Πόπλιος Μέμμιος Ρέγουλος
| Πόπλιος Μέμμιος Ρέγουλος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Publius Memmius Regulus (Λατινικά) |
| Γέννηση | 0ος αιώνας π.Χ. |
| Θάνατος | 61 |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Λολλία Παυλίνα |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός Ρωμαίος έπαρχος |
Ο Πόπλιος Μέμμιος Ρέγουλος, λατιν.: Publius Memmius Regulus (απεβ. το 61 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Υπηρέτησε ως ύπατος από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 31 μ.Χ. με συνάδελφο τον Λεύκιο Φουλκίνιο Τρίωνα,[1] κυβερνήτη της Αχαΐας από το 35 έως το 44 μ.Χ. και κυβερνήτη της Ασίας, πιθανώς από το 48 έως το 49 μ.Χ.
Ιστορικό και καταγωγή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο πατέρας του ονομαζόταν επίσης Πόπλιος. Καταγόταν από την πόλη Ροσκελιόνα της επαρχίας Εκείθεν των Άλπεων Γαλατίας (Ναρβωνικής). Ο Ρέγουλος ήρθε στην υπατεία ως ένας νέος άνθρωπος (novus homo), που σημαίνει ότι κανένα μέλος της οικογένειάς του δεν είχε προηγουμένως επιτύχει αυτό το αξίωμα. Ο Ρόναλντ Σάυμ φθάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει τον Ρέγουλο «τον πρώτο ύπατο της Ναρβωνικής, προσδοκώντας τον Βαλέριο Ασιατικό το 35 και τον Δομίτιο Άφερ το 39».[2] Ένας Γάιος Μέμμιος ήταν ύπατος το 34 π.Χ., αλλά πιθανότατα δεν είχαν σχέση.[3]
Η σύζυγος του Ρέγουλου ήταν η Λολλία Παυλίνα, μία γυναίκα εξαιρετικής ομορφιάς και μεγάλης περιουσίας. Λίγο μετά την άνοδό του, ο Καλιγούλας ανάγκασε τον Ρλεγουλο να χωρίσει από την Παυλίνα, η οποία το 38 μ.Χ. έγινε η τρίτη σύζυγος τού Αυτοκράτορα. Όμως μετά από έξι μήνες, ο Αυτοκράτορας χώρισε και εξόρισε την Παυλίνα.[4][5][6][7] Ο Ρέγουλος ήταν πιθανώς ο πατέρας του Γάιου Μέμμιου Ρέγουλου , υπάτου το 63 μ.Χ.[8]
Πολιτική σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ρέγουλος και ο συνάδελφός του, Tρίων, ξεκίνησαν την υπατεία τους στις καλένδες (1η) του Οκτωβρίου του 31 μ.Χ., και υπηρέτησαν μέχρι το τέλος του έτους.[9] Η θητεία τους είδε την πτώση του Σηιανού, του διαβόητου συνωμότη και συκοφάντη του Τιβέριου, τον οποίο ο Ρέγουλος οδήγησε προσωπικά στη φυλακή.[10]
Μετά την υπατεία του, ο Ρέγουλος υπηρέτησε ως έπαρχος των συνδυασμένων επαρχιών Μακεδονίας και Αχαΐας. Ήταν λεγάτος αντί του πραίτορα (legatus pro praetore) της Αχαΐας από το 35 έως το 44. [11] Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αχαΐα, ο Ρέγουλος και ο γιος του τιμήθηκαν με διάφορα αγάλματα στην Επίδαυρο [11] και αλλού. Αρκετοί Έλληνες αριστοκράτες έλαβαν τη ρωμαϊκή υπηκοότητα από αυτόν, και ως εκ τούτου έλαβαν το όνομα Μέμμιος, κυρίως ο Πόπλιος Μέμμιος Πρατόλαος της Σπάρτης. [11] [12] Μετά το τέλος του Τιβέριου, ο διάδοχός του, Καλιγούλας, διέταξε τον Ρέγουλο να αφαιρέσει το άγαλμα του Δία, έργο του Φειδία στην Ολυμπία, και να το φέρει στη Ρώμη.[13][14] Διετέλεσε ανθύπατος (κυβερνήτης) της Ασίας, πιθανώς για τη θητεία 48/49.[15]
Ο Ρέγουλος ήταν ένας από τα μέλη [του συλλόγου] του Αυγούστου (sodales Augustales), ένας από τους ιερείς των εορτών (epulones) και τους αδελφούς των αγρών (arval fratres), όλα σημαντικά ιερατεία.[16] Ο Τάκιτος τον περιγράφει ως «άνθρωπο με αξιοπρέπεια, που ήταν άτομο με επιρροή και καλό όνομα». Λίγο πριν αποβιώσει το έτος 61, ο Αυτοκράτορας Νέρων τον περιέγραψε ως έναν από τους μεγαλύτερους πόρους του έθνους του.[17]
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- γένος Μεμμίων
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Cooley, Cambridge Manual of Latin Epigraphy, p. 460.
- ↑ Syme, "More Narbonensian Senators", Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 65 (1986), p. 9
- ↑ Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. II, p. 1027 ("Memmius", No. 10).
- ↑ Tacitus, Annales, xii. 22.
- ↑ Suetonius, "The Life of Caligula", 25.
- ↑ Cassius Dio, lix. 12.
- ↑ Eusebius, Chronicon .
- ↑ Tacitus, Annales, xv. 23.
- ↑ Fasti Ostienses, CIL XIV, 244, 4531–4546, 5354, 5355.
- ↑ Cassius Dio, lviii. 9.
- 1 2 3 Melfi 2007, σελ. 76.
- ↑ Spawforth 1985.
- ↑ Josephus, Antiquitates Judaïcae, xix. 1.
- ↑ Pausanias, ix. 27.
- ↑ Syme, "Problems about Proconsuls of Asia," Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 53 (1983), p. 196
- ↑ AE 1923, 6
- ↑ Tacitus, Annales, xiv. 47.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Flavius Josephus, Antiquitates Judaïcae (Αρχαιότητες των Εβραίων).
- Publius Cornelius Tacitus, Annales .
- Gaius Suetonius Tranquillus, De Vita Caesarum (Ζωές των Καίσαρων ή Οι Δώδεκα Καίσαρες).
- Παυσανίας, Περιγραφή Ελλάδος .
- Lucius Cassius Dio Cocceianus ( Cassius Dio ), Ρωμαϊκή Ιστορία .
- Ευσέβιος Καισαρείας, Χρονικόν .
- Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, William Smith, ed. , Little, Brown and Company, Βοστώνη (1849).
- Alison E. Cooley, The Cambridge Manual of Latin Epigraphy, Cambridge University Press, (2012).
