close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Παγκόσμιο Βραβείο Τροφίμων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το Παγκόσμιο Βραβείο Τροφίμων (World Food Prize) είναι ένα διεθνές βραβείο που αναγνωρίζει τα επιτεύγματα ατόμων που έχουν προάγει την ανθρώπινη ανάπτυξη βελτιώνοντας την ποιότητα, την ποσότητα ή τη διαθεσιμότητα τροφής στον κόσμο.[1] Επινοήθηκε από τον βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης Νόρμαν Μπορλάουγκ και θεσπίστηκε το 1986 με τη στήριξη της General Foods, το βραβείο προωθείται ως τα Νόμπελ ή η ύψιστη τιμή στον τομέα της διατροφής και της γεωργίας.[2][3] Σήμερα απονέμεται από το Ίδρυμα World Food Prize με τη στήριξη πολλών χορηγών.[2] Από το 1987, το βραβείο απονέμεται ετησίως για την αναγνώριση συνεισφορών σε οποιονδήποτε τομέα σχετίζεται με την παγκόσμια διατροφική αλυσίδα, όπως η επιστήμη των ζώων, η υδατοκαλλιέργεια, η επιστήμη εδαφών, η διατήρηση νερού, η διατροφή, η υγεία, η φυτική επιστήμη, η τεχνολογία σπόρων, η φυτοπαθολογία, η φυτοπροστασία, η τεχνολογία τροφίμων, η ασφάλεια τροφίμων, η πολιτική, η έρευνα, οι υποδομές, η επείγουσα βοήθεια, η μείωση της φτώχειας και η εξάλειψη της πείνας.[4]

Οι βραβευθέντες τιμώνται και λαμβάνουν επίσημα το βραβείο τους στο Ντε Μόιν της Αϊόβα, κατά τη διάρκεια τελετής απονομής στο Πολιτειακό Καπιτώλιο της Αϊόβα.[5] Οι τιμώμενοι λαμβάνουν δίπλωμα, αναμνηστικό γλυπτό σχεδιασμένο από τον Saul Bass και χρηματικό έπαθλο $500.000.[6][7]

Image
Το Iowa State Capitol, όπου γίνεται η βράβευση των τιμηθέντων.

Το Ίδρυμα στοχεύει επίσης στο να "εμπνεύσει εξαιρετικά επιτεύγματα για τη διασφάλιση επαρκούς τροφής και διατροφής για όλους".[8] Μια σειρά από παράλληλες εκδηλώσεις και διακρίσεις περιλαμβάνουν το Διεθνές Συμπόσιο Borlaug, το Βραβείο Πεδίου Norman Borlaug, τη Σύνοδο για την Πείνα στην Αϊόβα και εκπαιδευτικά προγράμματα νέων όπως το Διεθνές Πρόγραμμα Πρακτικής Άσκησης Borlaug-Ruan.[9][10]

Βραβευθέντες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Έτος Βραβευθέντες Χώρα Αιτιολόγηση Πηγ.
1987 Μ. Σ. Σουαμινάθαν (1925–2023) Ινδία Ινδία Για την ηγεσία και την επιστημονική συμβολή στην εισαγωγή ποικιλιών σιταριού και ρυζιού υψηλής απόδοσης στην Ινδία τη δεκαετία του 1960, σηματοδοτώντας την έναρξη της Πράσινης Επανάστασης στην Ινδία, και για την ηγεσία του στο Διεθνές Ινστιτούτο Έρευνας Ρυζιού. [11][12]
1988 Ρόμπερτ Φ. Τσάντλερ (1907–1999) Image ΗΠΑ Για την ηγεσία του στη δημιουργία του Διεθνούς Ινστιτούτου Έρευνας Ρυζιού και του Παγκόσμιου Κέντρου Λαχανικών, ανοίγοντας τον δρόμο για την ίδρυση της CGIAR, και για την επιστημονική του συμβολή στην ανάπτυξη ποικιλιών ρυζιού υψηλής απόδοσης. [13][14]
1989 Βεργκέσε Κουριέν (1921–2012) Ινδία Ινδία Για την ηγεσία του κατά την Επιχείρηση "Πλημμύρα", καθιστώντας τον αγρότη ιδιοκτήτη του συνεταιρισμού του, γεγονός που οδήγησε στην ανάδειξη της Ινδίας ως του μεγαλύτερου παραγωγού γάλακτος στον κόσμο. [15][16]
1990 Τζον Νίντερχαουζερ (1916–2005) Image ΗΠΑ Για την ηγεσία και την επιστημονική έρευνα στην παραγωγή πατάτας και τη βελτίωση της ανθεκτικότητάς της στις ασθένειες. [17][18]
1991 Νέβιν Σ. Σκρίμσοου (1918–2013) Image ΗΠΑ Για μελέτες ανθρώπινης διατροφής που καταπολεμούν ελλείψεις σε πρωτεΐνη, ιώδιο και σίδηρο, και για την ανάπτυξη τροφών πλούσιων σε θρεπτικά συστατικά. [19]
1992 Έντουαρντ Φ. Νίπλινγκ (1909–2000) Image ΗΠΑ Για την ανάπτυξη της τεχνικής στείρωσης εντόμων για τον έλεγχο παρασιτικών εντόμων που βλάπτουν την τροφική αλυσίδα. [20][21][22]
Ρέιμοντ Μπούσλαντ (1910-1995)
1993 Χε Κανγκ (1923-2021) Κίνα Κίνα Για τις μεταρρυθμίσεις στο Υπουργείο Γεωργίας, που έκαναν την Κίνα αυτάρκη σε τροφές. [23][24]
1994 Μουχάμαντ Γιουνούς (γεν. 1940) Μπανγκλαντές Μπανγκλαντές Για την καινοτόμο εφαρμογή προγραμμάτων μικροδανείων για τους φτωχότερους, που εξασφάλισαν μεγαλύτερη πρόσβαση σε τροφή και διατροφή. [25][26]
1995 Χανς Ρούντολφ Χέρεν (γεν. 1947) Ελβετία Ελβετία Για την ανάπτυξη προγράμματος εντομολογικού ελέγχου της αλευρώδους της κασάβα που απειλούσε τις καλλιέργειες κασάβα στην Αφρική. [27][28]
1996 Χένρι Μπίτσελ (1906-2006) Image ΗΠΑ Για τις προόδους στην καλλιέργεια ρυζιού που οδήγησαν σε σημαντική αύξηση της παραγωγής ρυζιού, προς όφελος πολλών χωρών. [29][30]
Γκούρντεβ Χους (γ. 1935) Ινδία Ινδία
1997 Ρέι Φ. Σμιθ (1919-1999) Image ΗΠΑ Για ατομικές και συλλογικές προσπάθειες στην ανάπτυξη βιώσιμων τεχνικών ολοκληρωμένης διαχείρισης επιβλαβών οργανισμών. [31][32]
Πέρι Άντκισον (1929-2020)
1998 Μπ. Ρ. Μπαργουέιλ (1931–2017) Ινδία Ινδία Για τη δημιουργία της Mahyco, που ενίσχυσε την παροχή και διανομή σπόρων στην Ινδία. [33][34]
1999 Γουόλτερ Πλοουράιτ (1923–2010) Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένο Βασίλειο Για την ανάπτυξη του εμβολίου για την εξάλειψη της πανούκλας των βοοειδών. [35][36]
2000 Εβανχελίνα Βιγιέγας (1924–2017) & Σουριντέρ Βασάλ Μεξικό Μεξικό , Ινδία Ινδία Για την ανάπτυξη καλαμποκιού υψηλής ποιότητας πρωτεΐνης (QPM). [37]
2001 Περ Πίνστρουπ-Άντερσεν (γ. 1939) Image Δανία Για ερευνητικές προσπάθειες που οδήγησαν σε αλλαγές πολιτικής σε αρκετές χώρες σχετικά με τις επιδοτήσεις τροφίμων. [38][39]
2002 Πέδρο Α. Σάντσες (γεν. 1940) Image ΗΠΑ Για καινοτόμες μεθόδους αποκατάστασης της γονιμότητας καλλιεργητικών εδαφών στη Λατινική Αμερική και την Αφρική. [40][41]
2003 Κάθριν Μπερτίνι (γεν. 1950) Image ΗΠΑ Για τη μεταρρύθμιση του Παγκόσμιου Προγράμματος Τροφίμων σε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο αποτελεσματικούς ανθρωπιστικούς οργανισμούς στον κόσμο. [42][43]
2004 Γιούαν Λονγκπίνγκ (1930-2021) Κίνα Κίνα Για την ανάπτυξη των πρώτων ποικιλιών υβριδικού ρυζιού, καθώς και των απαραίτητων τεχνολογιών για την επίτευξή τους. [44][45]
Μόντι Τζόουνς Σιέρα Λεόνε Σιέρα Λεόνε Για την ανάπτυξη του Νέου Ρυζιού για την Αφρική (NERICA), με τη δυνατότητα αύξησης της παραγωγής ρυζιού στην Αφρική. [44][46]
2005 Μονταντούγκου Β. Γκούπτα (γεν. 1939) Ινδία Ινδία Για την ανάπτυξη και διάδοση χαμηλού κόστους τεχνικών υδατοκαλλιέργειας γλυκού νερού. [47][48]
2006 Έντσον Λομπάτο Βραζιλία Βραζιλία Για ατομικές προσπάθειες στον τομέα της επιστήμης και της πολιτικής που επέτρεψαν τη γεωργική αξιοποίηση της περιοχής Σεχάδο της Βραζιλίας. [49][50]
Άλισον Παολινέλι (1936-2023)
Άντριου Κόλιν ΜακΚλαγκ (1923-2015) Image ΗΠΑ
2007 Φίλιπ E. Νέλσον (γεν. 1934) Image ΗΠΑ Για τη βελτίωση της άσηπτης συσκευασίας και τη διάδοση της τεχνολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. [51][52]
2008 Μπομπ Ντόουλ (1923-2021) Image ΗΠΑ Για ηγεσία στην προώθηση της παγκόσμιας δέσμευσης για τη σίτιση στα σχολεία. [53][54]
Τζορτζ Μακγκόβερν (1922-2012)
2009 Γκεμπίσα Ετζέτα (γ. 1950) Image Αιθιοπία Για την ανάπτυξη των πρώτων υβριδίων σόργου στην Αφρική, ανθεκτικών στην ξηρασία και στο παρασιτικό φυτό Striga (witchweed). [55][56]
2010 Ντέιβιντ Μ. Μπέκμαν Image ΗΠΑ Για την ηγεσία τους σε δύο οργανώσεις βάσης που αντιμετωπίζουν την πείνα και τη διατροφή. [57][58]
Τζο Λακ
2011 Τζον Άγκιεκομ Κουφούρ (1938–2020) & Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα (γεν. 1945) Γκάνα Γκάνα , Βραζιλία Βραζιλία Για την εφαρμογή πολιτικών που μείωσαν την πείνα και τη φτώχεια στη Γκάνα και τη Βραζιλία. [59]
2012 Ντανιέλ Χιλέλ (1930-2021) Image Ισραήλ Για τη σύλληψη και υλοποίηση της μικρο-άρδευσης σε ξηρές και άνυδρες περιοχές. [60][61]
2013 Μαρκ Βαν Μόνταγκου (γεν. 1933) Βέλγιο Βέλγιο Για τις ατομικές τους επιδόσεις στη σύγχρονη γεωργική βιοτεχνολογία που υποστηρίζει τη βιωσιμότητα και την παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια (Το βραβείο του 2013 στους Chilton, Fraley και Montagu δέχθηκε κριτική από αντιπάλους των γενετικώς τροποποιημένων καλλιεργειών).[62][63][64][65] [66]
Μαίρη-Ντελ Τσίλτον (1939-) Image ΗΠΑ
Ρόμπερτ Φράλεϊ (1953-)
2014 Σαντζάγια Ρατζαράμ (1943–2021) Μεξικό Μεξικό Για την ανάπτυξη 480 ποικιλιών σιταριού που διπλασίασαν την παγκόσμια παραγωγή σιταριού (~200 εκατ. τόνοι). [67][68]
2015 Σερ Φάζλε Χασάν Αμπέντ (1936–2019) Μπανγκλαντές Μπανγκλαντές Για την ίδρυση και ανάπτυξη της BRAC, της μεγαλύτερης ΜΚΟ κατά της φτώχειας, με σημαντικό αντίκτυπο στο πρόβλημα του λιμού. [69][70]
2016 Μαρία Αντράντε (γεν. 1958) Πράσινο Ακρωτήριo Πράσινο Ακρωτήριο Για το "πιο επιτυχημένο παράδειγμα βιοενίσχυσης" με τη μορφή της βιοενισχυμένης γλυκοπατάτας με πορτοκαλί σάρκα, η οποία είναι ανθεκτική, ανεκτική και υψηλής απόδοσης ποικιλία. [71][72]
Ρόμπερτ Μουάνγκα (γεν. 1954) Ουγκάντα Ουγκάντα
Τζαν Λόου (γεν. 1955) Image ΗΠΑ
Χοβάρτ Μπουίς (γεν. 1950) Image ΗΠΑ Για «την εφαρμογή μιας πολυϊδρυματικής προσέγγισης στη βιοενίσχυση ως μια παγκόσμια στρατηγική γενετικής βελτίωσης φυτών». [71][72]
2017 Ακινβούμι Αντεσίνα (γεν. 1960) Νιγηρία Νιγηρία Για πολιτική ηγεσία και μεταρρυθμίσεις που ενίσχυσαν τη γεωργία στην Αφρική μέσω παναφρικανικών πρωτοβουλιών. [73][74]
2018 Λόρενς Χαντάντ (γεν. 1959) Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένο Βασίλειο
Image Νότια Αφρική 		Για την ανάδειξη του υποσιτισμού μητέρων και παιδιών σε κεντρικό ζήτημα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. [75][76]
Ντέιβιντ Ναμπάρρο (γεν. 1949) Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένο Βασίλειο
Ηνωμένα Έθνη
2019 Σίμον Ν. Γκρουτ (1934-2025) Image Ολλανδία Για την ενδυνάμωση μικροκαλλιεργητών σε περισσότερες από 60 χώρες μέσω της ενίσχυσης της παραγωγής λαχανικών. [77][78]
2020 Ρατάν Λαλ (γεν. 1944) Ινδία Ινδία /Image ΗΠΑ Για μια προσέγγιση επικεντρωμένη στο έδαφος για τη βιώσιμη αύξηση της παραγωγής τροφίμων. [79][80]
2021 Σακουντάλα Χαρακσίνγκ Τίλστεντ (γεν. 1949) Image Τρίνινταντ και Tομπάγκο /Image Δανία Για πρωτοποριακές διατροφικές προσεγγίσεις στην υδατοκαλλιέργεια και συστήματα τροφής, ενισχύοντας τη θρεπτική πρόσληψη. [81][82]
2022 Σίνθια Ροσενσβάιγκ (γεν. 1958) Image ΗΠΑ Για το πρωτοποριακό της έργο στη μοντελοποίηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην παγκόσμια παραγωγή τροφίμων. [83][84]
2023 Χάιντι Κιν Image ΗΠΑ Για ένα μοντέλο αγροτικής ανάπτυξης που ενισχύει τη γεωργική ανθεκτικότητα, ασφάλεια τροφής και ευημερία σε περιοχές έπειτα από πόλεμο. [85]
2024 Κάρι Φάουλερ (γεν. 1949) Image ΗΠΑ Για την εξαιρετική τους ηγεσία στη διατήρηση και προστασία της παγκόσμιας κληρονομιάς της βιοποικιλότητας των καλλιεργειών και την αξιοποίηση αυτού του κρίσιμου πόρου για την αντιμετώπιση των απειλών στην παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια. [86]
Τζέφρι Χότιν (γεν. 1949) Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένο Βασίλειο
Καναδάς Καναδάς
2025 Μαριάντζελα Ουνγκρία Βραζιλία Βραζιλία Για τις εξαιρετικές της επιστημονικές προόδους στη βιολογική δέσμευση του αζώτου, μεταμορφώνοντας τη βιωσιμότητα της υγείας του εδάφους και της θρέψης των καλλιεργειών στη γεωργία των τροπικών περιοχών. [87]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «The World Food Prize» (PDF). Budget Unit Brief FY 2017. Legislative Services Agency. Iowa Legislature. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  2. 1 2 Quinn, Kenneth M. (11 Σεπτεμβρίου 2012). «A Nobel Prize for Food and Agriculture». obamawhitehouse.archives.gov. The White House. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.
  3. ↑ Hesser, The Man Who Fed the World (2006), σελίδες 138, 140.
  4. ↑ «World Food Prize Nomination Criteria». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2021.
  5. ↑ «Laureate Award Ceremony». The World Food Prize. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  6. ↑ «About the Foundation». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  7. ↑ Quinn, Kenneth M. (19 Οκτωβρίου 2018). «Laureate Luncheon Keynote Address. Introduction» (PDF). The World Food Prize Foundation. σελ. 2. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 10 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
  8. ↑ Hesser, The Man Who Fed the World (2006), σελ. 136.
  9. ↑ Quinn, "M. S. Swaminathan-Scientist, Hunger Fighter, World Food Prize Laureate" (2015), σελ. 423.
  10. ↑ Hesser, The Man Who Fed the World (2006), σελ. 138.
  11. ↑ «1987: Swaminathan». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2021.
  12. ↑ Hesser, The Man Who Fed the World (2006), σελ. 140.
  13. ↑ «1988: Chandler». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2021.
  14. ↑ «Robert F. Chandler, Jr. - Biographical». Rockefeller Archive Center. Rockefeller Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  15. ↑ «1989: Kurien». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2021.
  16. ↑ Kelley, Elizabeth (6 Ιουνίου 1989). «Dairy Distribution Pioneer Named 1989 World Food Prize Winner» (PDF). General Foods World Food Prize. The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2021.
  17. ↑ «1990: Niederhauser». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  18. ↑ Ridinger, Robert B. (2014). «Review of John S. Niederhauser: Recollections of A Life in Science and Agriculture» (στα αγγλικά). Journal of Agricultural & Food Information 15 (1): 71. doi:10.1080/10496505.2014.863120. ISSN 1049-6505. http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/10496505.2014.863120. Ανακτήθηκε στις 7 December 2021.
  19. ↑ «Review of John S. Niederhauser». Journal of Agricultural & Food Information.
  20. ↑ «1992: Knipling and Bushland». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2021.
  21. ↑ Walters, Donna K. H. (13 Οκτωβρίου 1992). «Scientists Honored for 'Biological' Pest Control Work : Agricultural: Two Americans receive World Food Prize for method now used to fight the Medfly and others». Los Angeles Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  22. ↑ «Edward Knipling and Raymond Bushland Win Award for the Sterile Insect Technique». Entomology Today. Entomological Society of America. 22 Ιουνίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  23. ↑ «1993: He». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2021.
  24. ↑ «Chinese official given prize for food production». United Press International. 14 Οκτωβρίου 1993. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  25. ↑ «1994: Yunus». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2021.
  26. ↑ «The World Food Prize. Muhammad Yunus. 1994 Laureate» (PDF). The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  27. ↑ «1995: Herren». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2021.
  28. ↑ Leybold-Johnson, Isobel (11 Ιουλίου 2011). «How a Swiss scientist saved 20 million people». Swissinfo. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  29. ↑ «1996: Beachell and Khush». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  30. ↑ Hill, Steve (19 Οκτωβρίου 1996). «Beachell Wins World Food Prize». AgriLife Today. Texas A&M University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  31. ↑ «1997: Adkisson and Smith». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  32. ↑ «Dr. Perry Adkisson Inducted into Heritage Hall of Honor». AgriLife Today. Texas A&M University. 6 Οκτωβρίου 1998. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  33. ↑ «1998: Barwale». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2021.
  34. ↑ «Barwale, Indian seed-specialist, gets World Food Prize». Rediff. 14 Οκτωβρίου 1998. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  35. ↑ «1999: Plowright». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2021.
  36. ↑ «Food prize for cattle saviour». BBC News. 22 Σεπτεμβρίου 1999. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  37. ↑ «2000: Vasal & Villegas». Wikipedia.
  38. ↑ «2001: Pinstrup-Andersen». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2021.
  39. ↑ Giese, James H. (1 Δεκεμβρίου 2001). «Danish Economist Wins 2001 World Food Prize». Institute of Food Technologists. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  40. ↑ «2002: Sanchez». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  41. ↑ «Pedro Sanchez Wins World Food Prize». University of California, Berkeley. 12 Αυγούστου 2002. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  42. ↑ «2003: Bertini». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  43. ↑ Pack, Darrin (3 Νοεμβρίου 2016). «World Food Prize laureate Catherine Bertini speaks at Purdue». Purdue University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  44. 1 2 «2004: Jones and Yuan». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  45. ↑ Krishnankutty, Pia (24 Μαΐου 2021). «Yuan Longping, the poor farmer's son who created hybrid rice & saved millions from famine». ThePrint. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  46. ↑ «Scientist wins prize for new African rice». Africa Renewal. United Nations. Ιανουαρίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  47. ↑ «2005: Gupta». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  48. ↑ «Indian scientist bags World Food Prize worth $250,000». The Financial Express. 13 Ιουνίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  49. ↑ «2006: Lobato, McClung, Paolinelli». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  50. ↑ Connor, David J.· Loomis, Robert S.· Cassman, Kenneth G. (2011). Crop Ecology : Productivity and Management in Agricultural Systems. Cambridge University Press. σελ. 479. ISBN 978-1-139-50032-6.
  51. ↑ «2007: Nelson». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  52. ↑ Howard, Dave (17 Δεκεμβρίου 2012). «Interview with Dr Philip Nelson, 2007 World Food Prize Winner». IFIS Publishing. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  53. ↑ «2008: Dole and McGovern». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  54. ↑ «Robert Dole, George McGovern Awarded 2008 World Food Prize». Environment News Service. NBC News. 13 Ιουνίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
  55. ↑ «2009: Ejeta». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  56. ↑ «Ethiopian scientist wins World Food Prize». CTV News. Associated Press. 12 Ιουνίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2021.
  57. ↑ «2010: Beckmann and Luck». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  58. ↑ Kelley, Matt (16 Ιουνίου 2010). «World Food Prize winners come from nonprofit organizations». Radio Iowa. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  59. ↑ «2011: Kufuor & Lula». VOA.
  60. ↑ «2012: Hillel». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  61. ↑ Krajick, Kevin (12 Ιουνίου 2012). «Daniel Hillel, Originator of High-Efficiency Irrigation, to Receive World Food Prize». State of the Planet. Columbia Climate School. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  62. ↑ Lappé, Frances Moore (26 Ιουνίου 2013). «Choice of Monsanto Betrays World Food Prize Purpose, Say Global Leaders». Huffington Post. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  63. ↑ Dan Charles (19 Ιουνίου 2013). «And The Winner Of The World Food Prize Is ... The Man From Monsanto : The Salt». NPR. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2016.
  64. ↑ «World Food Prize event in Iowa confronts divisive issues of biotech crops and global warming». The Washington Post. 17 Οκτωβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Οκτωβρίου 2013.
  65. ↑ «World Food Prize Laureate Dr Robert Fraley to Donate Award to Support Advancement in Plant Science». News Source: Sara Miller; News Writer: LeAnn Ormsby. University of Illinois Foundation. 16 Οκτωβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  66. ↑ (19 June 2013). 2013 World Food Prize Honors Biotech Pioneers. Δελτίο τύπου.
  67. ↑ «2014: Rajaram». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  68. ↑ «India-born scientist Sanjaya Rajaram named winner of 2014 World Food Prize». The Economic Times. 19 Ιουνίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  69. ↑ «2015: Abed». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  70. ↑ Jones, Sam (2 Ιουλίου 2015). «Brac's Sir Fazle Hasan Abed wins 2015 World Food prize for reducing poverty». The Guardian. Global development is supported by BMFG. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2015.
  71. 1 2 «2016: Andrade, Bouis, Low and Mwanga». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  72. 1 2 «World Food Prize puts focus on biofortification». MS Swaminathan Research Foundation. 29 Ιουλίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  73. ↑ «2017: Adesina». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  74. ↑ «IFPRI Congratulates Akinwumi Adesina on 2017 World Food Prize». International Food Policy Research Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  75. ↑ «2018: Haddad and Nabarro». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  76. ↑ «Lawrence Haddad and David Nabarro, 2018 World Food Prize Laureates». scalingupnutrition.org. SUN. 19 Οκτωβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  77. ↑ «2019: Groot». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  78. ↑ Doody, Alison (16 Οκτωβρίου 2019). «2019 World Food Prize recognizes the impact of bringing improved seeds to Africa, Asia and Latin America». International Maize and Wheat Improvement Center. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  79. ↑ «2020 Lal». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  80. ↑ «Indian-American soil scientist Rattan Lal wins prestigious World Food Prize». Livemint. Press Trust of India. 12 Ιουνίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2020.
  81. ↑ «2021 Thilsted». The World Food Prize Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
  82. ↑ Pitt, David (11 Μαΐου 2021). «World Food Prize goes to nutrition expert for fish research». Associated Press. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
  83. ↑ «2022 World Food Prize Awarded to NASA Climate Scientist». World Food Prize Foundation. 5 Μαΐου 2022.
  84. ↑ «Nasa climate research scientist awarded World Food prize». The Guardian. 5 Μαΐου 2022.
  85. ↑ «Humanitarian Heidi Kühn wins 2023 World Food Prize for restoring agriculture to de-mined land in former war zones».
  86. ↑ «Men behind the doomsday seed vault in the Arctic win World Food Prize». AP News. 9 Μαΐου 2024.
  87. ↑ «Brazilian researcher who helped country's grain boom wins World Food Prize».
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Παγκόσμιο_Βραβείο_Τροφίμων&oldid=11225856"