Πολιορκία της Γερμανίκειας
| Πολιορκία της Γερμανίκειας | |
|---|---|
| δεδομένα () |
Η πολιορκία της Γερμανικίας ή Μαράς ηγήθηκε από μουσουλμανικές δυνάμεις τού χαλιφάτου Ρασιντούν κατά τη διάρκεια των εκστρατειών τους στη Μ. Ασία το 638. Η πόλη παραδόθηκε χωρίς πολλή αιματοχυσία. Η εκστρατεία θεωρείται σημαντική, λόγω τού γεγονότος ότι σηματοδότησε το τέλος τής στρατιωτικής σταδιοδρομίας τού Άραβα μουσουλμάνου στρατηγού Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ, ο οποίος απολύθηκε από τον στρατό λίγους μήνες μετά την επιστροφή του από την εκστρατεία.
Επισκόπηση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι Μουσουλμάνοι κέρδισαν μία αποφασιστική νίκη στη Μάχη τού ποταμού Ιερομύακα, που δόθηκε τον Αύγουστο τού 636, έτσι η προσπάθεια τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ηράκλειου να υποχωρήσει από τη Ρωμαϊκή Συρία, απέτυχε. Επιπλέον, μη μπορώντας να στείλει περισσότερα αυτοκρατορικά στρατεύματα στη Συρία, ο Ηράκλειος έκανε μία ακόμη προσπάθεια να ανακαταλάβει τη Συρία, με τη βοήθεια των Χριστιανών Αράβων συμμάχων του στη Τζαζίρα (Άνω Μεσοποταμία). Ο στρατός των Χριστιανών Αράβων πολιόρκησε την Έμεσα στα μέσα τού καλοκαιριού τού 638. Οι Μουσουλμάνοι απέφυγαν μία μάχη σε ανοιχτό χώρο, και αντ' αυτού επέλεξαν μία αμυντική στρατηγική, που οδήγησε στη Μάχη τής Έμεσας. Όλα τα συντάγματα από τα φυλάκια στη βόρεια Συρία κλήθηκαν στην Έμεσα. Ο Χριστιανικός Αραβικός Στρατός αναγκάστηκε να αποσύρει την πολιορκία του, όταν με διαταγές τού χαλίφη Ομάρ ο μουσουλμανικός στρατός από το Ιράκ επιτέθηκε στη Τζαζίρα. Σε αυτό το σημείο, τα μετόπισθεν τού πολιορκητικού στρατού δέχτηκαν επίθεση από μία κινητή φρουρά με επικεφαλής τον Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ, η οποία στην πραγματικότητα άφησε τις Ρωμαϊκές δυνάμεις κατεστραμμένες. Ο χαλίφης Ουμάρ εξαπέλυσε στη συνέχεια μία ολοκληρωτική εισβολή στη Τζαζίρα, η οποία ολοκληρώθηκε χωρίς μεγάλη αντίσταση σε λίγους μόνο μήνες. Μόλις καταλήφθηκε το δυτικό τμήμα τής Τζαζίρα, ο Αμπού Ουμπάιντα ιμπν αλ-Τζαρράχ έγραψε στον Ουμάρ, και ζήτησε να τεθεί υπό τις εντολές του ο Αγιάντ μπιν Γκανάμ, ο οποίος δρούσε στη δυτική Τζαζίρα, ώστε να μπορεί να τον χρησιμοποιεί σε επιδρομές κατά μήκος των βόρειων συνόρων. Ο Ουμάρ συμφώνησε με το αίτημα αυτό, και ο Αγιάντ μετακινήθηκε στην Έμεσα με ένα μέρος των μουσουλμανικών δυνάμεων, που στάλθηκαν από το Ιράκ στη Τζαζίρα.
Η πολιορκία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το φθινόπωρο τού 638 ο Αμπού Ουμπάιντα εξαπέλυσε αρκετές φάλαγγες, συμπεριλαμβανομένων δύο υπό τις διαταγές των Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ και Αγιάντ, για να επιτεθούν σε Ρωμαϊκά εδάφη στη Μ. Ασία μέχρι την Ταρσό, δυτικά. Στόχος τού Χαλίντ ήταν η Γερμανίκεια (αραβικά: Μαράς), η πόλη που βρίσκεται σε μία πεδιάδα στους πρόποδες των βουνών τού Ταύρου. Η περιοχή είναι περισσότερο γνωστή για την παραγωγή σαλεπίου, ενός αλεύρου φτιαγμένου από αποξηραμένους κονδύλους ορχιδέας. Στα τέλη τού 638 ο μουσουλμανικός στρατός πολιόρκησε την πόλη, η οποία περιείχε μία Ρωμαϊκή φρουρά. Μη περιμένοντας βοήθεια από τον Αυτοκράτορά τους, η Ρωμαϊκή φρουρά παρέδωσε την πόλη με τούς συνήθεις όρους τού φόρου υποτέλειας (jizya), που προσέφερε ο στρατός των Ρασιντούν, οι οποίοι περιλάμβαναν όρους που όριζαν, ότι η φρουρά και ο πληθυσμός θα γλίτωναν. Όσον αφορά τον υλικό πλούτο, οι μουσουλμάνοι μπορούσαν να πάρουν ό,τι ήθελαν.
Οι συνέπειες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αφηγείται ότι ο Χαλίντ επέστρεψε στην Κινασρίν φορτωμένος με λάφυρα πολέμου, που σπάνια είχαν ξαναδεί. Πολλοί Μουσουλμάνοι ιστορικοί σχολίασαν ότι μόνο τα λάφυρα τού Μαράς ήταν αρκετά, για να κάνουν τούς στρατιώτες αυτής τής εκστρατείας πλούσιους για μία ζωή. Ο Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ, ο οποίος βρισκόταν στο απόγειο τής στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, δυστυχώς απολύθηκε από τον χαλίφη Ουμάρ λόγω τής τεράστιας δημοτικότητάς του, η οποία ήταν αποτέλεσμα τής πολύ επιτυχημένης στρατιωτικής του σταδιοδρομίας. Υπήρχε μία γενική άποψη ότι ο Ουμάρ είχε απολύσει τον Χαλίντ, επειδή ήταν θυμωμένος με αυτόν, αν και αργότερα ο χαλίφης Ουμάρ διευκρίνισε ότι: Πολλοί από τούς συντρόφους του παρότρυναν τον Χαλίντ να προβεί σε αντίποινα εναντίον τού Ουμάρ γι' αυτό. Ο Χαλίντ δεν το έκανε, αν και ήταν αρκετά ισχυρός για να εξαπολύσει πραξικόπημα εναντίον τού Ουμάρ, και στην ουσία να καταλάβει την εξουσία τής αυτοκρατορίας Ρασιντούν. Αντ' αυτού, επέλεξε να μείνει μακριά από την πολιτική, και πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, το 642, στην Έμεσα. Λέγεται ότι ο χαλίφης Ουμάρ ένιωσε αμηχανία για τη συμπεριφορά του εναντίον τού Χαλίντ, και αναφέρεται ότι είπε κατά τον θάνατό του, ότι «θα είχε διορίσει τον Χαλίντ διάδοχό του, αν ήταν ακόμη ζωντανός».
