close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου
(I Never Sang for My Father)
Image
ΣκηνοθεσίαΓκίλμπερτ Κέιτς
ΠαραγωγήΓκίλμπερτ Κέιτς
ΣενάριοΡόμπερτ Άντερσον
Βασισμένο σεI Never Sang for My Father θεατρικό έργο του 1968 από τον Ρόμπερτ Άντερσον
ΠρωταγωνιστέςΜέλβιν Ντάγκλας
Τζιν Χάκμαν
Ντόροθι Στίκνεϊ
Εστέλ Πάρσονς
Ελίζαμπεθ Χάμπαρντ
ΜουσικήΑλ Γκοργκόνι
Μπάρι Μαν
ΦωτογραφίαΜορίς Χάρτζμπαντ
Τζορτζ Στότσελ
ΜοντάζΆντζελο Ρος
ΔιανομήColumbia Pictures
Πρώτη προβολή1970
Κυκλοφορία18 Οκτωβρίου 1970
Διάρκεια92 λεπτά
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες
ΓλώσσαΑγγλικά
ΒραβεύσειςΕθνικό Συμβούλιο Αναθεώρησης:Καλύτερες Δέκα Ταινίες

Το Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου (αγγλικά: I Never Sang for My Father) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1970. Αφηγείται την ιστορία ενός χήρου καθηγητή πανεπιστημίου που νιώθει ότι κυριαρχεί πάνω του ο ηλικιωμένος πατέρας του, αλλά εξακολουθεί να μετανιώνει για το σχέδιό του να τον αφήσει όταν ξαναπαντρευτεί και μετακομίσει στην Καλιφόρνια. Πρωταγωνιστούν οι Μέλβιν Ντάγκλας, Τζιν Χάκμαν, Ντόροθι Στίκνεϊ, Εστέλ Πάρσονς και Ελίζαμπεθ Χάμπαρντ.

Η παραγωγή και η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε από τον Γκίλμπερτ Κέιτς και ο Ρόμπερτ Άντερσον διασκεύασε το σενάριο από το θεατρικό του έργο που παίχτηκε στο Μπρόντγουεϊ του 1968.

Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (Μέλβιν Ντάγκλας), Β' Ανδρικού Ρόλου (Τζιν Χάκμαν) και Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου (Ρόμπερτ Άντερσον).

Ο καθηγητής κολλεγίου Τζιν Γκάρισον συναντά τους γονείς του στο αεροδρόμιο, οι οποίοι έχουν επιστρέψει από τη Φλόριντα. Αφού τους πάει σπίτι με το αυτοκίνητο, τους βγάζει έξω για δείπνο. Πίσω στο σπίτι, περνάει το βράδυ μαζί τους. Οι σπόντες του πατέρα του, Τομ, περνούν από το μυαλό του καθώς επιστρέφει οδικώς σπίτι. Ο Τζιν ψάχνει παρηγοριά στην αγκαλιά της Νόρμα, μιας γυναίκας την οποία βλέπει εδώ και καιρό και η οποία λαχταρά μια πιο σοβαρή σχέση μαζί του. Λίγο αργότερα, η μητέρα του, Μάργκαρετ, παθαίνει καρδιακή προσβολή και νοσηλεύεται. Όταν την επισκέπτεται στο νοσοκομείο, ο Τζιν βρίσκει τον Τομ να πηγαινοέρχεται στην αίθουσα αναμονής. Ο Τομ ζητά από τον Τζιν να πάει μαζί του στη Διεθνές Ρόταρυ, αν και ο Τζιν περίμενε ότι εκείνος δεν θα έφευγε από το πλευρό της μητέρας του.

Όταν η Μάργκαρετ πεθαίνει, ο Τζιν βοηθά τον πατέρα του στην αγορά ενός φέρετρου. Η αδερφή του, Άλις, φτάνει χωρίς τον άντρα και τα παιδιά της. Εξηγεί στον Τζιν ότι η εξασθενημένη μνήμη και υγεία του Τομ θα απαιτήσει συνεχή φροντίδα είτε σε γηροκομείο είτε με κατ' οίκον βοήθεια. Συζητά την ιδέα με τον πατέρα τους, που την απορρίπτει κατηγορηματικά. Η συζήτηση φέρνει στο νου παλιές εντάσεις σχετικά με την αποκλήρωση της Άλις από τον Τομ επειδή παντρεύτηκε έναν Εβραίο. Η Άλις αφήνει τον Τζιν να ασχοληθεί μόνος του με τον πατέρα τους.

Η κοπέλα του Τζιν, Πέγκυ, τον επισκέπτεται σπίτι του. Γοητεύεται από τον Τομ και προσφέρεται να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη για να ζήσει με τον Τζιν και τον πατέρα του. Εκείνο το βράδυ, ο Τζιν και ο Τομ αναπολούν παλιές φωτογραφίες. Η αγάπη του Τομ για τον γιο του γίνεται πολύ έντονη μέσα από την συζήτησή τους και τον ρωτάει για μια μελωδία που του τραγουδούσε ο Τζιν όταν ήταν μικρός. Ο Τζιν ομολογεί ότι δεν τραγούδησε ποτέ αυτή την μελωδία για τον πατέρα του, αλλά ο Τομ θυμάται το αντίθετο. Ο Τζιν λέει στον Τομ ότι σκέφτεται να μετακομίσει στην Καλιφόρνια και να ζήσει μαζί με την Πέγκυ, όπου διατηρεί ένα επιτυχημένο γυναικολογικό ιατρείο. Ο Τομ εξοργίζεται ακούγοντας την πρόταση και νιώθει εγκαταλελειμμένος. Μετά από μία πικρή διαμάχη μεταξύ των δύο ανδρών, ο Τζιν εγκαταλείπει το σπίτι με την Πέγκυ και δεν επιστρέφει ποτέ.

Πρωτότυπο θεατρικό έργο

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γκίλμπερτ Κέιτς ήταν ένας από αυτούς που παρήγαγαν το πρωτότυπο θεατρικό έργο μαζί με την Ντόρις Γουόρνερ Βίντορ. Σε σκηνοθεσία Άλαν Σνάιντερ και με πρωταγωνιστές τους Άλαν Γουέμπ, Λίλιαν Γκις και Χαλ Χόλμπρουκ, η παράσταση αρχικά παίχτηκε 124 φορές στη Νέα Υόρκη το 1968 και έχασε το μεγαλύτερο μέρος της επένδυσής της, ύψους 195.000 δολαρίων. Η ιστορία θεωρήθηκε ευρέως σχεδόν αυτοβιογραφική.

Το έργο παρουσιάστηκε στο βιβλίο του Γουίλιαμ Γκόλντμαν με τίτλο "The Season: A Candid Look at Broadway".

Τα γυρίσματα της ταινίας έγινε σε διάφορες τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Καλιφόρνιας και της περιοχής Γκρέιτ Νεκ-Ντάγκλαστον της Νέας Υόρκης. Η ταινία (και το θεατρικό έργο) επιδοκιμάστηκε από κριτικούς και θεατές, προέβλεψαν τον ερχομό της γενιάς σάντουιτς, στην προκειμένη περίπτωση, των ενήλικων παιδιών και άλλων μελών της οικογένειας που βοηθούσαν τους ηλικιωμένους γονείς τους.

Ο Ρότζερ Ίμπερτ συνοψίζοντας την ταινία στην κριτική του έγραψε: «Αυτή η απλή πλοκή δεν δίνει σχεδόν καμία ένδειξη της δύναμης αυτής της ταινίας. Έχω προτείνει κάτι για το περί τίνος αυτή πρόκειται, αλλά σχεδόν τίποτα σχετικά με τον οποίο το σενάριο, η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια από τις πιο αξέχαστα ανθρώπινες ταινίες που μπορώ να θυμηθώ».

Ο Βίνσεντ Κάνμπι, για τους New York Times, έδωσε πολύ λιγότερους επαίνους στην ταινία, γράφοντας ότι: «(Η ταινία) αδικεί το ανθρώπινο πνεύμα με τον τρόπο που ζητά συμπάθεια για ανθρώπους που είναι μικροί και απλοί, σαν χαρακτήρες κόμικς, χωρίς γλύκα, χωρίς φαντασία, χωρίς κανένα υποπτέμενο απόθεμα συναισθήματος. Πράγματι, σχεδόν γίνεται γελοίο όταν συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει κανένα πραγματικό πρόβλημα, είτε ψυχολογικό είτε οικονομικό». [1] Το περιοδικό Variety χαρακτήρισε την ταινία «βαρετή, φουσκωμένη και χωρίς σαφή άποψη». Ωστόσο, χαρακτήρισε τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών «εξαιρετικές».

Βραβεία και υποψηφιότητες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Βραβείο Κατηγορία Υποψήφιος/οι Αποτέλεσμα Αναφ.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Α' Ανδρικού Ρόλου Μέλβιν Ντάγκλας Υποψηφιότητα [2]
Β' Ανδρικού Ρόλου Τζιν Χάκμαν Υποψηφιότητα
Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου Ρόμπερτ Άντερσον Υποψηφιότητα
Βραβεία Χρυσής Σφαίρας Καλύτερη Ταινία – Δράμα Υποψηφιότητα [3]
Καλύτερος Ηθοποιός σε Ταινία – Δράμα Μέλβιν Ντάγκλας Υποψηφιότητα
Βραβεία Laurel Καλύτερη Ανδρική Δραματική Ερμηνεία 5η Θέση
Βραβεία του Εθνικού Συμβουλίου Κριτικών Δέκα Κορυφαίες Ταινίες 6η Θέση [4]
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Κινηματογράφου Νέας Υόρκης Καλύτερος Ηθοποιός Μέλβιν Ντάγκλας Υποψηφιότητα [5]
Βραβεία της Ένωσης Συγγραφέων Αμερικής Καλύτερο Δράμα – Διασκευασμένο από Άλλο Μέσο Ρόμπερτ Άντερσον Νίκη [6]
  1. Canby, Vincent (19 Οκτωβρίου 1970). «Cates's Film, 'I Never Sang for My Father,' Begins Run». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.
  2. «The 43rd Academy Awards (1971) Nominees and Winners». oscars.org. 4 Οκτωβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2015.
  3. «I Never Sang for My Father – Golden Globes». HFPA. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  4. «1970 Award Winners». National Board of Review. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  5. «1970 New York Film Critics Circle Awards». New York Film Critics Circle. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  6. «Awards Winners». wga.org. Writers Guild of America. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]