Βελγικές βουλευτικές εκλογές 2024
Οι ομοσπονδιακές εκλογές στο Βέλγιο του 2024 διεξήχθησαν στο Βέλγιο στις 9 Ιουνίου 2024.[1] Η Βελγική Βουλή των Αντιπροσώπων απέκτησε 150 μέλη με πενταετή θητεία. Οι ευρωπαϊκές και οι περιφερειακές εκλογές διεξήχθησαν την ίδια ημέρα.[2]
Προφίλ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Έπειτα από μια μακρά διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης που διήρκεσε 494 ημέρες, οι ομοσπονδιακές εκλογές του 2019 οδήγησαν τελικά στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης υπό τον πρωθυπουργό Αλεξάντερ ντε Κρο, αποτελούμενης από τον λεγόμενο συνασπισμό Βιβάλντι. Η κυβέρνηση αντικατέστησε την κυβέρνηση υπό την Σοφί Βιλμές, η οποία ήταν μια υπηρεσιακή κυβέρνηση μειοψηφίας με έκτακτες εξουσίες που της παραχωρήθηκαν από την αντιπολίτευση για να αντιμετωπίσει την πανδημία COVID-19 στο Βέλγιο.[3]
Εκλογικό σύστημα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τα 150 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται σε 11 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, που αποτελούνται από τις δέκα επαρχίες και τις Βρυξέλλες, με αριθμό εδρών από 4 έως 24.[4] Οι έδρες κατανέμονται με τη χρήση της μεθόδου Ντ’Οντ, με εκλογικό όριο 5% ανά περιφέρεια. Οι 87 αντιπρόσωποι που εκλέγονται από τις πέντε επαρχίες της Φλαμανδικής Περιφέρειας, Αμβέρσα (24), Ανατολική Φλάνδρα (20), Φλαμανδική Βραβάντη (15), Λίμπουργκ (12) και Δυτική Φλάνδρα (16), ανήκουν αυτόματα στην ολλανδόφωνη γλωσσική ομάδα στο κοινοβούλιο, ενώ οι 47 που εκλέγονται από τις πέντε επαρχίες της Βαλλονίας, Ενό (17), Λιέγη (14), Λουξεμβούργο (4), Ναμύρ (7) και Βαλλονική Βραβάντη (5), σχηματίζουν τη γαλλόφωνη γλωσσική ομάδα. Οι 16 μέλη που εκλέγονται στις Βρυξέλλες μπορούν να επιλέξουν σε ποια ομάδα θα ενταχθούν. Η κατανομή των εδρών πραγματοποιείται κάθε δέκα χρόνια σύμφωνα με τα πληθυσμιακά δεδομένα, τελευταία φορά με Βασιλικό διάταγμα το 2022, όταν οι Βρυξέλλες και η Ναμύρ απέκτησαν από μία επιπλέον έδρα, ενώ η Ενό και η Λιέγη έχασαν από μία.[5] Η Γερουσία των 60 μελών αποτελείται από 50 αντιπροσώπους των περιφερειακών και κοινοτικών κοινοβουλίων, καθώς και 10 συμπληρωματικούς γερουσιαστές που κατανέμονται αναλογικά μεταξύ των κομμάτων βάσει των αποτελεσμάτων των ομοσπονδιακών εκλογών.[4] Όλοι οι Βέλγοι πολίτες ηλικίας 18 ετών και άνω είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν στις εκλογές. Οι μη Βέλγοι πολίτες που κατοικούν στο Βέλγιο (ανεξαρτήτως ιθαγένειας της ΕΕ) δεν μπορούν να ψηφίσουν, ενώ οι Βέλγοι πολίτες που ζουν στο εξωτερικό μπορούν να εγγραφούν για να ψηφίσουν.[6] Πριν από τις εκλογές, το Βέλγιο μείωσε την ηλικία ψήφου στα 16.[7] Η αρχική εφαρμογή αυτής της αλλαγής επέτρεπε σε νέους 16 και 17 ετών να συμμετέχουν στις εκλογές, αλλά μόνο μετά από αίτημα και έγκριση από τις τοπικές αρχές.[8] Ωστόσο, το Συνταγματικό Δικαστήριο του Βελγίου έκρινε αυτούς τους περιορισμούς αντισυνταγματικούς και τους ακύρωσε.[8] Τον Μάρτιο του 2024, το δικαστήριο αποφάσισε ότι οι κανόνες της υποχρεωτικής ψηφοφορίας θα ισχύουν και για τους 16χρονους και 17χρονους, πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσαν να υποστούν κυρώσεις αν δεν ψήφιζαν.[9] Η ψηφοφορία διεξάγεται ηλεκτρονικά και στους 19 δήμους των Βρυξελλών και στους εννέα γερμανόφωνους δήμους, καθώς και σε 159 φλαμανδικούς δήμους. Η ψηφοφορία με έντυπα ψηφοδέλτια εφαρμόζεται σε 141 φλαμανδικούς δήμους καθώς και σε όλους τους 253 (μη γερμανόφωνους) βαλλονικούς δήμους.[10]
Αποτελέσματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο, ενώ η εν ενεργεία κυβερνητική συμμαχία υπό τον πρωθυπουργό Αλεξάντερ ντε Κρο και το κόμμα του, τους Ανοικτούς Φλαμανδούς Φιλελεύθερους και Δημοκράτες, διατήρησε την πλειοψηφία της με μόλις μία έδρα, παρά το γεγονός ότι το τελευταίο κόμμα υποχώρησε στην ένατη θέση σε αριθμό ψήφων. Το Μεταρρυθμιστικό Κίνημα αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα στις περιοχές των Βρυξελλών και της Βαλλονίας.[11]
 | |||||||||||||
| Κόμμα | Ψήφοι | Έδρες | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Ψήφοι | % | +/- | Έδρες | +/- | |||||||||
| Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (N-VA) | 1.167.061 | 16,71 | ▲ +0,68 | 24 | ▼ −1 | ||||||||
| Φλαμανδικό Συμφέρον (VB) | 961.601 | 13,77 | ▲ +1,82 | 20 | ▲ +2 | ||||||||
| Μεταρρυθμιστικό Κίνημα (MR) | 716.934 | 10,26 | ▲ +2,7 | 19 | ▲ +5 | ||||||||
| Κόμμα Εργατών του Βελγίου (PTB/PvdA) | 688.369 | 9,86 | ▲ +1,24 | 15 | ▲ +3 | ||||||||
| Εμπρός (Vooruit) | 566.436 | 8,11 | ▲ +1,4 | 13 | ▲ +4 | ||||||||
| Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) | 561.602 | 8,04 | ▼ −1,42 | 16 | ▼ −4 | ||||||||
| Χριστιανοδημοκρατικό και Φλαμανδικό Κόμμα (CD&V) | 557.392 | 7,98 | ▼ −0,91 | 11 | ▼ −1 | ||||||||
| Οι Δεσμευμένοι (LE) | 472.755 | 6,77 | ▲ +3,07 | 14 | ▲ +9 | ||||||||
| Ανοιχτοί Φλαμανδοί Φιλελεύθεροι και Δημοκράτες (Open VLD) | 380.659 | 5,45 | ▼ −3,09 | 8 | ▼ −4 | ||||||||
| Πράσινοι (Groen) | 324.608 | 4,65 | ▼ −1,45 | 7 | ▼ −1 | ||||||||
| Οικολόγοι | 204.438 | 2,93 | ▼ −3,21 | 2 | ▼ −11 | ||||||||
| Ανεξάρτητοι Ομοσπονδιακοί Δημοκράτες (DéFI) | 84.024 | 1,20 | ▼ −1,02 | 1 | ▼ −1 | ||||||||
| Κόμμα ΜΠΛΑΝΚΟ (Parti BLANCO) | 75.683 | 1,08 | Nv. | 0 | ► 0 | ||||||||
| Chez Nous | 64.058 | 0,92 | Nv. | 0 | ► 0 | ||||||||
| Voor U | 43.346 | 0,62 | Nv. | 0 | ► 0 | ||||||||
| Collectif Citoyen | 35.706 | 0,51 | ▲ +0,2 | 0 | ► 0 | ||||||||
| Ομάδα Φουάντ Αχιντάρ (Team Fouad Ahidar) | 24.826 | 0,36 | Nv. | 0 | ► 0 | ||||||||
| Βελγική Ένωση (BUB) | 15.780 | 0,23 | ▼ −0,08 | 0 | ► 0 | ||||||||
| DierAnimal | 10.341 | 0,15 | ▼ −0,55 | 0 | ► 0 | ||||||||
| Volt Ευρώπη | 7.245 | 0,10 | ▲ +0,08 | 0 | ► 0 | ||||||||
| Εργατική Πάλη (LO) | 6.552 | 0,09 | ▲ +0,01 | 0 | ► 0 | ||||||||
| Η Ένωση (L'Unie) | 5.640 | 0,08 | Nv. | 0 | ► 0 | ||||||||
| Πολιτική Επαναδιεκδίκηση των Πολιτών (RMC) | 4.025 | 0,06 | Nv. | 0 | ► 0 | ||||||||
| Αγόρα | 3.473 | 0,05 | Nv. | 0 | ► 0 | ||||||||
| Gezond verstand (GV) | 2.352 | 0,03 | Nv. | 0 | ► 0 | ||||||||
| Έγκυρες ψήφοι | 6.898.873 | 94,30 | |||||||||||
| Άκυρα και λευκά | 416.577 | 5,70 | |||||||||||
| Σύνολο | 7.401.483 | 100 | – | 150 | ► 0 | ||||||||
| Αποχή | 966.546 | 11,55 | |||||||||||
| Εγγεγραμμένοι/Συμμετοχή | 8.368.029 | 88,45 | |||||||||||
Γερουσία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Από την έκτη κρατική μεταρρύθμιση του 2011, η Γερουσία δεν εκλέγεται πλέον άμεσα. Τα περιφερειακά κοινοβούλια εκλέγουν 50 γερουσιαστές με βάση τα αποτελέσματα των ταυτόχρονων περιφερειακών εκλογών (το Φλαμανδικό Κοινοβούλιο εκλέγει 29, το Κοινοβούλιο της Γαλλόφωνης Κοινότητας εκλέγει δέκα, το Κοινοβούλιο της Βαλλονίας οκτώ, το Κοινοβούλιο της Περιφέρειας των Βρυξελλών-Πρωτεύουσας δύο γαλλόφωνους γερουσιαστές και το Κοινοβούλιο της Γερμανόφωνης Κοινότητας έναν). Οι εκλεγμένοι γερουσιαστές, με τη σειρά τους, συμπληρώνουν 10 ακόμη γερουσιαστές (έξι ολλανδόφωνους και τέσσερις γαλλόφωνους), οι οποίοι κατανέμονται βάσει των προηγούμενων αποτελεσμάτων των εκλογών για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, σχηματίζοντας συνολικά 60 γερουσιαστές.[4][13]
Σχηματισμός κυβέρνησης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά τη δημοσιοποίηση των εκλογικών αποτελεσμάτων ο Αλεξάντερ ντε Κρο ανακοίνωσε την παραίτησή του από τη θέση του πρωθυπουργού με ισχύ από τις 10 Ιουνίου. Έπειτα από αυτό, θα παραμείνει υπηρεσιακός πρωθυπουργός έως ότου σχηματιστεί νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ο Τομ Ονχένα ανακοίνωσε επίσης την παραίτησή του από την ηγεσία του κόμματος και απέκλεισε τη συμμετοχή του Open Vld στην επόμενη κυβέρνηση. Από τα γαλλόφωνα κόμματα, ο Φρανσουά ντε Σμε, πρόεδρος του Défi, και ο Πολ Μανιέτ, πρόεδρος του PS, υπέβαλαν επίσης την παραίτησή τους, αν και η παραίτηση του Μανιέτ απορρίφθηκε από το διοικητικό συμβούλιο του κόμματος.[14]
Ο Μπαρτ ντε Βέβερ του Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (N-VA) δήλωσε νίκη. Παρόλο που το Φλαμανδικό Συμφέρον κατέλαβε τη δεύτερη θέση, ο ηγέτης του Τομ φαν Γκρίκεν εξέφρασε απογοήτευση, καθώς το κόμμα αναμενόταν να ξεπεράσει τη N-VA και να γίνει το μεγαλύτερο στη Φλάνδρα. Στη Βαλλονία, ο πρόεδρος του Μεταρρυθμιστικού Κινήματος (MR) Ζορζ-Λουί Μπουσέ τόνισε τη βούληση των ψηφοφόρων για αλλαγή, καθώς το κόμμα του έλαβε περισσότερες ψήφους από το PS για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες.[11][15]
Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, ο πιο προφανής ομοσπονδιακός συνασπισμός θα αποτελούνταν από το δεξιό N-VA και το MR, καθώς και το κεντροαριστερό Vooruit, με τα κεντρώα κόμματα CD&V και Les Engagés ώστε να επιτευχθούν τουλάχιστον 76 έδρες. Άλλοι συνασπισμοί αποκλείονται, μετά την απόφαση των Open Vld και PS να συμμετάσχουν στην αντιπολίτευση. Το Vlaams Belang δεν αναμένεται να συμμετάσχει στην κυβέρνηση σε κανένα επίπεδο, λόγω του υγειονομικού αποκλεισμού (cordon sanitaire).[16][17]
Οι διερευνητικές συνομιλίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης ξεκίνησαν στις 10 Ιουνίου, την επομένη των εκλογών. Όπως συνηθίζεται, οι αρχηγοί των κομμάτων καλούνται μεμονωμένα σε ακρόαση από τον βασιλιά, ξεκινώντας από τα μεγαλύτερα κόμματα.[18] Στις 11 Ιουνίου, τα MR και Les Engagés ανακοίνωσαν προκαταρκτική συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης στο Κοινοβούλιο της Βαλλονίας, μετά τις περιφερειακές εκλογές. Στο πλαίσιο της συμφωνίας, τα δύο κόμματα θα σχημάτιζαν συνεργασία κατά τις συνομιλίες σχηματισμού κυβέρνησης σε ομοσπονδιακό επίπεδο.[19]
Στις 31 Ιανουαρίου 2025 επετεύχθη κυβερνητική συμφωνία μεταξύ των κομμάτων της συμμαχίας «Αριζόνα»,[20] με τον ντε Βέβερ να ορκίζεται πρωθυπουργός στις 3 Φεβρουαρίου 2025.[21]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Quand auront lieu les prochaines elections». IBZ Elections. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2023.
- ↑ «Kogel is door de kerk: op zondag 9 juni 2024 trekken we naar de stembus». VRT (στα Ολλανδικά). Belga. 17 Μαΐου 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2023.
- ↑ Arnoudt, Rik (16 Μαρτίου 2020). «Premier Sophie Wilmès (MR) vraagt morgen het vertrouwen in de Kamer». vrtnws.be (στα Ολλανδικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2024.
- 1 2 3 Office for Democratic Institutions and Human Rights (23-26 January 2024). Federal Elections, 9 June 2024 (Report), p. 4. https://www.osce.org/files/f/documents/7/1/569376.pdf. Ανακτήθηκε στις 11 June 2024.
- ↑ «Brussel krijgt extra volksvertegenwoordiger bij verkiezingen 2024». BRUZZ. 23 Νοεμβρίου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2023.
- ↑ Office for Democratic Institutions and Human Rights 2024, σελ. 6.
- ↑ Camatarri, Stefano; Baudewyns, Pierre; Dandoy, Régis; Reuchamps, Min (2025-11-10). «The 2024 Belgian federal elections: a race to the right». West European Politics 48 (7): 1760–1771. doi:. ISSN 0140-2382. https://doi.org/10.1080/01402382.2025.2492986.
- 1 2 Mańko, Rafał (Αυγούστου 2023). «Voting age for European elections» (PDF). AT A GLANCE European elections 2024. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2025.
- ↑ Times, The Brussels. «Voting now compulsory for people aged 16 and 17 in Belgium, Court rules». www.brusselstimes.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2025.
- ↑ Office for Democratic Institutions and Human Rights 2024, σελ. 5.
- 1 2 O'Carroll, Lisa. «Belgium headed for new government as PM set to resign after general election». The Guardian (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2024.
- ↑ «Élections 2024 - Chambre des représentants - Résultats 2024». IBZ.
- ↑ «Brochure of the Senate» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2024.
- ↑ «Post-Belgian Elections Live: PS leader tries to resign, MR wants to form government soon». 10 Ιουνίου 2024. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2024.
- ↑ Haeck, Pieter· Gijs, Camille· Jack, Victor (9 Ιουνίου 2024). «Belgium drifts to the right — but not far right». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2024.
- ↑ Walker, Lauren (10 Ιουνίου 2024). «Long road ahead or quick decisions: What possible coalitions can be formed?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2024.
- ↑ «"Federal coalition puzzle can be solved quickly, but N-VA will have to make choices"». 11 Ιουνίου 2024. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2024.
- ↑ Chini, Maïthé (9 Ιουνίου 2024). «Now what? How Belgium's government formation works». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2024.
- ↑ «Post-Elections Live (day two): Wallonia reaches government agreement». 11 Ιουνίου 2024. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2024.
- ↑ «Belgium gets new government with Flemish separatist Bart De Wever as PM». Politico.eu. 31 Ιανουαρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2025.
- ↑ Casert, Raf (3 Φεβρουαρίου 2025). «Belgium has a new prime minister, one who long tried to gut the nation and seek regional autonomy». AP News. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2025.
