Πυρίμαχα μέταλλα
 |
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
Με τον όρο πυρίμαχα, ή πυράντοχα μέταλλα, χαρακτηρίζεται συγκεκριμένη ομάδα πέντε μετάλλων που παρουσιάζουν υψηλή θερμική αντοχή. Βασικό σημείο προσδιορισμού τους λαμβάνεται το σημείο τήξης τους, που υπερβαίνει τους 2.200 βαθμούς Κελσίου ή 4.000 βαθμούς Φαρενάιτ. Τα μέταλλα αυτά είναι το νιόβιο, το μολυβδαίνιο, το ταντάλιο, το βολφράμιο και το ρήνιο, ενώ στον όρο συμπεριλαμβάνονται και τα κράματα αυτών.
Μια δευτερεύουσα ομάδα πυρίμαχων μετάλλων λαμβάνοντας υπόψη χαμηλότερο σημείο προσδιορισμού τους 1.850 έως τους 2.200 βαθμούς Κελσίου, (ή 2.120 – 4.000 βαθμούς Φαρενάιτ), με ευρύτατη όμως εφαρμογή είναι και τα εννέα ακόλουθα μέταλλα, που στον περιοδικό πίνακα γειτονεύουν στα προηγούμενα: το τιτάνιο, το βανάδιο, το χρώμιο, το ζιρκόνιο, το άφνιο, το ρουθήνιο, το όσμιο, το ιρίδιο καθώς και το ουράνιο.
Τα πυρίμαχα μέταλλα είναι γενικώς αδρανή στοιχεία, παρουσιάζοντας υψηλή πυκνότητα, καθώς και σκληρότητα. Η δε χρήση τους αυτών και των κραμάτων τους είναι ευρύτατη σε κατασκευή εργαλείων και κυρίως σε κατασκευές για υψηλή θερμοκρασία.
Τα πυρίμαχα μέταλλα εξετάζονται ιδιαίτερα στη Μεταλλουργία, στην αντοχή υλικών καθώς και από τη Μηχανική γενικότερα.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Περαιτέρω ανάγνωση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Levitin, Valim (2006). High Temperature Strain of Metals and Alloys: Physical Fundamentals. Wiley. ISBN 978-3-527-31338-9.
- Brunner, T (2000). «Chemical and structural analyses of aerosol and fly-ash particles from fixed-bed biomass combustion plants by electron microscopy». 1st World Conference on Biomass for Energy and Industry: proceedings of the conference held in Sevilla, Spain, 5–9 June 2000. London: James & James. ISBN 1-902916-15-8.
- Spink, Donald (1961). «Reactive Metals. Zirconium, Hafnium, and Titanium». Industrial & Engineering Chemistry 53 (2): 97–104. doi:.
- Hayes, Earl (1961). «Chromium and Vanadium». Industrial & Engineering Chemistry 53 (2): 105–7. doi:.
