Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ος δούκας του Μπάκιγχαμ

Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ος δούκας του Μπάκιγχαμ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη μητρική γλώσσα	Humphrey Stafford (Αγγλικά)
Γέννηση	15  Αυγούστου 1402 Στάφορντ
Θάνατος	10  Ιουλίου 1460 Νορθάμπτον
Συνθήκες θανάτου	θάνατος στη μάχη
Τόπος ταφής	Church of Holy Trinity, Pleshey
Χώρα πολιτογράφησης	Βασίλειο της Αγγλίας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	πολιτικός
Οικογένεια
Σύζυγος	Άννα Νέβιλ, δούκισσα του Μπάκιγχαμ
Τέκνα	Χάμφρεϊ Στάφορντ, κόμης του Στάφορντ Ερρίκος Στάφορντ (απεβ. 1471) Lady Catherine Stafford Lady Joan Stafford Ιωάννης Στάφορντ, 1ος κόμης του Γουίλτσιρ Lady Anne Stafford
Γονείς	Εδμόνδος Στάφορντ, 5ος κόμης του Στάφορντ και Άννα του Γκλόστερ
Αδέλφια	Henry Bourchier, 1st Earl of Essex Thomas Bourchier John Bourchier, 1st Baron Berners Lady Anne Stafford
Οικογένεια	Οικογένεια Στάφορντ
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχες	Εκατονταετής Πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου (έως άγνωστη τιμή) Κοντόσταβλος της Γαλλίας (1432–1436) ambassador to the Kingdom of France (1446) Lord Warden of the Cinque Ports (1450–1459) Lord High Constable of England (1455) Lord High Constable of England (1456–1460)
Βραβεύσεις	Ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1429)
Θυρεός
Σχετικά πολυμέσα

Ο Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ος δούκας του Μπάκιγχαμ, 6ος κόμης του Στάφορντ, 7ος βαρόνος Στάφορντ, αγγλ.: Humphrey Stafford, 1st Duke of Buckingham, 6th Earl of Stafford, 7th Baron Stafford (15 Αυγούστου 1402 – 10 Ιουλίου 1460) από το Κάστρο Στάφορντ στο Στάφορντσιρ, ήταν Άγγλος ευγενής και στρατιωτικός διοικητής στον Εκατονταετή Πόλεμο και στους Πολέμους των Δύο Ρόδων. Μέσω της μητέρας του είχε βασιλική καταγωγή από τον βασιλιά Εδουάρδο Γ΄, τον προπάππο του, ενώ από τον πατέρα του κληρονόμησε, σε νεαρή ηλικία, την κομητεία του Στάφορντ. Με τον γάμο του με μία κόρη του Ραλφ κόμη του Γουέστμορλαντ, ο Χάμφρεϊ είχε συγγένεια με την ισχυρή οικογένεια Νέβιλ, και με πολλά από τα κορυφαία αριστοκρατικά σπίτια της εποχής. Εντάχθηκε στην αγγλική εκστρατεία στη Γαλλία με τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ το 1420. Μετά το τέλος του Ερρίκου Ε΄ δύο χρόνια αργότερα, έγινε σύμβουλος του νέου βασιλιά, του εννέα μηνών Ερρίκου ΣΤ΄. Ο Στάφορντ έδρασε ως ειρηνοποιός κατά τη διάρκεια της πολιτικής των φατριών της δεκαετίας του 1430, όταν ο Χάμφρεϊ δούκας του Γκλόστερ, ανταγωνίστηκε με τον καρδινάλιο Ανρί Μπωφόρ για την πολιτική κυριαρχία. Ο Στάφορντ συμμετείχε επίσης στην τελική σύλληψη του Γκλόστερ το 1447.

Ο Στάφορντ επέστρεψε στην γαλλική εκστρατεία κατά τη δεκαετία του 1430 και για την αφοσίωσή του προήχθη από κόμης του Στάφορντ σε δούκα του Μπάκιγχαμ. Περίπου την ίδια εποχή, η μητέρα του απεβίωσε. Καθώς μεγάλο μέρος της περιουσίας του -όπως και η προίκα της- βρισκόταν προηγουμένως στα χέρια της, ο Χάμφρεϊ από μειωμένο εισόδημα στα πρώτα του χρόνια έγινε ένας από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους γαιοκτήμονες στην Αγγλία. Οι γαίες του εκτείνονταν σε μεγάλο μέρος της χώρας, από την Ανατολική Αγγλία μέχρι τα Ουαλικά Σύνορα. Το να είναι μία τόσο σημαντική προσωπικότητα στις τοπικές κοινότητες δεν ήταν χωρίς κινδύνους, και για κάποιο διάστημα εναντιώθηκε βίαια με τον σερ Τόμας Μάλορυ στα Μίντλαντς.

Αφού επέστρεψε από τη Γαλλία, ο Στάφορντ παρέμεινε στην Αγγλία για το υπόλοιπο της ζωής του, υπηρετώντας τον βασιλιά Ερρίκο. Ενήργησε ως σωματοφύλακας του βασιλιά και επικεφαλής διαπραγματευτής κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Τζακ Κέιντ το 1450, βοηθώντας στην καταστολή της. Όταν ο εξάδελφος του βασιλιά, Ριχάρδος δούκας της Υόρκης, εξεγέρθηκε δύο χρόνια αργότερα, ο Στάφορντ διερεύνησε τους οπαδούς της Υόρκης. Το 1453 ο βασιλιάς αρρώστησε, και βυθίστηκε σε μία κατατονική κατάσταση. Ο νόμος και η τάξη κατέρρευσαν περαιτέρω, και όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος το 1455, ο Στάφορντ πολέμησε για τον βασιλιά στην Α΄ Μάχη του Σαιντ Όλμπανς, η οποία ξεκίνησε τους Πολέμους των Δύο Ρόδων. Και οι δύο συνελήφθησαν από τους Γιορκιστές, και ο Στάφορντ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων χρόνων του προσπαθώντας να μεσολαβήσει μεταξύ των Γιορκιστών και των Λάνκαστεριανών παρατάξεων, με επικεφαλής πλέον τη σύζυγο του Ερρίκου ΣΤ΄, Μαργαρίτα του Ανζού. Εν μέρει λόγω μίας διαμάχης με έναν ηγετικό Γιορκιστή -τον Ριχάρδο Νέβιλ κόμη του Γουόρικ- ο Στάφορντ τελικά τάχθηκε υπέρ του βασιλιά Ερρίκου και ο δούκας της Υόρκης ηττήθηκε το 1459, οδηγώντας τον Γιορκ στην εξορία. Όταν οι επαναστάτες επέστρεψαν τον επόμενο χρόνο, επιτέθηκαν στον βασιλικό στρατό στο Νορθάμπτον. Ενεργώντας ως προσωπική φρουρά του βασιλιά στην επακόλουθη μάχη, ο Στάφορντ σκοτώθηκε, και ο βασιλιάς συνελήφθη ξανά αιχμάλωτος. Ο μεγαλύτερος γιος του Στάφορντ είχε αποβιώσει από πανώλη δύο χρόνια νωρίτερα, και το δουκάτο του Μπάκιγχαμ περιήλθε στον πεντάχρονο εγγονό τού Στάφορντ, Ερρίκο, ο οποίος ήταν υπό την κηδεμονία του βασιλιά μέχρι την ενηλικίωσή του το 1473.

Οικόσημο του σερ Χάμφρεϋ Στάφορντ 1ου δούκα του Μπάκιγχαμ, KG.

Το Κάστρο Στάφορντ, η έδρα της οικογένειας Στάφορντ, όπως παρέμεινε το 2017.

Το κάστρο Μπρέκον το 2006. Αυτή ήταν η παραδοσιακή βάση του Δούκα του Μπάκιγχαμ στις Ουαλικές Μαρκές.

Το κάστρο Μάξστοουκ, αγορασμένο από τον Στάφορντ από τον Λόρδο Κλίντον.

Εκτιμώμενη διάταξη των στρατευμάτων των Γιορκιστών (μπλε) και των Λάνκαστεριανών (κόκκινων) στην πρώτη Μάχη του Σεντ Όλμπανς, 22 Μαΐου 1455.

Εκτιμώμενες θέσεις των στρατευμάτων των Γιορκιστών και των Λάνκαστερ στο Νορθάμπτον, 10 Ιουλίου 1460.

Οικογένεια

Ο Χάμφρεϊ Στάφορντ νυμφεύτηκε τη λαίδη Άννα Νέβιλ, κόρη του Ραλφ Νέβιλ κόμη του Γουέστμορλαντ, από τη λαίδη Ιωάννα Μπωφόρ (2η σύζυγο του Γουέστμορλαντ), κάποια στιγμή πριν από τις 18 Οκτωβρίου 1424. Η Άννα Νέβιλ ήταν και η ίδια λογοτεχνική προστάτιδα, έχοντας επίσης αφιερωθεί σε ένα αντίγραφο του μεταφρασμένου έργου του Σκροπ "Οθέα" . Μετά το τέλος της το 1480, άφησε πολλά βιβλία στη διαθήκη της. Οι μελετητές συμφωνούν γενικά ότι ο Μπάκιγχαμ και η Άννα απέκτησαν δώδεκα παιδιά, επτά γιους και πέντε κόρες. Οι πηγές συγκρούονται σχετικά με τις ακριβείς λεπτομέρειες των απογόνων των Στάφορντ. Ο αρχαιοδίφης I.W. Dunham, γράφοντας το 1907, τους κατέταξε ως Χάμφρεϊ, Ερρίκο, Ιωάννη, Άννα (παντρεύτηκε τον Ώμπρεϋ ντε Βερ), Ιωάννα (παντρεύτηκε τον υποκόμη Μπωμόν πριν από το 1461), Eλισάβετ, Mαργαρίτα (γενν. π. 1435, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Ντίνχαμ), και Αικατερίνη (παντρεύτηκε τον Ιωάννη Τάλμποτ, τον μελλοντικό 3ο κόμη του Σριούσμπουρυ, πριν από το 1467). Ο James Tait κατατάσσει τις κόρες ως Άννα, Ιωάννα, Eλισάβετ, Mαργαρίτα και Αικατερίνη, και υποστηρίζει ότι η Eλισάβετ και η Mαργαρίτα δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Ο Rawcliffe δίνει τις ακόλουθες ημερομηνίες γέννησης και θανάτου για τρεις από τις κόρες: Άννα 1446–1472· Ιωάννα 1442–1484· και Αικατερίνη 1437–1476. Ο Εδουάρδος και τα δίδυμα, Γεώργιος και Γουλιέλμος, απεβίωσαν νέοι. Ο 7ος γιος δεν αναφέρεται στις πηγές.

Ο κόμπος Στάφορντ, η ένδειξη αναγνώρισης των κομητών του Στάφορντ και των δούκων του Μπάκιγχαμ, που φορούν οι υπηρέτες τους για να δείξουν την πίστη τους.

Οι γάμοι που κανόνισε ο Μπάκιγχαμ για τα παιδιά του είχαν ως στόχο την ενίσχυση των δεσμών του με τη βασιλική οικογένεια των Λάνκαστερ. Ιδιαίτερη σημασία είχαν οι γάμοι δύο από τους γιους του, του Χάμφρεϊ και του Ερρίκου. Νυμφεύτηκαν μέλη της οικογένειας Μπωφόρ, η οποία καταγόταν από τα νόθα παιδιά του Ιωάννη της Γάνδης και επομένως είχε βασιλικό αίμα. Υπήρξε επίσης, γύρω στο 1450, συζήτηση σχετικά με μία πρόταση γάμου μίας από τις κόρες του Μπάκιγχαμ με τον δελφίνο της Γαλλίας (μετέπειτα Λουδοβίκο ΙΑ΄). Αν είχε προχωρήσει, θα είχε συνδέσει ξανά το γαλλικό στέμμα με το καθεστώς των Λάνκαστερ.

Ο μεγαλύτερος γιος του Μπάκιγχαμ:

• Χάμφρεϊ, νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Μπωφόρ. Ήταν κόρη του Εδμόνδου Μπωφόρ δούκα του Σόμερσετ, και της Ελεονώρας Μπωσάμπ. Ο γιος της Μαργαρίτας και του Χάμφρεϊ ήταν ο τελικός κληρονόμος του Μπάκιγχαμ. Ένας 2ος δεσμός με την οικογένεια Μπωφόρ ήταν μεταξύ του 2ου γιου του Μπάκιγχαμ:
• σερ Ερρίκου (π. 1425–1471), ο οποίος έγινε ο 3ος σύζυγος της λαίδης Μαργαρίτας Μπωφόρ, κόρης του Ιωάννη Μπωφόρ δούκα του Σόμερσετ, και της Μαργαρίτας Μπωσάμπ. Η Μαργαρίτα Μπωφόρ είχε προηγουμένως παντρευτεί τον Εδμόνδο Τυδώρ, μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Ερρίκου ΣΤ΄, και είχε γεννήσει τον μελλοντικό βασιλιά Ερρίκο Ζ΄ δύο μήνες μετά τον τέλος του Εδμόνδου. Αυτή και ο Ερρίκος ήταν άτεκνοι. Ο 3ος επιζών γιος του Μπάκιγχαμ, ο:
• Ιωάννης (απεβίωσε στις 8 Μαΐου 1473) νυμφεύτηκε την Κωνστάνς Γκρην του Ντρέιτον, η οποία προηγουμένως ήταν κηδεμόνας του δούκα. Ο Χάμφρεϊ Στάφορντ τους παραχώρησε το αρχοντικό (manor) του Νιούτον Μπλόσομβιλ κατά τη στιγμή του γάμου τους. Ο Ιωάννης χρίστηκε κόμης του Γουίλτσιρ το 1470.

Ο Μπάκιγχαμ κανόνισε καλούς αλλά δαπανηρούς γάμους για τρεις από τις κόρες του. Η:

• Άννα, παντρεύτηκε τον Ώμπρεϋ ντε Βερ, γιο του Ιωάννη ντε Βερ, κόμη της Οξφόρδης. Ο γάμος τους το 1452 κόστισε στον Μπάκιγχαμ 2.300 μάρκα. Αυτός άργησε να τα πληρώσει, και εξακολουθούσε να χρωστάει στον Οξφόρδης περισσότερα από 440 λίρες επτά χρόνια αργότερα. Το 1452 η:
• Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μπωμόν, κληρονόμο του Ιωάννη υποκόμη Μπωμόν. Η:
• Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Τάλμποτ κόμη του Σριούσμπερυ, έξι χρόνια αργότερα. Ο Μπάκιγχαμ από ό,τι φαίνεται είχε υποσχεθεί να τους δώσει 1.000 λίρες, αλλά απεβίωσε πριν τηρήσει την υπόσχεσή του.

Πρόγονοι

Ραλφ Στάφορντ, 1ος κόμης του Στάφορντ

Ούγος Στάφορντ, 2ος κόμης του Στάφορντ

Μαργαρίτα ντε Ώντλυ, 2η βαρόνη Ώντλυ

Εδμόνδος Στάφορντ, 5ος κόμης του Στάφορντ

Θωμάς Μπωσάμπ, 11ος κόμης του Γουόρικ

Φιλίππα ντε Μπωσάμπ

Αικατερίνη Μόρτιμερ, κόμισσα του Γουόρικ

Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ος δούκας του Μπάκιγχαμ

Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας

Θωμάς του Γούντστοκ δούκας του Γκλόστερ

Φιλίππη του Αινώ

Άννα του Γκλόστερ

Χάμφρεϋ ντε Μπόουιν, 7ος κόμης του Χέρεφορντ

Ελεονόρα ντε Μπόουιν

Ιωάννα ΦιτςΆλαν, κόμισσα του Χέρεφορντ

Βιβλιογραφία

• AALT (2020). «CP 40/740». Anglo-American Legal Tradition. University of Houston. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2020. 
• Allmand, C. T. (1983). Lancastrian Normandy, 1415–1450: The History of Medieval Occupation. Oxford: Clarendon Press. ISBN 978-0-1982-2642-0. OL 3162148M. 
• —— (2014). Henry V. New Haven, CT: Yale University Press. ISBN 978-0-3002-1293-8. 
• Armstrong, C. A. J. (1960). «Politics and the Battle of St. Albans, 1455». Bulletin of the Institute of Historical Research 33 (87): 1–72. doi:10.1111/j.1468-2281.1960.tb02226.x. OCLC 1001092266. 
• Baugh, A. C. (1933). «Documenting Sir Thomas Malory». Speculum 8: 3–29. doi:10.2307/2846845. OCLC 504113521. https://archive.org/details/sim_speculum_1933-01_8_1/page/n5. 
• Bean, J. M. W. (1989). From Lord to Patron: Lordship in Late Medieval England. Manchester: Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-2855-7. 
• Beltz, G. F. (1841). Memorials of the Order of the Garter, from Its Foundation to the Present Time. London: W. Pickering. OCLC 4706731. 
• Bernard, G. W. (1992). The Tudor Nobility. Manchester: Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-3625-5. 
• Biancalana, J. (2001). The Fee Tail and the Common Recovery in Medieval England: 1176–1502. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-1394-3082-1. 
• British Library (2019). «Combat with Sir Pandolf Malateste, The Pageants of Richard Beauchamp». British Library. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2019. 
• Britnell, R. H. (1995). «The Economic Context». Στο: Pollard, A. J., επιμ. The Wars of the Roses. London: St. Martin's Press. σελίδες 41–64. ISBN 978-0-3121-2699-5. 
• Carpenter, C. (1997). The Wars of the Roses: Politics and the Constitution in England, c.1437–1509. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-5213-1874-7. 
• Carpenter, Christine (3 Ιανουαρίου 2008). «Beauchamp, Henry, duke of Warwick (1425–1446), magnate». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/1836. 
• Castor, H. (2000). The King, the Crown, and the Duchy of Lancaster: Public Authority and Private Power, 1399–1461. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-1915-4248-0. 
• Charlton, K. (2002). Women, Religion and Education in Early Modern England. London: Routledge. ISBN 978-1-1346-7659-0. 
• Cherry, M. (1981). The Crown and the Political Community in Devon, 1377-1461 (Διδακτορική διατριβή). University of Wales (Swansea). OCLC 53569981. 
• Cokayne, G. E. (1912). The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom: Extant, Extinct, or Dormant. 2. London: St Catherine Press. OCLC 926878974. 
• —— (1913). The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom: Extant, Extinct, or Dormant. 3. London: St Catherine Press. OCLC 312790481. 
• —— (1959). The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom: Extant, Extinct, or Dormant. 12. London: St Catherine Press. OCLC 312826326. 
• Crouch, D.; Carpenter, D. A. (1991). «Bastard feudalism Revised». Past & Present 131: 165–189. doi:10.1093/past/131.1.165. OCLC 664602455. https://archive.org/details/sim_past-present_1991-05_131/page/164. 
• Curry, A. (2003). The Hundred Years War. London: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-2306-2969-1. 
• Davies, C. S. L. (22 Σεπτεμβρίου 2011). «Stafford, Henry, second duke of Buckingham (1455–1483), magnate and rebel». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/26204. 
• Dobson, M.· Wells, S.· Sullivan, E. (2015). The Oxford Companion to Shakespeare. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-1987-0873-5. 
• Dunham, I. W. (1907). Dunham Genealogy: English and American Branches of the Dunham Family. Norwich, CT: Bulletin Print. OCLC 10378604. 
• Emery, A. (2000). Greater Medieval Houses of England and Wales, 1300–1500: East Anglia, Central England and Wales. 2. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-5215-8131-1. 
• Gertsman, E.· Stevenson, J. (2012). Thresholds of Medieval Visual Culture: Liminal Spaces. Woodbridge: Boydell Press. ISBN 978-1-8438-3697-1. 
• Gillingham, J. (2001). The Wars of the Roses: Peace and Conflict in 15th Century England. London: Phoenix Press. ISBN 978-1-8421-2274-7. 
• Goodman, A. (1990). The Wars of the Roses: Military Activity and English Society, 1452–1497. Oxford: Taylor & Francis. ISBN 978-0-4150-5264-1. 
• Greyfriars Research Team· Kennedy, M.· Foxhall, L. (2015). The Bones of a King: Richard III. Oxford: Wiley-Blackwell. ISBN 978-1-1187-8314-6. 
• Griffiths, R. A. (1979). «The Sense of Dynasty in the Reign of Henry VI». Στο: Ross, C. D., επιμ. Patronage, Pedigree, and Power in Later Medieval England. Stroud: Alan Sutton. σελίδες 13–31. ISBN 978-0-8476-6205-0. 
• —— (1981). The Reign of King Henry VI: The Exercise of Royal Authority, 1422–1461. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 978-0-5200-4372-5. 
• Grummitt, D. (2008). The Calais Garrison: War and Military Service in England, 1436–1558. Woodbridge: Boydell & Brewer. ISBN 978-1-8438-3398-7. 
• —— (2014). A Short History of the Wars of the Roses. London: I. B. Tauris. ISBN 978-0-8577-3303-0. 
• —— (2015). Henry VI. London: Routledge. ISBN 978-1-3174-8260-4. 
• Gundy, A. K. (2002). «The Earl of Warwick and the Royal Affinity in the Politics of the West Midlands, 1389-99». Στο: Hicks, M. A., επιμ. Revolution and Consumption in Later Medieval England. Woodbridge: Boydell and Brewer. σελίδες 57–70. ISBN 978-0-8511-5832-7. 
• Harding, V. (2002). The Dead and the Living in Paris and London, 1500–1670. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-5218-1126-2. 
• Harris, B. J. (1986). Edward Stafford, Third Duke of Buckingham, 1478–1521. Stanford, CA: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-1316-0. 
• —— (2002). English Aristocratic Women, 1450–1550: Marriage and Family, Property and Careers. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-1951-5128-2. 
• Harris, P. (2006). Income Tax in Common Law Jurisdictions: From the Origins to 1820. I. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-5114-9548-9. 
• Harriss, G. L. (1988). Cardinal Beaufort: A Study of Lancastrian Ascendancy and Decline. Oxford: Clarendon Press. ISBN 978-0-1982-0135-9. OL 7397428M. 
• —— (3 Ιανουαρίου 2008). «Beaufort, Henry [called the Cardinal of England] (1375?–1447), bishop of Winchester and cardinal». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/1859. 
• —— (19 Μαΐου 2011). «Beaufort, John, marquess of Dorset and marquess of Somerset (c. 1371–1410), soldier and administrator». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/1861. 
• —— (2006). Shaping the Nation: England 1360–1461. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-1992-1119-7. 
• —— (2002). Warwick the Kingmaker. Oxford: Blackwell. ISBN 978-0-4707-5193-0. 
• —— (2013). Bastard Feudalism. London: Routledge. ISBN 978-1-3178-9896-2. 
• —— (2014). The Wars of the Roses: 1455–1485. London: Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4728-1018-2. 
• Jacob, E. F. (1993). The Fifteenth Century, 1399–1485. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-1928-5286-1. 
• Johnson, P. A. (1991). Duke Richard of York 1411–1460. Oxford: Clarendon Press. ISBN 978-0-1982-0268-4. 
• Jones, M. K. (1983). The Beaufort Family and the War in France 1421–1450 (Διδακτορική διατριβή). University of Bristol. 
• Kenny, G. (2003). «The Power of Dower: The Importance of Dower in the Lives of Medieval Women in Ireland». Στο: Meek, C.· Lawless, C., επιμ. Studies on Medieval and Early Modern Women: Pawns Or Players?. Dublin: Four Courts. σελίδες 59–74. ISBN 978-1-8518-2775-6. 
• Kleinschmidt, H. (2000). Understanding the Middle Ages: The Transformation of Ideas and Attitudes in the Medieval World. Woodbridge: Boydell & Brewer. ISBN 978-0-8511-5770-2. 
• Lander, J. R. (1981). Government and Community: England, 1450–1509. New Haven, CT: Harvard University Press. ISBN 978-0-6743-5794-5. 
• Lawler, J. J.· Lawler, G. G. (2000). A Short Historical Introduction to the Law of Real Property (repr. έκδοση). Washington, DC: Beard Books. ISBN 978-1-5879-8032-9. 
• Lenarduzzi, T. (5 Μαρτίου 2016). «What do the scholars of the Shakespeare Institute actually do?». The Independent. OCLC 183290378. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2018. 
• Lewis, M. (2015). The Wars of the Roses: The Key Players in the Struggle for Supremacy. Gloucester: Amberley. ISBN 978-1-4456-4636-7. 
• de Lisle, L. (2014). Tudor: The Family Story. London: Vintage. ISBN 978-0-0995-5528-5. 
• Logan, H. M. (1979). «KLIC: A Computer Aid to Graphological Analysis». Στο: Gilmour-Bryson A., επιμ. Medieval Studies and the Computer: Computers and The Humanities. New York: Elsevier Science. σελίδες 93–96. ISBN 978-1-4831-3636-3. 
• Lustig, T. J. (2014). Knight Prisoner: Thomas Malory Then and Now. Brighton: Sussex Academic Press. ISBN 978-1-7828-4118-0. 
• Matusiak, J. (2012). Henry V. London: Routledge. ISBN 978-1-1361-6251-0. 
• McFarlane, K. B. (1980). The Nobility of Later Medieval England: The Ford Lectures for 1953 and Related Studies. Oxford: Clarendon Press. ISBN 978-0-1982-2657-4. 
• —— (1981). England in the Fifteenth Century: Collected Essays. London: Bloomsbury Publishing. ISBN 978-0-8264-4191-1. 
• Morris, E. (1955). Towers and Bells of Britain. London: Hale. OCLC 638259943. 
• Nicolas, N. H. (1826). Testamenta Vetusta. I. London: Nichols & son. OCLC 78175058. 
• Pollard, A. J. (1995). The Wars of the Roses. London: St. Martin's Press. ISBN 978-0-3121-2699-5. 
• Pugh, T. B. (1972). «The Magnates, Knights and Gentry». Στο: Chrimes, S. B.· Ross, C. D.· Griffiths, R. A., επιμ. Fifteenth-century England, 1399–1509: Studies in Politics and Society. Manchester: Manchester University Press. σελίδες 86–128. ISBN 978-0-0649-1126-9. 
• Rawcliffe, Carole (1978). The Staffords, Earls of Stafford and Dukes of Buckingham: 1394–1521. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-5212-1663-0. 
• —— (3 Ιανουαρίου 2008). «Stafford, Humphrey, first duke of Buckingham (1402–1460), soldier and magnate». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/26207. 
• Reeves, A. C. (1972). «Some of Humphrey Stafford's Military Indentures». Nottingham Medieval Studies 16: 80–91. doi:10.1484/J.NMS.3.58. OCLC 941877294. 
• Ross, C. D. (1952). The Yorkshire Baronage, 1399–1436 (Διδακτορική διατριβή). University of Oxford. 
• —— (1972). «The reign of Edward IV». Στο: Chrimes, S. B.· Ross, C. D.· Griffiths, R. A., επιμ. Fifteenth-century England, 1399–1509: Studies in Politics and Society. Manchester: Manchester University Press. σελίδες 49–66. ISBN 978-0-0649-1126-9. 
• —— (1986). The Wars of the Roses: A Concise History. London: Thames and Hudson. ISBN 978-0-5002-7407-1. 
• Storey, R. L. (1999). The End of the House of Lancaster. Gloucester: Sutton. ISBN 978-0-7509-2007-0. 
• St John Hope, William (1914). Pageant of the birth, life and death of Richard Beauchamp, Earl of Warwick, K.G., 1389-1439. London: Longmans Green. OCLC 2601632. 
• Stansfield, M. M. N. (1987). The Holland family, Dukes of Exeter, Earls of Kent and Huntingdon, 1352–1475 (Διδακτορική διατριβή). University of Oxford. 
• —— (4 Οκτωβρίου 2008). «Holland, Edmund, seventh earl of Kent (1383–1408), magnate». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/13518. 
• Tait, J. (1898). «Stafford, Humphrey, First Duke of Buckingham (1402–1460)». Στο: Lee, S., επιμ. Dictionary of National Biography. 53. London: Smith, Elder & co. σελίδες 451–454. OCLC 1070754020. 
• Thomas, H. M. (1997). «An Upwardly Mobile Medieval Woman: Juliana of Warwick». Medieval Prosopography 18: 109122. OCLC 956033208. 
• VCH (1907). The Victoria History of the County of Essex. II. London: Archibald Constable. OCLC 926363375. 
• Walker, S. (1976). «Widow and Ward: The Feudal Law of Child Custody in Medieval England». Feminist Studies 3 (3/4): 107–118. doi:10.2307/3177730. OCLC 972063595. 
• Wiggins, M. (2015). British Drama 1533–1642: A Catalogue, 1609–1616. VI. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-1987-3911-1. 
• Wolffe, B. P. (1971). The Royal Demesne in English History: The Crown Estate in the Governance of the Realm from the Conquest to 1509. Athens, OH: Ohio University Press. OCLC 277321. 
• Woolgar, C. M. (1999). The Great Household in Late Medieval England. New Haven, CT: Yale University Press. ISBN 978-0-3000-7687-5. 
• Zimbalist, B. (2012). «Imitating the Imagined: Clemence of Barking's Life of St. Catherine». Στο: Cotter-Lynch, M.· Herzog, B., επιμ. Reading Memory and Identity in the Texts of Medieval European Holy Women. New York: Palgrave Macmillan. σελίδες 105–134. ISBN 978-1-1370-6483-7. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

• Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ος δούκας του Μπάκιγχαμ στο Wikimedia Commons