκων -στο μόνιμο δικαστήριο για τον εκβιασμό (the quaestio de repetundis)- από την τάξη των συγκλητικών στην τάξη των ιππέων. Στον νόμο, προέβλεπε επίσης την ανάκτηση των εκβιασθέντων κεφαλαίων από τους τελικούς αποδέκτες, και όχι μόνο από αυτούς που είχαν καταδικαστεί. Ο νόμος απαγόρευε επίσης στους καταδίκους να απευθύνονται σε δημόσιες συνελεύσεις. Το πιο σκανδαλώδες, όταν προήδρευε στις εκλογές των διαδόχων, ένας επιτυχημένος υποψήφιος με το όνομα Nούννιος ή Νόνιος δολοφονήθηκε και ο Σατουρνίνος εξελέγη ως αντικαταστάτης. [8] [9]
Ο τιμητής του 102 π.Χ., ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Νουμιδικός, προσπάθησε να εκδιώξει τον Γλαυκία από τη Σύγκλητο, αλλά δεν τα κατάφερε. [4] Τον επόμενο χρόνο, ο Γλαυκίας εξελέγη πραίτωρ για το 100 π.Χ. Κατά το έτος αυτό συμμάχησε με τον ύπατο Γάιο Μάριο και τον Σατουρνίνο. Ο Σατουρνίνος ξεκίνησε ένα νομοθετικό πρόγραμμα, που προσπάθησε να επεκτείνει τις επιδοτήσεις σιτηρών, να δημιουργήσει αποικίες βετεράνων στις επαρχίες, να δώσει στον Mάριο εξουσίες να χορηγήσει ρωμαϊκή υπηκοότητα, και να αναδιανείμει τη γη που κατασχέθηκε από τους Κίμβριους (μία γερμανική φυλή που οι Ρωμαίοι είχαν νικήσει τον προηγούμενο χρόνο). [10] Η νομοθεσία που εφαρμόστηκε σε μεγάλο βαθμό με τη βία και κατά παράβαση του θρησκευτικού νόμου, σκανδαλίστηκε περαιτέρω από τον Σατουρνίνο, που κέρδισε την επανεκλογή του στην τριβουνία επίσης μέσω της βίας. [11]
Το τέλος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η ημερομηνία θανάτου του Γλαυκία αμφισβητείται. Ο Αππιανός ισχυρίζεται ότι τόσο αυτός, όσο και ο Σατουρνίνος απεβίωσαν στις 10 Δεκεμβρίου 100 π.Χ. Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί, συμπεριλαμβανομένων των Eρνστ Μπάντιαν και Eμίλιο Γκάμπα, πιστεύουν ότι αυτό είναι εσφαλμένο, και ότι οι ισχυρισμοί του Aππιανού είναι ασυμβίβαστοι με τη ρωμαϊκή εκλογική διαδικασία. [12] Το ότι η αφήγηση του Aππιανού είναι εσφαλμένη, εδώ είναι πλέον γενικά αποδεκτό. [13]
Ανεξάρτητα, η αφήγηση του τέλους του Γλαυκία που παρέχεται στον Αππιανό, είναι σε μεγάλο βαθμό ασυμβίβαστη με την πιο αξιόπιστη περιγραφή του Κικέρωνα για τα γεγονότα του 100 π.Χ. Ο Γλαυκίας προσπάθησε εκείνη τη χρονιά να διεκδικήσει την υπατεία και, αν η υποψηφιότητά του είχε γίνει αποδεκτή, θα είχε κερδίσει λόγω της τεράστιας δημοτικότητάς του. Αλλά η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε από τον προεδρεύοντα, σχεδόν σίγουρα τον Μάριο σε αυτή την περίπτωση. [14] Αντίθετα, ο Aππιανός αναφέρει ότι ο Γλαυκίας βρισκόταν στη διαδικασία να χάσει εκείνη την εκλογή από έναν ανταγωνιστή, τον Γάιο Μέμμιο. Ο Αππιανός ισχυρίζεται ότι, για να εξασφαλίσει την εκλογή, ο Γλαυκίας έβαλε να δολοφονήσουν τον Μέμμιο κατά τη διάρκεια της Συνέλευσης (Comitia) ενώπιον του λαού. [12]
Ο Μπάντιαν πιστεύει ότι είναι πιο πιθανό, ότι δεδομένων των ισχυρισμών του Κικέρωνα για δημοτικότητα του Γλαυκία, ο Σατουρνίνος και ο Γλαυκίας επιδίωξαν να περάσουν ένα δημοψήφισμα, για να ανατρέψουν την απόφαση του Mάριου και να διατάξουν την αποδοχή της υποψηφιότητας του Γλαυκία. [15] Όταν ο Σατουρνίνος δολοφόνησε τον Μέμμιο, πιθανότατα ενώ διέφευγε από μία ξαφνική εξέγερση που διέκοψε τη Συνέλευση, πήρε τον λόφο του Καπιτωλίου και συγκάλεσε μία λαϊκή συνέλευση εκεί, για να θεσπίσει μία τέτοια νομοθεσία. [16] Κατόπιν προτροπής του Mάρκου Αιμίλιου Σκαύρου, τότε πρώτου της Συκλήτου (princeps Senatus), η Σύγκλητος πέρασε την τελεσίδικη απόφαση της Συγκλήτου (senatus consultum ultimum). Ο Μάριος ζήτησε ενισχύσεις, και μετά βάδισε στο λόφο. Ο Σατουρνίνος παραδόθηκε, αλλά λιντσαρίστηκε από έναν όχλο, αφού εγκλωβίστηκε στο σπίτι της Συγκλήτου. [11] Περίπου την ίδια περίοδο, ο Γλαυκίας πιθανότατα σκοτώθηκε, αφού τον έσερναν από το σπίτι κάποιου Κλαύδιου. [10] Εναλλακτικά, μπορεί να βρισκόταν με τον Σατουρνίνο στο Καπιτώλιο, όπου λιντσαρίστηκε, λίγο αφότου οι δυνάμεις του Mάριου κατέλαβαν το λόφο. [17]
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1734. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1734. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2021.
- ↑ Broughton 1951, σελ. 574.
- 1 2 Badian 2012.
- ↑ Broughton 1952, σελ. 619.
- ↑ Badian 2012 says 107 BC.
- ↑ Broughton 1952· Badian 2012.
- ↑ Broughton 1951, σελίδες 571-72, citing App. BCiv. 1.28; Cic. Balb. 54; Val. Max. 9.7.3.
- ↑ Badian 1984, σελ. 117 n. 37.
- 1 2 Broughton 1952, σελ. 575.
- 1 2 Broughton 1952, σελ. 576.
- 1 2 Badian 1984.
- ↑ Beness & Hillard 1990, σελ. 269.
- ↑ Badian 1984, σελ. 113.
- ↑ Badian 1984, σελ. 115.
- ↑ Badian 1984, σελ. 117.
- ↑ Beness & Hillard 1990, σελ. 272. However, at no time were all the seditiosi taken to the senate house and lynched en bloc, per Appian. Such a view is "certainly incorrect". Beness & Hillard 1990, σελ. 271.
