close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Παλ Καστριότι (Παύλος Καστριώτης)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Παλ Καστριότι (Παύλος Καστριώτης)
Γενικές πληροφορίες
Θάνατος15ος αιώνας[1]
πεδιάδα Κοσόβου
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςαλβανικά
Πληροφορίες ασχολίας
Οικογένεια
ΤέκναΓκιον Καστριότι
Gjon (Ivan) Kastrioti, Lord of Matja und Dibra[2]
ΟικογένειαΟικογένεια Καστριότι

Ο Παλ Καστριότι (αλβανικά: Pal Kastrioti),[3] ή Παύλος Καστριώτης, ήταν Αλβανός μεσαιωνικός ηγεμόνας στα τέλη του 14ου αιώνα στη βόρεια Αλβανία. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για τη ζωή του. Αναφέρεται μόνο σε δύο ιστορικές πηγές, οι οποίες περιγράφουν την κυριαρχία του ως εκτεινόμενη σε μια περιοχή μεταξύ Ματ και Δίβρη. Γιος του ήταν Ιωάννης Καστριώτης και εγγονός του ήταν ο Σκεντέρμπεης, ο Αλβανός εθνικός ήρωας.

Στην ιστοριογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Image
Γενεαλογία της οικογένειας Καστριώτη, Δουκάγγιος (1680), Historia Byzantina duplici commentario.

Μια μορφή που αναφέρεται ως ο Καστριώτης της Κάνινας στη νότια Αλβανία, ο οποίος εμφανίζεται σε μια επιστολή που έστειλε στις 2 Σεπτεμβρίου 1368 ο Αλέξανδρος Κομνηνός Ασέν στη γερουσία της Ραγούσας, έχει υποτεθεί από διάφορους συγγραφείς, κυρίως στις αρχές του 20ού αιώνα, ότι είναι πρόγονος της οικογένειας Καστριώτη. Ο Χάινριχ Κρέτσμαϊρ υποστήριξε ότι αυτός ο Καστριώτης μπορεί να ήταν ο Παλ Καστριότι, ενώ ο Τζον Φάιν θεώρησε «πιθανό» ότι αυτός ο Καστριώτης ήταν πρόγονος του Ιωάννης Καστριώτης και ο Άλεξ Μπούντα προσπάθησε να γεφυρώσει τη γεωγραφική απόκλιση ότι ο Καστριώτης της Κάνινας ζούσε στη νότια Αλβανία ενώ οι Καστριώτες δραστηριοποιούνταν στη βορειοκεντρική Αλβανία υποστηρίζοντας ότι μετά την πτώση του Οίκου Μπάλσιτς, επέστρεψαν στις προγονικές τους γαίες στην κοιλάδα του Δίβρη.[4] [5] [6] Στη σύγχρονη ιστοριογραφία, η μορφή που καταγράφεται ως Καστριώτης της Κάνινας το 1368 θεωρείται άσχετη με την οικογένεια Καστριώτη.[7] Σε σύγκριση με άλλες αλβανικές οικογένειες ευγενών, οι πρώιμοι Καστριώτες απουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό από τα ιστορικά και αρχειακά αρχεία μέχρι την αρχική τεκμηριωμένη εμφάνισή τους [8]

Η ιστορική προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Καστριώτη Μαζρέκου μαρτυρείται στο Genealogia diversarum principum familiarum του Τζιοβάνι Αντρέα Άντζελο Φλάβιου Κομνηνού. Ο Άντζελο αναφέρει τον Καστριώτη ως Constantinus Castriotus, cognomento Meserechus, Aemathiae & Castoriae Princeps (Κωνσταντίνος Καστριώτης, επώνυμος Μεσερέχος, Πρίγκιπας της Αιμαθίας και της Καστοριάς). Ο Άντζελο χρησιμοποίησε το προσωνύμιο Μεσερέχος για τον Σκεντέρμπεη και αυτή η σύνδεση με το ίδιο όνομα παράγεται σε άλλες πηγές και αναπαράγεται σε μεταγενέστερες, όπως η Historia Byzantina (1680) του Δουκάγγιου.[9]

Ο γιος του Κωνσταντίνου Καστριώτη, ο οποίος ήταν πατέρας του Ιωάννη Καστριώτης και παππούς του Σκεντέρμπεη, εμφανίζεται σε δύο ιστορικές πηγές, το Breve memoria de li discendenti de nostra casa Musachi (1510) του Ιωάννη Μουζάκα και το Genealogia diversarum principum familiarum (1603/1610) του Αντρέα Άντζελο, το οποίο αργότερα αναπαρήχθη σε μεγάλο βαθμό από τον Δουκάγγιο (1680). Και τα δύο έργα, όπως πολλές σύγχρονες δημοσιεύσεις σχετικά με τις γενεαλογίες των ευγενών, είναι αναξιόπιστα ως αυτοτελείς πηγές. Ο Άντζελο κατασκεύασε αρχαίες μυθολογικές γενεαλογίες που συνέδεαν μορφές της Αναγέννησης με την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ενώ ο Μουζάκα υποβάθμισε τη σημασία άλλων αλβανικών φεουδαρχικών οικογενειών, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Καστριώτη.[10] Παρά την ιστορική τους αξία, και οι δύο πηγές χρησιμοποιούνται σε σύγκριση μεταξύ τους και σε άλλες ιστορικές και σύγχρονες έρευνες.

  1. Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
  2. Leo van de Pas: (Αγγλικά) Genealogics. 2003.
  3. Mulaku, Latif (2007). «NGA ONOMASTIKA NË VEPRËN “HISTORIA E JETËS DHE E VEPRAVE TË GJERGJ KASTRIOTITSKËNDERBEUT” TË MARIN BARLETIT» (στα Albanian). Gjurmime Albanologjike - Seria e shkencave filologjike (37): 83–95. ISSN 0351-2223. https://www.ceeol.com/search/article-detail?id=149336.
  4. Kretschmayr, Heinrich (1920). Geschichte von Venedig (στα Γερμανικά). 2. Gotha: F.A. Perthes. σελ. 375.
  5. Buda 1986, σελ. 239.
  6. Fine 1994, σελ. 357.
  7. Omari 2014, σελ. 29
  8. Omari 2014, σελ. 46.
  9. Malaj 2013, σελ. 43
  10. Omari 2014, σελ. 41