Ο Φίγκαρο παίρνει διαζύγιο
 Ο Φίγκαρο, σε απεικόνιση του 1876 | |
| Συγγραφέας | Έντεν φον Χόρβατ |
|---|---|
| Τίτλος | Figaro läßt sich scheiden |
| Γλώσσα | Γερμανικά |
| Ημερομηνία δημοσίευσης | 1937 |
| Μορφή | δράμα |
| δεδομένα () | |
Ο Φίγκαρο παίρνει διαζύγιο (γερμανικά: Figaro lässt sich scheiden) είναι κωμωδία σε τρεις πράξεις και εννέα σκηνές του Έντον φον Χόρβατ. Το έργο έκανε πρεμιέρα στην Πράγα στις 2 Απριλίου 1937. Αφηγείται τη συνέχεια της κωμωδίας του Μπωμαρσαί Ο γάμος του Φίγκαρο που διασκευάστηκε στην όπερα Οι γάμοι του Φίγκαρο του Μότσαρτ και οι κύριοι χαρακτήρες είναι οι ίδιοι.[1]
Υπόθεση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η ιστορία διαδραματίζεται την εποχή μιας «επανάστασης», προφανώς της γαλλικής, αλλά η δράση μπορεί επίσης να αναχθεί στα πλαίσια του σύγχρονου του συγγραφέα προβλήματος της ανόδου του ναζισμού: ο Χόρβατ περιγράφει την εξορία, τη μοίρα του ατόμου και την προσαρμογή του στην κοινωνία και προειδοποιεί για την εγκατάλειψη των ανθρώπινων αξιών. Στο τέλος του Γάμου του Φίγκαρο (που παρουσιάστηκε το 1784), ο Μπωμαρσαί άφησε τους ήρωές του στις παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης. Ο Χόρβατ τους βρίσκει μετά τον θάνατο του βασιλιά - χωρίς να διευκρινίζει ποιος ή σε ποια χώρα. [2]
Το έργο ξεκινά με την απόδραση από την επανάσταση του κόμη Αλμαβίβα και της συζύγου του μαζί με την υπηρέτριά τους Σουζάνα και τον σύζυγό της Φίγκαρο. Είναι νύχτα και βρίσκονται μέσα σε ένα δάσος προσπαθώντας να διασχίσουν τα σύνορα. Η εξορία ξεκινά. Η κόμισσα είναι τρομοκρατημένη, ο κόμης είναι έξαλλος με αυτό που του φαίνεται προσβολή για την καταγωγή και τον τίτλο του. Δεν θέλει να πιστέψει ότι η επανάσταση θα διαρκέσει. Καταφέρνουν να περάσουν τα σύνορα και ζουν σαν μετανάστες περιμένοντας το τέλος της επανάστασης και την αποκατάσταση των παλιών συνθηκών. Ο κόμης, ωστόσο, δεν μπορεί καθόλου να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση, είναι απεγνωσμένα προσκολλημένος στην ψευδαίσθηση του παλιού μεγαλείου και κύρους του. Δεν θέλει να απαρνηθεί τις πολυτέλειες αλλά πλέον δεν τις αντέχει οικονομικά καθώς δεν έχει κανένα απολύτως εισόδημα. Όπως ήταν αναμενόμενο, ακολουθεί οικονομική καταστροφή και κοινωνική παρακμή: ο κόμης Αλμαβίβα καταλήγει στη φυλακή σαν απατεώνας. [3]
Σε αντίθεση με τον κόμη, ο Φίγκαρο ξέρει τι έρχεται και προσπαθεί να ζήσει μια αστική ζωή. Ξαναπιάνοντας το παλιό του επάγγελμα, αρχίζει να εργάζεται σαν κουρέας στην επαρχιακή πόλη Γκρόσχαντερσντορφ και έχει μεγάλη επιτυχία, αν και αυτό βασίζεται λιγότερο στις ικανότητές του και περισσότερο στο γεγονός ότι μιλάει με τρόπο που ευχαριστεί και κολακεύει τους πελάτες. Ωστόσο, η σύζυγός του, η Σουζάνα, θεωρεί ότι από υπέρμαχος της επανάστασης έχει μετατραπεί σε στενόμυαλο υποκριτή φιλισταίο που θέλει να ευχαριστήσει τους πάντες εκτός από αυτήν, επειδή της αρνείται το παιδί που τόσο λαχταρά, επικαλούμενος ως λόγο το «αβέβαιο» μέλλον. Λόγω της δυσαρέσκειάς της, η Σουζάνα απατά τον Φίγκαρο με έναν πελάτη. Ο γάμος διαλύεται εξαιτίας αυτής της σχέσης και η Σουζάνα επιστρέφει στους Αλμαβίβα. Ο Φίγκαρο αναγκάζεται να εγκαταλείψει το επάγγελμά του επειδή χάνει όλους τους πελάτες του λόγω των κουτσομπολιών του κόσμου.
Η Σουζάνα προσλαμβάνεται ως σερβιτόρα από τον Κερουμπίνο, ο οποίος διατηρεί ένα εστιατόριο μεταναστών. Όταν λήγει η άδεια εργασίας της, επιστρέφει στην πατρίδα της μαζί με τον κόμη, του οποίου η γυναίκα έχει πεθάνει. Ο Φίγκαρο, που δεν αντέχει τη ζωή χωρίς τη Σουζάνα, επιστρέφει επίσης και γίνεται ο διαχειριστής της πρώην περιουσίας του κόμη, το αρχοντικό του στο νέο καθεστώς στεγάζει ένα ορφανοτροφείο. Οι δύο σύζυγοι συμφιλιώνονται.[4]
