Φλάβιος Απάλιος Ίλλος Τροκούνδης
| Φλάβιος Απάλιος Ίλλος Τροκούνδης | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 5ος αιώνας |
| Θάνατος | 485 |
| Συνθήκες θανάτου | θανατική ποινή |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βυζαντινή Αυτοκρατορία |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | αξιωματικός πολιτικός |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Βαθμός/στρατός | στρατηγός |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός |
Ο Φλάβιος Απάλιος Ίλλος Τροκούνδης . λατιν.: Flavius Appalius Illus Trocundes, σε ελληνικές πηγές της εποχής: Τρόκονδος (απεβ. το 485) ήταν στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που συμμετείχε στην άνοδο και την πτώση του Αυτοκράτορα Βασιλίσκου και στην επανάσταση κατά του Αυτοκράτορα Ζήνωνα .
Ο Τροκούνδης ήταν αδελφός του Ίλλου, ενός άλλου Ρωμαίου στρατηγού. Και οι δύο κατάγονταν από την περιοχή της Ισαυρίας.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Υποστήριξη και προδοσία του Βασιλίσκου
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 475, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ζήνων στην Ανατολή, διάδοχος του πεθερού του Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄, εκθρονίστηκε από τον Βασιλίσκο, αδελφό της χήρας του Λέοντα Α΄, Βηρίνας. Ο Ζήνων, εκδιωγμένος από την Κωνσταντινούπολη, κατέφυγε στα βουνά της Ισαυρίας, τής πατρίδας του. Ο Βασιλίσκος έστειλε να τον κυνηγήσουν δύο από τους στρατηγούς του, τους αδελφούς Τροκούνδη και Ίλλο, οι οποίοι ήταν και οι δύο Ισαυρικής καταγωγής. Νίκησαν τον πρώην Αυτοκράτορα τον Ιούλιο του 476, και τον απέκλεισαν σε έναν λόφο, που ονομαζόταν «Κωνσταντινούπολη» από τους τοπικούς πληθυσμούς.
Ενώ ο Ίλλος και ο Τροκούνδης πολιορκούσαν τον Ζήνωνα, ο Βασιλίσκος έχανε την υποστήριξη της αριστοκρατίας και της Εκκλησίας στην πρωτεύουσα, λόγω της θρησκευτικής του θέσης. Έχασε επίσης την υποστήριξη του Ίλλου και του Τροκούνδη, καθώς επέτρεψε στον πληθυσμό της πρωτεύουσας να σφαγιάσει όλους τους Ισαύρους, που δεν είχαν φύγει από την πόλη με τον Ζήνωνα. Ο Ίλλος και ο Τροκούνδης υποκινήθηκαν κρυφά από τη Σύγκλητο της Κωνσταντινούπολης να προδώσουν τον Βασιλίσκο. Εφόσον είχαν αιχμαλωτίσει τον αδελφό του Ζήνωνα, Λογγίνο, νόμιζαν ότι μπορούσαν να ελέγξουν τον Ζήνωνα.
Οι δύο στρατηγοί είχαν, επομένως, κάθε λόγο να αποδεχτούν τις υποσχέσεις και τα δώρα του συμπατριώτη τους Ισαύρου. Αποφάσισαν να προδώσουν τον Βασιλίσκο και να βαδίσουν μαζί προς την Κωνσταντινούπολη, όπου ο Βασιλίσκος εκθρονίστηκε (476), και αργότερα σκοτώθηκε.
Εξέγερση εναντίον του Ζήνωνα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ζήνωνα, τα δύο αδέλφια έλαβαν πολλές τιμές. Ο Τροκούνδης ήταν ύπατος το 482, ο αδελφός του ήταν ύπατος και πατρίκιος. Ωστόσο, λόγω της εχθρότητας της Βηρίνας, η σχέση μεταξύ του Αυτοκράτορα και των δύο στρατηγών επιδεινώθηκε. Ο Ίλλος και ο Τροκούνδης έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη για τη Μικρά Ασία. Εδώ, το 483 ή το 484, επαναστάτησαν εναντίον του Ζήνωνα και ανακήρυξαν "αυτοκράτορα" τον Λεόντιο, έναν Σύριο και αξιωματούχο μεγάλης φήμης.
Οι επαναστάτες ηττήθηκαν από τον στρατό του Ζήνωνα, που αποτελούνταν από Ρωμαίους και Οστρογότθους με επικεφαλής τον Θεοδώριχο τον Αμάλ και τον Ιωάννη τον Σκύθη (τότε ύπατο), κοντά στην Αντιόχεια. Ο Λεόντιος, ο Ίλλος και ο Τροκούνδης αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο φρούριο του Παπουρίου, όπου πολιορκήθηκαν. Ο Τροκούνδης προσπάθησε να ξεφύγει από τον αποκλεισμό, προκειμένου να συγκεντρώσει στρατό, αλλά συνελήφθη και σκοτώθηκε. Ο Λεόντιος και ο Ίλλος, αγνοώντας την τύχη του Τροκούνδη, περίμεναν στο Παπούριο για σχεδόν τέσσερα χρόνια, αλλά στη συνέχεια προδόθηκαν από τον κουνιάδο του Τροκούνδη, ο οποίος είχε σταλεί από την Κωνσταντινούπολη για τον σκοπό αυτό, συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν (488).
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Μίροσλαβ Γέρζι Λέσκα, «Η καριέρα του Φλάβιου Αππάλιου Ίλλους Τροκούνδη», Byzantinoslavica 71.1-2 (2013): 47–58.
- William Smith, "Illus", Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, Τόμος 2, σελ. 569–570
- Στίβεν Γουίλιαμς και Τζέραρντ Φρίελ, Η Ρώμη που δεν έπεσε, Routledge, 1999.
