Κάθε φορά που βλέπω τη λέξη λίβελλος θυμάμαι ένα αρθράκι του Διονύση Σαββόπουλου για τον Θάνο Μικρούτσικο, νομίζω στο περιοδικό «Ντέφι», δεκαετία του 80. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά θυμάμαι μια φράση του Διονύση που έλεγε «μόνο λίβελλος ταιριάζει σε τέτοιους ανθρώπους» ή κάτι τέτοιο. Αυτό είναι ακόμα πιό επίκαιρο σήμερα που διάφοροι επιτήδειοι χωρίς καμία επιστημονική ή άλλη αξία κυριαρχούν στο δημόσιο βίο χωρίς κανείς να τολμά να τους κράξει, είτε στο όνομα μιάς κακώς νοούμενης συναδελφικότητας, είτε από νοοτροπία του στυλ «δε βαριέσαι, γιατί να κάνω εχθρούς». Όσο όμως συνεχίζεται αυτή η ασυλία από την κριτική, οι άνθρωποι αυτοί αποθρασύνονται και επεκτείνουν την κυριαρχία τους.
Ένας από αυτούς είναι ο Γιώργος Βέλτσος, καθηγητής στο τμήμα Επικοινωνίας στο Πάντειο και σχολιαστής στα «Νέα». Δεν έχω βρει το βιογραφικό του πουθενά. Αλλά μία αναζήτηση στο διαδίκτυο δείχνει τα εξής:
Tο Google Scholar βγάζει την εξής μία δημοσίευση:
[BOOK] Gia tē dēmotikē glōssa: keimena
G Veltsos – 1978 – Ekdoseis Grēgorē
Το Web of Science βγάζει μιά άλλη δημοσίευση:
THE GREEK INTELLECTUAL – CAN ONE BE AN INTELLECTUAL IN GREECE TODAY
TEMPS MODERNES 41 (473): 988-1001 1985
Καμία από τις δύο δημοσιεύσεις δεν έχει έστω και μία αναφορά (citation).
Βέβαια, στο protoporia.gr βρίσκει κανείς πολλά βιβλία του κ. Βέλτσου, τα περισσότερα λογοτεχνικά, κάποια φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά. Καθώς φαίνεται, κανένα από αυτά δεν τράβηξε την προσοχή κάποιου πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας, ούτε και ο κ. Βέλτσος προσπάθησε να διαδώσει τις ιδέες του στο εξωτερικό. Προορίζονταν δηλαδή για εσωτερική κατανάλωση.
Όσον αφορά την αρθογραφία του στα Νέα, παραπέμπω στο ιστολόγιο του Λεωνίδα Ηρακλειώτη:
http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/?p=133
Στα περισσότερα σχόλιά του δεν βγάζει κανείς νόημα. Κάποιοι θεωρούν ότι το κάνει επίτηδες για να φανεί εμβριθής. Αν ακολουθεί την ίδια τακτική στο μάθημα, απορώ τι μαθαίνουν οι φοιτητές του. Όταν υπάρχουν τέτοιοι καθηγητές στα ελληνικά πανεπιστήμια δεν είναι περίεργο που οι απόφοιτοι βγαίνουν αγράμματοι.
Κάποιοι ίσως με κατηγορήσουν ότι επιτίθεμαι στον κ. Βέλτσο επειδή διαφωνώ μαζί του ιδεολογικά. Καθόλου. Θα χαιρόμουν πολύ αν ο κ. Βέλτσος ήταν ένας μαρξιστής διανοητής του επιπέδου του Νίκου Πουλαντζά ή του Κορνήλιου Καστοριάδη. Για τον Πουλαντζά το Google Scholar βγάζει 166 hits. Το βιβλίο «State, power, socialism» έχει 207 αναφορές. Το βιβλίο «Political power and Social Classes» έχει 248 αναφορές. Και ούτω καθ’ εξής. Γιά τον Καστοριάδη το Google Scholar βγάζει 406 hits. Το βιβλίο του «The imaginary institution of society» έχει 175 αναφορές. Το πρωτότυπο στα Γαλλικά έχει 240. Μεταφρασμένο στα Ισπανικά έχει 242. Και ούτω καθ’ εξής. Ο Πουλαντζάς και ο Καστοριάδης με κάνουν περήφανο που είμαι Έλληνας, κι ας μην είμαι μαρξιστής. Αλλά τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν εξέθρεψαν τέτοιους διανοητές. Εξέθρεψαν μόνο επιτήδειους που εξαργύρωσαν την αριστερή τους ταυτότητα για μιά θεσούλα στο δημόσιο πανεπιστήμιο όπου διάγουν άνετη ζωή με τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου χωρίς να παράγουν τίποτα.
Τον τελευταίο χρόνο φάνηκε ποιός πονάει πραγματικά το δημόσιο πανεπιστήμιο και ποιός κοιτάζει μόνο το «νιτερέσο» του που έλεγε κι ο Μακρυγιάννης. Ο κ. Βέλτσος ήταν υπέρμαχος της (πληρωμένης) απεργίας της ΠΟΣΔΕΠ και των καταλήψεων και άσκησε σκληρή κριτική σε όσους επέδειξαν μετριοπάθεια και διάθεση διαλόγου. Δεν πάει να καεί το πανεπιστήμιο, δεν πάει να χαθεί το εξάμηνο. Το μόνο που φαίνεται να τον ενδιαφέρει είναι η τσέπη του και η βολή του. Σε πρόσφατο «βαθυστόχαστο» σχόλιό του ο κ. Βέλτσος έγραψε: «Εγώ, ευτυχώς, δεν έχω τον καιρό να προσαρμοστώ στις επερχόμενες «αξιολογήσεις». Ο Μποντριγιάρ πέθανε χωρίς να προλάβει να δει τι μας περιμένει. Έγραφε: «Απέναντι σ’ έναν ιογενή κόσμο, η σκέψη οφείλει ίσως να γίνει και αυτή ιογενής, δηλαδή ικανή να δημιουργεί συσχετίσεις ή διαχωρισμούς διαφορετικούς από εκείνους της αντικειμενικής κριτικής. Οφείλει να είναι αγκυροβολημένη σ’ αυτήν την ιογένεια του κόσμου και ταυτόχρονα να είναι ο αντίποδάς της, διαφορετικά δεν υπάρχει πλέον ως σκέψη»». Έχει καλώς. Βγες στη σύνταξη κ. Βέλτσο, και απάλλαξε μας από την «ιογενή» παρουσία σου.
Η ελληνική φυλή βγάζει όλη τη γκάμα των ανθρώπων, από τους καλύτερους ως τους αισχρότερους. Αυτή τη στιγμή οι δεύτεροι έχουν το πάνω χέρι και έχουν κυριολεκτικά σακατέψει τη χώρα. Οφείλουμε να τους πολεμήσουμε. Θα ακολουθήσουν λοιπόν και άλλοι λίβελλοι. Αλλά θα υπάρξουν και έπαινοι, για αυτούς που επιδεικνύουν ήθος και ευσυνειδησία. Αν έχετε ιδέες για άτομα που αξίζουν είτε το ένα είτε το άλλο γράψτε μου.
Καλό Πάσχα.
αν και δεν ξερω ποιος ειναι αυτος ο Βελτσος φυσικα συμφωνω οτι ατομα χωρις καμμια απολυτως δημοσιευση δεν μπορει να γινεται πληρης καθηγητης σε σοβαρο πανεπιστημιο.
Σωστη η δουλεια λοιπον να τους ανακαλυπτουμε αυτους τους απατεωνες και ξεφτιλιστες της επιστημης και να τους κανουμε δημοσια κριτικη.
καλο πασχα (εγω εδω που ειμαι δυστυχως δεν εχω καταλαβει τιποτα απο Πασχα, οι καταραμενοι Ισπανοι ουτε καν αυγα δεν βαφουν :-) )
Να μετράτε τις κουβέντες σας όταν αναφέρεστε στη σύνταξη του κυρίου Βέλτσου!
Όπως είχε σχολιάσει ένας φίλος τότε, «βρε πως μεταμορφώνεται ο άνθρωπος όταν πρόκειται για τα λεφτουδάκια του».
Πως μεταμορφώνεται ο λόγος επί το απλούστερο και σαφέστερο, εννοούσε. Η αλήθεια είναι πως διέκρινα κάποια δόση ζήλειας, για τον εκφραστικό πλουραλισμό του κυρίου καθηγητή. Και ποιος να του δώσει άδικο; (τόσο του φίλου όσο και του καθηγητή)
Καλό. Αυτά τα παλιά δεν τα ξέρω. Εκεί που γέλασα με την καρδιά μου ήταν στο σημείο που λέει:
«Το Πανεπιστήμιο είναι απροϋπόθετο ή δεν είναι τίποτα. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να πληρώνει μόνο και μόνο γι’ αυτό, δίνοντας άλλοθι για τον λογιστικό σοσιαλισμό της.»
Τι άλλο θα ακούσουμε …
Χα! κι ακόμα δεν ακούσατε τίποτα κυρίες και κύριοι! Μιας που ο λόγος για το τίποτα – τώρα, διότι επί «εκσυγχρονισμού» ήτο το παν και παντού [μέχρι και πρόεδρος της επιτροπής απονομής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας], μάθετε αγαπητοί/ές την ιστορία που ακολουθεί:
Ο Κύριος (βοήθειά μας) διδάσκει, μεταξύ άλλων και στο Μεταπτυχιακό «Πολιτισμική διαχείριση» του Παντείου. Εξετάσεις για να περάσεις το μάθημά του δεν έχει – έχει όμως απαλλακτικές εργασίες. Στας αρχάς τούτου του ακαδημαϊκού έτους, πληροφόρησε τα παιδιά ότι θα έπρεπε να γράψουν μια κριτική σε μια ταινία, ποίημα, μυθιστόρημα, έργο τέχνης της επιλογής τους. Στας αρχάς…
Διότι, μια ωραία εσπέρα, εισέρχεται στην αίοθουσα και πληροφορεί τους εμβρόντητους μεταπτυχιακούς του ότι…για να περάσουν το μάθημά του θα έπρεπε να παρουσιάσουν ένα κείμενο που να αναφέρεται σε ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ!!!!»Αποφάσισα να μην κρύπτομαι πλέον. Το ομολογώ. Είμαι ποιητής. Κρίνετέ με» τους είπε.
Τελικά σε αυτό τον τόπο άνεργοι δε θα μείνουν ποτέ μόνο όσοι ασχολούνται με προσθετική μαλλιών…
Το Βέλτσο τον διαβάζω και τον παρακολουθώ από φοιτητής. Στις περισσότερες εκδοχές και μεταμορφώσεις του είναι πράγματι δυσνόητος και στρυφνός, αν και (κυρίως) η κριτική του επί θεμάτων της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής, τουλάχιστον στο μακρινό παρελθόν που θυμάμαι και τουλάχιστον στο βαθμό που αποκωδικοποιείται από κοινούς θνητούς σαν και μάς, ήταν οξεία και σε πολλές περιστάσεις εύστοχη. Συμφωνώ ότι το, όχι ευκαταφρόνητο σε όγκο, έργο του ποτέ δεν ακτινοβόλησε πέρα από τα όρια της ελληνικής πραγματικότητας και μάλλον ο ίδιος δεν ενδιαφέρθηκε για κάτι τέτοιο. Από την άλλη μεριά (ως μηχανικός) δεν γνωρίζω με τι κριτήρια θα μπορούσε να αξιολογηθεί το έργο ενός κοινωνιολόγου-συγγραφέα, και νυν ποιητή, όπως ο Βέλτσος. Ισως οι μαρτυρίες των φοιτητών να είναι το πιο χρήσιμο στοιχείο σε μια τέτοια προσπάθεια.
Θεωρώ ότι η αντιμετώπιση του Θέμη, ανεξάρτητα ιδεολογικών και πολιτικών προκαταλήψεων, με κύρια εστία το Google Scholar και τα citations, είναι λίγο άδικη και “heavy handed”. Για έναν απλό λόγο: ο Βέλτσος έχει γράψει, μιλήσει και δράσει στο επιστημονικό του χώρο και γύρω απο αυτόν, έστω ιδιόρρυθμα και ιδιόμορφα, έστω ανόητα και άεργα και χωρίς διεθνή αντίκτυπο. Είναι όμως συνάδερφος μιας σημαντικής μερίδας πανεπιστημιακών που ούτε κάν δρουν, που είναι απόλυτα αδρανείς, που δεν παράγουν καμιάς μορφής έργο επιστημονικό ή μη, πόσο μάλλον εθνικής ή διεθνούς ακτινοβολίας.
Αν μπαίναμε λοιπόν στη διαδικασία του “name & shame”, ισως θα έπρεπε να ξεκινούσαμε από δαύτους.
Τι να πω κι εγώ το καημένο! Μόλις πάτησα το πόδι μου στη σχολή, είδα το όνομά του γραμμένο στο πρόγραμμα ~~υποχρεωτικών~~ μαθημάτων Α και Β εξαμήνου.
Ποτέ μου δεν τον κατάλαβα, ούτε ποτέ διάβασα -ή καταφερα να διαβάσω- τα βιβλία του. Έμπαινε στο αμφιθέατρο μια ηλιόλουστη μέρα και μας μιλούσε για τα πουλάκια και τις μελισσούλες! Μια άλλη μας εξιστορούσε πώς γνώρισε την αγαπημένη του και πως την κέρδισε! Επ’ αυτού είχε δηλώσει -επί λέξει- «της έκανα έρωτα πρώτα στον εγκέφαλο, και μετά στο μπιπ..» ! ! ! Άλλες πάλι φορές μας μιλούσε για τα νεοκλασικά κτήρια της Αθήνας, για ακριβά αυτοκίνητα, για θάλασσες και διακοπές. Κι όλα αυτά υποτίθεται πως είχαν άμεση σχέση με το μάθημά του «Θεωρία της επικοινωνίας».
Η αλήθεια είναι πως τον φοβόμουνα λιγάκι γιατί άκουγα από τους μεγαλύτερους ότι ο κ. Βέλτσος από τους 250 φοιτητές «περνάει» το πολύ 50 άτομα κάθε φορά! Κάποτε λέει σε μια εξεταστική, είχε βάλει μόνο το εξής θέμα, να απαντήσουν οι φοιτητές του ώστε να περάσουν το μάθημα: «Γιατί;» … και πέρασε ένας (!) από τους διακόσιους, ο οποίος απάντησε «Γιατί όχι;» ! ! !
Το «μυστικό» της επιτυχίας στο μάθημά του: 1. «Βρίζεις» Κούρτοβικ, Βαγενά, Κωστόπουλο, Στάη, αλλά «φιλοφρονείς» τον Σημίτη. 2. Χρησιμοποιείς λέξεις γαλλικές και αγγλικές στη θέση των αντίστοιχων ελληνικών. 3. Παραθέτεις στο λόγο σου φράσεις μεγάλων σοφών ανδρών κι ας μην προσιδιάζουν με το θέμα που πραγματεύεσαι.. αυτά κι άλλα πολλά περίεργα.. και φυσικά αν τύχει και είσαι φοιτήτριά έστω και λίγο ευπαρουσίαστη.. αναιρούνται όλα τα «μυστικά επιτυχίας» καθώς όπως λέει ο ίδιος «το φυσικό κάλλος είναι αξία αυταπόδεικτη»! Πήρα ένα ωραιότατο 8 και ένα 5, και δεν ασχολήθηκα περαιτέρω μαζί του!
Ελίζω, γλυκειά Yellow, να μην άγγιξε ούτε τον εγκέφαλον, ούτε το «μπίπ» σου τούτη η μαρμάγκα…
Χριστός Ανέστη!;
Name and shame, μου αρέσει αυτό. Να δεχτώ ότι υπάρχουν και χειρότεροι, αλλά ο Βέλτσος κατέχει περίοπτη θέση στο δημόσιο βίο και το παίζει σπουδαίος. Οι μαρτυρίες των φοιτητών του επιβεβαιώνουν την αισχρή του προσωπικότητα.
Το πώς αξιολογούνται ακαδημαϊκά περιοχές όπως η κοινωνιολογία, η δημοσιογραφία, η νομική, η αρχαιολογία, η φιλολογία, η ιστορία (δείτε π.χ. το ντράβαλο με το βιβλίο ιστορίας ΣΤ δημοτικού), οι πολιτικές επιστήμες, κτλ είναι καλό ερώτημα. Νομίζω ότι σε αυτές τις περιοχές πάσχουμε πολύ περισσότερο από ότι στις θετικές επιστήμες. Υπάρχει μεγάλη εσωστρέφεια και inbreeding. Για να παταχθεί η εσωστρέφεια και ο επαρχιωτισμός θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι οι μόνες δημοσιεύσεις που μετράνε είναι οι διεθνείς δημοσιεύσεις. Να ξανοιχτούν αυτές οι περιοχές στον ευρωπαϊκό χώρο, να συνδιαλεγούν με τους ξένους ακαδημαϊκούς και όχι να αναπαράγεται η ντόπια μετριότητα που συνεχώς κατεβάζει τον πήχυ.
Εγώ δεν καταλαβαίνω τί πάει να πει απαλλακτική εργασία σε ένα μεταπτυχιακό και μάλιστα με θέμα έκθεσης πέμπτης δημοτικού… Αυτές οι εργασίες δεν ελέγχονται από άλλους; Δεν αρχειοθετούνται; Πώς θα πάρουν πτυχίο αυτοί οι άνθρωποι;
Εμείς οι έλληνες στα πανεπιστήμια της Γαλλίας, τσινάμε πολύ με τον συνεχή έλεγχο. Και οι καθηγητές επίσης γιατί διορθώνουν εκατοντάδες γραπτά κάθε τρίμηνο. Όμως τα θέματα είναι προκαθορισμένα και εγκεκριμένα από συμβούλιο καθηγητών ήδη από την αρχή του ακαδημαϊκού έτους. Δεν το καταλαβαίνω ρε παιδιά αυτό το «ο καθένας κάνει ότι του κατέβει»… Με το pardon κιόλας!
Απαντώ στον φίλο goas: Όχι γλυκέ μου, δεν άγγιξε τίποτα! Ούτε εμένα ούτε καμία άλλη συμφοιτήτριά μου, ως προς το «μπιπ» που γράφεις! Εγγυημένα! Προσωπικά, με αηδιάζει και μόνο η θύμησή του! Εγκεφαλικά, ίσως και να άγγιξε μερικούς φοιτητές που κουβαλούσαν την ίδια δόση.. τρελ.. διάνοιας!
Αυτό είναι το περιεχόμενο του μαθήματος Θεωρία Επικοινωνίας Ι:
Εσείς βγάζετε νόημα; Εγώ βλέπω μιά συρραφή «κουλτουριάρικων» λέξεων άτακτα ειρημένων.
Κ. Λαζαρίδη, φάουλ! Όχι και μαρξιστής ο Κορνήλιος Καστοριάδης που στο πρώτο τμήμα της ΦΘΚ αποδομεί το μαρξισμό! Πάντως, δεν είναι τυχαίο ότι κανένας από τους δύο δε μορφώθηκε ούτε εργάστηκε στην Ελλάδα…
Από ότι διαβάζω στην Βικιπαίδεια ξεκίνησε ΚΝίτης, μετά τροτσκιστής, και μετά socialist libertarian. Όπως σωστά αναφέρεις, στο τέλος απέρριψε τον μαρξισμό και ανέπτυξε τη δική του θεωρία. Το πρώτο του πτυχίο το πήρε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σωστά, τόσο ο Καστοριάδης όσο και ο Πουλαντζάς εργάστηκαν στη Γαλλία, κάτι που είναι ίσως κατανοητό αν σκεφτεί κανείς τις πολιτικές συνθήκες στην Ελλάδα εκείνη την εποχή.
Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι δεν είναι τυχαίο που όσοι έφυγαν από την Ελάδα κατάφεραν να παραγάγουν σημαντικό έργο, ενώ όσοι παρέμειναν… Δυστυχώς, και νομίζω ο ίδιος ο Καστοριάδης το παραδέχεται σε μία συνέντευξή του «η Ελλάδα ‘τρώει’ τα παιδιά της».
Πάντως, στην ΚΝΕ ήταν μέχρι τα 19, στο Τροτσικιστικό κόμμα μέχρι τα 27 και ήδη το 1964 (στα 42) είχε γράψει στο ‘Socialisme ou Barbarie’ ότι αποκηρύσσει το μαρξισμό. Οπότε, μάλλον δεν είναι τόσο σωστό να τον κατατάσσουμε στους μαρξιστές, από τη στιγμή που η κύρια φιλοσοφική του παραγωγή δημιουργήθηκε μετά την απόρριψη του μαρξισμού.
Πάντως, η ουσία του post σας παραμένει ακέραια και -alas!- ολόσωστη.
«Εγώ βλέπω μιά συρραφή «κουλτουριάρικων» λέξεων άτακτα ειρημένων.»
Όπως έλεγε, μιμούμενος τα ακαταλαβιστικά του κυρ-Αντρέα Παπαντρέου, ο Χαρρυ Κλυνν, αγαπητέ Θέμη Λαζαρίδη: «Με βάση την ετεροχρονισμένη δομική αντιπαλότητα…!»
Τι να πει κι ο Βέλτσος;; Μόνο που διάβασα το κείμενό σου συγχίστηκα γιατί θυμήθηκα τις ώρες του μαθήματός του… Ζήτημα αν έμαθα ένα πράγμα από αυτόν… ή μάλλον έμαθα… πώς να αποφεύγω τους τρελούς!
Και να ‘ταν μόνο αυτός που πρέπει να φύγει από τα Ελληνικά Πανεπιστήμια. Υπάρχουν πολλοί που δεν αξίζουν όχι μόνο σαν καθηγητές, αλλά και σαν άνθρωποι, διότι μπροστά στη δόξα και την ηδονή, ακυρώνουν την έννοια «άνθρωπος»… Για κάποιους οι φοιτητές είναι προσωπικότητες κατώτερες που περισσότερο θυμίζουν πίθηκο παρά άνθρωπο. Και οι φοιτητές διστάζουν να αντιδράσουν, γιατί δυστυχώς τους έχουν ανάγκη τους καθηγητές. Αν αντιμιλήσουν ξέρουν καλά πως δεν θα πάρουν ποτέ το πολυπόθητο πτυχίο τους! Σχέσεις εξουσίας βλέπεις… που σε τούτη χώρα είμαστε αναγκασμένοι να υποστούμε!
Την εκτίμησή μου και τα φιλιά μου :)
Διαβάστε και την εισαγωγή («προγραφή») του βιβλίου του «Μη-κοινωνιολογία». Περιέχει και υπογραμμίσεις που φανερώνουν την μάταιη προσπάθεια ενός φοιτητή να καταλάβει «τι εννοεί ο ποιητής» στην πρώτη κι όλας πρόταση, που καλύπτει όλη την πρώτη σελίδα (!). Το βιβλίο αυτό διανέμεται υποχρεωτικά στους φοιτητές και πληρώνεται από το ελληνικό δημόσιο, συμπεριλαμβανομένων και των συγγραφικών δικαιωμάτων του κ. Βέλτσου.
Εξαιρετικά ενδιαφέρον, σχετικό άρθρο. Αφού το διαβάσετε, ιδού και το υστερόγραφο.
Ενδιαφέρον το άρθρο στο Άρδην. Περίληψη για όσους δεν έχουν το χρόνο να το διαβάσουν: ο κ. Βέλτσος ήταν πρόεδρος του εκλεκτορικού σώματος που εξέλεξε τον αρθρογράφο του Βήματος κ. Δημήτρη Ψυχογιό, αν και το διδακτορικό του ήταν άσχετο με το γνωστικό αντικείμενο της θέσης. Το άρθρο γράφτηκε από τον τότε συνυποψήφιο του κ. Ψυχογιού κ. Δημήτρη Τσαρδάκη, που είναι τώρα αναπληρωτής καθηγητής στο παιδαγωγικό τμήμα νηπιαγωγών στο πανεπιστήμιο Πατρών. Είναι απόσπασμα από το βιβλίο του «οι αλιγάτορες των πανεπιστημίων».
Τον κ. Ψυχογιό τον διαβάζω τακτικά στο Βήμα και βρίσκω τα άρθρα του λογικά και εποικοδομητικά (και κατανοητά!), σε αντίθεση με αυτά του κ. Βέλτσου. Επί το πλείστον μάλιστα συμφωνώ μαζί τους (όπως π.χ. με το τελευταίο για την επιδότηση υπολογιστών). Το βιογραφικό του είναι εδώ. Έχει μακρόχρονη δραστηριότητα στον τύπο. Όμως, άλλο λογικός αρθρογράφος, άλλο καθηγητής πανεπιστημίου. Εδώ μπαίνει το ερώτημα, σε ποιό βαθμό η πρακτική εμπειρία κάποιου στον τύπο τον κάνει κατάλληλο για ακαδημαϊκή θέση σε τμήμα επικοινωνίας. Το ίδιο ερώτημα μπορεί να τεθεί π.χ. και για την κ. Παναγιωταρέα.
Δημοσιεύσεις του κ. Ψυχογιού στο Google Scholar:
[CITATION] The Uncertain Future of the Athenian Press
DK Psychogios – 1992 – Athens: Diaulos (in Greek)
Cited by 3
[BOOK] Proikes, phoroi, staphida kai psōmi: oikonomia kai oikogeneia stēn agrotikē Hellada tou 19. aiōna
DK Psychogios – 1987 – Ethniko Kentro Koinōnikōn Ereunōn
[BOOK] To zētēma tōn ethnikōn gaiōn
DK Psychogios, AT Hellados – 1994 – Agrotikē Trapeza Hellados
Σίγουρα δεν είναι εντυπωσιακές. Από την άλλη, για τον κ. Τσαρδάκη (tsardakis) δεν βρίσκω ΚΑΜΙΑ δημοσίευση. Ούτε και το βιογραφικό του στο διαδίκτυο μπόρεσα να βρω. Βλέπω όμως στο protoporia.gr ότι έχει δημοσιεύσει 8 βιβλία στα ελληνικά. Το ότι έκανε διδακτορικό στη Γερμανία δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι καλύτερος. Συγγνώμη, αλλά αυτή η ιστορία μου θυμίζει την παροιμία «είπε ο γάΐδαρος τον πετεινό κεφάλα». Εκτός κι αν έχω κάνει κάποιο λάθος …
Το σημαντικό δεν είναι ποιός από τους υποψηφίους είναι ο “καλύτερος” για τη θέση, δεν μπορούμε να παίξουμε αυτό το ρόλο. Η διαδικασία που περιγράφει όμως και η αντιμετώπιση από το Τμήμα και τον πρύτανη της απόφασης του ανωτάτου δικαστηρίου έχουν γενικότερη σημασία.
Το ότι μιλούν με τα χειρότερα λόγια για το πανεπιστήμιο όσοι έκανα τα πάντα για να βρεθεί στα μέτρα τους είναι πολύ διαδομένο φαινόμενο και κάθε φορά που γραφώ ή λέω κάτι αρνητικό με προβληματίζει. Μερικοί πιστεύουν ότι αν καταγγείλεις κάτι εσύ βγαίνεις απέξω, όσοι είμαστε εδώ είμαστε δυστυχώς μέρος του προβλήματος στο ποσοστό που μας αναλογεί.
Δείτε και αυτό:
http://anisixos.blogspot.com/2007/04/blog-post_25.html
Καλά, έχετε τρομερό άδικο. Ξέρετε τι γέλιο έριχνα σε κάθε παράδοση του (το κλάμα το κρατούσα για τις εξετάσει όταν δεν έβγαζα νόημα από τις ερωτήσεις.)
Λοιπόν, αν ψάχνεις ακόμα για βιογραφικό του, αντιγράφω από το βιλίο του «Το πρωτότυπο έχει χαθεί» δευτερη έκδοση.
«Ο Γιώγος Βέλτσος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1944. Σπούδασε νομική στη Θεσσαλονίκη και κοινωνιολογία στο Παρίσι. Από το 1975 διδάσκει στο Πάντειο. Έχει εκδώσει πολλά δοκίμια και τρία θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε αθηναικές σκηνές και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Δύο από αυτά μεταφράστηκαν στα Γαλλικά από τις εκδόσεις του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών με προλογο του J. Derrida.»
Και τώρας λίγο background story. Είναι κολλητός του Σημίτη και έγινε ιδιαίτερα γνωστός όταν σε συνέντευξη στον Τσαγκαρουσιάνο το 1995 η 1996 (δεν ξέρω ακριβώς) είπε στα αρχίδα μου (η χέστηκα, πάντως κάτο χοντρό) για τον Παπανδρέου (ανδρέα). Εναντίον του έγινε και τρομοκρατική επίθεση με αυτοσχέδια βόμβα που έσκασε έξω από το σπίτι του στην Πλάκα όταν αυτός έλειπε.
Κατά τ’ αλλα, φοβερός ομιλιτής, κατά την ταπεινή γνώμη πρώη φοιτητή του, με συμηρμική ροή λόγου που δεν κουράζει. Δυστυχώς επειδή πηδαέι από το ένα θέμα στο άλλο και ξανά πίσω σε πολλά θέματα (μπορεί και να φαίνεται έτσι) φάσκει και αντιφάσκει.
Κλασσικό είδος πανεπιστημιακού που θεωρεί ευατόν κέντρο του κόσμο και δικαιολογεί την ανωτερότητα του από τους πληβείους ξεστομίζοντας ασυναρτισίες.
Κ. Λαζαρίδη πάντως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απορρείται με τη σκέψη του και κάνετε αναφορά σε άρθρο άλλου για την λογική και στάση που κράτησε στις κινητοποιήσεις της ΠΟΣΔΕΠ αφού είναι ξεκάθαρα στον hardcore πυρήνα των πανεπιστημιακών που εσείς υποστηρίζεται πως πρέπει να φύγουν από τα ελληνικά πανεπιστήμια για να διορθωθεί μέρος του προβλήματος σε αυτά (και καλά κάνετε).
Δεν νομίζω πως μπορώ να προσθέσω κάτι άλλο γι’ αυτόν τον προβεβλημένο «φωστήρα».
Έχω τη γνώμη ότι αδικείτε τον Βέλτσο. Ο Βέλτσος είναι ό,τι ποτέ δεν θα αναμέναμε να είναι ένας συνηθισμένος καθηγητής πανεπιστημίου. Φαίνεται όμως ότι αυτό το ασυνήθιστο και το παράταιρο πονάει. Ευτυχώς, προσθέτω.
Αυτό που λέτε είναι κενό νοήματος. Το ξαναγράφω για να το καταλάβετε:
«Ο Παπαδόπουλος είναι ό,τι ποτέ δεν θα αναμέναμε να είναι ένας συνηθισμένος πρωθυπουργός. Φαίνεται όμως ότι αυτό το ασυνήθιστο και το παράταιρο πονάει. Ευτυχώς, προσθέτω.»
«Ο Τσο (δείτε: Virginia Tech) είναι ό,τι ποτέ δεν θα αναμέναμε να είναι ένας συνηθισμένος φοιτητής. Φαίνεται όμως ότι αυτό το ασυνήθιστο και το παράταιρο πονάει. Ευτυχώς, προσθέτω.»
κ.ο.κ.
Ελπίζω αντιλαμβάνεστε ότι η πρότασή σας δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Είναι ειρωνικό ότι τη χρησιμοποιείται για να υπερασπιστείτε ακριβώς κάποιον του οποίου με τα γραπτά και τα λεγόμενα συνήθως συμβαίνει το ίδιο.
Ότι λέμε προϋποθέτει ένα συγκεκριμένο context, το οποίο εδώ είναι το εκπαιδευτικό σύστημα. Αν δεν αντιλαμβάνεσαι τον τρόπο που το λέω, δεν σημαίνει ότι θα πάψω να το λέω. Δεν θα πάψω ακόμα να λέω αυτό που θέλω να πω, ακόμα και αν αντιβαίνει στους όποιους κανόνες της λογικής, τους οποίους δεν είμαι υποχρεωμένους a priori να αποδεχτώ.
Λούμπεν, μου φαίνεται ότι ο Βέλτσος σου έκανε ανεπανόρθωτο κακό. Αν απορρίψουμε τους «όποιους κανόνες της λογικής», τι είδους διάλογο μπορούμε να κάνουμε; Άλλο επιστήμη, άλλο ποίηση.
Και ποιος σου λέει Θέμη ότι σκοπός μου είναι ο διάλογος; Ή ακόμη ότι ο διάλογος σώνει και ντε υπακούει σε «κανόνες λογικής»;
Μεταξύ ενός αδιάφορου και ενός μανιακού καθηγητή προτιμώ τον μανιακό.
Και απέρχομαι δια παντός ίνα απο-δείξω ότι γραμμένο τον έχω τον διάλογο.
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής
Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές, Έδρα Jean Monnet για την Ευρωπαϊκή Πολιτική Ολοκλήρωση
Πάντειον Παν/τήμιον, info@ifestosedu.gr, info@ifestos.edu.gr —— http://www.ifestos.edu.gr, http://www.ifestosedu.gr
———————————————————————————————————————–
Προς διοργανωτές της συνάντησης «Από τον Εθνικιστικό πατριωτισµό στον Πατριωτισµό του Πολίτη»
Κοινοποίηση: Πανεπιστημιακή κοινότητα και άλλους ενδιαφερομένους. Ανάρτησή της επιστολής στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/60.htm.
Κύριοι συνάδελφοι,
Θέμα: Η διαμάχη για τα βιβλία της ιστορίας και η «κριτική ιστοριογραφία»: Έκκληση για ψυχραιμία, νηφαλιότητα και αποχή από χρήση υβριστικών χαρακτηρισμών. Πρόταση για επιστημονική συνάντηση χωρίς ντουντούκες, κραυγές και χαρακτηρισμούς.
Αν και δυσκολεύομαι να παρευρεθώ ευχαριστώ για την πρόσκληση (για τους τρίτους την προσαρτώ πιο κάτω) να συμμετάσχω σε δημόσια συζήτηση με θέμα «Από τον Εθνικιστικό πατριωτισµό στον Πατριωτισµό του Πολίτη» που αφορά την διαμάχη για την «κριτική» ιστοριογραφία. Ειλικρινά, με αφήνουν άφωνο οι επιστημονικά αδιάφορες κορώνες του τίτλου που επιλέξατε και που μάλλον προδικάζουν μια μεροληπτική προσέγγιση ενός κρίσιμου ζητήματος που απασχολεί έντονα το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας και της σιωπηρής πλειονότητας των ελλήνων κοινωνικών επιστημόνων.
Είναι «εθνικισμός» αν κάποιοι θέλουν ακριβή και όχι ιδεοληπτική ιστοριογραφία; Είναι εθνικισμός αν κάποιοι θεωρούν ιστοριογραφική τσαρλατανιά την εξίσωση θυτών και θυμάτων της εποχής των φασιστικών-δυναστικών αυτοκρατοριών; Είναι εθνικισμός αν κάποιοι θέλουν αυστηρά περιγραφική ανάλυση των φασιστικών-δυναστικών πρακτικών της αυτοκρατορικής εποχής; Είναι ή δεν είναι επίπλαστη κατασκευή η αντιπαραβολή του «πατριωτισμού του πολίτη» και ενός δήθεν «εθνικιστικού» πατριωτισμού; Πότε θα γίνει κατανοητό ότι στον διεθνή χώρο δεν υπάρχουν άχρωμες, άοσμες και απονευρωμένες κατασκευές αλλά ζωντανά και οντολογικά θεμελιωμένα εθνικά-κρατικά κοινωνικοπολιτικά συστήματα που θεμελιώθηκαν στις αξιώσεις ελευθερίας-ανεξαρτησίας και που υπάρχουν για ένα μόνο σκοπό: Να είναι συλλογικά ελεύθερα-ανεξάρτητα και οι κοινωνίες τους να απολαμβάνουν την ετερότητά τους υπό καθεστώς εσωτερικής-εξωτερικής κυριαρχίας! Αυτό προβλέπει το διεθνές δίκαιο, αυτό προβλέπουν οι καταστατικοί χάρτες των διεθνών θεσμών και αυτό αξιώνουν όλες οι κοινωνίες πλην κάποιων «κριτικών» διανοουμένων σε κάποιες τρικλίζουσες και παραπαίουσες κοινωνίες. Για όσους τουλάχιστον είναι νοήμονες, ορθολογιστές και καλόπιστοι, στα κράτη-θύματα των ηγεμονικών αξιώσεων δεν υπάρχουν εθνικιστές. Όλες οι κυρίαρχες κοινωνίες είναι φιλειρηνικές και το μόνο που θέλουν είναι η ανεξαρτησία τους και η απόλαυση της ηθικής και κοσμοθεωρητικής ετερότητάς τους. Στις διεθνείς σχέσεις υπάρχουν μόνο διεθνοεθνικιστές (τα ηγεμονικά κράτη) και ιδεολογικοί χαμαιλέοντες (η «μαλακή ισχύς» των πρώτων στις παραπαίουσες κοινωνίες) που υπηρετούν τους πρώτους! Υπάρχουν επίσης και κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτοι διεθνικοί δρώντες όπως εγκληματίες, τρομοκράτες και μεγαλομανείς κερδοσκόποι που επενδύουν σε ιδρύματα, έρευνες και χρήσιμες σχέσεις με υπηρεσίες των ηγεμονικών κρατών. Γιατί λοιπόν αυτό το κυνήγι μαγισσών κατά του φρονήματος κοινωνιών που αμύνονται και που βρίσκονται στο στόχαστρο των διεθνοεθνικιστών;
Δράττομαι ακριβώς της ευκαιρίας για να επισημάνω ότι μετά τις εύλογες, εξαιρετικά επιεικείς και κατά το πλείστον πλήρως αιτιολογημένες αντιδράσεις πολλών μελών της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας και σχεδόν του συνόλου των δημοκρατικά σκεπτόμενων μελών της ελληνικής κοινωνίας, θα περίμενα διαφορετικές αντιδράσεις και διαφορετικές δημόσιες συζητήσεις. Όμως, φαίνεται ότι το πάθημα όσων στήριξαν το φασιστοειδές-ανελεύθερο σχέδιο Αναν δεν έγινε μάθημα. Οι ίδιες πρακτικές που προωθούσαν αυτό το φασιστοειδές-ανελεύθερο σχέδιο επαναλαμβάνονται τώρα –κυρίως από μονοπωλιακές στήλες επιφυλλίδων– συνοδευόμενες από ακόμη πιο αγενείς χαρακτηρισμούς. Αναφέρω ενδεικτικά ότι πρωταθλητές επιφυλλίδων επιτίθενται απρόκλητα κατά όσων έχουν αντίθετη άποψη χαρακτηρίζοντάς τους, μεταξύ άλλων, ως «ψυχωτικούς» ή φιλοπόλεμους που «τους αρέσει η ιστορία που ρέει αίμα». Όταν έστω και βραδύκαυστα άρχισε να συζητείται το ζήτημα της «κριτικής» ιστοριογραφίας και των διεθνικών συναρτήσεων, πολλοί ελπίσαμε ότι αυτή την φορά κάποιοι θα αντιληφτούν έγκαιρα το λάθος τους και ότι η ευγένεια, η ηπιότητα και η νηφαλιότητα θα επικρατήσουν, τουλάχιστον μεταξύ πανεπιστημιακών. Αναμέναμε ότι, επιτέλους, η δύναμη του μυαλού θα αρχίσει να διοχετεύεται στα επιχειρήματα και όχι στις κραυγές και ότι, πλέον, μετά το πάθημα του σχεδίου Αναν, θα γίνει ευρύτερα παραδεκτό πως οι δράστες χονδροειδών λαθών θα πρέπει να δηλώνουν ένα ταπεινό και τίμιο mea culpa αντί να αυγοπαγιδεύονται σ’ ένα φαύλο κύκλο αυτοαναφορικά αυτοτροφοδοτούμενων σφαλμάτων. Τέτοιες στάσεις –δηλαδή παραδοχές λαθών– είναι συχνές και στις καλές επιστημονικές κοινότητες τιμώνται δεόντως. Σε κάθε περίπτωση, επειδή δεν διεκδικώ το μονοπώλιο της αλήθειας και επειδή διερωτώμαι κατά πόσο κάνω λάθος –κατά πόσο δηλαδή η ημερίδα σας που συμπεριλαμβάνει πολλούς «αναθεωρητές της ιστορίας» γίνεται για να ακουστεί αυτοκριτική– πολύ θα ήθελα η –εξ αντικειμένου ιδεολογικά ομοιογενής– ομάδα σας να απαντήσει σε καίρια ερωτήματα της ελληνικής κοινωνίας και των υπόλοιπων μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας:
1. Τι απαντούν οι «κριτικοί» ιστοριογράφοι για την έκθεση-καταπέλτης της Ακαδημίας Αθηνών;;;; Η εύκολη απάντηση βεβαίως που δεν συνιστώ είναι να κατηγορηθούν οι Ακαδημαϊκοί ως «ψυχωτικοί» ή περίπου «αιμοσταγείς». Δεν το συνιστώ. Εν τέλει, κάποιοι, μετά την πασιφανή επιστημονική συντριβή τους γιατί δεν καταθέτουν τα όπλα και γιατί δεν αφήνουν άλλους πιο προσεκτικούς επιστήμονες να γράψουν την ιστορία για την ελληνική νεολαία! Γιατί κυριολεκτικά «γλύφουν εκεί που χθες έφτυναν»; Εκεί δηλαδή που χθες έβριζαν ως «ψυχωτικούς», «εθνικιστές» και ως περίπου αιμοσταγείς όσους θέλουν βάσιμη ιστοριογραφία (χωρίς χονδροειδή λάθη) σήμερα κυριολεκτικά ως «βρεγμένες γάτες» τρέχουν στα κελεύσματα της περιδεούς –μπροστά στις βάσιμες διαμαρτυρίες και την κοινωνική αντίδραση– πολιτικής εξουσίας και στρώνονται στην δουλειά για να «διορθώσουν» εκατοντάδες λάθη. Είναι αυτή η πρέπουσα ακαδημαϊκή στάση;
2. Ποια είναι ακριβώς η σχέση της «κριτικής» αναθεώρησης των μαθητικών βιβλίων με τα «μητρικά» αναθεωρητικά κείμενα που γράφτηκαν υπό την στέγη του άκρως αμφιλεγόμενου CDRSEE; Δεοντολογικά πως τίθεται το ζήτημα των ακαδημαϊκά άκρως αμφιλεγόμενων εξωγενών χρηματοδοτών και κυρίως οι συναρτήσεις με τον διεθνικό-διεθνή ρόλο αφενός του σημαντικού χρηματοδότη και κακόφημου κερδοσκόπου Σόρος και αφετέρου ποικίλων «οργανισμών» δυτικών ηγεμονικών δυνάμεων με πασίγνωστο ρόλο και αποστολή. Όσοι είναι καλόπιστοι καλά θα κάνουν να ανατρέξουν σε αναλύσεις για το θέμα αυτό (κλικ για μετάβαση). Σε συνάρτηση με αυτά τα καίριας σημασίας ζητήματα, συζητείστε παρακαλώ συναφείς πάγιους ακαδημαϊκούς κώδικες και δεοντολογίες που σχετίζονται με την ακαδημαϊκή ανεξαρτησία!
3. Πως αιτιολογείται η ακαδημαϊκά απαράδεκτη τακτική μερικών ιδεολογικά δραστήριων φορέων συλλογής υπογραφών από νεότερα και νεοεισερχόμενα στελέχη; Είναι μια τέτοια πρακτική συμβατή με πάγιους κώδικες ακαδημαϊκής δεοντολογίας; Είναι δυνατό συνάδελφοί μας να λειτουργούν ως «λίσταρχοι»-συλλέκτες υπογραφών που σκανδαλίζουν και εξ αντικειμένου πειθαναγκάζουν νεότερα στελέχη του χώρου; Επισημαίνω ότι εμφανίζονται σχεδόν οι ίδιοι πάντα φορείς επιστημονικών τίτλων που εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα όταν υποστήριξαν το φασιστοειδές-ανελεύθερο σχέδιο Αναν. Τότε ήταν το ανελεύθερο σχέδιο Αναν σήμερα είναι η «κριτική» ιστοριογραφία.
4. Τι λέει ένα πάνελ εκλεκτών ακαδημαϊκών: Είναι «εθνικισμός» η αντίδραση στην μεταπρατική –όπως εκτιμώ και όπως θα αποδείξω σύντομα σε κείμενα που θα δημοσιεύσω– αναπαραγωγή δέκατης ή και εικοστής κατηγορίας ξενόγλωσσων «κριτικών» θεωρημάτων; Συζητείστε παρακαλώ –και αν μπορούσα να προσέλθω αυτό θα επέμενα να συζητηθεί στην δημόσια εκδήλωσή σας– κατά πόσο ο ρόλος των Κοινωνικών Επιστημών συνίσταται στην καλλιέργεια αξιολογικά ελεύθερων και υψηλών ποιοτικών βαθμίδων πρωτότυπων θεωρήσεων ή, αντίθετα, συνίσταται α) στην καλλιέργεια ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων, β) στην αναπαραγωγή «κριτικών» ιδεολογημάτων που εξυπηρετούν κατεξουσιαστικές αξιώσεις ισχύος των ηγεμονικών δυνάμεων και γ) στην παραγωγή διεθνοαναρχικών θεωρημάτων-ιδεολογημάτων ασύμβατων με τον πολιτικό πολιτισμό των διεθνών σχέσεων!
5. Περιδιαβάζοντας τις ιστοσελίδες κυρίως ελλήνων της διασποράς μπορεί κανείς να διαβάσει εκατοντάδες θεμελιωμένα κείμενα που επισημαίνουν χονδροειδή λάθη, ασάφειες, αντιφάσεις και αυθαίρετα άλματα συλλογισμών της «κριτικής» ιστοριογραφίας. Τα γράφουν ιστορικοί, ακαδημαϊκοί όλων των ειδικοτήτων ακόμη και απλοί πολίτες πολλοί από τους οποίους φαίνεται ότι είναι καλύτεροι γνώστες έγκυρων ιστοριογραφικών προσεγγίσεων σε σύγκριση με εν ενεργεία φορείς επιστημονικών τίτλων. Τι λέει λοιπόν το εκλεκτό σας πάνελ για αυτές τις κριτικές. Γιατί φαίνεται ότι και απλοί πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η ιστοριογραφία δεν μπορεί να είναι ασύμβατη με την διϋποκειμενική γνώση και με την αξίωση ελευθερίας-ανεξαρτησίας μιας ή περισσοτέρων κοινωνιών. Η ιστοριογραφία δεν αντικρούει δονκιχωτικά αυτή την διϋποκειμενική ιστορική αλήθεια αλλά την υπηρετεί ευλαβικά.
6. Καλά είναι επίσης να ακούσουμε τι λένε οι οπαδοί των «κριτικών» κειμένων για το γεγονός ότι ηγεμονικά συμπεριφερόμενα κράτη χειροκροτούν την «κριτική» αποδομητική ιστοριογραφία γιατί εξυπηρετεί τα άνομα και καταχρηστικά συμφέροντά τους. Είναι αυτό τυχαίο και αθώο ή αιτιώδες και σημαντικό; Συναφώς, από πολύ καιρό έχω μια απορία: Πως μπορεί να αισθάνεται κάποιος όταν επικαλείται «προοδευτικούς» και «φιλειρηνικούς» σκοπούς για να κραυγάζει κατά της φιλοπατρίας και κατ’ επέκταση κατά κάθε προοδευτικού πολίτη; Πως αισθάνεται όταν διαβάζει ότι με τον ένα ή άλλο τρόπο –το «πώς» είναι επιστημονικά αδιάφορο– εξυπηρετούνται κατεξουσιαστικές ηγεμονικές αξιώσεις ισχύος; Πως εν τέλει μπορεί να μην βλέπει αυτό που όλη η κοινωνία βλέπει και αυτό που πληθώρα στοιχείων καταμαρτυρούν, ότι δηλαδή, εξυπηρετούνται γεράκια της διεθνούς πολιτικής και κερδοσκόποι που «θέλουν να έχουν εξωτερική πολιτική» (και οι οποίοι γι’ αυτό πρόθυμα χρηματοδοτούν την αποδόμηση των θεσμών ελευθερίας των λαών). Δηλαδή την αποδόμηση των ανεξαρτήτων πατρίδων με την υπονόμευση της διϋποκειμενικής ιστορικής γνώσης και των κοσμοθεωριών που στηρίζουν την εθνική ανεξαρτησία. Είναι όλα αυτά συμβατά με την ακαδημαϊκή αποστολή και με πάγιους επιστημονικούς κώδικες και δεοντολογίες;
7. Τέλος, στο πλαίσιο της έρευνάς μου για την ελληνική εκδοχή της «κριτικής σκέψης» διάβαζα πρόσφατα επιφυλλίδα που γράφτηκε το 2001 από μέλος του εκλεκτού σας πάνελ όταν έγραψε: «…είναι μεγάλη ανάγκη να βρεθούν τρόποι ώστε να απαλλαγεί ο κόσμος από τη βάρβαρη αξία του ηρωισμού, έτσι ώστε η ανθρώπινη κοινωνία να μην παράγει πια ήρωες κανενός είδους. Είναι μεγάλη ανάγκη, γιατί ο κάθε προέλευσης ήρωας εξ ορισμού περιφρονεί την ανθρώπινη ζωή ακόμα και τη δική του…». Έξη χρόνια μετά άλλαξε γνώμη; Μπορεί πλέον να αντιληφτεί ότι στις διεθνείς σχέσεις το πρόβλημα δεν είναι ο «κάθε λογής ηρωισμός» αλλά οι επιθετικές, αναθεωρητικές και βάρβαρες ηγεμονικές στάσεις; Συνεχίζει μήπως να συμπεριλαμβάνει στον «κάθε λογής ηρωισμό» –και να τους εξισώνει– αυτούς που αμύνονται και αυτούς που επιτίθενται; Τι θα συμβούλευε τους έλληνες όταν τους επιτέθηκαν οι ναζί, όταν τους καταδυνάστευσαν οι χουντικοί πράκτορες των αμερικανών ή όταν στην Κύπρο το 1974 τους επιτέθηκαν οι χουντικοί και μετά οι φασιστές τούρκοι στρατοκράτες; Να αμύνονται ηρωικά ή να υπηρετούν τον φασισμό; Εγώ δεν αποδίδω προθέσεις σε κανένα. Λέω απλά ότι πολλοί πρέπει να διαβάζουν ένα καλό κείμενο διεθνών σχέσεων πριν μιλήσουν για τον πόλεμο, την επίθεση, την άμυνα και τον ηρωισμό για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας μιας κοινωνίας. Υποψιάζομαι ότι απλά η εκλεκτή συνάδελφος όπως και πολλοί άλλοι καλόπιστοι και καλοπροαίρετοι ιδέα δεν έχει για τα αίτια πολέμου και ότι γι’ αυτό απλουστευτικά περιγράφει ένα κόσμο όπου δεν υπάρχουν κατεξουσιαστικές ηγεμονικές αξιώσεις, όπου δεν υπάρχουν διενέξεις απόρροια παρελθουσών και σημερινών ηγεμονικών συγκρούσεων, όπου δεν υπάρχουν τραγικές διενέξεις απόρροια του κρατικού γίγνεσθαι, όπου δεν υπάρχει άνιση ανάπτυξη, όπου δεν υπάρχουν αναθεωρητικές αξιώσεις, όπου δεν υπάρχουν επιθετικές συμπεριφορές, όπου δεν υπάρχουν κοινωνίες που αξίζει να υπεραμύνονται της ανεξάρτητης Πολιτείας τους, όπου δεν υπάρχουν αποσταθεροποιητικά διεθνικά φαινόμενα, όπου δεν υπάρχουν διεθνικοί Σόροι που «θέλουν να έχουν την δική τους εξωτερική πολιτική», όπου δεν υπάρχουν μηχανορραφίες των μυστικών υπηρεσιών εις βάρος φιλειρηνικών κοινωνιών, όπου δεν υπάρχουν ηγεμονικές αξιώσεις που ακυρώνουν το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς θεσμούς, κτλ κτλ. Υποθέτω ότι άλλες ασχολίες και ειδικά τα αναρίθμητα πλέον διεθνικά ερευνητικά προγράμματα που ιεραποστολικά στοχεύουν στην ειρήνη δεν αφήνουν χρόνο σε κάποιους να διαβάσουν καλή ιστορία ή κάποιο καλό βιβλίο για τα αίτια πολέμου συγγραφέων όπως οι Θουκυδίδης, Carr, Gilpin, Aron, Morgenthau, Waltz, Gilpin, Mearsheimer et al. Τέτοια κείμενα, αξιόπιστα, έγκυρα και επιστημονικά-αξιολογικά ελεύθερα περιγράφουν τα αίτια πολέμου. Δεν βλέπουν όμως ούτε τηλεόραση; Γιατί ίσως μόνο και μόνο βλέποντας τηλεόραση χωρίς ιδεοληπτικές παρωπίδες μπορεί ο καθείς να αντιληφτεί τα αίτια πολέμου! Προς τι λοιπόν η εξίσωση των βάρβαρων ηγεμονικών αρπακτικών με όσους θέλουν αν χρειαστεί να επιδείξουν πνεύμα αυτοθυσίας υπερασπιζόμενοι την φιλειρηνική κοινωνία τους; Είναι αυτό επιστημονική ανάλυση ή περιττή ιδεολογικοπολιτική εκλογίκευση; Είναι άγνοια ή επιπόλαιη αναπαραγωγή θεωρημάτων που εξισώνουν θύτες και θύματα αποδυναμώνοντας έτσι τα δεύτερα; Γνωρίζει η συγγραφέας των πιο πάνω γραμμών κάποια ιστορική στιγμή που να μην υπήρχαν επιτιθέμενοι και αμυνόμενοι; Αν όχι, είναι αυτό τυχαίο; Ποιοι της φταίνε, οι πρώτοι ή οι δεύτεροι και γιατί παρακαλώ τους εξισώνει; Μήπως κατέχει κάποιο μαγικό ραβδί για να μας το δώσει να αλλάξουμε τον κόσμο σύμφωνα με το μαγικό κόσμο των ψευδαισθήσεων του ενός ή άλλου ιδεολογήματος; Για να μιλήσουμε σοβαρά, λοιπόν, μιας και πρόκειται για τόσο κρίσιμα ζητήματα –και επικίνδυνα πράγματα, που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά μας και προκαλούν εκατόμβες– όπως ο πόλεμος, η ειρήνη, το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και η υποχρέωση (νομική και ηθική) υπεράσπισης της πατρίδας, καλά θα κάνουν τα μέλη του εκλεκτού σας πάνελ να συζητήσουν τα αίτια πολέμου!!! Ειλικρινά πολύ θα ήθελα να το κάνετε και να διανείμετε τα πρακτικά. Οι κραυγές στις επιφυλλίδες βλάπτουν τα επιστημονικά επιχειρήματα ωφελούν. Η συζήτηση μεταξύ των ακαδημαϊκών πρέπει να γίνεται αποκλειστικά στην δεύτερη σφαίρα.
Όσον με αφορά, τέλος, αν και στο παρελθόν έχω γίνει στόχος άπειρων δολοφονικών (του επιστημονικού μου χαρακτήρα) άδικων, αυθαίρετων και απρεπών επιθέσεων, ήδη άρχισα μια όπως πάντα νηφάλια και ψύχραιμη «κριτική των κριτικών». Ακριβώς, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν είχα γράψει για το θέμα αυτό, σας πληροφορώ για την περίπτωση που σας ενδιαφέρει, ότι τους τελευταίους μήνες μελέτησα ή ξαναμελέτησα εκατοντάδες «κριτικά» κείμενα. Η δική μου κριτική θα είναι δεόντως αμείλικτη. Τα πορίσματα είναι ουσιαστικά και συναφή με την επίμαχη συζήτηση που –έστω και βραδύκαυστα– άρχισε στην Ελλάδα για τα βιβλία της ιστορίας. Αν και η έρευνα ολοκληρώθηκε δεν θα την δημοσιεύσω τώρα για να προσαρτηθεί μετά το καλοκαίρι σε περιπτωσιολογική μελέτη των διαμειφθέντων περί το σχέδιο Αναν και άλλων συναφών φαινομένων που οδηγούν ταχύρρυθμα τις Κοινωνικές Επιστήμες στο τέλμα. Προσδοκώ και ευελπιστώ πως ακόμη και διαφωνούντες συνάδελφοι θα ήθελαν να διαβάσουν και να συζητήσουν τα πορίσματά μου. Με έκπληξη πολλοί θα ανακαλύψουν, πάντως, ότι το πρόβλημά δεν είναι τόσο οι αναρίθμητες αποχρώσεις και ποιοτικές βαθμίδες των «κριτικών» στην διεθνή βιβλιογραφία αλλά κυρίως η ημιμάθεια και η περίεργη αθωότητα πολλών ιθαγενών οι οποίοι αν και ξέρουν να κραυγάζουν σε γελοίες επιφυλλίδες μάλλον δεν ξέρουν να διαβάζουν προσεκτικά ξενόγλωσσους μέντορές τους.
Δεν θα μπορέσω, λοιπόν, να προσέλθω στην συνάντησή σας. Εύχομαι εν τούτοις καλή επιτυχία και ευχαριστώ για την πρόσκληση. Κυρίως εύχομαι να οδηγηθείτε στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι η μεταπρατική και ιδεολογικοποιημένη αναπαραγωγή κάποιων προβληματισμών ξένων συναδέλφων δεν τιμά την κοινότητα των ελλήνων κοινωνικών επιστημόνων. Εύχομαι, επιπλέον, η συνάντηση να βοηθήσει να γίνει κατανοητό ότι η δέσμευση τεράστιων σπάνιων πόρων της ελληνικής κοινωνίας στις Κοινωνικές Επιστήμες υποχρεώνει τους φορείς ελληνικών ακαδημαϊκών τίτλων να δημοσιεύουν πρωτότυπα κείμενα, να αντλούν εκλεκτικά και ορθά από ξένες πηγές και κυρίως να αποφεύγουν γραμμικές αναπαραγωγές ιδεοληπτικών-αποδομητικών θεωρημάτων που ανατρέπουν τον πολιτικό πολιτισμό στις ενδοκρατικές και διακρατικές σχέσεις.
Τέλος, επειδή υποψιάζομαι (ελπίζω άδικα και λανθασμένα) πως αυτό που πραγματικά θέλουν μερικοί είναι να εκτονώνονται ψυχολογικά παρά να συζητούν δημοκρατικά (πως αλλιώς θα τολμούσε να χαρακτηρίσει κανείς τους συναδέλφους του «ψυχωτικούς» ή περίπου «αιμοσταγείς»;), αν αυτό ωφελεί την ψυχική τους κατάσταση ας εκτονωθούν βγάζοντας μερικές ακόμη ασυνάρτητες κραυγές. Αν θέλουν ας φωνάξουν ακόμη και με ντουντούκες. Κατανοώ την ψυχική αναστάτωση που πρέπει να δημιούργησε σε κάποιους δράστες κραυγών και χαρακτηρισμών το γεγονός ότι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον πηγαίο ορθολογισμό ενός υγιούς, δημοκρατικού λαού που αγαπά την ελευθερία-ανεξαρτησία του. Γιατί, ουσιαστικά, κατά αυτών βάλλουν τα «κριτικά» κείμενα.
Όταν λοιπόν τελειώσουν οι κραυγές και οι επιστημονικές ντουντούκες, προτείνω να διοργανωθεί μια ορθολογιστική επιστημονική ημερίδα με θέμα: «Ιστοριογραφία, διεθνολογία, “κριτικοί”, “κριτικοί κονστρουκτιβιστές”, ηγεμονικές αξιώσεις και οι δημόσιες τοποθετήσεις των ελλήνων επιστημόνων». Εγώ δηλώνω πανέτοιμος για μια τέτοια συζήτηση, όχι όμως από τις στήλες των εφημερίδων και όχι με κραυγές και ύβρεις.
Με εκτίμηση
Παναγιώτης Ήφαιστος
http://www.ifestos.edu.gr
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η Ένωση Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ σε συνεργασία µε το Τµήµα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Πρ. Ηλικία του Πανεπιστηµίου Αθηνών (ΤΕΑΠΗ) διοργανώνει δηµόσια συζήτηση την Τρίτη 8 Μαΐου 2007 στις 7 µµ. στο Αµφιθέατρο ∆ρακόπουλου του Κτιρίου Προπυλαίων του
Πανεπιστηµίου Αθηνών (Πανεπιστηµίου 30) µε θέµα:
«Από τον Εθνικιστικό πατριωτισµό στον Πατριωτισµό του Πολίτη»
µε αφορµή τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας.
Χαιρετισµός: Θάλεια ∆ραγώνα, Πρόεδρος ΤΕΑΠΗ
Οµιλητές: Τάκης Θεοδωρόπουλος, συγγραφέας, Βασίλης Καραποστόλης,
Καθηγητής Eπικοινωνίας και Πολιτισµού Πανεπιστηµίου Αθηνών, Αντώνης
Λιάκος, Καθηγητής Ιστορίας Π.Α., Μαρία Ρεπούση, αν. Καθηγήτρια
Ιστορίας και Ιστορικής Εκπαίδευσης Α.Π.Θ., Ιωάννα Τσιβάκου, Καθηγήτρια
στο Τµήµα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισµού Παντείου Πανεπιστηµίου,
Άννα Φραγκουδάκη, Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης Π. Α.
Συντονίζει ο: Α. ∆. Παπαγιαννίδης, δηµοσιογράφος
Συνοψίζει ο: Περικλής Βασιλόπουλος, Αντιπρόεδρος Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Πληροφορίες: ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ 210- 3616254
http://www.koinoniapoliton.gr / e- mail: paremvassi@ath.forthnet.gr
ο Παναγιώτης Ήφαιστος δεν ήταν αυτός που παρείχε συμβουλευτικές οδηγίες στην Εκκλησία της Ελλάδος με ανώνυμα κείμενα που προέβλεπαν εθνικούς κινδύνους;
Σιγά να μην τον πάρουμε στα σοβαρά.
Και στο εθνικιστικό Δίκτυο 21 δεν μετέχει ο κ. Ήφαίστος; Για να μην ξεχνιόμαστε, παρακαλώ…
Κάνετε λάθος να επικρίνετε τον Γιώργο Βέλτσο. Ήμουν φοιτητής του και γνωρίζω τα πράγματα εκ των έσω. Άσχετα με όλα αυτα που γράφετε στον «λίβελλό»σας. Εγώ θα σας θέσω ένα ερώτημα : Διαφωνείτε ότι το «πρώτότυπο έχει χαθεί» , όπως αναφέρει ο Γ.Βέλτσος σε ομώνυμο βιβλίο του? Διαφωνείτε ότι όλοι όσοι ασχολούνται με την ποίηση, τη διαφήμιση, εν γένει τη δημιουργία πρέπει να γνωρίζουν ότι πρωτότυπο δεν υπάρχει? Και ότι για να δημιουργήσουμε είμαστε αναγκασμένοι να αντιγράψουμε? Αυτή την περίοδο, αγαπητέ κύριε Λιβελλογράφε, βρίσκομαι στην Γαλλία και μπορώ να σας διαβεβαιώσω οτι ο Γ.Βέλτσος είναι ιδιαίτερα γνωστός στους κύκλους της γαλλικής διανόησης. Και αυτό που τόσα χρόνια ο Γ.Βέλτσος διδάσκει σχετικά με τον μεταμοντερνισμό αποτελεί τη βάση για κάθε πολιτισμική δημιουργία. Εαν κοιτάξετε λίγο πιο πέρα απο τον ομφαλό σας, θα δείτε ότι η πλειοψηφία των πολιτιστικών εκπομπών που προβάλλει το ΑRTE (γαλλικο κανάλι που προωθεί την κουλτούρα) βασίζονται στον μεταμοντερνισμό που τόσο περίτεχνα διδάσκει ο Γ.Βέλτσος στα αμφιθέατρα του Παντείου.
Και κάτι ακόμη.. Κύριε λιβελλογράφε έχετε ποτέ παρακολουθήσει μάθημα του Γ.Βέλτσου? Είμαι σίγουρος πως όχι. Πώς λοιπόν μπόρειτε κι εκφέρετε γνώμη? Η μάλλον μπορείτε να εκφέρετε γνώμη, μια γνώμη που είναι καταδικασμένη να είναι αναληθής,ψευδής και γεμάτη ανακρίβειες. Μια γνώμη που δεν αξίζει παρά να δημοσιεύεται σε ένα ιστοχώρο σαν κι αυτόν εδώ κι όχι σε μια εφημερίδα έγκυρη, όπως τα ΝΕΑ.
Όσον για τις διαλέξεις του στο Πάντειο κύριε λιβελλογράφε, αυτό που κάνει ο Γ.Βέλτσος δεν είναι παρά να ελευθερώνει το δημιουργικό πνεύμα των φοιτητών, ένα δημιουργικό πνεύμα που έχει αλλοτριωθεί από τις πανελλήνιες εξετάσεις και από κάθε άλλου είδους μηχανισμό απαλλοτρίωσης της δημιουργικής σκέψης, όπως τούτο εδώ το λιβελλογράφημα….
Να σαι καλά, γέλασα. Λυπάμαι που «απαλλοτριώνουμε» τη δημιουργικότητα των νέων σε αυτό το ιστολόγιο με την προσήλωσή μας στην κοινή λογική :=)
«Μεταμοντέρνοι» είναι αυτοί που ο Τσόμσκυ κατήγγειλε ως «τσαρλατάνους», έτσι δεν είναι;
Κύριε Λαζαρίδη νομίζω θα συμφωνήσετε ότι αυτό το ποστ(http://doncat.blogspot.com/2007/05/blog-post_30.html) από το μπλογκ του κ. Δήμου ταιριάζει στην περίπτωση Βέλτσου.
Λυπάμαι πολύ που ανακάλυψα τόσο αργά αυτό το θέμα με τον Βέλτσο! Τον θυμάμαι από μια εκπομπή του στην τηλεόραση που παρουσίαζε μαγειρικές συνταγές (!) και ξαφνικά λέει: «Αυτά τα χεράκια (και προβάλλει τα χέρια του) που ξέρουν να χειρίζονται δεξιοτεχνικά το μολύβι, είναι ταυτόχρονα σε θέση να κόψουν σε λεπτές φέτες και μια τομάτα…» Και έκοβε επιδέξια την τομάτα πάνω στο τραπέζι… Ήταν και το μόνο που κατάλαβα από όσα έχω ακούσει από το στόμα του :-)
Η πλέον διασκεδαστική περίπτωση ξεσκεπέσματος του μεταμοντερνισμού έχει να κάνει με το περίφημο άρθρο του Sokal. Διαβάστε εδώ, καθώς και το ομώνυμο βιβλίο του (fashionable nonsense ή impostures intellectuelles για τους γαλλομαθείς) (αλήθεια, κυκλοφορεί στα ελληνικά;)
Μόλις σήμερα υπέπεσαν στην αντίληψή μου τα υπονοούμενα των «σωκράτη» και «ιεροφάντη». Δεν είναι να αντιδράσεις αλλά μόνο να γελάσεις. Σοβαρά μιλώντας, όμως, που οδηγείται η επικοινωνία των ανθρώπων αν η τεχνολογία τους οδηγήσει σ’ αυτό που ο Παναγιώτης Κονδύλης ανέφερε ως «anything goes». Πρώτον, θα πρέπει να αμυνόμαστε σε υπονοούμενα κάθε φορά που αργόσχολοι δικτυόνονται και βάλλουν υπούλως επιχειρώντας αυτό που η CIA ονομάζει «character Assasination»; Κάτι θα μείνει, θα έλεγε ο Γκαίμπελς και τρέχα γύρευε να μαζέψεις όλη την λάσπη. Δεύτερον, που πάνε οι συζητήσεις και η αγωνία για επιχειρήματα και πάλη για να υπερισχύσει η λογική και ο ορθολογισμός. Τώρα πάει πλέον, πετάει ο καθένας την μπούρδα του και τέλος κακά όλα… κακκά. Τρίτον, όλη η ουσία του Πολιτικού είναι οι κοινωνικοπολιτικές διαδράσεις, οι κοινωνικοπολιτικοί έλεγχοι και εξισορροπήσεις και η διαρκής αναζήτηση μιας κοινής βάσης ορθολογιστικού κοινού βίου. Πως αυτό θα εκπληρώνεται όταν δισεκατομμύρια ρύποι θα θολώνουν το μυαλό μας, θα ροκανίζουν την λογική μας και θα θρέφουν το θηρίο.
Δεν είμαι ασφαλώς εναντίον της επικοινωνίας (αν κανείς επισκεφτεί το http://www.ifestos.edu.gr θα το διαπιστώσει). Αλλά θα πρέπει να βρεθεί κάποια άκρη με τον κυκεώνα των ανοήτων, των βέβηλων και των λασπολόγων. Η κάλύτερη λύση, προς το παρόν, φαίνεται να γράφεις τέτοια φαινόμενα στα παλαιότερα των υποδημάτων σου. Είναι και αυτό μια λύση …
Περιδιάβασα το διαδίκτυο και πραγματικά αυτά που έγραψα χθες δεν επαρκούν για να κατανοήσουμε τον εκχυδαϊσμό της ανθρώπινης επικοινωνίας. Μεταξύ πολλών άλλων, πάντως, στην ιστοσελίδα Αντίβαρο, βρήκα και την κατάθεση του Μ. Βασιλάκη. Σε συνομιλία μου με τον τότε διευθυντή των ΝΕΩΝ αείμνηστο κ Καραπαναγιώτη όταν ακόμη έγραφα στην Τρίτη Άποψη αυτής της Εφημερίδας, μου είπε ότι πρόκειται για το σημαντικότερο κείμενο περί την ελληνική δημοσιογραφία. Η κατάθεση μιλά από μόνη της: Απολαύστε την…
ΔΗΛΩΣΗ [του Μ. Βασιλάκη] http://antibaro.gr/society/basilakhs_dhlwsh.htm
Αισθάνομαι την ανάγκη μετά από διάστημα πέραν της διετίας και συνεχείς δικαστικούς αγώνες να περατώσω μία σοβαρή εκκρεμότητα που ταλανίζει εμένα αλλά και άλλους.
Οντως με τα α) τα τέσσερα δημοσιεύματά μου στην » Εξουσία » στις 21-2-99, 1-3-99 και 11-3-1999 με τίτλους » Συμμορίες και συμμωρίες Ι » » Συμμορίες και συμμωρίες ΙΙ «, «Συμμορίες και συμμωρίες ΙΙΙ » και » Το παρακράτος θεσμός ισχυρότερος του κράτους», β) με την συνέντευξή μου στον κ. Νικήτα Λιοναράκη στην εκπομπή του Α΄ Προγράμματος της Ε.ΡΑ. » Γειτονιές της Ελλάδας » στις 24-3-1999, κατόπιν προσυνεννόησης μαζί του για το περιεχόμενο αυτής, αφού άλλωστε γνώριζε την διένεξή μου με τον κ. Φαήλο Κρανιδιώτη και το » Δίκτυο 21 » και γ) με δήλωσή μου που δημοσιεύθηκε σε άρθρο της » Αυριανής » στις 3-10-1999, προσέβαλα την τιμή και την υπόληψη του κ. Φαήλου Κρανιδιώτη. Με τα δημοσιεύματα και τις δηλώσεις μου αυτές επετράπη δυστυχώς να αιωρούνται απαράδεκτες και αδικαιολόγητες από τα πραγματικά γεγονότα αμφισβητήσεις για την ακεραιότητα του χαρακτήρα, τον πατριωτισμό, την κοινωνική, πολιτική και επαγγελματική εντιμότητα και αξία του, ενώ συχνά στα άρθρα μου και στην παραπανω συνέντευξη μου στο Α΄Πρόγραμμα χρησιμοποίησα ύβρεις, όπως » παρακρατικός», » φωνασκούντες κακούργοι των media», ¨νευροπαθείς ψευδοπατριώτες’ κ.α., που αδίκησαν και πρόσβαλαν τον κ. Κρανιδιώτη, ενώ αναφέρθηκα σε γεγονότα που ήταν αναληθή ή ενέπλεξα τον κ. Κρανιδιώτη σε επιλήψιμες δραστηριότητες και ενέργειες , με τις οποίες ουδεμία σχέση είχε.
Εκανα επίσης τις εν λόγω δημοσιεύσεις και δηλώσεις, μεσούσης της υπόθεσης Οτσαλάν, μετέχοντας σε ένα πολιτικό παιχνίδι παραπληροφόρησης και δημιουργίας αποδιοπομπαίων τράγων, που δημιουργήθηκε από κατευθυνόμενες και ψευδείς » πληροφορίες «, τους διακινητές των οποίων κωλύομαι ν΄αποκαλύψω για ευνοήτους λόγους, αλλά και καλυπτόμενος από το δημοσιογραφικό απόρρητο.
Δηλώνω λοιπόν ότι τιμώ και σέβομαι τον κ. Φ. Κρανιδιώτη ως άνθρωπο, ως ενεργό πολίτη και ως επαγγελματία δικηγόρο και του ζητώ συγγνώμη για τις προσβολές και τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς και τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς που του απηύθυνα με τα άρθρα μου, τις δηλώσεις μου και την ραδιοφωνική μου συνέντευξη.
Τα αυτά ισχύουν και για το σωματείο » Κεντρική Ομάδα 21-Δίκτυο 21- Κίνηση Πατριωτικής Αφύπνισης»‘ καθώς και για τους κ.κ. Αντώνη Σαμαρά, Ευάγγελο Τσίρκα και Χριστόδουλο Γιαλλουρίδη, τους οποίους επίσης σέβομαι και τιμώ για την εντιμότητα, την σοβαρότητα και τον πατριωτισμό τους.
Ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκα από τους αρχιτέκτονες αυτής της εκστρατείας λάσπης με τις κατευθυνόμενες ψευδείς » πληροφορίες » με το συκοφαντικό περιεχόμενο, στην οποία δυστυχώς δέχθηκα να συμμετάσχω τυφλωμένος από την πολιτική μου πίστη σε αυτούς, με εξέθεσε ανεπανόρθωτα και με υπέβαλε σε μία δικαστική περιπέτεια, στην πορεία της οποίας οι » φίλοι » μου, αφού υπέθαλψαν τα παραπάνω, με εγκατέλειψαν.
Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 2001
Μανώλης Βασιλάκης
Κύριε διαχειριστή του blog( αλήθεια εσεις τι επαγγέλλεστε?) αν δεν έχετε γνώση επί του θέματος καλύτερα να μη μιλάτε…Ημουν φοιτήτρια του Γ. Βέλτσου ο οποίος συμβαίνει να έχει κάνει σπουδές τέτοιου επιπέδου που εσείς ούτε στα όνειρα σας δε θα κάνατε…Το ότι δε βρίσκετε στοιχειά του στο διαδίκτυο δε σημαίνει απολύτως τίποτα ο κόσμος μας δεν είναι μόνο το διαδίκτυο αλλά και ένα σωρό βιβλία που προϋπήρχαν αυτού. Οσο για το εάν οι φοιτητές του είναι αγράμματοι όπως λέτε…ΑΥΤΟ ΑΦΗΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΛΕΟΝ ΑΡΜΟΔΙΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ και όχι εσείς που δεν έχετε ιδέα περί ποιου ο λόγος! Δεν έχει γίνει γνωστός ο Κος Βελτσος στο εξωτερικό λέτε?? Και πάλι κάνετε λάθος αφού υπήρξε στενός συνεργάτης του Γάλλου Ζακ Ντεριντά ενός από τους πιο γνωστούς φιλοσόφους της νέας εποχής.
Μη βιάζεστε λοιπόν να κρίνετε την πορεία ενός Πανεπιστημιακού του επιπέδου του Βελτσου πριν κρίνετε τη δική σας και πριν πληροφορηθείτε ανάλογα…Κοινώς ΜΗ ΔΙΑΔΙΔΕΤΕ ΑΝΑΚΡΙΒΙΕΣ
άντε αποκτήσαμε blog και νομίζουμε ότι κάτι είμαστε!
Lifo: Τα γραπτά τα διορθώνετε εσείς;
Βέλτσος: Πάντα, και αυτό γιατί κατά κάποιον τρόπο θερίζω αυτό που έχω σπείρει ένα εξάμηνο. Πάντα όλοι δίνουν εξετάσεις με ανοιχτά βιβλία. Μου ‘χε πει ο Σάκης Καράγιωργας, «Γιώργο, μην κάνεις ποτέ τον μπάτσο στα πανεπιστήμια». Θα σου διαβάσω το θέμα που έβαλα στους πρωτοετείς να φρικάρεις: «Τι σημαίνει γράφω με ανοιχτά βιβλία; Γράφω; Αντιγράφω; Και τότε τι οφείλει να διαγράψει από το «γραπτό μου» ο εξεταστής; Είναι αυτό το βιβλίο επί του οποίου καλούμαι να εξεταστώ; Είναι αυτό ένα βιβλίο; Τι είναι; Σε ποια προβληματική εγγράφεται η απορία μου;»
Lifo: Αναρωτιέστε μήπως αναρωτηθούν οι φοιτητές σας αν τα έχετε χαμένα;
Βέλτσος: Πολλά παιδιά το σκέπτονται αυτό το πράγμα. Αλλά και ‘γω το έχω το πρόβλημα. Πώς αντιμετωπίζω το παιδί που τα έχει χαμένα; Είναι γελοίο να εξετάσω έναν φοιτητή, τι λέει ο ένας, ο άλλος, και τι σημαίνει αυτό και τι σημαίνει το άλλο. Βέβαια, αν ήμουν σε ένα αγγλικό πανεπιστήμιο και μου έλεγαν «κύριε καθηγητά, ποιο είναι το νέο σας βιβλίο» και τους έλεγα ότι έχω γράψει 100 ποιήματα, θα μου ‘λεγαν «έξω από το πανεπιστήμιο».
(Lifo, 29/2/08)
χαχαχα!!!
Αν ποτέ εκσυγχρονιστεί το ελλ. πανεπιστήμιο, σίγουρα θα μου λείψουν τύποι σαν το Βέλτσο.
Να τους κρατήσουμε για αξιοθέατα, γιατί να πουλάμε μόνο μάρμαρα στους κουτόφραγκους δηλαδή.
Η παρακάτω ρήση από το Βήμα είναι όλα τα λεφτά:
«Η τέχνη μου είναι να μην σας λέω τίποτα. Εσείς όμως νομίζετε ότι σας λέω. Σας είμαι ευγνώμων που δέχεσθε να παίξουμε μαζί αυτό το παιχνίδι »
Παιδια,επειδη κι εγω ειμαι φοιτητρια του Βελτσου πρεπει να σας πω οτι ευχαριστιεμαι απιστευτα το μαθημα του.Οχι οχι δεν ειμαι μαζοχα ουτε τα’χω χαμενα(ελπιζω δηλαδη) απλα ο ανθρωπος ειναι κορυφη!Ειδικα οταν αρχιζει την αναλυση για το μοντερνο και το μεταμοντερνο(ασχετα που δεν καταλαβαινεις Χριστο απο αυτα που λεει)μας κανει να τον κοιταμε με ενα υφος του στυλ,εχει παρει ληγμενα,ειναι μεγαλοφυια,ειναι για ψυχιατρο?Να μην αναφερθω δε στο θεμα των εξετασεων.Που στο καλο τις βρισκει αυτεσ τις μπαρουφες δε μπορω να καταλαβω,αλλα τουλαχιστον με περασε!Αυτη ειναι η γοητεια του μαθηματος του μπαινει στο αμφιθεατρο,σ’τα κανει τσουρεκια με το Φουκω και την παρεα του κι απο κατω επικρατει μια χαβρα καθως προσπαθουμε να καταλαβουμε τι θελει να πει ο ποιητης!Ωστοσο τοσον καιρο εχω εξασκηθει και τωρα πια κατι καταλαβαινω.Οι παλιοι φοιτητες του μπορειτε να μου εξηγησετε κατι;Γιατι ειναι τοσο ισοπεδωτικος και μηδενιστης;
Διαβάζω αυτή την εποχή το βιβλίο του Γ.-Α. Μαγκάκη «Από την Ελλάδα στην Αντιελλάδα», 4η έκδοση. Απόσπασμα από σελ. 79:
«Είχα φίλο ένα νέο παιδί. Έκανε καλές σπουδές και στα χρόνια της χούντας βρέθηκε έξω να τις συνεχίζει. Μετά την πτώση της γύρισε και ξεκίνησε καλά με την επιστήμη του. Μα σε λίγο άρχισε να «ελίσσεται». Άρχισε δηλαδή να κολακεύει δεξιά κι αριστερά, να παριστάνει ό,τι περνάει, να κενολογεί με προσεγμένα ακατάληπτο ύφος, να λεηλατεί τους αριστερούς φιλόσοφους της Γαλλίας που είναι της μόδας, μα να τρυπώνει ταυτόχρονα και σε κυκλώματα του κατεστημένου, να είναι αριστερός με δεξιά κάλυψη και βέβαια να γλύφει όποιον του χρειάζεται. Έτσι σκαρφάλωσε, διδάσκει κάπου, αναλύει στις εφημερίδες τα προβλήματά μας τόσο περισπούδαστα, που καμιά άκρη δεν βγάζεις και τραβάει μπροστά παριστάνοντας τον «εκφραστή μιας καινούρια διανόησης», όπως λένε. Αυτός λοιπόν κάποτε έτυχε να πέσει πάνω μου. Του είπα: «τι χάλια είν’ αυτά;» «Άμα δεν κάνεις έτσι, δε φτάνεις», μου απάντησε ξεδιάντροπα. «Ακόμα και να κοροΐδεύεις τον κόσμο» τον ξαναρώτησα. «Ναι ακόμα κι αυτό όταν χρειάζεται, σε μια τέτοια κοινωνία», ήταν η απάντηση. Το έριχνε στην κοινωνία, που αυτός πρώτος μαγάριζε. Αυτό θα πει πίθηκος»
Δεν ξέρω σε ποιόν αναφέρεται, αλλά το κείμενο ταιριάζει γάντι στον Βέλτσο. Γράφτηκε το καλοκαίρι του 1981. Αναρωτιέμαι τι να σκέφτεται για τη σημερινή κατάσταση ο κ. Μαγκάκης.
Τον κ. Βέλτσο δεν τον έχω παρακολουθήσει…είτε στο μάθημά του είτε μέσω των κειμένων του…
Αλλά έχω μερικές παρατηρήσεις:
1) Εχουμε να κάνουμε με έλληνες ακαδημαϊκούς που γράφουν και διδάσκουν στην ελληνική γλώσσα ή και στην ελληνική γιατί ακριβώς προσπαθούν να δημιουργήσουν να παραγάγουν, να ενισχύσουν ένα πλαίσιο διαλόγου.
Οπότε ένα εργαλείο σαν το Google Scholar τί ακριβώς θα σου δώσει; Είναι μήπως έστω και ελάχιστα ενδεικτικό της επιστημονικής παραγωγής και της εργασίας ενός καθηγητή πανεπιστημίου στην Ελλάδα;
…αλλά αυτό περνάει ως «για εσωτερική κατανάλωση»…δηλαδή στο αγγλικό πανεπιστημίο αλλά και στο ελληνικό όπου φοίτησα, όταν προγραμματίζονται σεμινάρια εβδομαδιαία επισκεπτών καθηγητών, όταν γράφονται βιβλία, για ποιόν γράφονται;
Για το πανεπιστήμιο και για την κοινότητα των πανεπιστημιακών, φοιτητών και ερευνητών δεν γράφονται;
Το ποιός τα διαβάζει ή μπορεί να διαβάσει πώς καθορίζεται;
Αν ο Πουλαντζάς είχε γράψει στα ελληνικά, πόσοι θα τον είχαν διαβάσει;
Η υποδοχή και ευρύτητα απόκρισης ενός εργου σε κάθε περίπτωση δεν καθορίζεται από την «αξία» του…αλλά από τη γλώσσα που γράφτηκε, από το Πανεπιστήμιο όπου εργάστηκε ο πανεπιστημιακός καθώς και το πότε ενδεχομένως εργάστηκε…
Γιατί πολλοί ξέρουν τον Levi-Strauss αλλά πόσοι γνωρίζουν συγχρόνους και συναδέλφους του;
Ενα έργο γραμμένο στα αγγλικά, έχει μεγαλύτερης ευρύτητας κοινό κατ’ ανάγκη…οπότε ουσιαστικά «επιβάλλει» τη παρουσία του με τρόπο άλλο ουσιαστικά από την επιστημονικότητά του εν πρώτοις…
Καποιος που είναι ευαίσθητος σε τέτοιες ισορροπίες ισχύος, καταλαβαίνει ότι το ενδιαφέρον του να μεταφράσει και να μεταφραστεί είναι ενδιαφέρον να πουλήσει, να δείξει το όνομά του να καταξιωθεί…οπότε μπορεί κάλλιστα, αν είναι κριτικός σε αυτές τις κρυφές ή πολύ δεδομένες ώστε να γίνουν κρυφές σχέσεις εξουσίας (και κύρους), να αποφασίσει να μην συμμετέχει…
Πχ Τον Chomsky οι περισσότεροι τον έχουν ακούσει ακόμη κι αν δεν έχουν ιδέα για το επιστημονικό έργο, τις απόψεις του αλλά και την κριτική που έχει δεχθεί τα χρόνια της ακαδημαικής του πορείας…
Τον Edgar Morin πόσοι τον ξέρουν; Συνεπώς και πόσοι ψάχνουν να τον διαβάσουν;
Κοινωνιολογικά θα μπορούσε να παρατηρηθεί ότι το κύρος, η ευρύτητα υποδοχής και αποδοχής του έργου ενός πανεπιστημιακού, τόσο στην ευρύτερη κοινωνία, όσο και στον χώρο του πανεπιστημίου, αποτελεί συνάρτηση παραγόντων περισσότερο κοινωνικών παρά «καθαρά» επιστημονικών…
Αν θέλετε μπορείτε να ψάξετε και για πολλούς καθηγητές εδώ στα ελληνικά πανεπιστήμια…θα βρείτε ανάλογα αποτελέσματα…αντιπροσωπευτικά δεν θα είναι…
2)Ως προς το κείμενο του Βέλτσου που παρατέθηκε: (που φάινεται σαν περιεχόμενο μαθήματος οδηγού σπουδών)
Διερωτώμαι, αν ένας φιλόλογος πιάσει τα κείμενα ενός βιολόγου, τί θα καταλάβει; Κι αν δεν καταλάβει έννοιες, επιχειρήματα, συνδέσεις και αναφορές, συνδηλώσεις κοκ θα φταίει ο επιστήμονας κι όχι ο αναγνώστης;
Γιατί λοιπόν θα πρέπει το κείμενο ενός φιλοσόφου ή κοινωνιολόγου να είναι άμεσα καταληπτό από κάποιον που δεν έχει επαφή ούτε με το έργο του γράφοντος, ούτε με τις θεωρίες και τις έρευνες από τις οποίες αντλεί, στις οποίες αναφέρεται και τις οποίες επικυρώνει ή απορρίπτει;
Πιο συγκεκριμένα θα έλεγα πώς θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο; Ποιές θα ήταν οι προϋποθέσεις για την κατανόηση ενός κειμένου;
…δεν είναι αυτή η αντίδραση αφενός αφελής, αφετέρου αντιεπιστημονική; Να θεωρεί κανείς εαυτόν κέντρο του κόσμου και να απορρίπτει άμεσα ότι δεν τού «μιλάει» άμεσα;
Εγώ θα πρότεινα το εξής: Πώς διαβάζουμε ένα κείμενο το οποίο δεν καταλαβαίνουμε;
–Το αποδομούμε:
η ανάγνωση επισημαίνει λέξεις/φράσεις κλειδιά:
«φιλοσοφία της συνείδησης»…μάλιστα..δηλαδή;
Ποιός θα σου απαντήσει; Για να καταλάβεις δεν οφείλεις πρώτα να ψάξεις αυτό ακριβώς, έστω και με τον κουτό τρόπο του να «γουγλήσεις» μια φράση; Κουτός από την άποψη ότι είναι τυφλός…δεν έχει ιδέα κανείς από τη χρήση και τη σημασία μιας έννοιας σε καθαυτό κείμενα και πραγματείες, την απομονώνει από τα συμφραζόμενα και την ψάχνει ξεχωριστά από αυτά..
Επόμενο βήμα: Διάβασε βιβλία σχετικά..τόσο αντιπροσωπευτικά όσο και κριτικά…
Τί άλλο μας λεέι το κείμενο;
ότι η άποψη που θα παρουσιαστεί και θα αναλυθεί είναι κριτικά διατεθειμένη προς τις «φιλοσοφίες της συνείδησης»…
Άλλο; Πως η επικοινωνία είναι «διακύβευμα»…χμμ..άμεση ερώτηση: ποιές οι προϋποθέσεις της επικοινωνίας;
Για να μιλάω εγώ και να καταλαβαίνεις εσύ τί προϋποτίθεται;
Η κοινή γλώσσα είναι μια άμεση και τυφλή απάντηση, γιατί και πάλι δεν σου λέει τίποτα, δλδ δεν διερευνά την επικοινωνία σε καταστάσεις διάδρασης…
«Διάδραση»…άλλο που θα πρέπει να μας απασχολήσει;
Σε τί συνίσταται; Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει να ερευνηθούν ποικίλλες περιστάσεις φαινομενικά και πρακτικά ανόμοιες, δλδ μεταξύ διαφόρων προσώπων σε διαφορετικές περιστάσεις και για διαφορετικό λόγο…
Ας πούμε λοιπόν πως η επικοινωνία έχει κάποιες προϋποθέσεις, αλλά και μια διαφορική τροπικότητα (ουάγου), διαφορετικούς τρόπους διεξαγωγής… (με τα ερωτήματα έρχονται οι απαντήσεις και νέα ερωτήματα)…
Τί άλλο σου λέει το κείμενο;
– Λαμβάνει ως αντικείμενο ανάλυσης της σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, αφενός, έναν ορθολογικό λόγο, μια ορθολογική τροπικότητα επικοινωνίας, αφετέρου, και επιπλέον μια επικοινωνία που διεξάγεται με στόχο αλλά και διακύβευμα την συμφωνία, δηλαδή την κοινωνική συμφωνία…
Αρα έχουμε αμέσως την επισήμανση πως η επικοινωνία έχει πολιτικά διακυβεύματα: την κοινωνική συγκατάβαση…
Πάμε αλλού: «θεωρία επικοινωνίας»…τί εξετάζει αυτή η θεωρία; εξετάζει μια υπάρχουσα συνθήκη επικοινωνίας ή βοηθάει ταυτόχρονα και στην συγκρότησή της;
Ποιό το αντικείμενό της; γλωσσική επικοινωνία μόνο; σωματική επικοινωνία; Ποιοί οι παράγοντες που συνιστούν μια συνθήκη επικοινωνίας (και που η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα προσδιορίζει και το το αντικείμενό της, και που η εννοιολογική και συστημική συγκρότηση της επιστήμης σε κάθε στιγμή προκαταλαμβάνει;)
Ποιά η διαφορά «επικοινωνιακής αλληλόδρασης» και «ενδουποκειμενικής εννόησης»;
Διαβάζοντας τις έννοιες αντιστικτικά θα έλεγε κανείς ότι η πρώτη αναφέρεται σε επικοινωνία μεταξύ διακριτών επιμέρους ατόμων και η δεύτερη σε έναν εσωτερικό διάλογο…
Γιατί αυτός ο διαχωρισμός; Τί περιλαμβάνεται στο ένα που δεν περιλαμβάνεται στο άλλο, και συνεπώς, τί εξετάζει μια θεωρία που λαμβάνει ως αντικείμενο την «αλληλόδραση» και τί μια άλλη που ως αντικείμενο έχει την «ενδουποκειμενική εννόηση», ιδιαίτερα όταν το ένα αποκλείει το άλλο;
Είναι μεθοδολογικό το ζήτημα; Μήπως διαφαίνεται μια αντιπαράθεση μεθοδολογικού ατομισμού και ολισμού ή καταστασιασμού; (άλλη λέξη..ψάξ’την)
Ποιές είναι οι διαφορές;
Ποιά η αρχή της επικοινωνίας; Το άτομο και ο εσωτερικός διάλογος ή συνθήκη αλληλόδρασης;
Ποιά η βάση της κατάληψης; είναι υποκειμενικά αναγόμενη ή κοινωνικά (ακόμη κι αν από το τελευταίο απομονώσουμε την ιστορικότητα και τις σχέσεις εξουσίας και κυρίως όταν τις λάβουμε υπόψη)…
Τα παραπάνω ενδεικτικά και πρόχειρα…
Και για να επιστρέψουμε….ποιά η αρχή της επικοινωνίας ανάμεσα στον Κ. Θέμη και στον Κ. Γιώργο;
να μου συγχωρεθούν περικαλώ μερικά λάθη σε σημεία στίξης και κάποια γραμματικά (πχ «της» αντί «τις») μιας και δεν βρίσκω τρόπο να επιδιορθώσω το κείμενο μετά την ανάρτησή του…
Μου φαίνεται πραγματικά αδιανόητο να κρίνει κανείς ανθρώπους και έργα ζωής ,σύμφωνα με τα hits του Google. Το Google όπως και κάθε άλλη μηχανή εύρεσης αποτελεί μέσω και όχι μέτρο. Οποιοσδήποτε την χρησιμοποιεί διαφορετικά ,το κάνει επιτηδευμένα κάτι που συνεπάγεται ότι είναι επιτήδειος.
Διάβασα τα σχόλια σας κύριε Λαζαρίδη με πολύ προσοχή και όπως θα λέγατε και εσείς ,καθότι Αμερικανόθρεμμένος “i couldn’t help it but thinking” σε τι ακριβώς αποσκοπούν όλα αυτά.
Αν πραγματικά νοιαζόσασταν για το ελληνικό πανεπιστήμιο ,θα ξεκινούσατε και θα εμμένατε μέχρι τέλους ,στην δομικά, λανθασμένη του υπόστασή .Όχι στα φυσικά πρόσωπα ,που στο κάτω κάτω της γραφής προσαρμόζονται αναπόφευκτα σε μοτίβα συμπεριφορών και εξυπηρετούν ρόλους .Είτε θεσμικοί είναι αυτοί , είτε κοινωνικοί .Σε μια χωρά ανόητα συντηρητική όπως η Ελλάδα ,που είτε εγκαταλείψαμε , είτε μας εγκατάλειψε.
Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να μάθω τα τυχών κίνητρα σας για τα παραπάνω σχόλια .Αυτό που θα ήθελα όμως να επισημάνω είναι ότι απαιτείτε σοβαρότητα όταν κάνεις ασκεί κριτική σε πρόσωπα με μεγάλο συγγραφικό έργο ,που έχουν επηρεάσει και διαμορφώσει χιλιάδες ανθρώπους έστω και στο ελάχιστο.
Θα κλίσω με μια παρατήρηση ενός ανθρώπου πολύ μεγαλύτερου σε ηλικία από μένα , όταν του ζήτησα να συνοψίσει σε μια πρόταση την διαφορά της δικιάς μου γενιάς, από την δικιά του.
“Βγαίναμε από το cinema και όταν δεν καταλαβαίναμε την ταινία ,αναρωτιόμασταν πόσο ηλίθιοι μπορεί να είμαστε. Βγαίνετε από το cinema ,δεν κατανοείτε την ταινία και αναρωτιέστε πόσο ηλιθία μπορεί να είναι μια ταινία”
Μπορεί τελικά κύριε Λαζαρίδη “να αρμενίζουμε στραβά……”
Βασικά, το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι το κείμενο ξεκινά με φράσεις όπως:
«διάφοροι επιτήδειοι χωρίς καμία επιστημονική ή άλλη αξία κυριαρχούν στο δημόσιο βίο χωρίς κανείς να τολμά να τους κράξει, είτε στο όνομα μιάς κακώς νοούμενης συναδελφικότητας, είτε από νοοτροπία του στυλ «δε βαριέσαι, γιατί να κάνω εχθρούς». Όσο όμως συνεχίζεται αυτή η ασυλία από την κριτική, οι άνθρωποι αυτοί αποθρασύνονται και επεκτείνουν την κυριαρχία τους»…
…οπότε ο κος Θέμης έχει αποτιμήσει την επιστημονική αξία του κου Γιώργου, και βέβαια το εκτόπισμα του ονόματός του (την κυριαρχία) του – πώς ακριβώς αλήθεια – για να καταστεί σαφές πως δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το έργο του…
κι έπειτα προχωράει στην «κριτική», την ασυλία από την οποία απολαμβάνει ο κος Γιώργος και την οποία ήρθε να λύσει ο κος Θέμης…
Κι ως «συμμάχους» έχει αυτούς που λογικά θα έπρεπε να απαξιεί…όσους δηλαδή μπήκαν σε ένα τμήμα, βγήκαν και χαμπέρι δεν πήραν (και δεν έδωσαν) όσους μπαίνουν στο αμφιθέατρο αλλά ποτέ δεν επισκέπτονται την βιβλιοθήκη κι είτε δεν καταλαβαίνουν είτε…είτε τίποτα…αν δεν ασχοληθείς με τα ίδια τα κείμενα, τίποτα δεν θα καταλάβεις…
Cherchez τον επιτήδειο δηλαδή…
Αφού προφανώς δεν έχεις κε. Γιώργο επαφή με το έργο του, μού κάνει εντύπωση πώς και γιατί τον επέλεξες καταρχάς ως στόχο…και προπαντώς ως σύμβολο κακού πανεπιστημιακού…
«…αν ένας φιλόλογος πιάσει τα κείμενα ενός βιολόγου, τί θα καταλάβει;»
Προφανώς δεν θα καταλάβει τίποτα. Θα καταλάβει όμως την αξία ενός καινούργιου φαρμάκου που θα του σώσει τη ζωή ή θα γευτεί κάποιο προϊόν που θα παραχθεί με τη βοήθεια των μεθόδων που επινόησε.
Τα κείμενα όμως των διαφόρων «Βέλτσων» που το 99.999% των ατόμων που θα τα διαβάσουν δεν θα καταλάβουν τίποτα και στο υπόλοιπο 0.001%, που δηλώσε ότι κατάλαβε, άλλα λέει ότι κατάλαβε ο ένας και άλλα ο άλλος, τι πρακτικά χρήσιμο έχουν να δώσουν στην κοινωνία που να δικαιολογεί τη θέση τους και τις απολαβές τους;
Το ίδιο μπορεί να πεί κανείς τότε για έναν μαθηματικό, έναν φυσικό πχ…
(Ας αφήσουμε εκτός και την ιστορία με τα φάρμακα και τις φαρμακοβιομηχανίες…)
Μήπως να κλείσουμε τις ανάλογες σχολές; Είναι πολιτικά ενδιαφέρουσα πάντως αυτή η αποστροφή για τις κοινωνικές επιστήμες είτε σε εξωακαδημαϊκούς είτε σε μέλη άλλων σχολών…
Οι κοινωνικές επιστήμες είναι ανακλαστικές για την κοινωνία, την ιστορική περίοδο, και το ακαδημαϊκό περιβάλλον που τις παρήγαγε, αλλά και για τις ίδιες…
Και ξαναρωτώ, πώς θα καταλαβεις εσύ ή άλλος, αν δεν ασχοληθεί ποτέ;
Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα, δεν θα είχαμε ανάγκη για πανεπιστήμιο, ούτε για εκπαίδευση…
Αυτή την έλλειψη νοήματος εσύ μπορείς να την καλύψεις. Θέλει κόπο και χρόνο βέβαια, αν είσαι πρόθυμος να τον διαθέσεις…
Συγχώρησέ με, όμως, αντιπαθώ τις μικροκουβεντούλες…μπορεί να χάσει κανείς μια μέρα ολόκληρη με δαύτες χωρίς κανένα αποτέλεσμα και δεν προτίθεμαι να συμμετάσχω…
Γι αυτά και όσα είχε να πεί το κείμενο του κου Θέμη απάντησα, δεν έχω σκοπό να το τραβήξω περισσότερο…
«Ιππότης του Ακαδημαϊκού Φοίνικα ο Γ.Βέλτσος – Τιμήθηκε επίσημα από το Γαλλικό κράτος»
Τι να τον κάνει τον επαρχιωτισμό των hits και των citations;
Μερικά από τα παραπάνω σχόλια μου προκαλούν τρόμο.
Greek University Reform σημαίνει μαζική πρόσληψη «αδικημένων» αγράμματων «πανεπιστημιακών» διεθνούς εμβέλειας;
Αναρωτιέμαι …
@ praxeologysocial
Θα μπορούσα να δεχθώ πως όλα όσα καταμαρτυρούν στον κύριο Γιώργο αποτελούν κριτική προχειρότητας, όμως υπάρχει κάτι που δεν είναι αποδεκτό στην στάση ενός καθηγητή. ===> Όταν οι φοιτητές αδυνατούν να κατανοήσουν την διδασκαλία (και όταν το φαινόμενο επαναλαμβάνεται) του καθηγητή (του Κύριου Γιώργου για την περίπτωση μας) τότε ο καθηγητής οφείλει να αναπροσαρμόζει την διδασκαλία του διαρκώς ==> αυτό φυσικά και δεν σημαίνει έκπτωση, απλούστατα σημαίνει κατανόηση του προβλήματος.
Αν τώρα θέλετε να αποδεχθούμε πως ο κύριος Γιώργος είναι κάτι περισσότερο από καθηγητής (ποιητής ή φιλόσοφος για παράδειγμα), προσωπικά δεν με ενοχλεί να το αποδεχθώ, όμως όπως βλέπετε ενοχλεί αρκετούς φοιτητές του.
Επαναλαμβάνεται με αυτό τον τρόπο μια κάποια μορφή απαξίωσης του μαθήματος και εν τέλει της επιστήμης την οποία ο κύριος Γιώργος υπηρετεί επιδιώκοντας την αλήθεια, και αυτή η απαξίωση (εσφαλμένη ή μη) εκπορεύεται από την άρνηση κατανόησης του προβλήματος.
Βλέπω πως πολύ έξυπνα προσπαθείτε να μας πείτε ότι το φταίξιμο δεν είναι του συγγραφέα. Όταν δεν αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης το περιεχόμενο τότε φταίει πιθανότατα η ανεπάρκεια του. Θα μπορούσα να το δεχθώ για τους μη σχετικούς αναγνώστες όμως αδυνατώ να πιστέψω πως υιοθετείτε αυτή την κρίση για ό, τι έχει να κάνει με τους φοιτητές. Δεν είναι δυνατόν να λέμε πως δεν κατανοούν οι φοιτητές τον οποιοδήποτε καθηγητή λόγο ανεπάρκειας… αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει σαν εξαίρεση, όχι να αποτελεί τον κανόνα. Όταν ο κανόνας είναι πως δεν κατανοούν τον λόγο του κυρίου Γιώργου οι φοιτητές του, τότε υπάρχει πρόβλημα στο μάθημα… και αυτό το πρόβλημα αφορά τόσο τον καθηγητή όσο και τον φοιτητή, η λύση όμως (διότι οφείλουμε να πασχίσουμε για την λύση) βαραίνει τον καθηγητή. Απαραίτητη προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι η αναγνώριση του προβλήματος… τα άλλα περί επιστημονικής αξίας και βιογραφικών δεν με απασχολούν.
Προς Dougan: Το μετάλλιο αυτό του το έδωσε η Γαλλική πρεσβεία της Αθήνας. Τέτοια μετάλλια τα δίνουν οι πρεσβείες με το κιλό σε όσους προωθούν τα συμφέροντα της χώρας που σπούδασαν. Καμιά μα καμιά σχέση με επιστημονική βαρύτητα.
Γιατί δεν κάνετε έναν απλό έλεγχο για να δείτε πόσο τέλος πάντων ξέρουν το μεγάλο φιλόσοφο στο εξωτερικό. Δώστε «George Veltsos» στο Google. Η απάντηση είναι 56 links, στη πλειοψηφία τους σε σελίδες Ελλήνων. Αν δεν είναι αυτό επαρχιωτισμός για έναν καθηγητή Πανεπιστημίου, τότε τι είναι; Αυτό που πουλάει ο κ. Βέλτσος, δυστυχώς γι’αυτόν, μόνο κάποιοι Έλληνες το αγοράζουν. Και πώς τέλος πάντων ορίζετε τον επαρχιωτισμό; Τέτοιο παράδειγμα double talk όπως αυτό που μας δώσατε είχα καιρό να διαβάσω.
Από τη wikipedia στο «Ordre des Palmes Académiques»:
«…Originally, the palmes académiques were only given to teachers or professors. In 1866, the scope of the award was widened to include major contributions to French national education made by anybody, including foreigners. It was also made available to French nationals outside of France who had made major contributions to the expansion of French culture in the rest of the world…»
@zagaria
Ασφαλώς και υιοθετώ την ίδια κρίση και για τους φοιτητές του…
Για να μην ίσχυε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να είχε προηγηθεί συστηματική εκπαίδευση των φοιτητών στα ζητήματα τα οποία πραγματεύεται στο μάθημά του ο όποιος καθηγητής…
Τι άσκηση έχουν όμως οι νεεισαχθέντες φοιτητές στην κοινωνιολογία στην δευτεροβάθμια;
Επίσης, τί ασκηση έχουν σε σύνθετα κείμενα, όπως είναι εκείνα της φιλοσοφίας, της ανθρωπολογίας, της πολιτικής οικονομίας, της φιλοσοφίας, ακόμη και της τέχνης και της λογοτεχνίας…
Ελάχιστη και κακοφορμισμένη…
Και πάλι το να λάβει στην «ονομαστική του αξία» ένα δεδομένο όπως κατά πόσο καταλαβαίνουν οι φοιτητές είναι λάθος μεθοδολογικό…
Πώς θα καταλάβουν και τί κάνουν για να καταλάβουν.
Και την ξέρω πολύ καλά αυτή την στάση των φοιτητών ακόμη και σε σχολές φιλοσοφικής, κοινωνικών επιστημών…
Έλλειψη προπαίδειας, συστηματικής άσκησης και ανάγνωσης και επακόλουθη ανυπομονησία αποτελούν δυστυχώς γενικευμένο καθεστώς.
Εχω κι ο ίδιος υπάρξει τέτοιος φοιτητής προς καθηγητές μου, που τότε δεν καταλάβαινα και μού πήρε χρόνια για να χτίσω γέφυρες και την απαραίτητη εξοικείωση…
…πλέον αυτός ο φασισμός της άμεσης κατάληψης χωρίς προϋποθέσεις, της ευκολίας, της αναγωγής του λόγου το πολύ σε επίπεδο μέτριας έκθεσης λυκείου μου φαίνεται πλέον ανυπόφορος…
Ακόμη και σε ένα βατό επιστημονικό κείμενο, πχ του ιστορικού Sewell (που άλλοι θα το έβρισκαν δύσκολο) τί θα καταλάβει κάποιος που δεν έχει γνώση κοινωνιολογίας, θεωριών της ιστορίας, της εργατικής τάξης, οικονομικών, πολιτισμικής ανάλυσης ή και μονομερούς έλλειψης στα παραπάνω; Αν κάποις δεν έχει διαβάσει Geertz ή Deridda ή Marx ή Hombsbawm ή Thompson ή Boas ή Bourdieu ή Mary Douglas ή Πουλαντζά κοκ;
Η ανάγνωση, η κατανόηση κι η ερμηνεία κατ’ ανάγκην κάθε φορά αποτελεί συνάρτηση των συνδέσεων που μπορεί ο ίδιος αναγνώστης να κάνει.
Εγώ διαβάζοντας Bourdieu πχ μπορώ να διαγνώσω τις επιρροες από Marx…αλλά ως προς τα κείμενα του Weber πχ πάσχω.
Κάποιος άλλος, με άλλες γνώσεις, άλλη προσέγγιση θα καταλάβει κάτι άλλο, θα κάνει άλλες κρίσεις άλλες εννοιακές συνδέσεις κοκ…
Αν αυτές λείπουν τί στο διάολο θα καταλάβει κανείς;
Αυτά τα κενά κατανόησης μπορεί να τα δεί κανείς και στην εισαγωγή και υποδοχή κειμένων διαφορετικών ακαδημαϊκών παραδόσεων σε άλλους ακαδημαϊκούς χώρους πχ την υποδοχή της γαλλικής κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας στην Αμερική και το αντίστροφο…
Το πλαίσιο είναι διαφορετικό ή λείπει, οπότε πάσχει κι η κατανόηση…
Ρίξε στο τραπέζι και το χάσμα που χωρίζει επιστημονικά συστηματικά κείμενα και εκείνα που διαβάζει κανείς σε εφημερίδες ή ακούει στην τηλεόραση και γίναμε…
Λειτουργεί ως προακατάληψη της νόησης…ό,τι δεν ανταποκρίνεται σε μια οικεία σύνταξη σε μια «κοινή» χρήση εννοιών και σημασιοδότηση, σ’αυτό το θολό τοπίο του δημόσιου διαλόγου, πάει άκλαυτο…
Το άλλο είναι ότι επειδή οι κοινωνικές επιστήμες λειτουργούν αλλά έχουν κι ως αντικείμενο κάτι εντός του οποίου είμαστε εμβαπτισμένοι, δημιουργείται η άισθηση πως οποιοσδήποτε χωρίς το αναγκαίο υπόβαθρο μπορεί να κρίνει οποιοδήποτε σχετικό κείμενο…
…δυστυχώς δεν είναι έτσι, μακάρι να ήταν…
Το ακαδημαϊκά στραβό είναι πως εξοικειωμένοι μ’ έναν λόγο ορισμένης μορφής, βάθους, συνθετότητας υπάρχουν πολλοί φοιτητές που φιλτράρουν από την αρχή κείμενα που έρχονται σε αντίθεση με αυτό το πρότυπο…
Αν δεν «ψηθείς» όπως λένε όταν χτίζεις την επιστημονική σου συγκρότηση πότε θα το κάνεις;
Επίσης να πώ πως το καλύτερο κοινό για εκείνους που ασχέτως αξίας τους (υψηλής ή χαμηλής) παίζουν το παιχνίδι του «διανοούμενου», είστε εσείς κύριοι…γιατί απλώς δίνετε σάρκα και οστά στην απόστσση που σας χωρίζει…
Διαβάζοντας δύσκολα κείμενα και συγγραφείς θα έλεγα το πολύ πως είναι «αντιπαιδαγωγικά»…
…αυτή όμως η «παιδαγωγία» της ανεπεξέργαστης μορφής μπορεί να γίνει η χειρότερη μορφή διαπαιδιαγώγησης…τα αποτελέσματα επίσης είναι φανερά…
Ενα τελευταίο σχόλιο…
…σε κάθε περίπτωση τα «hits» και «citations» πρέπει να αποτιμούνται σε σχέση με το κοινό που μπορεί να τα διαβάσει για να είναι έγκυρη η παρατήρηση…
βάσει του αριθμού του αγγλόφωνου κοινού, αν ένα κείμενο έχει 130 hits τότε σίγουρα είναι ελλειπέστατο…
Για ένα ελληνικό κείμενο, αν έχει 20-30 citations στο εξωτερικό, τότε μπορεί να είναι πιο «επιστημονικό» από το πρώτο…
Σε κάθε περίπτωση, αν ένας καθηγητής έχει σπουδάσει στην Αγγλία κι έχει κείμενα εκεί, οι αναφορές θα είναι περισσότερες σε σχέση με έναν που έχει σπουδάσει στη Γερμανία…
Και ξαναλέω δεν είναι ενδεικτικό…
Με την ίδια λογική, αν ένας Αγγλος συγγραφέας δεν έχει πολλές αναφορές σε γαλλικά κείμενα, με την ίδια λογική θα πρέπει να απαξιωθεί…
όμως συμβαίνει και το εξής…το ποιά κείμενα θα διαβάσουμε, αποτελεί συνάρτηση της γλωσσομάθειάς μας, κι αυτό συνάρτηση της άποψης σχετικά με την χρησιμότητα μιας γλώσσας…
Με την προπαγάνδιση της αγγλο-αμερικάνικης κουλτούρας πχ στην Ελλάδα οι περισσότεροι μαθαίνουν αγγλικά…στο πανεπιστήμιο θα διαβάσουν αγγλικά κείμενα από εκείνα που περιλαμβάνονται στην βιβλιογραφία…
Κι αν ακόμη ο καθηγητής του γνωρίζει την αγγλική βιβλιογραφία και αγνοεί την γαλλική και την γερμανική, τότε περιορίζεται ακόμη περισσότερο το εύρος των δυναμει αναγνωσμάτων…
Κι αυτά χωρίς να υπάρχει ίχνος ακαδημαϊκής αξιολόγησης ή ακαδημαϊκού προσδιορισμού στην αναλογία των αναγνωσμένων κειμένων…
Οπότε τρέχα γύρευε πόσο ενδεικτικό είναι το πόσες αναφορές έχει μια ακαδημαική εργασία εκτός του περιβάλλοντός της…
Πάντως θα σας πρότεινα και το εξής…ψάχτε έναν-έναν τους καθηγητές βρετανικών πανεπιστημίων και τις δημοσιέυσεις τους και τις αναφορές σε αυτές εκτός του ακαδημαϊκού και επιστημονικού τους κύκλου…
Περί επαρχιωτισμού:
Σύμφωνα με τη γνώμη μου επαρχιωτισμός είναι το να αξιολογείς ακαδημαϊκούς δασκάλους μιας κοινωνίας (επαρχίας) με κριτήρια που επιβάλλει το «κέντρο» γιατί αδυνατείς να το κάνεις εσύ ως τοπική κοινωνία και ακαδημαϊκή κοινότητα λόγω ανικανότητας, ή γιατί η τοπική κοινωνία βρισκεται σε κατάσταση ελεύθερης πτώσης που αμφισβητεί τα πάντα και τους πάντες χωρίς να έχει πραγματικά δίκή της εναλλακτική πρόταση.
Υπάρχουν αρκετά τμήματα πανεπιστημίων στην Ελλάδα που ως σύνολο citations έχουν περισσότερα από αρκετά Γαλλικά, για παράδειγμα. (Πόσους καθηγητές της Ecole Polytecnique γνωρίζετε;) Η συνεισφορά τους στην τοπική κοινωνία και οικονομία είναι μηδέν σε σύγκριση με τα Γαλλικά, όπως και η διεθνής τους αναγνώριση. Ίσως, ως σύνολο, τα Ελληνικά πανεπιστήμια να έχουν περισσότερες κατά κεφαλή δημοσιεύεις. Οι Γάλλοι όμως έκαναν το TGV, ανέπτυξαν κοινωνιολογική σκέψη που όψιμα ανακάλυψαν και οι Αγγλοσάξονες, κλπ, κλπ (γιατί υπήρξαν εκδοτικοί οίκοι και μεταφραστές που ενδιαφέρθηκαν). Στην Ελλάδα τα citations όταν υπάρχουν τι κάνουν πέρα από το να κοιτιούνται στον καθρέπτη;
Όλα ξεκινούν από τη διαφορά φιλοσοφίας μεταξύ των αγγλοσαξονικών (κυρίως αμερικανικών) και των κεντροευρωπαικών πανεπιστημίων. Δείτε ως παράδειγμα την Μ. Βρετανία. Πόσες εργασίες και πόσα citations είχαν ακόμα και μεγάλα Βρετανικά πανεπιστήμια προ-Θάτσερ; Ποιος ενδιαφερόταν για δημοσιεύσεις και citations; Ποια όμως ήταν τότε η ποιότητα των πανεπιστημίων – ως πανεπιστήμια και όχι ως ΚΕΚ – και ποια είναι σήμερά;
Το θέμα είναι ο Βέλτσος.Κατά τη γνώμη μου τέτοιοι γίνονται σταρ ακριβώς γιατί ανταποκρίνονται στον τύπο καθηγητή που έχει στο μυαλό του ο κόσμος.Δηλαδή αερολόγου,ασυνάρτητου και εκτός πραγματικότητας.Ο κόσμος δεν σέβεται κοινωνιολόγους,πολιτειολόγους κλπ,θέλει να τους βλέπει και να γελά.
Γιατί οι τύποι αυτοί έχουν ας πούμε κάποια εξουσία έστω ως πανεπιστημιακοί και αν ήταν σοβαροί είναι πιθανό να επηρρέαζαν καταστάσεις,πράγμα που ο κόσμος θα το έβλεπε ως παραβίαση της ελευθερίας του.Για αυτό επιλέγει Βέλτσο.
Μέσα σε τόση ασυναρτησία και ασχετολογία βλέπει την εικόνα του αφού
1.Νιώθει υπέροχα που δεν είναι Βέλτσος
2.Ενισχύει το στερεότυπό του περί επιστημόνων,τους οποίους απεχθάνεται
3.Βοηθάει να δικαιωθεί και η δική του αερολογία.
Συνεπώς Βέλστος και πάλι Βέλτσος για χαρούμενες φάτσες.
«…Για αυτό επιλέγει Βέλτσο…»
Ποιος τον επιλέγει δηλαδή; Οι περισσότεροι δεν τον γνωρίζουν και οι λίγοι που τον έχουν ακουστά μειδιούν στη θύμηση του.
Προ ετών είχε μια εκπομπή σε κάποιο κρατικό κανάλι, αν δεν κάνω λάθος, την οποία και έβλεπα τακτικά μόνο και μόνο για να διασκεδάσω ακούγοντας τον «ποταμό» των ασυναρτησιών και συνειρμών που αναδύονταν από τον εγκέφαλό του… αλλά μάλλον ξέρω-ξέρω δεν είχα την κατάλληλη προπαίδεια για να αναπτύξω τις απαιτούμενες συνδέσεις με τη σκέψη του…
Το κατά πόσο μεταπηδά από το ένα θέμα στο άλλο κανείς είναι και θέμα «πληθωρικότητας» του λόγου του ομιλητή…
Επίσης συνήθως υπάρχει διαφορά γραπτού-προφορικού λόγου…όχι απαραίτητα…απλώς ο πρώτος εξασφαλίζει τη συνθήκη αναστοχαστικής επιστροφής στον αναγνώστη…
Τις συμβάσεις αυτές, που όπως φαίνεται είναι κυρίως κοινωνικές κι όχι επιστημονικές, τις έχουν αρκετοί αμφισβητήσει…
Όπως και νά’χει ένα χαρακτηριστικό που κάποιοι θα το έλεγαν «επιτήδευσης» στον λόγο για μένα ουδόλως είναι ενδεικτικό, πολύ περισσότερο αποδεικτικό της επιστημονικής συγκρότησης κάποιου…
…μπορώ να σκεφτώ αρκετούς που μιλάνε «βατά», «μη-ασυνάρτητα», αλλά πάλι λενε σαχλαμάρες και ανοησίες…
…ωραία λέξη πάντως το «συνάρτηση-ασυναρτησία»…ποιά η συνθήκη νοήματος σε κάθε περίπτωση;
Πάντως το στραβό δεν είναι τόσο το ότι δεν καταλαβαίνουμε ή δεν μας αρέσει ο λόγος κάποιου (σε καθε περίπτωση υπάρχουν εξηγήσεις), αλλά το ότι έχουμε την προσδοκία να συλλάβουμε το νόημα των λόγων του περιοριζόμενοι σε επιμέρους σχόλια, συνεντεύξεις κοκ…
…ότι αρκούμαστε σ’ αυτό για να κρίνουμε χωρίς να αντιλαμβάνόμαστε ότι σε κάθε περίπτωση, προτού κριθεί κατά πόσο έγκυρη είναι μια επισήμανση, παρατήρηση ή κριτική, το λεγόμενο χαρακτηρίζει πρώτα και πρώτιστα αυτόν που τον λέει κι όχι αυτόν ή αυτό στο οποίο αναφέρεται…
Μα πώς να καταλάβεις τι λέει αφού είναι σκοπίμως ακατάληπτος?Αν ήθελε να τον καταλαβαίνουν,θα μπορούσε να τα λέει απλά.
Αν πάλι νομίζει οτι είναι μέγας φιλόσοφος επιπέδου Hegel για να φαίνεται στρυφνός,απλά δεν έχει τη στόφα.
Η ελληνική γλώσσα δε σηκώνει τέτοια εμβάθυνση και περίπλοκες έννοιες γερμανικού τύπου και ο Βέλτσος δεν κάνει καν μετάφραση.
Anyway,απλά δε λέει τίποτα.
Κι εσύ αν ήθελες να τον καταλάβεις μπορεί να άνοιγες και κανά ρημάδι βιβλίο για να δεις τελος πάντων «τί θέλει να πεί ο ποιητής»…
Οπότε η ακαταληψία η δική σου, γίνεται πρόθεση ακαταληψίας του συγγραφέα…
Λες και η εκπαίδευση και η άσκηση στον λόγο είναι κοινή για τους δύο…
Γι αυτόν το πιθανότερο είναι, βάσει της τριβής με φιλοσοφικά κείμενα, αυτός ο τρόπος γραφής κι ομιλίας να είναι «φύση»…
Ως προς τα άλλα εξισώνεις χρήσεις της γλώσσας με καθολικά χαρακτηριστικά σαφήνειας κι ακρίβειας…
Αλλιώς έγραφε ο Hegel κι αλλιώς μιλούσε ή έγραφε ο γραμματέας σ΄ένα επαρχιακό συμβούλιο…
Αλλιώς γράφει ο Παπανούτσος, ο Πεντζίκης, ο Σαχτούρης, ο Γληνός, ο Πενολίδης κι αλλιώς εσύ κι εγώ…
Συνεπώς ένα λάθος που κάνεις είναι να εξετάζεις τη γλώσσα ανεξάρτητα από τους ομιλητές της…απ’ αυτούς δηλαδή που την μαθαίνουν, την χρησιμοποιούν και την «δουλεύουν»…
Αλλά και τυπολογικά και φορμαλιστικά να το πάρουμε, γιατί το θέμα της μετάφρασης με έχει πονέσει και το «πονάω», για τα κείμενα που διαβάζω εγώ, θεωρώ πως η συνθετότητα γραμματικής και σύνταξης της ελληνικής την καθιστά ιδανικό «τόπο» για μεταφράσεις δύσκολων κειμένων…
αλλά πάλι βλέπω πως μετακυλούμε σε μικροκουβεντούλα, οπότε δεν βλέπω τον λόγο να την τροφοδοτήσω και να επαναληφθώ…
Δεν πρόκειται μόνο για ακαταληψία δική μου.Ρώτα όποιον θες σε αυτό το μπλογκ αν καταννοεί τίποτα από όσα γράφει ο Βέλτσος.
Ο Παπανούτσος,ο Σαχτούρης,ο Γληνός δεν είναι καθόλου ακατάληπτοι,ίσα ίσα γράφουν πολύ καθαρά εκφράζοντας τις καλά σχηματοποιημένες ιδέες στο κεφάλι τους.
Ο Βέλτσος δεν έχει λόγο να γράφει έτσι(εκτός αν ισχυριστεί οτι χρησιμοποιεί γλώσσα υποσυνείδητου αλά Λακάν) και αυτό με κάνει να ισχυρίζομαι οτι είναι σκοπίμως ακατάληπτος για να νομίζει κανείς οτι εκφέρει δήθεν βαθυστόχαστες έννοιες τις οποίες ο ίδιος δεν μπορεί να συλλάβει.
Ενώ π.χ. ο Hegel είναι δύσκολος στην καταννόηση ακριβώς γιατί οι ιδέες που εκφράζει δεν καταννοούνται εύκολα,ούτε μπορούν να απλοποιηθούν.
Ποια συνθετότητα γραμματικη΄ς και σύνταξης της ελληνικής?Εχει καμία σχέση με τη συνθετότητα της αρχαίας ελληνικής?Πώς να μεταφράσεις τις σύνθετες λέξεις των Γερμανών,τις πέντε πτώσεις,τα εμπρόθετα ρήματα κτλ?Και πώς να μεταφράσεις την αμφισημία των αγγλικών λέξεων και τα concepts των αμερικανών?
Ας θυμηθούμε τον Ανδρέα και τα αλλαγή,κατεστημένο,μη-πόλεμος κτλ και άλλα συνθήματα αλά Κένενετυ και πώς τα μετέφρασε στα ελληνικά.
@praxeo…
Ρε φίλε, ισχυρίζεσαι ότι είναι Bourdieu ή Weber ο Βέλτσος; Είσαι σοβαρός; Ποιά η συνεισφορά του στην παγκόσμια σκέψη; Πόσες original ιδέες είχε; Υπάρχει κανένας Γάλλος που να έχει επηρεαστεί από το Βέλτσο; Έβγαλε κανένα μαθητή που είχε καμμιά επίπτωση
@praxeo…
Ρε φίλε, ισχυρίζεσαι ότι είναι Bourdieu ή Weber ή Αdorno ο Βέλτσος; Είσαι σοβαρός; Ποιά η συνεισφορά του στην παγκόσμια σκέψη; Πόσες original ιδέες είχε; Υπάρχει κανένας Γάλλος που να έχει επηρεαστεί από το Βέλτσο; Έβγαλε κανένα μαθητή που είχε καμμιά επίπτωση; Υπάρχει καμμιά ένδειξη ότι δεν είναι ακαδημαϊκός φελλός; Επειδή τσιτάρει Lacan θα πει ότι όντως είναι original φιλόσοφος; Την εισαγωγή στη Μη-Κοινωνιολογία την έχεις δει; Την παραθέτω:
«Περισσότερο από φιλοσοφία του υποκειμένου και της συνείδησης, μετά τό στρουκτουραλισμό και μετά τή διαλεκτική – ακόμα και στην αρνητική αντορνική εκδοχή της που απορρίπτει τις «συνθέσεις» των κοινωνικών επιστημών – μετά και από κάθε θεωρία της κοινωνίας που επαγγέλλεται τη χειραφέτηση είτε ως ριζική κριτική της γνώσης, είτε ως κριτική της ιδεολογίας και πάντως ως συνολική κριτική της κοινωνίας εν ονόματι ένός κανονιστικού και ουτοπικού ιδεώδους, κυρίως εναντίον κάθε «συνολιστικής αρχής» πού υποθετικά ενοποιεί ό,τι ουδέποτε πραγματικά θεματοποιείται από τον ακατονόμαστο βιωμένο κόσμο και τέλος με τη βεβαιότητα της εγγενούς αλήθειας του όλου και τη γνώση του αμφιβόλου αποτελέσματος της υπέρβασης, η μη-κοινωνιολογία, χωρίς την προκατάληψη του «αρνητισμού», την αισιοδοξία του «καθολικού προγραμματισμού» ή την υποκρισία του κάθε «ανθρωπολογισμού» αλλά με διάθεση αποκαταστατική της αυτοδιαψευσμένης νεοτερικότητας, ούτε ανακατασκευή του μαρξισμού, ούτε κριτική του κοινωνικού εξορθολογισμού αλλά ούτε και θεωρία της επικοινωνιακής δράσης στο αγγελικό πεδίο ενός δι-υποκειμενικού, κατανοητικού και ηθικού διαλόγου υπέρ του καθολικού consensus, αναδεικνύεται αποσπασματικά εκεί όπου η ενδο-υποκειμενική εννόηση έχει το λόγο ως γραφή σ’ ένα διαρκώς ανολοκλήρωτο έργο: το κείμενο, κατεξοχήν σημείο του καντιανού Υψηλού, δείγμα γραφής της μετα-μοντέρνας εποχής μας και πεδίο αυτού που ήδη υπάρχει μετα-γραφόμενο.»
Είναι ΜΙΑ πρόταση αυτό. Και είναι ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΠΡΟΠΤΥΧΙΑΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ. Μη μας πουλάς φούμαρα ότι αυτό υπάρχει λόγος να είναι γραμμένο έτσι. Σοβαρέψου.
Και γιατί αυτός ο άνθρωπος διδάσκει ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ; Σε ποιό παρανοϊκό σύμπαν ένας συνειδητά ακατάληπτος (ακόμα κι αν υπάρχει καλός λόγος για αυτό) διδάσκει ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ;
Κανένα βιβλίο του Castells έχεις διαβάσει; Του Giddens; Κοινωνιολόγοι είναι κι αυτοί, απ’οτι ακούω, ίσως μάλιστα εξίσου καλοί με το Βέλτσο
;-)
Όταν γράφει τα «επιστημονικά» του κείμενα, είναι δυσνόητος γιατί είναι δύσκολα τα νοήματα, οκ. Όταν γράφει στα ΝΕΑ γιατί συχνά γράφει κι εκεί ασυναρτησίες;
Ρε παίδες…έλεος δηλαδή…εξίσωσα εγώ τον Βέλτσο με τον Weber ή τον Bourdieu;
Αλλά αυτή η λογική είναι τελείως λάθος…από όλους τους ακαδημαϊκούς και τους ερευνητές λίγοι είναι αυτοί που μένουν ως μεγάλες συνεισφορές στον τομέα τους και πέρα από αυτόν…
Κι αυτό δεν είναι πάντα ενδεικτικό της αξίας του έργου τους..οπότε ας είμαστε έτσι και αλλιώς λίγο καχύποπτοι πάντα…
Όλοι οι άλλοι εκατοντάδες χιλιάδες ακαδημαϊκοί δηλαδή δεν έχουν προσφορά, δεν είναι αυτοί που ουσιαστικά κρατούν ένα πανεπιστήμιο και την εκπαίδευσή ; Δεν έχουν έργο; Μπορεί να μην γίνουν τα «ονόματα», αλλά αυτό δεν μειώνει τη συνεισφορά τους…
Εξάλλου αυτούς δεν θα τους ξέρει ο καθένας…αυτοί είναι γνωστοί στον κύκλο των συναδέλφων τους και εντός της πειθαρχίας τους…
Ας ξεφύγουμε λίγο από μια ιδεαλιστική «ιστορία των ιδεών» (ούτε αυτό, ακόμη χειρότερα, από μια ιστορία των μεγάλων διανοητών…αυτό είναι περισσότερο το ιδεολιγικό ατόπημα της αντίληψης του «ξεχωριστού ατόμου»)…
Με την ίδια λογική μπορούν να απαξιωθούν μύριοι άλλοι, τους οποίους, αν το σκεπτικό και τα κριτήρια ήταν τα ίδια, θα μπορούσε ο κος Θέμης κι όποιος άλλος αδιάβαστος κριτής πανεπιστήμονας να τους επιλέξει έναντι του κου Βέλτσου, αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνει και δεν το έκανε…
Το γιατί τον τσιγκλάει ο Βέλτσος κι όχι κάποιος άλλος, αυτός κι εσείς το ξέρετε…δεν μ’ απασχολεί τόσο…
Όπως και νά’χει δεν προτίθεμαι να συμμετάσχω άλλο στο νήμα αυτό…
Όποιος το διάβασε έβγαλε τα συμπεράσματά του…κι εγώ τα δικά μου…
Υστερόγραφο:
————
Αν ψάξει κανείς την υποδοχή του έργου του Bourdieu στην Αμερική, θα δεί ακριβώς ότι σε μεγάλο μέρος δεν διέφερε από την υποδοχή των κειμένων του Βέλτσου όπως διαγράφεται εδώ…
Οπότε, αν λάβει κανείς ως κριτήριο την κριτική αυτή, οπωσδήποτε θα πέσει έξω στην αξιολόγηση…
Σε κάθε περίπτωση, οι προϋποθέσεις της κατάληψης πρέπει να διερευνηθούν…
Από άλλη παράδοση λόγου και σε άλλη παράδοση εντάσσεται ο Giddens και σε άλλη o Foucault, o Deridda, και πολλοί άλλοι γαλλο-και-γερμανο-θρεμμένοι…
Τώρα η αξιολόγηση του έργου κάποιου δεν ξεκινάει από αυτό το σημείο…
Κι ο Bourdieu δεν γνωρίζω να αλλοίωνε το ύφος και το λόγο του προς χάριν των προπτυχιακών του…
«Σε κάθε περίπτωση, οι προϋποθέσεις της κατάληψης πρέπει να διερευνηθούν…»
Ωραία λοιπόν όποιος καταφέρει και «διερευνήσει» πρώτος την «Βέλτσια» πρόταση που παραθέτει, εύστοχα, ο Αν.ώνυμος ας μας διαφωτίσει και μας.
Για να αποκτήσουμε και εμείς επιτέλους τις προϋποθέσεις κατάληψης του έργου του Βέλτσου.
«Όλοι οι άλλοι εκατοντάδες χιλιάδες ακαδημαϊκοί δηλαδή δεν έχουν προσφορά, δεν είναι αυτοί που ουσιαστικά κρατούν ένα πανεπιστήμιο και την εκπαίδευσή ; Δεν έχουν έργο; Μπορεί να μην γίνουν τα “ονόματα”, αλλά αυτό δεν μειώνει τη συνεισφορά τους…»
Αυτή είναι η θέση του Βέλτσου στην ελληνική διανόηση σήμερα; Ένας από χιλιάδες ακαδημαϊκούς με κάποια προσφορά; Εγώ συμφωνώ μαζί σου. Όσο όμως θεωρείται κάτι σαν τον Πάπα της «διανόησης» (συνέντευξη σε Βήμα και Καθημερινή την ίδια Κυριακή αυτή τη βδομάδα!) τόσο είναι κρίσιμο να φωνάξουμε ότι ο βασιλιάς είναι μάλλον γυμνός.
Θα συνεχίσω απο εκεί που έμεινε ο Aν.ώνυμος. Για μένα το κύριο στοιχείο που πρέπει να έχει ο καθηγητής και δη στις κοινωνικές επιστήμες είναι να μπορέσει να μπορεί να μεταδώσει στους φοιτητές κάποιες απο τις ιδέες του μαθήματος και να τους κινήσει το ενδιαφέρον για το αντικείμενο. Πόσοι απο εμάς που δουλεύουμε σε ενα ερευνητικό αντικείμενο δεν θυμόμαστε τις πρώτες διαλέξεις απο τους καθηγητές που είχαμε προπτυχιακά ? Για αυτό η αξιολόγηση (του διδακτικού και όχι κατα ανάγκη του ερευνητικού) πονάει. Αν κάποιος πήγαινε με ένα ερωτηματολόγιο στο τέλος του εξαμήνου στην τάξη του βέλτσου τι μέσο όρο (με άριστα το 10) θα είχε η απάντηση στην ερώτηση : Πόσο κατανοητό κρίνετε το μάθημα ? (Βαθμολογήστε απο 1 εως 10)
Εγώ ξέρω πάντως οτι μερικά πανεπιστήμια π.χ. το ΟΠΑ έχουν ήδη διαδικασία αξιλόγησης http://www.dmst.aueb.gr/gr2/diafora2/Evaluation.htm
Ας δούμε ένα παράδειγμα επικοινωνίας αλά Βέλτσος.Εστω οτι πάω να αγοράσω ένα κιλό ψωμί.
Η επικοινωνία μου γίνεται ως εξής:
Βάσει της σημαντικής του Ρόμπινσον όπως τροποιήθηκς από την ιταλική στρουκτουραλιστική σχολή και τη γερμανική φαινομενολογία,μία ζήτηση άρτου δεν αποκλείει τη γεωμετρική ιδιατερότητα των σχιζοτενών κενοδόξων ήτοι της επηρρεασμένης γραφικής στατικής υπό τη ματιά του Μποντλαίρ ή Δεριγνύ ή των ομματουαλίων του πρίγκηπος Ιακώβου,στην οποία περίπτωση όπως εδήλωσε ο σοφός καθηγητής της Βαρκελόνης Σίμον Χόρχες,η άυλη αύρα της διυποκειμενικής διάστασης ξεπερνάει την ιδιαιτερότητα του υποκειμένου οδηγώντας στο συμψηφισμό του όποιου συνασθήματος θα μπορούσε να προσθέσει στην αντικειμενική εκδοχή η υπόσταση του άρτου ως καθευατού και ομοούσιου.
Προς Dougan: Η δεύτερη ειδικά παράγραφος του κειμένου σας βρίθει αντιφάσεων. Είναι εντελώς προφανές ότι αν ένα Πανεπιστήμιο έχει μικρό αριθμό citations δεν έχει αναγνώριση. Σε αναγνωρίζουν σημαίνει σε αναφέρουν. Ταυτολογία είναι!
Πανεπιστήμια Γαλλικά υπάρχουν καλά, υπάρχουν και της πλάκας. Και αναφέρετε πράγματα που είναι αναληθή: «Ίσως, ως σύνολο, τα Ελληνικά πανεπιστήμια να έχουν περισσότερες κατά κεφαλή δημοσιεύεις. » Προφανώς και δεν έχουν. Υπάρχουν κάποια Ελληνικά Τμήματα που έχουν περισσότερες δημοσιεύσεις και citations από κάποια Γαλλικά – είναι ακριβώς αυτά που είναι πιο αναγνωρισμένα από τα αντίστοιχα Γαλλικά. Αυτό δε σημαίνει ότι ως σύνολο τα Ελληνικά Πανεπιστήμια είναι καλύτερα από τα Γαλλικά. Οι καινοτομίες στην τεχνολογία και στην κοινωνιολογική σκέψη δεν είναι δημιουργήματα κανενός Πανεπιστημίου της πλάκας, είναι δημιουργήματα των Grandes Ecoles και των καλύτερων εργαστηρίων του CNRS.
Και κάτι προσωπικό: την κατάσταση στα Γαλλικά Πανεπιστήμια την ξέρω πολύ καλά (εκεί έκανα το διδακτορικό μου, και μέσα στον Ιούνιο επισκέφθηκα 4 Γαλλικά Πανεπιστήμια), όπως γνωρίζω και τη συνεχή πτώση του επιπέδου τους τα τελευταία 25 χρόνια. Η πτώση αυτή συμβαδίζει με την οπισθοδρόμηση της Γαλλίας σε όλους τους τομείς: επιστημονικό, τεχνολογικό, οικονομικό κλπ. Σκεφθείτε μόνο ότι πριν το 1980 οι Γάλλοι είχαν ένα πρώιμο internet , το Μinitel, και τώρα είναι ουραγοί στη πληροφορική. Αυτή λοιπόν η πτώση αντικατοπτρίζεται πολύ καλά στους δείκτες που περιφρονείτε.
I galia ontos exei problimata ta teleutaia xronia kai auta den exoun na kanoun mono me tin ereuna. Kateme to kiriotero meionektima ton gallon einai o «sovinismos» tous kai auti i emoni tous sti glossa, i opoia kai empodizei epistimones na doulepsoun sti galia. Oi germanoi to exoun piasei apo noris to noima kai nomizo se liga xronia tha arxisoun na xtipane sta isa tin agglia i opoia kai logo glossas iperterei stin eisroi foititwn.
Προς praxeologysocial
Μπορω να σε ρωτησω σε ποια ηλικια ξεκινησες να διαβαζεις Bourdieu και γενικα κοινωνιολογια?Συμφωνω οτι για να καταλαβει κανεις το Βελτσο πρεπει να εχει διαβασει και κατι παραπανω. Οταν ομως ο ανθρωπος αυτος ερχεται σε επαφη με πρωτοετεις δηλ 18χρονα ατομα δεν μπορει να εχει την απαιτηση να εχουν διαβασει και κατανοησει κειμενα του Μαρξ φερειπειν. Ειδικα ετσι οπως ειναι διαμορφωμενο το εκπαιδευτικο συστημα στην Ελλαδα τα παιδια δεν εχουν βασεις και φυσικα δεν ειναι υπευθυνα. Βεβαια ο Βελτσος οπως ο ιδιος εχει δηλωσει»μας πεταει στα βαθια ωστε να αναγκαστουμε να κολυμπησουμε».Η μεθοδος του ομως ειναι φανερο οτι δεν αποδιδει αρα σαν ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ που ειναι η σαν ΔΑΣΚΑΛΟΣ που θελει να λεγεται ειναι δικη του ευθυνη να βρει το σωστο τροπο προσεγγισης κι επικοινωνιας με τους φοιτητες.
Προς Ανιες: Εκτός απο αυτό που λες, το άλλο ερώτημα είναι αν ο Βέλτσος, με αυτό τον περίπλοκο τρόπο, έχει όντως κάτι περίπλοκο και σημαντικό να πει. Ο Bourdieu κάτι είχε να πει, όπως και ο Lacan, και, πολύ περισσότερο, ο Φουκώ (πχ). Ο Βέλτσος είναι ασαφές αν κάτι έχει προσφέρει στην παγκόσμια διανόηση, και ειδικότερα στην περιοχή του. Το αναμάσημα του Λακαν και οι δεύτερης διαλογής ποιητικές συλλογές είναι ενδιαφέροντα χόμπυ, αλλά δεν συνιστούν ακαδημαϊκή προσφορά. Αυτό είναι ένα βασικό ζητούμενο.
check this out:
http://www.ambafrance-gr.org/article.php3?id_article=1965
Προς Αν.ωνυμος:Προσωπικα-επειδη τυγχανω φοιτητρια του και μαλιστα πρωτοετης-δεν εχω διαπιστωσει να εχει κατι τοσο σημαντικο να πει.Απο την αλλη ειμαι σιγουρη οτι αυτος ο τυπος εχει διαβασει και δεκα βιβλια παραπανω.Και καλα εχει κανει!Ο καθενας εχει το ψωνιο του!Κι εγω εχω ψωνιο με τον κινηματογραφο.Αν αρχισω ομως τις ψευδοεπιστημονικες αναλυσεις για το πλανο σεκανς κτλ τοτε παυει να ειναι ψωνιο και εγω ειμαι απλα ψωναρα!Το ιδιο ισχυει και για τον κο. καθηγητη(!).Με τις δηθεν επιστημονικες αναλυσεις του το μονο που κανει ειναι να εντεινει την αποψη-που σας βεβαιω δεν ειναι μονο δικη μου-οτι εχει καβαλησει το καλαμι και κανει βολτες!!!
Διάβασα την εισαγωγή («προγραφή») στη Μη-Κοινωνιολογία, απο το link που παρέχει ο κ. Θέμης, και εντυπωσιάστηκα. Εσύ κ. Θέμη μου μας παρέπεμψες για να στηρίξεις με απτά τεκμήρια το κράξιμο που κάνεις στο Βέλτσο, και μπορώ να πω οτι του χαρίζεις και νέους φίλους! Δυνατό κείμενο, με ρυθμό, με σφρίγος. Λόγος-ποτάμι που σε παρασέρνει. Κείμενο πολεμικό, που σαλπίζει την επιστροφή στην καθημερινότητα, πέρα απο μεγαλεπήβολες εξηγητικές των πάντων θεωρίες, μεγάλα αφηγήματα και ολιστικές απαντήσεις. Ο «χαρούμενος μηδενισμός» του Παναγιώτη Κονδύλη. Τι ήταν εντέλει αυτό το τόσο δύσκολο που δεν καταλάβατε; Είναι στοιχειώδες: η πραγματικότητα δεν υπάρχει, πολύ απλά γιατί είναι αδύνατη κάθε συνεκτική αναπαράστασή της. Διαβάστε και λίγο Μπόρχες. Ο μόνος «σωστός» χάρτης θα ήταν εκείνος με κλίμακα 1:1, αλλά τότε τι χρειαζόμαστε το χάρτη; Τα γραπτά των «μεταμοντέρνων», όπως έχουν πει κι οι ίδιοι, είναι σκάλες που θα πρέπει να τις κόψουμε άπαξ και ανεβούμε εκεί που θέλουμε. Ο Φουκώ δεν έγραφε για αναγνώστες, έφτιαχνε οπλοστάσια ιδεών προς ΧΡΗΣΗ.
Σίγουρα ο Βέλτσος είναι «δύσκολος», ρητορικός. Το βιβλίο του «Γλώσσα και Κοινωνία» βρισκόταν στην οικογενειακή βιβλιοθήκη εδώ και πολλά χρόνια. Την πρώτη φορά που το πήρα στα χέρια μου ένιωσα αποστροφή και αηδία για αυτά τα «ακαταλαβίστικα». Ήμουν όμως 10-12 χρονών. Έκτοτε επέστρεψα πολλές φορές σ’ αυτό. Κάθε φορά κατανοούσα (με ότι κι αν σημαίνει κατανόηση) και κάτι περισσότερο. Τα βιβλία ζουν μια δική τους ζωή. Πολλές φορές αναπαύονται στα ράφια περιμένοντας να ωριμάσει εκείνος που θα τα πάρει στα χέρια του. Δεν χρειάζεται να τα καταλάβουμε όλα και να τα καταλάβουμε τώρα. «Δύναμη μου είναι πως σε τίποτα δεν βρήκα απάντηση», γράφει ο Σιοράν (άντε τρεχάτε να δείτε ποιος είναι πάλι αυτός). Δεν έχει κανείς τίποτα πια να πει. Ο Μπέκετ το κατέδειξε αυτό.
Να πω τέλος οτι δεν έχω παρακολουθήσει το Βέλτσο απο κοντά. Προετοιμάζω απο καιρό αυτή τη στιγμή, διαβάζοντας βιβλία, συνεντεύξεις, σχόλια. Ελπίζω να καταλαβαίνετε κ. Θέμη (κι όλοι όσοι άλλοι κράζετε το Βέλτσο) πως το μόνο που καταφέρνετε είναι να γιγαντώνετε το μύθο του.
Προσθέτω γαργαλιστικά στιγμιότυπα από τα πεπραγμένα του Γιώργου Βέλτσου στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα (όπως μου τα έχουν μεταφέρει φοιτητές του): Κάποτε είχε πάρει την πάκα με τα γραπτά εξετάσεων που έπρεπε να βαθμολογήσει και είπε πως θα τα πετάξει όλα στον αέρα, και όποια «κάτσουν» με τη «μούρη», δηλ. απο τη μεριά που είναι γραμμένο το όνομα του φοιτητή κλπ, θα περάσουν. Όσα «κάτσουν» με την «όπισθεν», δεν πιάνουν τη βάση. Και ρωτώ κι εγώ: υπάρχει πιο ζωντανός, πιο έξοχος τρόπος να δείξεις στα ζουλάπια που βγάζει το ελληνικό λύκειο, την τυχαιότητα και τη συμπτωματικότητα της ανθρώπινης ζωής. Τι πάει να πει πέρασε και τι πάει να πει δεν πέρασε ένα γραπτό. όλοι κάποτε δυο μέτρα χώμα θα πάρουμε (sorry για το κλισέ αλλά κολλάει). Διαβάστε και λίγο Rorty: Τυχαιότητα, ειρωνία, αλληλεγγύη (απο εκδόσεις Νεφέλη).
Άλλο που είχε πει κάποτε: όποιος πάει και περάσει τη Συγγρού απο πάνω, πηδώντας δηλ. το διαχωριστικό, και όχι απο την υπόγεια διάβαση, θα του βάλω 10. Και πάλι έμεινα μαλάκας όταν το άκουσα: τι πιο έξοχη πρόταση αμφισβήτησης του καθιερωμένου, του καθαγιασμένου απο την longa usus, του υπερεπιβλημένου στον πανζουρλισμό του κοινωνικοϊστορικού χάους;
Ακόμη, όταν κάποιος φοιτητής δεν την πάλεψε με τα θέματα των εξετάσεων και του ζωγράφισε ένα πέος, ο Βέλτσος του έβαλε 10! Γιατί άραγε δεν το κάνουμε όλοι αυτό, να εξεγερθούμε ενάντια στις συμβάσεις και τα στερεότυπα, να ζωγραφίζουμε παντού πούτσους; Μόνον ο σεξουαλισμός θα μας σώσει, έγραφε ο Μάριος Χάκκας. Κι όμως δεν το κάνουμε, σ’αυτήν την απίστευτα συντηρητική και «βάζω τη σκόνη κάτω απ’ το χαλί να μη φαίνεται» κοινωνία όπως η ελληνική.
Μια σκέψη τέλος για εκείνο το θέμα που είχε βάλει με μοναδική ερώτηση «γιατί;» και ο μόνος που πέρασε ήταν αυτός που έγραψε «γιατί όχι;». Η δική μου διαίσθηση θέλει αυτό το «γιατί» υπαρξιακό. Γιατί υπάρχουμε ρε διάολε; Μήπως θα έπρεπε απλά να πάψουμε να αναπαραγόμαστε και να εκλείψουμε ως είδος, όπως είχε πει κι ο Μάνος Χατζιδάκις; Κι αμέσως έρχεται ο βροντερός αντίλογος: «Και Γιατί Όχι;». Δεν υπάρχει αρχιμήδειο σημείο κανένα, να πιαστώ και να δώσω μια βέβαιη απάντηση. όπως είχε πει και ο Heidegger, «γιατί να λέμε οτι υπάρχει κάτι, και να μην λέμε, σχεδόν τίποτα;». Όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Στα πάντα η απάντηση είναι «εξαρτάται». Beauty is in the eye of the beholder.
Το τελευταίο μήνυμα το αφήνω ασχολίαστο. Για το προτελευταίο:
α) Την εισαγωγή την έχω κάνει αντιγραφή πιο πάνω. Μια σελίδα- μια πρόταση, που δε λέει τίποτα. Αν όντως λέει αυτό που λες κι εσύ, ο άνθρωπος είναι μεγαλύτερος καραγκιόζης απ’οτι νόμιζα. Ξαναλέω: Ο κάθε Λακάν είχε κάτι πολύπλοκο να πει με τα πολύπλοκα γραφτά του. Ο Βέλτσος έγραψε μια ακαταλαβίστικη εισαγωγή σε ***ΠΡΟΠΤΥΧΙΑΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ κοινωνιολογίας** για να πει (λες εσύ) κάτι απλοϊκό.
Και ρωτάω επιπλέον: Τόσο στο χε***ο έχει την επιστήμη της κοινωνιολογίας; Μετά από 200 χρόνια κοινωνιολογίας αποφάσισε να πει «δεν υπάρχει καμμιά θεωρία» στην εισαγωγή του βιβλίου;
@ Γιάννης
«…Και πάλι έμεινα μαλάκας όταν το άκουσα…»
μήπως ήρθε ο καιρός να ξεκολλήστε από τις κακές συνήθειες, ρε Γιάννη;…
Καταρχήν μια διόρθωση: Το πολύ σημαντικό βιβλίο του Richard Rorty, ενός «μεταμοντέρνου φιλελεύθερου αστού» (έτσι χαρακτηρίζει ο ίδιος τον εαυτό του),με τίτλο Contingency, Irony, Solidarity (Τυχαιότητα, ειρωνία, αλληλεγγύη)κυκλοφορεί μεταφρασμένο απο εκδόσεις Αλεξάνδρεια, όχι Νεφέλη.
Κατά δεύτερον: φίλε Γιώργο με το εξυπνακίστικο σχολιάκι σου, ρίξε μια ματιά στο βιβλίο του Thomas W. Laqueur, «Oι κατά μόνας ηδονές. Πολιτισμική ιστορία του Αυνανισμού» (εκδ. Νεφέλη). Μετά τα ξαναλέμε.
Και επιστρέφω στο Βέλτσο. Τον κατηγορούν πως ο λόγος του είναι απλή συρραφή απο τσιτάτα, ένα συνεχές copy-paste, oτι αναμασά τα ίδια και τα ίδια, οτι δεν λέει επί της ουσίας τίποτα. Μα τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουν οτι με αυτό τον τρόπο γίνονται οι ιδανικοί συνήγοροί του, απτή επιβεβαίωση όσων λέει; Ο σύγχρονος κόσμος είναι συρραφή άπειρων αλληλοδιασταυρούμενων κειμένων, που αντανακλούν το ένα το άλλο ως άπειροι παραμορφωτικοί καθρέφτες. Δεν υπάρχει χώρος για πρωτοτυπία και παρθενογένεση. Τα βιβλία μιλούν μόνο για άλλα βιβλία, λέει ο Ουμπέρτο Έκο στο Όνομα του Ρόδου. Είναι η διακειμενικότητα (intertextuality), για την οποία έχει μιλήσει η «ακαταλαβίστικη» για εσάς Julia Cristeva. Είμαστε όλοι πλέον εμπεπλεγμένοι σε μια διαδικασία διαρκούς μετάφρασης χωρίς πρωτότυπο. Στον κόσμο των ραγδαίων αλλαγών και των ρευστών συνόρων είμαστε όλοι στη θέση του Jacques Derrida, του φιλόσοφου που γεννήθηκε στην γαλλική Αλγερία ως εβραίος με γαλλική υπηκοότητα, η οποία του αφαιρέθηκε απο το Vichy το 1940, για να του ξαναδοθεί μετά τον πόλεμο. Υπάρχει λοιπόν κάποια «ουσία», κάποια σταθερή ταυτότητα για τον Derrida ή για τον κάθε ένα απο μας; Ας ξεφύγουμε πια απο την αυθαίρετη ταυτιστική λογική που ακρωτηριάζει την ανθρώπινη εμπειρία και να εισέλθουμε στο συναρπαστικό βασίλειο της ΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ.
Επιβεβαίωση όσον λέει μπορεί να είμαστε. Αυτό όμως δεν τον κάνει επιστήμονα, ούτε φιλόσοφο. Απλά εξυπνάκια. Και μάλιστα εξυπνάκια στην πλάτη των φοιτητών του.
«…Ο σύγχρονος κόσμος είναι συρραφή άπειρων αλληλοδιασταυρούμενων κειμένων, που αντανακλούν το ένα το άλλο ως άπειροι παραμορφωτικοί καθρέφτες… Δεν υπάρχει χώρος για πρωτοτυπία και παρθενογένεση. Τα βιβλία μιλούν μόνο για άλλα βιβλία… Είμαστε όλοι πλέον εμπεπλεγμένοι σε μια διαδικασία διαρκούς μετάφρασης χωρίς πρωτότυπο…»
Εξαιρετικό… υπέροχο…
Ο καλύτερος συνήγορος όλων των λογοκλόπων και αντιγραφέων που έχει περάσει από την Ελλάδα και τον κόσμο δεν θα μπορούσε να σκεφτεί τέτοια δικαιολογία για την λογοκλοπή και αντιγραφή.
Μπράβο σε σένα, τον Έκο, την Cristeva ή όποιον άλλον από όπου το συνέραψες…
Για να μην μεγαλοποιούμε πράγματα και καταστάσεις: ο Βέλτσος εντάσσεται σε μια γαλλική παράδοση κριτικής σκέψης, που, εκτός ορισμένων εξαιρέσεων, ρέπει προς την περίπλοκη φράση και το ρητορισμό. Ο Foucault, o Derrida, o Roland Barthes, o Καστοριάδης, ο Lacan, συγκεντρώνουν καθημερινά τα αναθέματα χιλιάδων προπτυχιακών φοιτητών που αναμετρώνται με τα γραπτά τους σε μια προσπάθεια να πάρουν αυτό το ρημαδιασμένο πτυχίο για το οποίο τόσο μάτωσε η τσέπη του μπαμπά. Απο την άλλη, κανείς όμως δεν τολμά να τους αμφισβητήσει αυτούς όλους – και πως θα μπορούσε άλλωστε; Βλέπω πως πολλοί προλαλήσαντες αντιπαραθέτουν το Βέλτσο με αυτά τα «ιερά τέρατα» της διανόησης, που και καλά «είχαν κάτι πολύπλοκο να πουν» (!). Αν έχετε το θάρρος κύριοι, αποκηρύξτε τους κι αυτούς συλλήβδην. Μην επιδίδεστε στο προσφιλές σας name dropping λες και είμαστε σε κάποιο μπουζουκοκλαμπομάγαζο της παραλιακής. Ανάθεμα με όμως αν φίλε Ανώνυμε έχεις διαβάσει έστω μια λέξη απο Λακάν ή σου λέει κάτι η φράση «φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» (Καστοριάδης).
Απο την επαύριο ωστόσο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η αγγλοαμερικανική διείσδυση στο χώρο του πολιτισμού στην Ελλάδα, εκτοπίζει σε μεγάλο βαθμό την παλαιότερη γαλλική. «με γιες και σόρι και λοιπά και με σπασμένα αγγλικά» που τραγουδάνε οι Παπακωνσταντίνου-Μαχαιρίτσας. Είναι λοιπόν απόλυτα κατανοητή αυτή η αποστροφή του σύγχρονου μέσου έλληνα προς την υψηλή γαλλική διανόηση, διότι ο ίδιος έχει στερηθεί τα όποια εργαλεία πρόσβασης σε αυτήν. Έχουμε κουτσά-στραβά εμβαπτισθεί στην «σαφήνεια» και το πρακτικό-εμπειρικό πνεύμα της αγγλοσαξονικής έρευνας. Ας δούμε όμως και λίγο πέρα απο τη μύτη μας. Κι εμένα μου αρέσει να διαβάζω σαν νουβέλα π.χ. τον κρυστάλλινο Keith Thomas (Religion and the Decline of Magic,1971, βιβλίο σταθμός στην κοινωνική και πολιτισμική ιστορία), αυτό όμως δεν με κάνει να καταδικάζω τους γάλλους στοχαστές για την εξεζητμένη πρόζα τους.
Για να τελειώνουμε: ο Βέλτσος είναι, αν θέλετε, ένα είδος εκλαϊκευτή – για την Ελλάδα – όλων των «μεγάλων» μεταμοντέρνων των οποίων τα ονόματα είναι σαν τσίχλες στο στόμα μας. Ο Λακάν ενίοτε εμφανιζόταν στο μάθημα με ζουρλομανδύα και έκανε διάφορα άλλα «άκυρα». Παρομοίως, ο Γιώργαρος μπήκε μια φορά στο αμφιθέατρο και άρχισε να φωνάζει: «φέρτε μου εδώ ένα τούβλο! Δεν κάνω μάθημα αν δε μου φέρετε αμέσως ένα τούβλο μπροστά μου!». Αφιερωμένο σε όλους εσάς που λατρεύετε να τον μισείτε..
Ο Καστοριάδης ουδεμία σχέση έχει με τους Φουκώ, Ντεριντά, Βέλτσο και σια και τα γραπτά του έχουν μία συγκεκριμένη στόχευση, σε αντίθεση με τους μεταμοντέρνους «συναδέλφους» του.
Δεν καταλαβαίνω, όμως, πώς η ύπαρξη εξίσου τσαρλατάνων μεταμοντέρνων «φιλοσόφων» απαλλάσσει το Βέλτσο από την κατάταξή του στη «σχολή» των α-νόητων ασυνάρτητων μεταμοντέρνων, στην -ας πούμε- σχολή Sokal.
Παρομοίως, ο Γιώργαρος μπήκε μια φορά στο αμφιθέατρο και άρχισε να φωνάζει: “φέρτε μου εδώ ένα τούβλο! Δεν κάνω μάθημα αν δε μου φέρετε αμέσως ένα τούβλο μπροστά μου!”
Ας μην ανησυχεί ο Γιώργαρος, με το μάθημα που κάνει στο τέλος του εξαμήνου θα έχει πολλά τούβλα μπροστά του.
Συνεχίζεις να μας δουλεύεις κανονικά. Όταν κανείς έχει κάτι πολύπλοκο να πει, μπορεί να απαιτηθεί να το πει πολύπλοκα. Γιατί να το αποκηρύξουμε αυτό;
Αλλά σε κάθε περίπτωση το θέμα μας είναι ο Βέλτσος. Με αυτό «ο Βέλτσος είναι, αν θέλετε, ένα είδος εκλαϊκευτή – για την Ελλάδα – όλων των “μεγάλων” μεταμοντέρνων» αρχίζουμε να συννενοούμαστε: συνεισφορά στη διανόηση μηδέν, απλά αναμάσημα για τους ιθαγενείς λοιπόν ο μέγιστος Βέλτσος (είπαμε: συνέντευξη σε Βήμα και Καθημερινή την ίδια βδομάδα, δεν είναι ο μέσος εργάτης της επιστήμης!)
Ας δούμε λοιπόν και το ρόλο του ως εκλαϊκευτή, ρόλο δυνητικά όχι ασήμαντο (αν και όχι συνάδοντα με τη θέση του στην ελληνική «διανόηση». Μπας κι έχεις κανένα λεξικό πρόχειρο; Γιατί «εκλαϊκεύω» νομίζω σημαίνει παίρνω κάτι ειδικό και πολύπλοκο και το κάνω προσβάσιμο. Ο Βέλτσος, όπως παραδέχεσαι κι εσύ (και ενθουσιάζεσαι μάλιστα με αυτό), τίποτα δεν έχει προσπαθήσει να κάνει προσβάσιμο. Πες λοιπόν καλύτερα ότι είναι ένας αντιγραφέας/μεταγραφέας στα καθ’ημάς των θεωριών (και συμπεριφορών) που έμαθε στα νιάτα του…. Το ότι «του πέρασε» αυτό επιστημονικά είναι ενδεικτικό της κατάστασης στο χώρο των κοινωνικών επιστημών στην Ελλάδα.
Το ότι είναι σαρξ εκ της σαρκός του κατεστημένου και εμπεπλεγμένος στο φαύλο κύκλο του, ο Γιώργος Βέλτσος το γνωρίζει πολύ καλά και δεν το αρνείται. Ο ίδιος έχει πει πως μπορεί να αντιδρά μόνο με το λόγο, διότι αν αντιδρούσε έργω θα ήταν πιθανότατα φυλακή. Δεν είναι όμως εκεί το θέμα. Τη στιγμή που χιλιάδες άλλοι συντηρητικούληδες καθηγητάκοι με νοοτροπία επαρχιακού δημόσιου υπαλλήλου περασμένων δεκαετιών, με δημοσιεύσεις που προσεγγίζουν το μηδέν, δεν βλέπουν την ώρα να πάνε σπίτι τους να ξεραθούν στον ύπνο, ο γραφικός αν θέλετε Βέλτσος αντιπροσωπεύει μια όαση ελευθεριακότητας. Όταν λέει πως το αντανακλαστικό της εποχής τείνει να σταθεροποιηθεί στη διαβολή, την ειρωνία και την αρνητικότητα, συνοψίζει το αυτονόητο. Συλλαμβάνει θεωρητικά αυτό που όλοι εμείς καθημερινά εξασκούμε. Ο ρόλος των διανοουμένων είναι σε μεγάλο βαθμό διαπιστωτικός – και δεν υπάρχει τίποτε επιλήψιμο σε αυτό. Τα «χάλια» του Βέλτσου, η «ακατανοησία» των λεγομένων του, δεν είναι παρά τα δικά μας χάλια και το δικό μας τραγικό επικοινωνιακό έλλειμμα (που διαφαίνεται βεβαίως ανάγλυφα και σ’ αυτό εδώ το ρημαδοφόρουμ). Οι διανοούμενοι πόρρω απέχουν απο το να είναι οι μπροστάρηδες της επανάστασης και της κοινωνικής αλλαγής. Ούτως ή άλλως, Βαστίλλη δεν θα ξαναϋπάρξει, ούτε κατάληψη Χειμερινών Ανακτόρων. Όποιος πιστεύει το αντίθετο είναι βαθιά νυχτωμένος. Επιστροφή στην καθημερινότητα λοιπόν. Καλά κάνει ο Γιώργαρος και τριγυρνά στη Μύκονο αγκαλιά με τις φοιτήτριές του. Όλοι αυτό θα κάναμε αν είχαμε τη δυνατότητα. Όσο για τις «ακραίες» και προκλητικές πράξεις του (συχνές αναφορές στη σεξουαλικότητα, κραυγές περί τούβλων κλπ), σας υπενθυμίζω μόνο τούτο: ο Σωκράτης δεν έγραψε φιλοσοφία, ΕΚΑΝΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ. Και τον θανάτωσαν. Και μη βιαστεί κανείς εξυπνάκιας να μου προσάψει πως εξομοιώνω Βέλτσο και Σωκράτη.
Η καθημερινότητα επιζητά ωστόσο και την πνευματική της τροφή. «Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος…». Μια τροφή που τίποτε το «χρήσιμο» και «ωφέλιμο» κατ’ εσάς δεν έχει να προσφέρει. Τα γραπτά του Βέλτσου και γενικότερα των μεταμοντέρνων χαρακτηρίζονται απο μια προέχουσα αισθητική διάσταση. Εν προκειμένω, μορφή και περιεχόμενο συμβαδίζουν απόλυτα. Δεν μπορεί να διακριθεί το ένα απο το άλλο. Και για να μην σας μπλέξω στα δύσβατα μονοπάτια των αισθητικών θεωριών, θα χρησιμοποιήσω το πάναπλο τούτο παράδειγμα: όπως οι γυναίκες γουστάρουν να καλλωπίζονται και να αποθεώνουν έτσι το περιττό, όπως κάποτε γράφαμε με κάτι υπέροχα και λησμονημένα πνεύματα και περισπωμένες (πριν έρθουν κάτι εφιάλτες Ράλληδες και τα ξηλώσουν), με τον ίδιο τρόπο καυλώνουμε (γιατί τελικά όλα ανάγονται στο σώμα, όπως έχουν πει ο Νίτσε κι ο Φουκώ) με τις περίπλοκες, «στρυφνές», πλοκαμοειδείς και αμφίσημες φράσεις, συντάξεις, λογοπαίγνια, σχήματα λόγου, παρεμβολές, παρεκβάσεις, παρεκτροπές. Κάποιος πιο πάνω είχε πει «Βέλτσος και πάλι Βέλτσος για χαρούμενες φάτσες». Το υπενθυμίζω και το προσυπογράφω.
Όσον αφορά τέλος την εκλαϊκευση, καλό θα ήταν να έχουμε για τον όρο αυτό μια ευρύτερη και λιγότερο περιοριστική αντίληψη. Εκλαϊκεύω δεν σημαίνει μόνο «δίνω μασημένη τροφή» ή «κάνω φραγκοδίφραγκο». Με τη δημόσια παρουσία του, τις «τρέλες» και τα «αλαμπουρνέζικα» του, ο Βέλτσος μας κλείνει το μάτι και μας παραπέμπει έξυπνα στα «μεγάλα μεγέθη», τους διανοητικούς «προγόνους» του όπως ο ίδιος λέει.
«Καλά κάνει ο Γιώργαρος και τριγυρνά στη Μύκονο αγκαλιά με τις φοιτήτριές του. Όλοι αυτό θα κάναμε αν είχαμε τη δυνατότητα. »
Με κάτι τέτοιες μαλακίες ο μεταμοντερνισμός έχασε κάθε δύναμη παρέμβασης στο κοινωνικό γίγνεσθε. Αν κάνει καλά ο Βέλτσος, τότε κάνει καλά κι ο Βουλγαράκης, σωστά; Και όποιος άλλος μας κάθεται στην καμπούρα.
«Τα γραπτά του Βέλτσου και γενικότερα των μεταμοντέρνων…»
Δε μιλάμε εδώ «γενικά» για τους μεταμοντέρνους. Μιλάμε για το Βέλτσο. Και, για να το βάλουμε στη σωστή του διάσταση, μιλάμε για την παράλογη επιρροή και θέση του Βέλτσου στην ελληνική διανόηση. Τα πιο γενναιόδωρα πράγματα που μπορούμε να πούμε για αυτόν είναι αυτό που έγραψες εσύ, ότι είναι καλός εκλαϊκευτής (αναμασητής λέω εγώ) και αυτό που έγραψε ο praxeologysocial πιο πάνω, απολογητικά:
«από όλους τους ακαδημαϊκούς και τους ερευνητές λίγοι είναι αυτοί που μένουν ως μεγάλες συνεισφορές στον τομέα τους και πέρα από αυτόν…
Κι αυτό δεν είναι πάντα ενδεικτικό της αξίας του έργου τους..οπότε ας είμαστε έτσι και αλλιώς λίγο καχύποπτοι πάντα…
Όλοι οι άλλοι εκατοντάδες χιλιάδες ακαδημαϊκοί [λέγε με Βέλτσο] δηλαδή δεν έχουν προσφορά, δεν είναι αυτοί που ουσιαστικά κρατούν ένα πανεπιστήμιο και την εκπαίδευσή ; Δεν έχουν έργο; Μπορεί να μην γίνουν τα “ονόματα”, αλλά αυτό δεν μειώνει τη συνεισφορά τους»
Έλα που ο Βέλτσος όμως έγινε όνομα….
ΥΓ «Με τη δημόσια παρουσία του, τις “τρέλες” και τα “αλαμπουρνέζικα” του, ο Βέλτσος μας κλείνει το μάτι» Τι λες;! Μας κλείνει το μάτι, ε; Ε, τότε άξιος ο μισθός του! Πολύ χαμηλά έχεις βάλει τον πήχυ για την προσφορά ενός φιλοσόφου. Ο Καστοριάδης πέθανε νωρίς, αλλά ο Αξελός καλύτερα να μη σε ακούσει.
E… λάθος… γίγνεσθαι ήθελα να πω …. Αν γίνεται να διορθωθεί :-)
Γιάννη, είσαι ο Βέλτσος; Αν ναι, μπράβο είναι ισάξια σου η υπεράσπιση του έργου σου. Αν όχι, προσπάθησε περισσότερο.
“Καλά κάνει ο Γιώργαρος και τριγυρνά στη Μύκονο αγκαλιά με τις φοιτήτριές του. Όλοι αυτό θα κάναμε αν είχαμε τη δυνατότητα. ”
Γιατί να το θέλουμε αυτό; Αν θέλει (και εσύ) να τον κοιτάζουν σαν θεό, να τον γλύφουν και γενικά να νομίζει ότι είναι κάτι περισσότερο από ένας μέτριος καθηγητής που έχει βρει έναν (γελοίο) τρόπο να τριγυρνάει με τις φοιτήτριες του, τι να πει κανείς… Αλλά καλά σου τα λέει και ο Αν.ώνυμος. Αν δικαιώνεις τέτοιες πράξεις (νόμιμες μεν αλλά μη ηθικές και μη δεοντολογικές όπως και να το κάνουμε), δικαιώνεις και τους Βουλγαράκηδες.
Τέλος νομίζω ότι ούτε ο Βέλτσος θα ήθελε να τον συγκρίνεις (θετικά) με τον Καστοριάδη.
Γιάννης:
Πολύ όμορφες παρεμβάσεις. Ευχαριστούμε. Εκλεκτικές συγγένειες.
Αν και ξεφεύγουμε κάπως απο το θέμα, μια και βάλατε στη συζήτηση και τους «βουλγαράκηδες» να σας υπενθυμίσω κύριοι πως εσείς τους ψηφίσατε και τους φέρατε στην εξουσία και κανείς άλλος. Όλοι οι μεγάλοι cultural theorists, μεταξύ των οποίων ο Clifford Geertz, έχουν πάνω-κάτω υποστηρίξει πως κάθε λαός έχει την πολιτική και τους πολιτικούς που του αξίζουν. Ο Βουλγαράκης – και ο κάθε Βουλγαράκης – πριν φτάσει εκεί που είναι ήταν ένας σαν κι εσάς. Όλοι έχουμε το μερίδιο μας στη λαμογιά και ας μην εφησυχάζουμε με μύθους του τύπου «φταίνε οι αποπάνω» (όπως π.χ. ο μύθος που θέλει την ελληνική κοινωνία παντελώς αμέτοχη και απαλλαγμένη απο κάθε ευθύνη όσον αφορά το μακέλιασμα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης απο τους Ναζί).
Και σαφώς κάθε κοινωνία έχει και τους διανοούμενους που του αξίζουν. Με το να τα χώνετε στο Βέλτσο είναι σαν να φτύνετε στον καθρέφτη σας. Ο ίδιος ο Βέλτσος πιθανότατα ποτέ δεν θα έμπαινε στον κόπο να υπερασπιστεί τον εαυτό του και το έργο του απο τις «επιθέσεις» σας και τις «κριτικές» σας. Ίσως και να σας έλεγε οτι έχετε δίκιο οτι κι αν πείτε.
Υ.Γ.1: Χωρίς να θέλω να φανώ βέβηλος και χωρίς να επιδιώκω την πρόκληση για την πρόκληση, δεν μπορώ να μην ανακράξω: αμάν πια με αυτή την καστοριαδολαγνεία σας! Ξεκαθαρίζω πως δεν έχω εμβαθύνει στη σκέψη του Καστοριάδη, όμως αυτή η εμμονή σας να τον απομονώνετε σε ένα προνομιακό και τιμητικό περιθώριο σε σχέση με άλλους γαλλόφωνους διανοητές με κάνει να χαμογελώ. Παρόλο που οι περισσότεροι πρέπει να αυτοτοποθετείστε λογικά στον ευρύτερο αριστερό χώρο, φαίνεται να παραμένετε ως ένα ορισμένο βαθμό δέσμιοι ενός κρυπτοεθνικιστικού δέους προς τα «άξια τέκνα της πατρίδας» που διέπρεψαν στην αλλοδαπή, κατακτώντας τους Ολύμπους της διάνοιας.
Υ.Γ.2: Καλώ τον praxeologysocial να σπάσει επιτέλους τη σιωπή του και να επανακάμψει, μπας και πούμε καμιά σοβαρή κουβέντα εδωπέρα.
@ Γιάννης
Μερικά σχόλια και απορίες μου σε αυτά που γράφεις:
1) Πως ο Βέλτσος αντιδρά με το λόγο του αφού δεν το αρνείται ότι είναι σαρξ εκ της σαρκός του κατεστημένου και ότι έχει συμπράξει με το αυτό. Πως δηλαδή αντιδρά σε κάτι με το οποίο συμπράττει.
2) «…Συλλαμβάνει θεωρητικά αυτό που όλοι εμείς καθημερινά εξασκούμε…»
Και ο πλέον αδαής και αμόρφωτος γιδοβοσκός το λιγότερο διαισθάνεται αυτό που αναφέρεις ως καθημερινή εξάσκηση.
3) «…Τα “χάλια” του Βέλτσου, η “ακατανοησία” των λεγομένων του, δεν είναι παρά τα δικά μας χάλια και το δικό μας τραγικό επικοινωνιακό έλλειμμα…»
Πως μπορεί κάποιος να μειώσει το επικοινωνιακό έλλειμα προσθέτωντας με την ασυναρτησία του ακόμα περισσότερο ή γιατί να θέλει κάποιος να γίνει καθρέπτης ενός τέτοιου ελλείματος.
4) «…Καλά κάνει ο Γιώργαρος και τριγυρνά στη Μύκονο αγκαλιά με τις φοιτήτριές του…»
Κάτι που μπορεί να είναι και ποινικώς κολάσιμο.
5) «…ο Σωκράτης δεν έγραψε φιλοσοφία, ΕΚΑΝΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ. Και τον θανάτωσαν…»
Και από ότι λες, ο Βέλτσος έκανε φιλοσοφία πηδώντας τις φοιτήτριές του και μιλώντας για τούβλα την ώρα της παράδοσης. Και τον εδόξασαν…
6) Επειδή εσείς καβλώνετε με περίπλοκες, “στρυφνές”, πλοκαμοειδείς και αμφίσημες φράσεις, συντάξεις, λογοπαίγνια, σχήματα λόγου, παρεμβολές, παρεκβάσεις, παρεκτροπές οι φοιτητές τι φταίνε να γίνονται τούβλα όταν το μόνο που θέλουν είναι να παρακολουθήσουν ένα μάθημα κοινωνιολογίας ή επικοινωνίας και να μάθουν πέντε πράγματα;
7) Να με συγχωρείς αλλά πως ο Βέλτσος με τα αλαμπουρνέζικά του μας παραπέμπει στον Σωκράτη δεν το πολυκαταλαβαίνω.
Θα ήθελα να σου υπενθυμίσω ότι το θέμα μας δεν είναι μόνο τα αλαμπουρνέζικά του (όπως εσύ λες) αλλά και η ακαδημαϊκή συμπεριφορά του όπως έχουν σχολιάσει και στο post πρώην φοιτητές του.
Με το τελευταίο post σου Γιάννη συμφωνώ. Δε νομίζω βέβαια ότι χρειάζεται cultural theorist να μας πει ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν…
Όσο για τον Καστοριάδη: δεν τον ξεχωρίζω από τη γαλλική σκέψη γενικότερα. Τον ξεχωρίζω, ως μέγεθος πολύ σημαντικότερο, από το Βέλτσο. Ο Καστοριάδης είχε συνεισφορά μεγάλης εμβέλειας στη φιλοσοφία και την ψυχανάλυση. Ο Βέλτσος από την άλλη … μας κλείνει το μάτι.
@Γιάννης: Συμφωνώ με την παρατήρηση περί καστοριαδολαγνείας. Πρόσφατα σκεφτόμουν με τρόμο το ενδεχόμενο ένας άνθρωπος που ήταν μέλος ντεφαιτιστικής οργάνωσης να γίνει «εθνικός φιλόσοφος»!
Αυτό, ωστόσο, δεν πρέπει να λειτουργεί ως στίγμα για οποιονδήποτε αξιολογεί θετικά όψεις του έργου του CC, το οποίο εντάσσεται στην παράδοση του μοντερνισμού, και, επομένως, τον διαχωρίζει από τους σύγχρονούς του μεταμοντέρνους τσαρλατάνους.
Μερικές απαντησούλες στο φίλο μου Γιώργο που μεγάλη χάρη θα μας έκανε αν έπαυε το copy-paste σε αποσπάσματα απο άλλα post κοτσάροντας στο τέλος μια δική του εξυπνάδα, και να συνεισφέρει – αν βεβαίως έχει τον οπλισμό – κάπως πιο ουσιαστικά στη συζήτηση. Ελπίζω φίλτατε να εκτιμήσεις τη χειρονομία μου αυτή.
1) Τα άτομα συχνά έρχονται σε – λιγότερο ή περισσότερο – ευθεία σύγκρουση με το σύστημα προσημειώσεων της κουλτούρας μέσα στην οποία διαβιούν. Οι κουλτούρες ποτέ δεν μπορούν να γίνουν πλήρως αυτοεπιβεβαιούμενα συστήματα συμβόλων όπως τα μαθηματικά. Τελούν υπο συνεχή διαμόρφωση, βρίσκονται σε ένα αέναο γίγνεσθαι. Σου συνιστώ να διαβάσεις Geertz (The Interpretation of Cultures) και Βourdieu (Η Αίσθηση της Πρακτικής) και τα δύο απο εκδ. Αλεξάνδρεια. Επίσης, ο Erich Fromm (Η Ανατομία της Ανθρώπινης Καταστροφικότητας, εκδ. Μπουκουμάνης 1977) έχει μιλήσει για την κατάσταση «υπαρξιακού διχασμού» στον άνθρωπο, για την υπαρξιακή του αντίφαση, για μια κατάσταση μόνιμης ανισορροπίας και εκκρεμότητας. Ο άνθρωπος δεν είναι τόσο πλέον το ον της φύσης, όσο το ον της ελευθερίας και του πολιτισμού, όπερ σημαίνει της αέναης ταλάντευσης και της ανοιχτότητας. Ο εκκοινωνισμός και η ορθολογικότητα παράγουν αντικειμενοποιήσεις, που διαιωνίζονται μέσω της μάθησης (βλέπε εσωτερίκευσης) του δοσμένου συστήματος αξιών. Το πρωτεϊκό μεταμοντέρνο αποπειράται να αναστρέψει τη διαδικασία αυτή και να κινηθεί προς τις «πηγές», τις «απαρχές». Αν όλα αυτά σου φαίνονται πολύ δυσνόητα, λυπάμαι αλλά δεν είναι παρά στοιχειώδεις γνώσεις κριτικής θεωρίας, τις οποίες θα έπρεπε να διαθέτει κάθε ένας που φιλοδοξεί να συμμετάσχει με αξιώσεις σε έναν δημόσιο διάλογο.
2)Μην κάνεις το παιδικό λάθος να υποτιμάς την διαπιστωτικότητα των αποφάνσεων των διανοουμένων (αλλά και γενικότερα κανενός θα πρότεινα). Επειδή τυγχάνω και νομικός, μάθε πως ένα μεγάλο ποσοστό των αποφάσεων που εκδίδουν τα ελληνικά δικαστήρια είναι διαπιστωτικές-αναγνωριστικές, ήτοι αποσαφηνίζουν αμφισβητούμενα νομικά καθεστώτα, δικαιώματα κλπ. Οι έννομες συνέπειες των αποφάσεων αυτών είναι τεράστιες. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω περαιτέρω για να καταδείξω πως η διαπίστωση είναι ένα είδος δημιουργίας. Η πλάνη του πρωθύστερου καραδοκεί πάντα για να μας παρουσιάσει ως δεδομένο αυτό που πριν μια στιγμή ήταν διαμφισβητούμενο. Η γλώσσα άλλωστε δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα (αντιγραφική θεωρία), την κατασκευάζει, την δομεί. Σκέψου και το αυγό του Κολόμβου: τόσο απλό, ακόμη κι ένα παιδάκι θα το σκεφτόταν. Κι όμως μόνο εκείνος το τόλμησε. Ι did it, you didn’t, όπως είπε με τα υπέροχα αγγλογαλλικά του ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ στην ομώνυμη ταινία.
Επιφυλάσσομαι να επανέλθω.
Αγαπητέ Γιάννη είναι προφανές ότι το προηγούμενο λακωνικό μου σχόλιο (#80) σε πείραξε. Πίστεψα ότι ένα διανοούμενο άτομο σαν εσένα θα καταλάβαινε ότι το με χιουμοριστική διάθεση καυστικό σχόλιο δεν θα μπορούσε να αναφερόταν στο άτομό του αλλά γενικά στις απόψεις που πρεσβεύει η μεταμοντέρνα σχολή. Ο Βέλτσος π.χ. είμαι σίγουρος ότι θα χαμογελούσε. Με συγχωρείς για την παρεξήγηση.
Για να επανέλθω λοιπόν, ευθέως και χωρίς «εξυπνακίστικους σχολιασμούς» σου λέω ότι κατ’εμέ όλη σχεδόν η ιστορία περί μεταμοντερνισμού, ιδίως στη φιλοσοφία, δεν είναι επιεικώς παρά ανοησίες και αερολογίες κατ’ελάχιστον. Προσωπική μου άποψη και θέση και δυστυχώς για σένα θέση και ουκ ολίγων διανοούμενων.
Εξαιτίας λοιπόν της παραπάνω θέσης μου ομολογώ ότι δεν έχω τον οπλισμό, όπως τον εννοείς εσύ, να αρλουμπολογώ με τρόπο κατανοητό σε εσένα. Σου έθεσα επτά απορίες μου (βλέπε αντιφάσεις και υπερβολές) σχετικές με αυτά που έγραψες στο #88 σχολιό σου και εσύ αφού έγραψες σχεδόν 400 λέξεις απαντητικό σχόλιο κατάφερες να μην απαντήσεις σε καμμία από αυτές ευθέως. Ομολογώ ότι μόνο ένας μεταμοντέρνος διανοούμενος θα το κατάφερνε αυτό.
Αντιπαρέρχομαι τα ειρωνικά σου σχόλια περί έλλειψης γνώσης, παιδικότητας κ.ο.κ. που αποτελούν άλλωστε τυπική αντιμετώπιση της εκτός κύκλου τους κοινωνικής πραγματικότητας από μέρους των «μεταμοντέρνων». Κρατώ μόνο κάποια από τη βιβλιογραφία που παραθέτεις για όποτε τελειώσω τη μελέτη κάποιων απαραίτητων για τη δουλειά μου βιβλίων περί -όπως γράφεις- «πλήρως αυτοεπιβεβαιουμένων συστημάτων συμβόλων» δηλαδή μαθηματικών που κατ’εμέ αποτελούν και την μόνη πραγματική φιλοσοφική γλώσσα.
Επιτέλους φαίνεται οτι καταλήγουμε κάπου. Είμαστε ίσως πλέον σε θέση να συμφωνήσουμε οτι διαφωνούμε (σε αδρές γραμμές τουλάχιστον). Αυτό που ξεκίνησε ως μια συζήτηση για το Βέλτσο, αποκαθίσταται σταδιακά στις αληθινές της διαστάσεις: ένα πολλοστημόριο του τεράστιου debate που διεξάγεται με πάθος απο τη δεκαετία του ’70 τουλάχιστον, γύρω απο τη νεωτερικότητα και τη μετανεωτερικότητα, τις μεταξύ τους σχέσεις, συνέχειες, ασυνέχειες, τομές. Μια δευτερεύουσα πτυχή της συζήτησης, εξίσου ενδιαφέρουσα, αφορά την – λιγότερο ή περισσότερο συγκαλυμμένη – συγκατάβαση προς τις επιστήμες του ανθρώπου εκ μέρους των «φυσικών» επιστημών (τις μόνες τις οποίες οι αγγλοσάξονες αποδίδουν με τον όρο science).
Τα πράγματα δύσκολα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Είναι σαφές αγαπητέ Γιώργο πως μιλάμε άλλη γλώσσα. O Jean Francois Lyotard (La Condition Postmoderne,1979), εις εκ των ιεραρχών του μεταμοντέρνου, δανείζεται απο τον Wittgenstein την έννοια των γλωσσικών παιγνίων, των οποίων η ετερογένεια αποκλείει κάθε μεταξύ τους επαφή. Η συναίνεση δεν μπορεί να επιτευχθεί με συζητήσεις, όπως πρεσβεύει ο Habermas.
Mήπως όμως βολευόμαστε – και ημείς οι «μεταμοντέρνοι» και υμείς οι «μοντέρνοι» – με τις ετικέτες αυτές και κρυβόμαστε από πίσω τους όπως τα παιδιά κρύβονται πίσω απο το δάχτυλό τους; Μήπως η εν λόγω διάκριση έχει ιδεολογικές διαστάσεις – με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται; Μάθε πάντως πως ο μεταμοντερνισμός δεν ταυτίζεται με το μηδενισμό και την ισοπέδωση. Ο Lyotard π.χ. έχει να προτείνει μια μεταμοντέρνα θεωρία περί δικαιοσύνης, κάτι εκ πρώτης όψεως αδιανόητο).
Και επιστρέφω στο υπο-θέμα Βέλτσος, για το οποίο θεωρώ οτι έχει πλέον ψιλοεξαντληθεί.
Και μάθε καταρχήν φίλε μαθηματικέ πως μια απο τις αγαπημένες αναφορές του καθηγητή είναι ο μαρξιστής φιλόσοφος Alain Badiou, με τη δημιουργική συμβολή στη θεωρία των συνόλων. Τοποθετούμενος ξεκάθαρα στον αντι-μεταμοντέρνο χώρο, συνδυάζει τη φιλοσοφία με τα μαθηματικά προσπαθώντας να αρθεί υπεράνω της διαχωριστικής γραμμής μοντέρνου – μεταμοντέρνου. «Το πολλαπλό αποτελείται απο πολλαπλά επ’ άπειρον που στο τέλος καταλήγουν σ’ ένα κενό»: ένας περίφημος αφορισμός του γάλλου στοχαστή τον οποίο αναπαράγει στα καθ’ ημάς ο Γ. Βέλτσος.
Κατά δεύτερον: «Δεν θα αντισταθώ στον πειρασμό να προλογίσω αυτό το βιβλίο…ώστε να τονίσω την ιδιαίτερη σημασία του». «Για πρώτη φορά…επιχειρείται στην Ελλάδα μια συστηματική παρουσίαση και ανάλυση σε βάθος των συσχετισμών μεταξύ των ειδικών «αντικειμένων» που αποτελούν: η γλώσσα, το ασυνείδητο, οι οικονομικο-πολιτικο-ιδεολογικές σχέσεις καθώς και μεταξύ των αντίστοιχων επιστημών τους: γλωσσολογίας, ψυχανάλυσης, μαρξισμού».
Τάδε έφη Νίκος Πουλαντζάς, στον πρόλογο του βιβλίου του Γιώργου Βέλτσου «Κοινωνία και Γλώσσα. Για την αμίλητη κα τη μιλημένη γλώσσα» (Παπαζήσης 1976).
Και κάτι τελευταίο. Επειδή κινούμαι στον ακαδημαϊκό χώρο, μάθετε πως το «φαινόμενο Βέλτσος», υπό την έννοια του ασυμβίβαστου επαναστάτη της γενιάς του Πολυτεχνείου που αργότερα κατέλαβε πανεπιστημιακή έδρα, τα έκανε πλακάκια με τον πασοκισμό, έγινε άνθρωπος του Συγκροτήματος και έπαιζε σφαλιάρες με τον εκσυγχρονισμένο Σημίτη, δεν είναι διόλου μεμονωμένο. Οι γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα καταλαβαίνουν περίπου που αναφέρομαι. Όλη όμως αυτή η διαπλοκή δεν είναι κάτι που με αφορά άμεσα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι πως οι εν λόγω κύριοι, με όλες τις προσωπικές τους αδυναμίες, με τροφοδοτούν με εκλεπτυσμένη πνευματική τροφή, αυτές τις «λεπτές γεύσεις» που θα μείνουν για σας παντοτινά terra incognita.
«με τροφοδοτούν με εκλεπτυσμένη πνευματική τροφή, αυτές τις “λεπτές γεύσεις” που θα μείνουν για σας παντοτινά terra incognita.
»
:-) Τι λες, με ισοπέδωσες τώρα. Το στάδιο του «τσιτάρω άρα υπάρχω» μερικοί το ξεπεράσαμε στην εφηβεία πάντως.
Το ότι «κινείσαι στον ακαδημαϊκό χώρο» σημαίνει είτε ότι είσαι προπτυχιακός φοιτητής είτε ότι πίνεις τον καφέ σου έξω από το Πάντειο ή τη Νομική, πιθανόν με σκοπό, όπως ο τροφοδότης σου Γιώργος, να βρεις καμμιά νεαρά ή νεαρό να παραμυθιάσεις μεταμοντέρνα. Ελπίζω να μη σημαίνει τίποτα άλλο, διότι θα χάσουμε και τη λίγη πίστη που μας έχει μείνει στο ακαδημαϊκό σύστημα.
Γιαννη, λυσε μου σε παρακαλω μια απορια:πως αφου ο μεταμοντερνισμος δεν ταυτιζεται με το μηδενισμο και την ισοπεδωση ολα αυτα συναντωνται στο προσωπο του Βελτσου?Και κατι ακομα:τι εννοεις οταν λες «με τροφοδοτουν με εκλεπτυσμενη πνευματικη τροφη, αυτες τις»λεπτες γευσεις»που θα μεινουν για σας παντοτινα terra incognita.»Επειδη μου ακουγεται σαν να μας λες ηλιθιους, θα σε παρακαλουσα αν θες να πεις κατι να το πεις ευθεως χωρις υπαινιγμους.Προσωπικα θα μου εκανες μεγαλη χαρη αν δεν προσπαθουσες τοσο να το παιξεις εξυπνος.Ειναι τελειως δηθεν!
Είναι ηλίου φαεινότερον πως έχουμε ξεφύγει απο το θέμα και μετακυλούμε σε μικροκουβεντούλα (όπως θα έλεγε και ο Praxeologysocial).
Παρ’ όλα αυτά.
1)Αντί να σπάτε το κεφάλι σας προσπαθώντας να εκμαιεύσετε ποιος κρύβεται πίσω απο το «Γιάννης», πως περνώ τον ελεύθερο χρόνο μου και το αν είμαι gay ή όχι, δε θα ήταν καλύτερα να λάβετε τη σκυτάλη απο εκεί που την άφησα, τοποθετούμενοι επί των 4-5 σημαντικών θεμάτων που έθιξα στο τελευταίο μου post (μοντέρνο-μεταμοντέρνο, γλωσσικά παίγνια, Badiou, φυσικές επιστήμες και humanities);
2)Ακάματε θεράποντα της μαθηματικής επιστήμης που εξαφανίστηκες;
3)Αγαπητή Ανιές ποτέ δεν είχα την πρόθεση να χαρακτηρίσω ηλίθιο κανέναν. Απλά, άλλοι τη βρίσκουν με κοψίδια και γιαουρτοσκόρδια και άλλοι την ψάχνουν κάπως περισσότερο. Περί γούστου και ορέξεως κολοκυθόπιτα. Για να καταλάβεις πως ο μεταμοντερνισμός (ή ο Γιώργος Βέλτσος) δεν ταυτίζεται με το μηδενισμό δεν αρκεί να σου το λέω εγώ. Πρέπει μόνη σου να διαβάσεις, να ψαχτείς, να εισδύσεις κάτω απο την επιφάνεια, να αποβάλλεις προκαταλήψεις και να αποτινάξεις βολικά στερεότυπα. Άρχισε π.χ. απο τον Παναγιώτη Κονδύλη και τον «χαρούμενο μηδενισμό» (που παραπέμπει ασφαλώς στη νιτσεϊκή «χαρούμενη γνώση»): «Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού. Από τη Μοντέρνα στη Μεταμοντέρνα Εποχή και από το φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία», Αθήνα, εκδ. Θεμέλιο 1991. Βίωσε το αδιέξοδο και την κατάρρευση των αξιών μέσα απο το Doktor Faustus του Thomas Mann (1947. Για τη μοντέρνα τέχνη, τις πρωτοπορίες του 20ου αιώνα, τι έχεις να πεις; Τις θεωρείς κι αυτές έκφανση μηδενισμού, αφού «δεν απεικονίζουν κάτι συγκεκριμένο»; Ο άνθρωπος παύει να είναι το κέντρο του κόσμου και ο κόσμος ο ίδιος ξαναπαίρνει το λόγο. If you consider this nihilism, then nihilism it is.
Y.Γ. Παρεμπιπτόντως αγαπητέ Αν.ώνυμε (άντε να γράψω και σωστά το όνομά σου) έχεις δίκιο. Το μεταμοντέρνο παραμύθιασμα έχει μεγάλη πέραση. Για να σου υπενθυμίσω το αυτονόητο, το παρα-μύθι, ο μύθος, δεν ταυτίζεται με το ψέμα. Όρους όπως αλήθεια, ψέμα, αντικειμενικόητα, τους έχουμε αποδομήσει προ πολλού, δόξα τω Θεώ (που λέει ο λόγος). You should try this.
Λάθος κατάλαβες. Δεν κάνουμε κουβεντούλα, εγώ τουλ. Απαντούσα απλώς στο κατ’αρχήν παιδαριώδες σχόλιό σου ότι εσύ που είσαι προχωρημένος καταλαβαίνεις τη μεγαλοφυϊα του Γ. Βέλτσου κι εμείς οι άλλοι όχι… Επί του θέματος του thread, τα επιχειρήματα που έφερες ήταν, κατ’εμέ, ανεπαρκή ως ανύπαρκτα…
Να ρωτήσω κάτι. Καλοπροαίρετα πάντα.
Λένε πως οι μεγάλοι ζωγράφοι και γενικότερα καλλιτέχνες πριν αρχίσουν να κάνουν τα τρελά τους με πρωτοποριακές προσεγγίσεις και αφηρημένες έννοιες οφείλουν να περάσουν πρώτα από ένα στάδιο συμβατικότητας, όπου αποδεικνύουν ότι έχουν ταλέντο. πχ ο Πικάσο πριν αγκαλιάσει τον κυβισμό πέρασε ένα διάστημα όπου ζωγράφιζε «παραδοσιακά» οπότε φαινόταν ότι είχε χέρι ο άνθρωπος και δεν πουλούσε τρέλα.
Ο Βέλτσος τα πρώτα χρόνια της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας πέρασε κάτι αντίστοιχο; Διότι θέλω να πιστεύω πως πριν πάρει τη μονιμότητά του (tenure) ήταν πιο συμβατικός και προσεκτικός στο τι κάνει και τι πρεσβεύεται.
Αν ναι, είναι δίκαιο να τον κρίνουμε και για εκείνο το διάστημα της καριέρας του. Θετικά, αρνητικά, ό,τι ήταν.
Ο Γιάννης λέει εντάξει καραγκιόζης είναι ο Βέλτσος αλλά ποιος δεν είναι καραγκιόζης στις μέρες μας?Τα βάζετε με το Βέλτσο γιατί είναι εύκολος στόχος και σας ενοχλεί γιατί θυμίζει τον εαυτό σας.
Γεια σου Βέλτσο καραγκιόζη,καμάρι μας.
Αγαπητέ κ. Μιχαηλίδη,
Επαινώ καταρχήν το αισθητήριό σου που δεν διαχωρίζει – άρα δεν αποστέργει τις συγκρίσεις και αντιπαραβολές – ανάμεσα σε θεράποντες των εικαστικών τεχνών και θεράποντες του λόγου. Οι φυσικές και κοινωνικές επιστήμες συνιστούν μορφή δημιουργίας εφάμιλλη της υπό στενή έννοια καλλιτεχνικής. Στο θέμα αυτό με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο.
Σου εφιστώ ωστόσο την προσοχή στο οτι ο δημιουργός κατά κανένα τρόπο δεν «οφείλει» να διέλθει ένα στάδιο συμβατικότητας. Κανένας τέτοιος κανόνας δεν υφίσταται – ούτε καν άγραφος – ειδάλλως είναι παντελώς αδύνατο να ομιλούμε περί ελεύθερης δημιουργίας. Θα μου πεις τότε «και πως ξεχωρίζουμε τους τσαρλατάνους απο τους πραγματικά προικισμένους δημιουργούς;». Η απάντηση είναι απλή. Δεν τους ξεχωρίζουμε. Εναπόκειται στο προσωπικό κριτήριο του καθενός η απόφαση περί της πρωτότυπης συμβολής και της γενικότερης αξίας ενός δημιουργού. Κάποιοι βέβαια αναδεικνύονται, κάποιοι άλλοι (που ίσως δεν είχαν τόσο καλές δημόσιες σχέσεις) καταποντίζονται κ.ο.κ. Ίσως τελικά η αλήθεια να είναι απλά ΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, όπως έλεγε ο Michel Foucault.
Παρ’ όλα αυτά. Ο Γιώργος Βέλτσος τω όντι έχει περάσει απο ένα στάδιο «συμβατικότητας» σε πρώιμα συγγράμματά του, όπου και εμφανίζεται περισσότερο αναλυτικός, έχοντας βέβαια ήδη κατοχυρώσει ένα προσωπικό ύφος. Ρίξε μια ματιά αν θες στο «Κοινωνία και Γλώσσα» (1976), βιβλίο στο οποίο έχω αναφερθεί δις, χωρίς όμως κανείς να σηκώσει το γάντι και να τοποθετηθεί επ’ αυτού.
Έχω την ταπεινή εντύπωση πως μπορούμε να εντάξουμε σ’ ένα τυπικό εξελικτικό σχήμα την πνευματική παραγωγή του Γ. Βέλτσου, απο ένα πιο αναλυτικό και «ορθόδοξο» στιλ γραφής σε ένα άλλο στιλ, πιο κρυπτογραφημένο, που αγαπά την αφαιρετική διατύπωση και την λεκτική εκζήτηση. Στο τέλος της πορείας αυτής βρίσκεται η ποίηση, στην οποία επιδίδεται τον τελευταίο καιρό. Η ποίηση είναι η αποκορύφωση, η αποθέωση της αφαίρεσης. Δεν γίνεται με ιδέες, γίνεται με ΛΕΞΕΙΣ. Όπως πολύ χαρακτηριστικά έχει ο ίδιος πει, η ποίηση για το Γιώργο Βέλτσο λειτουργεί ως η προετοιμασία για την απόλυτη σιωπή.
Ως εδώ όλα καλά. Το ποτήρι όμως κάποιοι το βλέπουν μισοάδειο και κάποιοι το βλέπουν μισογεμάτο. Και εξηγούμαι ευθύς. Αυτό που εσύ ονομάζεις συμβατικό, άρα και κατανοητό και εύληπτο, για ορισμένους ίσως είναι αφόρητα ανούσιο και πληκτικό. Αυτό αντίθετα που εσύ αποκαλείς «τα τρελά», για κάποιους είναι το οξυγόνο που περιμένουν να αναπνεύσουν σε συνθήκες διανοητικής ασφυξίας. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως κατέχει το μοναδικό κλειδί ερμηνείας για την ποίηση π.χ. του Άλκη Αλκαίου; Δεν επιζητούμε ολιστικές και μόνιμες απαντήσεις διότι πολύ απλά δεν τις θέλουμε. Χαιρόμαστε τις αντιφάσεις μας, βιώνουμε με αισιοδοξία τη διαφορά και την ετερότητα. «Αν συμβεί να φύγω, σκεφτείτε πως έφυγα για να γίνω επιτέλους ο Αλλος», είπε κάποτε ο Ζακ Λακάν.
Πρώτα δημιουργούμε και μετά ερμηνεύουμε. Πρώτα «βλέπουμε» ένα όνειρο και μετά καταπιανόμαστε με την «αποκάλυψη» των νοημάτων του. Το τεράστιο έργο π.χ. του Jacques Derrida (κατά ορισμένους μεγαλύτερου φιλοσόφου της μεταπολεμικής εποχής, δασκάλου του Γ. Βέλτσου) αποτελεί αντικείμενο ομηρικών διαμαχών, ακόμη και ανάμεσα σ’ αυτούς που θα θεωρούσε κανείς «υποστηρικτές» του. Είναι ανοικτό – όπως και άλλων «μεταμοντέρνων» – σε μια πρακτικά ανεξάντλητη πληθώρα ερμηνειών. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, η γλώσσα που χρησιμοποιούμε καθίσταται απαρχαιωμένη. Αδυνατεί να αναπαραστήσει με ακρίβεια εκείνο που έλαβε χώρα μια μόλις στιγμή πριν. Αλλάζει η πραγματικότητα, αλλάζει και η γλώσσα. Το να προσπαθούμε να βρούμε τι προηγείται είναι σαν να θέλουμε να απαντήσουμε το παλαιό ερώτημα της κότας και του αυγού. Είναι σαν δυο μικρά παιδιά που κυνηγιούνται γύρω απο ένα δένδρο. Ποιό ακολουθεί άραγε και ποιο προηγείται; Ποιο προσπαθεί να προφθάσει το άλλο;
Αυτά. Ελπίζω να στάθηκα έστω εν μέρει διαφωτιστικός, όπως επίσης ελπίζω να μην κούρασα.
Όλα αυτά είναι ωραία όσον αφορά την Ποίηση. Αλλά άλλο ποίηση, άλλο κοινωνιολογία, που υποτίθεται ότι είναι Επιστήμη. Δεν νοείται Επιστήμη χωρίς σαφή νοήματα.
Είσαι troll τελικά.
Ο Βέλτσος ως ποιητής είναι κατά κοινή ομολογία μέτριος. Ως επιστήμων, με τα κριτήρια της επιστήμης, δε μας έχεις πει ακόμα τι έχει προσφέρει, εκτός από το να μας κλείνει το μάτι. Εκτός από τη χρυσόσκονη που του φύσηξε ο Derrida, τι άλλο έχει να επιδείξει;
Παρεμπιπτόντως, ποιός ακριβώς ισχυρίζεται ότι ο Derrida ήταν ο μεγαλύτερος φιλόσοφος μεταπολεμικά; Πόσο να στέκει αυτός ο ισχυρισμός γενικά, όταν 18 φιλόσοφοι διεθνούς κύρους γράψανε γράμμα διαμαρτυρίας όταν ο Derrida πήρε επι τιμή διδακτορικό από το Cambridge, κατηγορώντας τον λίγο ως πολύ ως τσαρλατάνο;
Όχι δεν είναι troll. Απλά αποτελεί ένα απτό παράδειγμα μεταμοντέρνου διαλεγόμενου. Ήπιου θα έλεγα ή παρουσιαζόμενου ως ήπιου μάλλον για προσέλκυση νέων ζηλωτών στη λατρεία του συνειδητού ακαταλόγιστου που πρεσβεύει αυτός και η μικρή-ευτυχώς-ομήγυρή του.
Trollism, επιτρέψτε μου να πω, είναι όλη η αποδομητική μεταμοντέρνα φιλοσοφία. Προσωπική μου άποψη βέβαια.
Υ.Γ.: Εαν θυμάμαι καλά περίπου το 40% των ψηφισάντων για το τιμητικό διδακτορικό του Derrida στο Cambridge ψήφισαν κατά.
Καλέ μου Θέμη. θες να πάμε πιο πέρα απο τις «ακρότητες» και τις επάρατες «Μη-Κοινωνιολογίες» του Γ. Βέλτσου; Θες να μεταφερθούμε σε πιο «συμβατικές» μορφές ακαδημαϊκής κοινωνιολογικής γραφής; Μετά χαράς. Ας ανοίξουμε μαζί ένα «προπτυχιακό» (όπως πολλοί εδώ πέρα ανερυθρίαστα χαρακτηρίζουν) εγχειρίδιο κοινωνιολογίας, π.χ. της Χρυσούλας Κωνσταντοπούλου (Προσέγγιση στον Κοινωνιολογικό Προβληματισμό, Κυριακίδης 1989). Αν πάλι δυσπιστείς προς τους παντειακούς, ας πάρουμε το Η Κοινωνιολογία στην Ελλάδα σήμερα (Παπαζήσης 1987) της Λαμπίρη-Δημάκη. Τι μας λένε αυτά τα ρημάδια; Πως η κοινωνιολογία διακρίνεται για έναν λόγο ΠΟΛΥΣΗΜΙΚΟ. Πως ήδη μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού οι κοινωνιολόγοι που εμμένουν στη θεωρία της μιας και μοναδικής αλήθειας. Πως στην κοινωνιολογία την ίδια οφείλουμε ούτως ή άλλως την απομυθοποίηση της ιδέας της ολότητας. Σου θυμίζω εδώ τον Max Weber, την αντιθετικιστική και ερμηνευτική (hermeneutics) παράδοση. Μας λένε ακόμη πως αυτό που στην κοινωνιολογία αξιολογείται απο ορισμένους ως επιστημολογικό μειονέκτημα, ΙΣΧΥΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΓΝΩΣΗ. Και οι φυσικές επιστήμες (οι καθαυτό sciences) έχουν ξεπεράσει το στάδιο της βεβαιότητας και της απολυτότητας των φυσικών νόμων. Το αδύνατο και το αβέβαιο είναι απλά ειδικές περιπτώσεις του τυχαίου, έλεγε ο φυσικός Niels Bohr (που λογικά θα τον ξέρεις, όπως επίσης θα έχεις ακουστά ονόματα όπως Thomas Kuhn, Paul Feyerabend, Gaston Bachelard. Η κυρίαρχη – αλλά διαρκώς υποσκαπτόμενη – άποψη περί επιστημονικότητας, που υποστηρίζεις και συ, απαξιώνει πολλαπλές δυνατότητες κοινωνικών ερευνών με μεθόδους μη-ποσοτικές (π.χ. ανθρωπολογική παρατήρηση της καθημερινότητας) που διασώζουν την πολυπλοκότητα, την αντιφατικότητα και τη μοναδικότητα του βιωμένου κόσμου. Τα όρια της κλασικής εμπειρικής έρευνας, που αποκρυσταλλώνει και αποτυπώνει τα κοινωνικά γεγονότα μέσω κυρίως της ποσοτικοποίησης, είναι περιορισμένα. Oφείλουμε να εντρυφήσουμε σε μια κοινωνική θεωρία (social theory) που δεν θα πέφτει στην παγίδα της οποιασδήποτε κοινωνικής φιλοσοφίας (βλ. μαρξισμός) ούτε στην αντίθετη παγίδα του λεγόμενου «ρεαλισμού». Εν αρχή ην η πράξη, ανήγγειλε ο Φάουστ του Γκέτε, εγκαινιάζοντας την αστική εποχή. Σήμερα, στη μεταμοντέρνα κοινωνία, ο λόγος ξαναβρίσκει τη σημασία του.
Όσον αφορά τον Jacques Derrida. Φρονώ πως η ενασχόληση με τη ζωή και το έργο του ανθρώπου αυτού είναι συναρπαστική. Το όνομά του ένα κόκκινο πανί, πάνω στο οποίο ορμούν με μανία (και περισσή αφέλεια) οι ταύροι του «ρεαλισμού», του θετικισμού, του ρασιοναλισμού, των λευκών μυθολογιών, της δυτικής μεταφυσικής. Ειδικότερα, η επεισοδιακή ανακήρυξή του ως επίτιμου διδάκτορα στο Cambridge, σχετίζεται με την συνεχιζόμενη καχυποψία ανάμεσα σε δύο διακριτές φιλοσοφικές παραδόσεις, την αναλυτική αφενός και την ηπειρωτική αφετέρου, που στη Γαλλία εξερευνά δρόμους σημειολογικούς. Ας αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος την συνθηματολογία και την ονομαστική θεώρηση των πραγμάτων και ας αναπτύξουμε μια περισσότερο σχετικιστική και ΙΣΤΟΡΙΚΗ οπτική.
Και πάλι ελπίζω να μην κούρασα, φρονώ όμως πως με τα σπασματικά τηλεγραφήματά σας μετατρέπετε εαυτούς, στην πράξη, στην ιδανικότερη επιβεβαίωση των βελτσικών, μεταμοντέρνων, αποδομητικών (ή όπως αλλιώς θέλετε) θέσεων.
Υ.Γ. Να ‘σαι καλά βρε Ανώνυμε που δε γουστάρεις μικροκουβεντούλα! Πάντως αυτό περί troll το εκλαμβάνω ως φιλοφρόνηση (τυγχάνω γαρ φανατικός των βορείων μυθολογιών και των RPG).
Φιλοφρόνηση ήταν. Ποιός δε θα’θελε να είναι troll;
To τελευταίο κείμενο μου φάνηκε ενδιαφέρον. Μου θύμισε ελαφρώς όμως τις ηρωικές εποχές της hellas, όπου ένας συγκεκριμένος θαμώνας προσπαθούσε να πείσει την ομήγυρη ότι επειδή ο κοινωνιολογικός λόγος είναι πολύσημος και ο Feyerabend τσίφτης, είναι δικαίωμά μας να πούμε ότι το φεγγάρι είναι φτιαγμένο από πράσινο τυρί…. Με άλλα λόγια, η πολυσημία της πραγματικότητας δεν είναι άλλοθι για την αρλούμπα. Άλλο η πολυσημία, άλλο η αρλούμπα, και όποιος έχει χάσει (ή παραδώσει) τη δυνατότητα να κάνει τέτοιες διακρίσεις, καλό είναι να βγει από την παραλία της επιστήμης και να πάει να παίξει αλλού.
Όσο για το φτύσιμο στο Derrida, το είχε ρίξει και ο Φουκώ, μάλλον όχι της «αναλυτικής» σχολής (για ηπειρωτική σχολή τον είχα).
«…Πάντως αυτό περί troll το εκλαμβάνω ως φιλοφρόνηση (τυγχάνω γαρ φανατικός των βορείων μυθολογιών και των RPG)…»
Για internet troll μιλάμε Γιάννη όχι για …κανονικό troll.
«…φρονώ όμως πως με τα σπασματικά τηλεγραφήματά σας…»
Εκτός από την αποδόμηση και την πολυσημία υπάρχει και το good old: «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» και you should try this.
‘Χωρίς να θέλω να φανώ βέβηλος και χωρίς να επιδιώκω την πρόκληση για την πρόκληση, δεν μπορώ να μην ανακράξω: αμάν πια με αυτή την καστοριαδολαγνεία σας! Ξεκαθαρίζω πως δεν έχω εμβαθύνει στη σκέψη του Καστοριάδη, όμως αυτή η εμμονή σας να τον απομονώνετε σε ένα προνομιακό και τιμητικό περιθώριο σε σχέση με άλλους γαλλόφωνους διανοητές με κάνει να χαμογελώ. Παρόλο που οι περισσότεροι πρέπει να αυτοτοποθετείστε λογικά στον ευρύτερο αριστερό χώρο, φαίνεται να παραμένετε ως ένα ορισμένο βαθμό δέσμιοι ενός κρυπτοεθνικιστικού δέους προς τα “άξια τέκνα της πατρίδας” που διέπρεψαν στην αλλοδαπή, κατακτώντας τους Ολύμπους της διάνοιας.’
Γιάννη, πως μπορείς να έχεις άποψη για έναν διανοητή, κρίνοντας απόψεις και συμπεριφορές άλλων γύρω από αυτόν χωρίς, όπως ομολόγησες να έχεις εμβαθύνει στη σκέψη του; Kάπως περίεργο δε σου φαίνεται αυτό;
Και προς τον οικοδεσπότη: ο Καστοριάδης, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα μεταξύ του να παραμείνει μαρξιστής ή να εξακολουθήσει να θεωρεί τον εαυτό του επαναστάτη. Και επέλεξε το δεύτερο. Νομίζω ότι το ‘μαρξιστής’ του ποστ δεν του ταιρίαζει ούτε τον χαρακτηρίζει, κοιτάξτε αν θέλετε και το πρώτο μέρος της ΦΘΚ για τις απόψεις του περί μαρξισμού. Ή αν βαριέστε δείτε το βιβλίο μου ‘Κορνήλιος Καστοριάδης: κριτική επισκόπηση της σκέψης του’ από τις εκδόσεις Ύψιλον.
http://antiaristera.pblogs.gr/2008/10/337716.html
«Στο επίπεδο της κινηματικής αριστεράς τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί οι ενέργειες πρέπει να έχουν την πρωτόγονη, βίαιη υποχρεωτικά έκφραση και είναι ηλίθιοι αυτοί που λένε να καταδικάσουμε τη βία. Δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή αν δεν υπάρξει βία, ως μαμή της ιστορίας, που είναι η περίφημη έκφραση του Μαρξ». (Το Βήμα της Κυριακής, ΒΗΜagazino, τ. 403, 6/7/2008)
Αυτό πάντως είναι απόλυτα κατανοητό. Ο κ. Βέλτσος δίνει θεωρητική στήριξη στους τραμπούκους κάθε είδους που θέλουν να επιβάλουν τις απόψεις τους με τη βία. Είναι δημοκράτης αυτός ο άνθρωπος; Η μήπως φασίστας;
Η βία δικαιολογείται μόνον όταν ένα κίνημα έχει την στήριξη της πλειοψηφίας της κοινωνίας και τα κατεστημένα συμφέροντα το αποτρέπουν από το να αναλάβει την εξουσία με δημοκρατικά μέσα. Σε καμιά άλλη περίπτωση.
Αυτή την υποστήριξη στη βία του Βέλτσου και αρκετών άλλων του χώρου του δεν την πολυκαταλαβαίνω.
Αφού οι ταγοί-πνευματικοί και μη-της λεγόμενης κινηματικής αριστεράς έχουν βολευτεί άλλος επαγγελματικά, άλλος οικονομικά, άλλος και τα δύο τις τελευταίες δεκαετίες (ο Βέλτσος π.χ. θεωρείται από το σύστημα νούμερο 1 διανοούμενος), τι νόημα έχει αυτή η κινηματική, βίαιη αριστερά εκτός από το να αποτελεί καταστολέα όποιου είναι αντίθετος στις απόψεις και τις ιδεολογίες της.
Εν ολίγοις τι τις θέλει ο Βέλτσος τις κινηματικές αριστερές αφου η επανάστασή του πέτυχε και αυτός και η παρέα του κάνει κουμάντο στη χώρα σήμερα. Η μόνη απάντηση είναι μάλλον για bodyguard…
Λάθος. Καμία επανάσταση δεν πέτυχε, τουλάχιστον με την παραδοσιακή της έννοια την οποία επικαλείστε. Ο κόσμος δεν αλλάζει με ρήξη, όπως πίστευε η γενιά του Μάη. Αλλάζει μέρα με την ημέρα, όχι με μια μαρξιστικού τύπου κριτική που αποκαθιστά το κρινόμενο. Εντούτοις, «η φιλοσοφία, που κάποτε φαινόταν ξεπερασμένη, διατηρείται στη ζωή ακριβώς επειδή πέρασε και χάθηκε η στιγμή της πραγματοποίησής της», γράφει ο Adorno στην Αρνητική Διαλεκτική. Είναι η «θλιμμένη γνώση» μιας φιλοσοφίας-μετά-την-φιλοσοφία. Η επόμενη κοινωνική στιγμή δεν είναι υπόθεση διαμεσολάβησης ανάμεσα στις παραγωγικές σχέσεις και τις παραγωγικές δυνάμεις, ούτε το αποτέλεσμα μιας εννοιακής ορθολογικότητας. Κοινωνική αλλαγή είναι αδύνατη χωρίς το αισθητικό στοιχείο. Πρέπει να ενεργοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε τις λανθάνουσες εσωτερικές δυνατότητες της ίδιας υπό διαμόρφωση κοινωνίας. Ο Marcuse γίνεται ο φιλόσοφος της εξεγερμένης – άρα εξ ορισμού προορισμένης να «αποτύχει» – μαγιάτικης νεολαίας, καθώς και της Νέας Αριστεράς (που λαμβάνει ενίοτε βίαιες μορφές) στις Η.Π.Α. Αν έχουμε ακόμη κάποια ελπίδα, τη χρωστούμε σ’ αυτούς που δεν έχουν καμιά. Η κριτική σκέψη συν-διαμορφώνει την πραγματικότητα. Ως κατεξοχήν αρνητική στιγμή, μας μυεί σε ένα διανοητικό περιβάλλον που ορίζεται απο την αλλαγή και τη διαφορά, όχι απο τη συντήρηση και διατήρηση της «πραγματικότητας». Η βία ως μορφή άρνησης, όπως επίσης η σεξουαλική διαστροφή, η καλλιτεχνική ευαισθησία, γενικά η αμφισβητιτική δυναμική των περιθωριοποιημένων και κοινωνικά προγραμμένων.
Στο πυρ το εξώτερον επομένως κύριοι και ο Marcuse και ο Jean Paul Sartre και ο Franz Fanon και ο Guevara και ο Maringella και…και…και…
Οι διαπιστώσεις του θεωρητικού Βέλτσου δεν είναι κάλεσμα σε σφαγή. Τα πράγματα δεν δύνανται να είναι τόσο μονοσήμαντα και οι αιτιώδεις συνάφειες και αλληλουχίες είναι πολύ πιο λεπτές απ’ όσο (θέλετε να) πιστεύετε. Αν όμως αρέσκεσθε στις απλοποιήσεις, θυμηθείτε. Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη. Και χωρίς επαναστατική πράξη δεν υπάρχει επαναστατική θεωρία.
Η άδουσα φωνή του a priori δεσμευόμενου στις αρχαιοελληνικές στέπες της υπερβατικής θεολογίας Δ. Μαρωνίτη, διασπάται στις εκατό φωνές, όπως διατυπώνει ο Λυοτάρ, για να διεισδύσει στο σύγχρονο γίγνεσθαι-εν-τω-κόσμω, όπως θέλει ο Heidegger, δηλαδή να συμφωνήσει με την αντίπαλη episteme της μη-κοινωνιολογίας που ποιητικά αρθρώνει εξαρθρώνοντας ο Βέλτσος, με μόνο αντικείμενο επιθυμίας την αντικατάσταση-υποκατάση του νέου Σιδωνίου νέου, στο βέλτσειο ποιητικό παράδειγμα-πρόταγμα πια της Βερενίκης που ήρθε για να μείνει. Όχι ως αστήρ της Βηθλεέμ αλλά ως διάδοχος.
Ή (πιο πεζά)
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΑΓΓΕΛΘΕΙΣΑΣ ΚΑΘΗΓΕΣΙΑΣ
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2000 ο Γ.Β. παρουσιάζει τον διάδοχό του
http://digital.tanea.gr/Default.aspx?d=20000909&nid=4147327
Μηνιγγική αντίδραση
Πενθώ και τον «δημόσιο καθηγητή», που συμβαίνει ακόμα να είμαι. Τον πενθώ, διότι τον σκότωσε ο μαθητής του, παίρνοντας τη θέση του, όχι τόσο στην «αυλή του σχολείου» όσο στα μηνίγγια του κουρασμένου του μυαλού
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ
«Ο ποιητής έχει περισσότερη ανάγκη την «έξαψη» παρά την παιδεία. Μάθημα κάτω από τη σκεπαστή αυλή της μηνιγγίτιδας του σχολείου. Μύηση στο κατώφλι των φωλιών»
René Char, Μύλος ο πρώτος
François – Edouard Picot 1786 – 1868 «Έρωτας και ψυχή»
Ποιος όμως «μυεί» ποιον, στο «μάθημα»; Ποιος έχει περισσότερο ανάγκη την «έξαψη» από την «παιδεία»; Ποιος είναι ο «ποιητής» και ποιος ο «δάσκαλος»;
Καταθέτω εδώ το «γραπτό» του πρωτοετή φοιτητή μου Χάρη Ράπτη, στις εξετάσεις του Ιουλίου, δημοσιοποιώντας την αμφίπλευρη έπαρση.
Μ’ αυτή την υστερόβουλη κίνηση εορτάζω κι εγώ την επέτειο από τα εκατό χρόνια του θανάτου του Nietzsche, μεγάλου ασθενή και «νεκροθάφτη της φιλοσοφίας», όπως τον αποκάλεσε ο Giorgio Colli, που μας τον παρέδωσε τμηματικά.
Πενθώ συγχρόνως και τον «δημόσιο καθηγητή», που συμβαίνει ακόμα να είμαι. Τον πενθώ, διότι τον σκότωσε ο μαθητής του, παίρνοντας τη θέση του, όχι τόσο στην «αυλή του σχολείου» όσο στα μηνίγγια του κουρασμένου του μυαλού.
Η μηνιγγική όμως αντίδραση που προκύπτει, εκτός από τον θάνατο του καθηγητή, στερεί τον διάδοχό του από την ποίηση.
Το κείμενο αυτό, που παραδίδω στην κρίση του διδάσκοντος και που σηματοδοτεί το τέλος του πρώτου πανεπιστημιακού μου έτους, αν και εκκινεί από μια θεωρητική πρόθεση προσχηματικά βέβαια και για να μην το ξεράσει όχι ο διδάσκων αλλά ο θεσμός στον οποίο συναντιόμαστε δεν προτίθεται να αποκρύψει την κρυφή φιλοδοξία του που είναι απερίφραστα η εντύπωση, ως ο κατ’ εξοχήν τρόπος όπου αναλώνεται αυτοδαπανώμενο αυτό «το ελάχιστα μελετημένο πάθος: το πάθος της έκφρασης, (Ph. Sollers)».
Αν τολμώ την ειδολογική άρση, είναι γιατί μία τέτοιου είδους παράβαση ενυπάρχει ως συγκροτούσα αρχή στο «βελτσικό» mathéme, του οποίου η θεματική άλλως ειπείν, το νόημα διολισθαίνει από την επικοινωνιολογία στη (μη) κοινωνιολογία, για να εκβεί σε ένα μάθημα γραφής και ανάγνωσης, δηλαδή κατ’ ουσίαν λογοτεχνίας.
Τηρώντας όμως τα προσχήματα, παραθέτω ευθύς εξαρχής μια θεωρητική απόφανση από την ορισθείσα «ύλη» του εξαμήνου, τον Φιλοσοφικό λόγο της νεωτερικότητας, του Jurgen Habermas, τον οποίο ο καθηγητής Βέλτσος έβαλε και εκτέλεσε με πείσμα το στοίχημα να τον διδάξει συστηματικά. Αποφαίνεται, λοιπόν, ο Γερμανός στοχαστής, το μεγάλο βεληνεκές του οποίου δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κριτικής, έναντι όμως του οποίου επιθυμώ να πάρω τις αποστάσεις μου: «Η φιλοσοφία αντιλαμβάνεται, όπως και στο παρελθόν, τον εαυτό της ως φύλακα της ορθολογικότητας από την έννοια της ενύπαρκτης στον τρόπο οργάνωσης της ζωής μας αξίωσης να είναι λογική».
Είμαι αρκετά αφελής, ώστε να διαφωνώ με τον Habermas. Δεν διαθέτω το απαιτούμενο γνωστικό-επιστημονικό οπλοστάσιο για να επιχειρηματολογήσω επί της διαφωνίας μου, αρκούμαι όμως στο γεγονός ότι δεν τον ζηλεύω για την απαράμιλλη εμβρίθειά του και για τη γνώση που σωρεύει στις περίπου 500 σελίδες αυτού του βιβλίου. Τούτη η έλλειψη εμπάθειας με διευκολύνει να αντιπαρατεθώ σ’ αυτή την τερατώδη θεωρητική μηχανή, που Ο φιλοσοφικός λόγος της νεωτερικότητας συνιστά.
Λόγω νεότητας, μα κυρίως ιδιοσυγκρασίας, νομιμοποιούμαι να εντάσσω το περί ου ο λόγος βιβλίο στον προσωπικό μου index librorum prohibitorum, να το θεωρώ «μαύρο» και τον συγγραφέα του σκοτεινό, επίθετα που ο Habermas επιφυλάσσει για τη Διαλεκτική του Διαφωτισμού και τους Horkheimer – Adorno, οι οποίοι, επιστρέφοντας στον Μύθο, φωτίζουν εκ νέου το διαφωτιστικό πρόγραμμα, για να αποκαλύψουν το σκοτεινό του φόντο. Επικαλούμενος τους ίδιους λόγους, πολύ περισσότερο από την ratio με συναρπάζουν η τρέλα και το απαγορευμένο. Άρα, πολύ περισσότερο από τον Descartes ή τον Kant με γοητεύουν ο Nietzsche, o Bataille ή ο Artaud, σκοτεινοί, μαύροι συγγραφείς, για τους οποίους ωστόσο ο Michel Foucault, που δέχεται από το υπερπέραν την κριτική του Habermas, γράφει στο εναρκτήριο μάθημά του στο Collège de France, πως: «Θα ‘πρεπε, λοιπόν, να μας χρησιμέψουν σαν φωτεινά σημεία για την καθημερινή μας δουλειά».
Αποκαλύπτοντας την λανθάνουσα λογοφοβία της «ένθερμης μασονίας της ελλογιμότητας», ο Foucault προτρέπει «να αποκαταστήσουμε στον Λόγο (raison) τον επεισοδιακό του χαρακτήρα, να κάνουμε επιτέλους φανερή την κυριαρχία του σημαίνοντος». Του λοιπού ο Descartes επιβάλλεται να διαβάζεται «σαν εφιάλτης», σύμφωνα με την υπόδειξη του Jacques Lacan.
Στη δριμεία κριτική που ασκεί ο Habermas στον μεταστρουκτουραλισμό, παρατηρώντας πως σ’ αυτόν «συναντούμε ένα είδος καθολικευμένης αισθητικοποίησης μέσω της οποίας η «αλήθεια» η ίδια ανάγεται τελικά σε ένα στυλίστικο προϊόν της ρηματικής συνάρθρωσης», αντιτείνω, με πλήρη συναίσθηση της θεωρητικής μου αναί-εν-δειας, τον νιτσεϊκό ορισμό της αλήθειας από το Περί αληθείας και ψεύδους, ως «κινούμενης στρατιάς μεταφορών, μετωνυμιών, ανθρωπομορφισμών…».
Επιφυλάσσοντας για τούτο το κατ’ επίφαση θεωρητικό κείμενο και κατ’ ουσίαν, το διαβατήριό μου για το δεύτερο έτος , την ακρότητα, ανάγω την αλήθεια στο ψεύδος, εντοπίζω δηλαδή την καταγωγή της στον κόσμο του Μύθου. Παίρνω έτσι θέση στις νιτσεϊκές ερωτηματοθεσίες: «Τι μας αναγκάζει να δεχθούμε γενικά ότι υπάρχει μια ουσιώδης αντίθεση μεταξύ «αληθούς» και «ψευδούς»;(…). Γιατί δεν θα μπορούσε ο κόσμος που μας αφορά να είναι μια μυθοπλασία; Και σε όποιον ρωτήσει: «Αλλά η μυθοπλασία δεν πρέπει να έχει έναν πρωτουργό;», μπορούμε να του απαντήσουμε απερίφραστα: Γιατί; Αυτό το «πρέπει να έχει» δεν είναι τάχα μέρος της μυθοπλασίας;». Με τη σειρά μου απαντώ: Θέλω τη γλώσσα μου πολύ λιγότερο γραμματική και πολύ περισσότερο χρωματική. Προτιμώ την αλήθεια ζωγραφική, διακύβευμα αισθητικό, ζήτημα χρωστήρα, φιλοφρόνηση στο ορατό και τα φαινόμενα. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η διαφωνία μου, ούτως ειπείν, με τον Habermas ανήκει στον χώρο της αισθητικής, ανάγεται ξεκάθαρα σε «ζήτημα γούστου». Όσο για τον κόσμο που με αφορά, επιλέγω αυτόν του μύθου. Κρίνω αληθέστερη τη μυθολογία από την αληθολογία, που εξ ορισμού ελέγχεται ψευδολογική και προτιμώ από την πολιτική τη βιολογία. Η κομψότητα και η παραμυθία της μυθοπλασίας με συγκινούν περισσότερο από την παραπλανητική διαύγεια της εννοημάτωσης.
Ωστόσο, το γεγονός ότι αποστασιοποιούμαι από τον Φιλοσοφικό λόγο της νεωτερικότητας, δεν αναιρεί την πεποίθησή μου ότι πρόκειται για μία από τις σπουδαιότερες θεωρητικές καταθέσεις στον τομέα της φιλοσοφικής διαμάχης μεταξύ νεωτερικότητας και μετανεωτερικότητας, κατ’ ουσίαν δηλαδή μεταξύ φιλοσοφίας και μη φιλοσοφίας. Ως εκ τούτου, η ειλικρινέστερη κριτική που θα μπορούσα να ασκήσω στο βιβλίο του Habermas είναι ότι δεν παράγει το «σχιζοειδές γέλιο ή την επαναστατική χαρά, (G. Deleuze, Η νομαδική σκέψη)», που προκύπτει από την ανάγνωση ενός νιτσεϊκού αφορισμού, ενός μπεκετικού δράματος ή μιας μπορχικής ιστορίας.
Το κείμενο αυτό είναι επίσης παράγωγο της σχιζοειδούς «γελωτοποιίας» που τράνταξε τον γράφοντα και προκλήθηκε από την ανάγνωση της ιστορίας του Φούνες του Μνήμονος, αριστουργηματικού υποδείγματος φιλοσοφικού λόγου με το προσωπείο της Fabula, που περιέχεται στις Μυθοπλασίες του Borges. Πρόκειται για την ιστορία του Ιρενέο Φούνες, ανθρώπου με μνήμη υπερφυσική, ενός «προδρόμου των υπερανθρώπων… ατίθασου, ιθαγενή Ζαρατούστρα». Ο Φούνες, κάποτε, ευνοημένος από την υπεράνθρωπη δύναμη της μνήμης του, θέλησε να εξελίξει το σχέδιο του Locke για μια «ανεπίτευχτη γλώσσα, στην οποία κάθε πράγμα μεμονωμένο, κάθε πέτρα, κάθε πουλί, κάθε κλαδί, θα είχε το αποκλειστικό του όνομα…». Σκεπτόμενος να ονοματίσει ό,τι τον περιβάλλει, ως εάν, όπως αναφέρεται στον πλατωνικό Κρατύλο, «¬ς ôν τά çνόματα επίστηται, âπίστασθαι καί τά πράγματα», ο Φούνες αναδεικνύεται σε γνήσιο σωτήρα του Μηδενός, και ως εκ τούτου σε γνήσιο απελπισμένο ήρωα. Αφού πρόκειται για σχέδιο καταδικασμένο εκ των προτέρων, που αγνοεί την προφητεία σε τόνο αποκαλυπτικό του Γ. Χειμωνά στη Δύσθυμη Αναγέννηση, πως ο κόσμος, κάποια στιγμή, τα ονόματα «θα τα επιστρέψει όλα, μέχρι να μείνει χωρίς κανένα…».
Ο Φούνες είναι κάτοχος της Αλήθειας, σύμφωνα με την χαϊντεγγεριανή ετυμολογία του α-ληθούς, ως αυτού δηλαδή που εκφεύγει της λήθης. Να τον εικάσουμε, άραγε, ευτυχισμένο; Θα ήταν ατόπημα, αφού ο Φούνες νοσεί, πάσχει τη μνήμη του και πληρώνει αυτή την α-λήθεια με το τίμημα ενός αβίωτου βίου, ενός δυσβάσταχτου παρελθόντος και ενός παρόντος «τόσο πλούσιου, τόσο λαγαρού, που ήταν σχεδόν αφόρητο».
Η μνήμη του εγγυάται τη δυστυχία του. Δυστυχία ανεξάλειπτη, καθώς δεν διαθέτει τη μνημονική μηχανική κρησάρα ενός κυρίου Τεστ, της μετα-καρτεσιανής περσόνας του Paul Valéry, που συγκρατούσε «ό,τι ήθελε» και μάλιστα «ό,τι θα ήθελε αύριο».
Η μνημονική γυμναστική που αδιάλειπτα εκτελεί ο Φούνες, δεν έχει τίποτε να κάνει με την επιτήδεια μνημοτεχνική του κυρίου Τεστ. Η μνήμη του χωροθετεί ένα εχθρικό γι’ αυτόν περιβάλλον, όπου τα δευτερόλεπτα γίνονται, όπως θα έλεγε ο Νίκος Καρούζος, «κορσέδες».
Μεγίστη ειρωνεία, όμως· το αντίπαλον δέος του Φούνες δεν πρόκειται για έναν άλλον άνθρωπο, αλλά για ένα κοπάδι ζώα, ζώα επιλήσμονα, αυτά στους Ανεπίκαιρους Στοχασμούς του Nietzsche, που ο φιλόσοφος μας καλεί να παρατηρήσουμε. Ο άνθρωπος μπορεί να κομπάζει για την ανθρωπιά του, ζηλεύει όμως την ευτυχία του ζώου. Θέλει και αυτός να ζήσει έτσι, μα δεν μπορεί. Γιατί δεν γνωρίζει τον τρόπο και ποτέ του δεν πρόκειται να τον μάθει, αφού: «Ο άνθρωπος ρωτάει κάποτε το ζώο: γιατί δεν μου μιλάς για την ευτυχία σου και μόνο με κοιτάζεις; Το ζώο θέλει, και αυτό, να απαντήσει και να πει, τούτο εδώ συμβαίνει, γιατί πάντα ξεχνώ αμέσως αυτό που ήθελα να πω να όμως που ξέχασε και τούτην ακόμα την απάντηση, και σιώπησε: ξέμεινε, λοιπόν, ο άνθρωπος που απορεί».
Το αντιθετικό ζεύγμα μνήμη-λήθη, αναπόδραστα μετατίθεται στο ζεύγμα άνθρωπος-ζώο. Μοναδική λύτρωση του Φούνες αναφαίνεται η μετάλλαξή του σε ζώο, μία δηλαδή ριζοσπαστικά εκφυλιστική κίνηση, ένα ντελεζιανό «γίγνεσθαι-ζώον». Και ιδού η πλέον σημαίνουσα φιλοσοφική διαμάχη: η φανταστική στιχομυθία μεταξύ του Φούνες του μνήμονος και του αμνήμονος ζώου, παραδομένη σε νόημα.
Στο «Βήμα» ο Δημήτρης Μαρωνίτης λίγα χρόνια μετά εκθειάζει τον διάδοχο
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=170439&ct=114
» Πρόκειται για έμπρακτο εγκώμιο της μετάφρασης, στην αρχή του οποίου αναγνωρίζεται ο νεαρός Χάρης E. Ράπτης, φανατικό παιδί για γράμματα, στο όριο θεωρίας και ευαίσθητης εφαρμογής. »
Ο μυρωμένος διάδοχος δίχως μεταπτυχιακές σπουδές γίνεται υποψήφιος διδάκτορας του τμήματος όπου διδάσκει ο Γ.Β. και δημοσιεύει στην ίδια εφημερίδα με εκείνον με τον τίτλο του υποψηφίου διδάκτορα, μόλις ολοκληρώνει τις προπτυχιακές του σπουδές
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4360218
Στη συνέχεια ο διάδοχος «κρίνει» τον καθηγητή από τις σελίδες του «Βήματος»
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=171508&ct=47
Η πολύ καλή φιλία -αχώριστοι πια ο διάδοχος και ο καθηγητής- συνεχίζεται σε συνέδρια και δημοσιεύσεις (σημειώνω ελάχιστες)
http://www.poiein.gr/archives/267/index.html
Κάνε κλικ για να αποκτήσεις πρόσβαση CSCSUoA_GR_program.pdf
http://www.poeticanet.com/arxeiotefxon.php?subaction=showfull&id=1164777349&archive=&start_from=&ucat=6&
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=178559&ct=47
http://www.lifestylebooks.gr/bookDetails.aspx?id=192867
http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2008/05/06/1275.html
Φάνη σε πιάσανε αδιάβαστο. Ο διάδοχος διδάσκει ήδη στο μεταπτυχιακό της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών
Για τους άπιστους συνάπτω αυτό
http://74.125.77.132/search?q=cache:MmtdAA8M4LYJ:www.digitalarts.asfa.gr/KATAGRAFH1_site/index.html+%CE%A1%CE%AC%CF%80%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82&hl=el&ct=clnk&cd=1&gl=gr
Όλα τα λεφτά είναι ο τίτλος του Φάνη. Όλα τα λεφτά!
Ο γιγας της διανόησης ξαναχτυπά. Στα σημερινά ΝΕΑ γραφει για την επιστολη διαμαρτυριας των Μαρκαρη-Θεοδωρόπουλο-Δοξιαδη και τις εισβολές στα θεατρα.
«Αν οι διανοούμενοι περιοριστούν αποκλειστικά στο δικαιικό μοντέλο της εξουσίας, τι δηλαδή είναι νόμιμο και τι παράνομο, τότε σε τι θα διαφέρουν από τους χωροφύλακες και τους δικαστές;
«Και αν οι νέοι ήξεραν να μας πουν γιατί κάνουν αυτό που κάνουν, αν δηλαδή η στάση τους δεν συνιστούσε ένα συμβάν σαν στοιχείο μιας κατάστασης που δεν μπορούμε να την προσδιορίσουμε εμείς οι μεγάλοι, τότε θα έκαναν κι αυτοί μικροπολιτική, θα είχαν ανάγκη από εξωτερικές αξίες για να προσδιοριστούν και η ζωή τους δεν θα εμπεριείχε την κίνηση που τους συγκροτεί ως πολιτική ύπαρξη άνευ ετέρου.»
Προσέξτε φιλοσοφια, απο έναν ανθρωπο που πληρωνεται απο το ελληνικο κρατος. Οι διανοούμενοι δεν περιοριζονται αποκλειστικά απο τους νομους. Λογω της διανόσησης τους (;) χαραζουν δικους τους δρομους αμα λάχει και δεν πεφτουν στο επιπεδο των τυχαρπαστων εκπροσωπων της εννομης ταξης.
Οι νεοι πάλι, δεν οφειλουν να εχουν μια στοιχειώδη συγκροτηση. Η τελευταια σημαινει μόνο μικροπολιτική και αχρειαστες εσωτερικές αξίες. Αντιθετως, αυτοι ζουν σε ενα απροσδιοριστο αυθυπαρκτο κόσμο, σαν οι μεγαλυτεροι να μην υπηρξαν ποτε νεοι, ενα κοσμο τοσο δυσαναγνωστο και δαιδαλώδη που πρεπει να παραδοθούμε στην ακαταληπτοτητα του παρα να τον εξηγησουμε.
Τωρα βεβαια ξανα σκεφτομαι, ποιος ειναι πιο μ….ς; Ο Βελτσος που πληρωνεται για να γραφει τετοιες μ…..ς ή εγω που καθομαι να τις διαβασω και να απαντησω με λογικά επιχειρηματα;
I have the impression from some comments here that the propaganda of globalisation has done its work well. It’s successfully made some students swear about the teacher’s work without being at an educational level to be able to understand it, still less to prove it mistaken or unfounded. In my opinion, the work of Veltsos is original and an honest attempt to wrestle with the complexities of meaning and institutionalised thinking in the post-Derrida age. The widespread admiration in Greece for the wonders of British institutions is often built on a well-cultivated inferiority complex. I know of one univrsity there that has consigned the entire section of German literature to the lower basement and replaced it with ‘Noddy goes to toytown’. If this is improvement, give me Veltsos any day with the type of questioning of Western thought we also tackle in my ‘The Surranachronist Manifesto and other stories’.
εγω ειμαι πρωτοετης στο Παντειο,τμημα Επικοινωνιας,Μεσων κ Πολιτισμου (ΕΜΠΟ)..σε λιγες μερες δινω Βελτσο,και λεει οτι την ωρα της εξετασης θα εχουμε ανοιχτα βιβλια!!ουτε θελω να σκεφτω τί θα βαλει ο μπαγασας!!αν κανεις απο εσας τον ειχε κα8ηγητη και μπορει να βοη8ησει,ας το κανειειει..δεν καταλαβαινω το χριστο μου απο το βιβλιο του!!παντως κ εγω τον εκραζα,γιατι δεν εχει συνειδητοποιησει οτι μιλαει σε παιδια που μολις τελειωσαν το Λυκειο..ολο μπαρουφες ειναι!ωστοσο,πριν απο 2 βδομαδες μας πηγε στην πινακοθηκη,και ηταν πολυ καλος!
Αν θες οδηγίες για την εξέταση, δες πιο πάνω στο ποστ νο.6, εδώ :
Ένα υποκείμενο ζαλισμένο από τη μπουρδολογία και χωρίς συγγρότηση, το γαμείς σαφώς ευκολότερα.
http://htsoukas.blogspot.com/2009/02/blog-post_25.html
«Στο επίπεδο της κινηματικής αριστεράς, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί οι ενέργειες πρέπει να έχουν την πρωτόγονη, βίαιη υποχρεωτικά έκφραση και είναι ηλίθιοι αυτοί που λένε να καταδικάσουμε τη βία […]»
Γ. Βέλτσος, καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, BHMagazino, 6/7/2008
O Bέλτσος υπήρξε μαθητής του Ντεριντά. Αυτό λέει πολλά. Ποιος άλλος υπήρξε μαθητής του Ντεριντά?
@ Λίζυ
το ότι παρακολουθούσε διαλέξεις του Ντεριντά δεν τον κάνει αυτόματα μαθητήτη του! Πολύ αμφιβάλλω αν είναι σε θέση να ερμηνεύσει ο Βέλτσος κείμενο του Ντεριντά.
Κι ο Αινστάιν είχε πολλούς μαθητές αλλά όλοι υπήρξαν ελάχιστοι εώς ανύπαρκτοι σε σύγκριση με τη δική του προσφορά στην επιστήμη.
@panagiotis
Ήταν μαθητής του Ντεριντά. Άμα δεν γνωρίζετε ρωτήστε. Μη μας παίρνετε όλους για αμόρφωτους σα να μην ξέρουμε τις έννοιες των λέξεων.
Και γώ ήμουν μαθητής του Peter Higgs. Και; Τι μ’αυτο;
Υπάρχουν συνήθως όρια στο πόσο μακριά μπορεί να σε πάει το όνομα του καθηγητή σου, ειδικά όταν και αυτός είναι αμφιλεγόμενη επιστημονικά προσωπικότητα.
@Θέμης
και ο Βέλτσος στα Εξάχρεια μένει τελικά;
Ο υγιής κόσμος οφείλει να απαντήσει:
Όχι στις βίαιες εκφράσεις είτε τις ερχόμενες από αριστερά, είτε από δεξιά.
Κάτω τα κάθε λογής άσυλα (άνδρα) ανιάτων ψευτοεπαναστατών της φακής…
Ο Ντεριντα τι ακριβως υποδηλώνει; Καποια αυθεντια; Εναν τιτανα του πνεύματος; Στο μυαλο και την φιλοσοφικη σου κοσμοθεωρια ίσως. Οχι ομως για παρα πολλούς αλλους. Ο Ντεριντα ειναι ενας ακαδημαϊκός με ενα περιορισμενο ακροατηριο και ενα ακομη πιο περιορισμενο φιλοσοφικο ρευμα. Περιεργο παντως να μιλας για εννοιες των λεξεων και να εξυμνεις τον Ντεριντα. Με βαση την αποδόμηση (sic) του, αυτο που αναφερες απλως δεν υφισταται.
Στα σοβαρα τωρα, δεν χρειαζεται κανεις να κρυβεται πισω απο τις μπουρδολογιες των Γαλλων μεταδομιστων-αποδομιστων για να θεοποιεις την βια. Το παραμυθι ειναι γνωστό. Πεταμε κανα δυο τσιτατα του Μπρωντυγιαρ και του Φουκώ και μετα δικαιολογουμε τα σπασιματα, το πλιατσικο, την επιβολη εν τελει του φασισμο όπως εδειξε γλαφυρα ο Wolin στο βιβλιο του «Η γοητεια του ανορθολογισμου». Οταν βεβαια τα ιδια μεσα (καδρονια, παλουκια, κτλ) χρησιμοποιουν οι αντιπαλες ομαδες (ακροδεξιοι, Χρυσαυγιτες) τοτε αλλαζει το πραγμα. Εκει εχουμε φασισμο, αυγο του φιδιου και αλλα παρομια. Η βια χωριζεται ετσι σε καλη και κακη αναλογα απο που προερχεται.
Επειδη ο γιγας της σκεψης Βελτσος εξυμνει αυτου του ειδους την δραση, ευχομαι, αν και απεχθανομαι την βια και καθε μορφη της, να βρεθει στην θεση του Πανούση, του Παπαδατου, του Βασσαλου, του Καραμπινη, του Γρυσπολακη και όσων αλλων φοιτητων και καθηγητων εχουν νιωσει το οποιοδηποτε φαινομενο τρομοκρατιας επι τοσο καιρο στα πανεπιστημια, εστω για μια φορα. Απεχθης η ευχη μα απεχθεστερη η μορφη τετοιων ατομων που απο το καβουκι της σιγουρατζας της θεσουλας τους και στο απυροβλητο της παγκοσμιας ανυπαρξιας τους τοσα χρονια, προτρεπουν ανοικτα και παρεχουν, εστω το ελεινο τους καλυμμα σε φασιστοειδη και βιαια υποκειμενα. Ειναι και αυτος ενας (νεο-ελληνικος) τροπος να δικαιολογησεις την ατομικη σου αποτυχια και να φωναξεις την παρουσια σου, δεν λεω.
Όποιος βαριέται να μπει στον μαραθώνιο «γολγοθά» της ενασχόλησης με τα μαθηματικά και τις φυσικές και τεχνολογικές επιστήμες ασχολείται με τις φιλοσοφίες και γενικά κάθε είδους ανουσιολογίες και φλυαρίες.
Όσους γνωστούς είχα που ασχολήθηκαν με αυτά τα πράγματα το μόνο μέλημα που είχαν κατα τη διάρκεια των διδακτορικών τους ήταν πως θα είναι αρεστοί στον καθηγητή τους με τραπεζώματα, φιλοφρονήσεις και γλυψίματα. Το παραχθέν «έργο» από αυτούς λίγο μέτραγε αφού ούτως ή άλλως «φιλοσοφίες» θα ήταν.
Το αγαπημένο τους χόμπυ ήταν ο ποδόγυρος και το παραμύθιασμα αθώων κορασίδων. Εν ολίγοις αν εξαιρέσεις το άγχος του υποχρεωτικού και διαρκούς γλυψίματος του «γκουρού» καθηγητή, καλά περνάγανε…
@Λόγια του αέρα
Ακριβώς, λόγια του αέρα.
Αχ Λίζυ, Λίζυ… τσαντίστηκες;
Υπάρχει διαφωνία. Ποιους θεωρείς «γκουρού» σήμερα στις ανθρωπιστικές σε Γαλλία και Αγγλία? Είναι τόσο εύκολο οι «γκουρού» αν δεν αξίζεις τίποτε να σε πάρουν για διδακτορικό?
@ Λιζυ
Και ναι και οχι.
Γκουρου ο Ντεριντα ειναι για τον Βελτσο και τους ομοτεχνους του. Για ενα μεγαλο (πολυ μεγαλο ομως) κομματι, ειδικα στην Αγγλια, σαφως και δεν ειναι. Παρολα αυτα το διδακτορικο (εστω και υπο την σκεπη του Ντεριντα) παρεχει ασυλια στις αηδιες και τα αηδιαστικα που αμιλαει ο Βελτσος διαρκως; Δικαιωνει πχ τις αποψεις του για την βια των «εξεγερμένων»;
@Λίζυ
Κρίνω από ότι και όσους ξέρω και καταλαβαίνω. Το αυτό βέβαια ισχύει και δι’υμάς.
Τον Ντεριντά όσο και να προσπάθησα δεν βρήκα τίποτε ουσιώδες σε αυτά που λέει, μπορεί να είναι και αδυναμία δικιά μου. Το πρόβλημα όμως είναι ότι την ίδια αδυναμία έχουν πολλοί. Αυτοί δε που τον καταλαβαίνουν δεν αποδεικνύουν πουθενά ότι τον κατάλαβαν (μπορεί άραγε να αποδειχτεί αυτό;).
Γενικά όσοι ενασχολούνται με τις διάφορες φιλοσοφικές τάσεις και θεωρίες αναπτύσσουν μια συλλογική αντίληψη πάνω σε αυτές τις θεωρίες. Όσοι βρίσκονται μέσα σε αυτή την συλλογικότητα θεωρούνται ότι αντιλαμβάνονται τα της θεωρίας, όσοι είναι εκτός δηλαδή δεν μιλάνε την ίδια «γλώσσα» θεωρούνται εκτός.
Την συλλογική αυτή αντίληψη έχουν δικαίωμα να την διευρύνουν ή να την συρρικνώσουν μόνον άτομα που θεωρούνται γκουρού μέσα σε αυτές τις συλλογικότητες. Ως αρχιγκουρού δε θεωρείται ένας εκ των αρχικών εμπνευστών της κάθε φιλοσοφικής τάσης (βλέπε π.χ. Ντεριντά).
Από αυτή την, επί της ουσίας, αδυναμία των πολλών για μεταλλαγή της συλλογικής αντίληψης προκύπτει και η εγγενής τελικά τάση «γλυψίματος» των ενασχολούμενων προς τους γκουρού.
Ωχ ρε παιδια με αυτη την μεταμοντερνα μπουρδολογία!!
Ανθρωποι που αντιπαθουν το αντικειμενικο (που ειρήσθω εν παροδω οριζεται και αυτο μεταφυσικα οπως το υποκειμενικο) και πλαθουν τα παντα στο μετρο τους δεν μπορουν να εκφρασουν ουτε καν φιλοσοφικο συστημα αφου ζωντας μες στ αυγό τους το προβλημα τους δεν ειναι η λογικη συναφεια των εννοιων τους (βλεπε αντικειμενικο) αλλά η προσωπική τους ψυχοπαθολογία (βλεπε υποκειμενικό)
δυστυχώς είχα προ 20ετίας προσωπική γνώση της οικογένειας Βέλτσου στη Μύκονο. όχι μόνο ελάχιστα ευγενής ο ίδιος, αλλά και παραδόπισοι στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.