Ροβέρτος Β΄ της Καπούης
| Ροβέρτος Β΄ της Καπούης | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 11ος αιώνας ή 1100 (περίπου) Πριγκιπάτο της Καπούης |
| Θάνατος | 1156 Παλέρμο |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Ιορδάνης Β΄ της Καπούης |
| Συγγενείς | Ιορδάνης Α΄ της Καπούης (παππούς) |
| Οικογένεια | Οικογένεια Καρέλ-Ντρενγκώ |
Ο Ροβέρτος Β΄, ιταλ.: Roberto II di Capua, (απεβ. το 1156) από τον Νορμανδικό Οίκο των Ντρένγκοτ ήταν κόμης τής Αβέρσα και πρίγκιπας τής Κάπουα από το 1127 μέχρι το τέλος του.
Ήταν ο μόνος γιος και διάδοχος τού Ιορδάνη Β΄ πρίγκιπα τής Κάπουα. [1] Σύμφωνα με τον Λομβαρδό χρονικογράφο Φάλκο του Μπενεβέντο, είχε «λεπτή διάπλαση και δεν μπορούσε να αντέξει ούτε κόπους, ούτε κακουχίες».
Πρώιμη βασιλεία και στέψη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τον τελευταίο μήνα τού 1127 ο πάπας Ονώριος Β΄ ήρθε στο Μπενεβέντο, για να κηρύξει μία σταυροφορία εναντίον τού Ρογήρου Β΄ κόμη τής Σικελίας, για να αποτρέψει την ένωση τής κομητείας του με το δουκάτο τής Απουλίας (ο δούκας Γουλιέλμος Β΄ είχε αποβιώσει πρόσφατα). Στις αρχές τού 1128 ο Ονώριος Β΄ παραχώρησε φέουδα στον Ροβέρτο Β΄, που κατέστησε το πριγκιπάτο τής Κάπουα ανεξάρτητο από την Απουλία. Ο πάπας προσπάθησε να κερδίσει την πίστη τού Ροβέρτου Β΄, για να βοηθηθεί να νικήσει τον Ρογήρο Β΄ τής Σικελίας, με αντάλλαγμα την άφεση των αμαρτιών του. [2] Γρήγορα επιστρατεύτηκε για το εγχείρημα από τον πάπα, ο οποίος πήγε στην Κάπουα για την τελετή. Ο πάπας πιθανότατα ήλπιζε να χρησιμοποιήσει την Κάπουα ως αντίσταση κατά τής Απουλίας, όπως στις ημέρες τού πάππου και τού προπάππου τού Ροβέρτου Β΄. Ομοίως, ο Ροβέρτος Β΄ μπορεί να σκόπευε να είναι ο κύριος παπικός προστάτης, όπως ήταν οι πρόγονοί του. Ωστόσο ήταν αδύναμος, και σύντομα αρρώστησε, και θέλησε να φύγει. Τελικά ο συνασπισμός ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την άφιξη τού Ρογήρου Β΄ με στρατό. Ο Ονώριος Β΄ διαπραγματεύτηκε με επιτυχία ακόμη και την ανεξαρτησία τής Κάπουα. Ωστόσο το 1129 ο Ροβέρτος Β΄ δέχθηκε υποταγμένος την επικυριαρχία τού δούκα τής Απουλίας [3] και τον επόμενο χρόνο (στις 25 Δεκεμβρίου 1130) ο Φάλκο τού Μπενεβέντο πίστευε, ότι ως υποτελής τού Ρογήρου Β΄, έβαλε το στέμμα στο δικό του κεφάλι στη βασιλική του στέψη. Αυτό είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, καθώς ήταν μία σημαντική κίνηση, και ο Ρογήρος Β΄ δεν θα ήθελε τον Ροβέρτο Β΄, έναν από τους υποτελείς του, να εκτελέσει ένα τόσο σημαντικό έργο, ακόμη και αν ήταν ένας από τους υψηλότερους σε θέση. [4]
Εξέγερση κατά τού Ρογήρου Β΄ τής Σικελίας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1132 ο Ροβέρτος Β΄ επαναστάτησε με πολλούς άλλους νοτιο-ιταλούς υποτελείς τού βασιλιά τής Σικελίας και με την υποστήριξη τού πάπα Ιννοκέντιου Β΄ και τού συνασπισμού τού πάπα, δηλ. τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ τής Γαλλίας, τον Ερρίκο Α΄ τής Αγγλίας και τον Λοθάριο Γ΄ τής Γερμανίας. Ο Ροβέρτος Β΄ νίκησε τον Ρογήρο Β΄ στη μάχη της Νοτσέρα στις 24 Ιουλίου, αλλά ο Ρογήρος Β΄ έκαψε την Αβέρσα, και μέχρι το 1134 ανάγκασε τον Ρανούλφο Β΄ κόμη τού Αλίφε και τον ονομαστικά Ρωμαίο (Βυζαντινό) Σέργιο Ζ΄ δούκα τής Νάπολης να υποταχθούν. Στον Ροβέρτο Β΄ δόθηκε τελεσίγραφο: αν ήθελε να διατηρήσει τον τίτλο του, έπρεπε να υποταχθεί στον Ρογήρο Β΄. Μετά το τέλος τής συζύγου τού Ρογήρου Β΄, τής Ελβίρας, και την ψευδή είδηση τού τέλους τού Ρογήρου Β΄, ο Ροβέρτος Β΄ πήγε στη Νάπολη από την Πίζα με 8000 άνδρες. Τον συνάντησαν ο Ρανούλφος Β΄ και ο δούκας Σέργιος Ζ΄· όταν ο Ρογήρος Β΄ έφτασε τον Ιούνιο του 1135, πρόσφερε ξανά στον Ροβέρτο Β΄ την επιλογή να διατηρήσει τον τίτλο του. [5] Ο Ρογήρος Β΄ έκανε τον τρίτο του γιο Αλφόνσο ως πρίγκιπα στη θέση του (1135).
Ο Ροβέρτος Β΄ κατέφυγε στην Πίζα, όπου συγκέντρωσε ναυτικό και έκανε πόλεμο εναντίον τού Ρογήρου Β΄ στη Σικελία, αλλά η διαμάχη ήταν αδιέξοδη. Ο στόλος τής Πίζας κατέστρεψε το Αμάλφι και πήρε πολλά λάφυρα. Φορτωμένος με αυτή τη λεία και συνοδευόμενος από μία παπική αποστολή, ο Ροβέρτος Β΄ πήγε στη Γερμανία, για να παρακαλέσει για τη συνδρομή τού βασιλιά. Την άνοιξη του 1137 ο Λοθάριος Γ΄ κατέβηκε με τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄, τον Ερρίκο Ι΄ δούκα τής Βαυαρίας και μία μεγάλη δύναμη. Πήραν το Μπενεβέντο, το Μπάρι και την ίδια την Κάπουα, εγκαθιστώντας τον Ρανούλφο Β΄ ως δούκα τής Απουλίας και τον Ροβέρτο Β΄ στην Κάπουα, δικαιώνοντας αυτές τις ενέργειες στη μάχη. Αλλά όταν ο βασιλιάς έφυγε από την Ιταλία, ο Ρογήρος Β΄ λεηλάτησε ξανά την Κάπουα. Στις 25 Ιουλίου 1139 ο Ροβέρτος Β΄ και ο πάπας ηττήθηκαν σε μάχη στο Γκαριλιάνο τού Γκαλούτσιo, σε ενέδρα του Ρογήρου Β΄. Ο πάπας συνελήφθη, αλλά ο Ροβέρτος Β΄ διέφυγε. Στη συνέχεια τον αναγνώρισαν ως πρίγκιπα τής Κάπουας (principatus Capuae).
Εξορία, επιστροφή και σύλληψη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πέρασε τα περισσότερα από τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια εξόριστος στη Γερμανία. [6] Όταν ο Αλφόνσος απεβίωσε το 1144, ο Ρογήρος Β΄ έκανε τον τέταρτο γιο του Γουλιέλμο Α΄ πρίγκιπα. Ωστόσο, μετά το τέλος τού Ρογήρου Β΄ το 1154 σημειώθηκε εξέγερση στην ηπειρωτική χώρα, με επικεφαλής τον Ροβέρτο τής Μπαζουνβίλα, εξάδελφο τού νέου βασιλιά Γουλιέλμου Α΄. [7]
Όταν ο Γουλιέλμος Α΄ αφορίστηκε από τον πάπα Ανδριανό Δ΄ και όταν -αδικαιολόγητες- φήμες έλεγαν ότι ο βασιλιάς Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας επρόκειτο να εισβάλει στη νότια Ιταλία, ο πρίγκιπας Ροβέρτος Β΄ μπήκε στον πειρασμό να επιστρέψει. Ορκίστηκε υποτέλεια στον Aδριανό Δ΄ και ανέκτησε την Κάπουα (1155), εκμεταλλευόμενος τη σοβαρή ασθένεια τού Γουλιέλμου Α΄. [8] Ωστόσο την άνοιξη τού 1156 ο Γουλιέλμος Α΄ ανάρρωσε, και πήγε με στόλο στην ηπειρωτική χώρα. Αντιμετώπισε πρώτα τη σοβαρότερη απειλή από τον Ροβέρτο τής Μπαζουνβίλα και τους άλλους επαναστάτες τής Απουλίας και τής Καμπανίας, αλλά στη συνέχεια στράφηκε στην Κάπουα. Ο Ροβέρτος Β΄ συνελήφθη. Μπορούσε να τον εκτελέσει ως προδότη, αλλά ο Γουλιέλμος Α΄ τον έστειλε φυλακισμένο στο Παλέρμο, όπου πιθανώς τυφλώθηκε. [9]
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ροβέρτος Β΄ άφησε έναν γιο, τον:
- Ιορδάνη, ο οποίος ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπηρέτησε τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό με τον τίτλο τού σεβαστού ως διπλωμάτης. Ταξίδευσε στη Ρώμη το 1166–1167, για να προσπαθήσει να βοηθήσει την επανένωση τής Ρωμαιοκαθολικής και τής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βιβλιογραφικές αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Alexander of Telese, The Deeds of Roger.
- Houben, Hubert (μετάφραση Graham A. Loud και Diane Milburn). Roger II της Σικελίας: Κυβερνήτης μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Cambridge University Press, 2002.
- Μάθιου, Ντόναλντ. The Norman Kingdom of Sicily (Cambridge Medieval Textbooks), 1992.
