Ορειβατικό πυροβόλο Σνάιντερ-Δαγκλή
 Το πυροβόλο Σνέιντερ-Δαγκλής, 1908. | |
| Χώρα προέλευσης |  Βασίλειο της Ελλάδας |
|---|---|
| Επιχειρησιακή ιστορία | |
| Πόλεμοι | Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Μικρασιατική εκστρατεία Ελληνοϊταλικός Πόλεμος Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος |
| Παραγωγή | |
| Σχεδιαστής | Λυκούδη,Παναγιώτη Δαγκλή |
| Χρονολογία σχεδίασης | 1893 |
| Κατασκευαστής | Schneider-Creusot, Putilov Works |
| Χρονολογία παραγωγής | 1906 - 1912 |
| Μάζα | 627 κιλά |
| Θωράκιση | 2 πρόσθετες στο πυροβόλο: Πάχος: 4 χιλιοστά η κάθε μια Συνολικό βάρος: 111 κιλά |
| Πρωτεύων οπλισμός | Σωλήνας πυροβόλου 76,2 χιλ. |
Το ορειβατικό πυροβόλο Σνάιντερ-Δαγκλή (γνωστό και ως M109 Schneider-Daglis) ήταν ρυμουλκούμενο πυροβόλο διαμετρήματος 75 χιλιοστών, λυόμενο για την ευκολότερη μεταφορά του με μεταγωγικά ζώα, και για αυτό ιδιαιτέρως κατάλληλο για μονάδες ορεινού πυροβολικού.
Η ιδέα ενός λυόμενου πυροβόλου για το ορειβατικό πυροβολικό ανάγεται σε δυο αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού, τον τότε Ταγματάρχη Μηχανικού Λυκούδη το 1891, που έκανε την πρώτη σχετική πρόταση, και μετέπειτα στον τότε Ταγματάρχη Πυροβολικού Παναγιώτη Δαγκλή, που υπέβαλε το δικό του σχέδιο το 1893. Κατόπιν προσωπικών ενεργειών του Δαγκλή, η ιδέα του υιοθετήθηκε, δοκιμάστηκε, και παρήχθη μεταξύ 1906 και 1912, από την γαλλική βιομηχανία οπλικών συστημάτων Σνάιντερ (Schneider Creusot), η οποία πρωταγωνίστησε στην Ευρώπη κατά την τριακονταετία (1910-1945) των μεγάλων πολέμων του 20ου αιώνα.
Ιδιότητες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η ξεχωριστή ιδιότητα του πυροβόλου αυτού ήταν πως μπορούσε να λυθεί σε περισσότερα κομμάτια, κάνοντας έτσι πιο εύκολη την μεταφορά του στην περιοχή αναπτύξεως. Το συνολικό βάρος του πυροβόλου ήταν 627 κιλά. Το μεγαλύτερο βάρος αντιπροσώπευε o σωλήνας (207 κιλά) και η θωράκισή του (111 κιλά). Το μέγιστο βεληνεκές του ήταν τα 5.800 μέτρα με σημαντικό παράγοντα το προωθητικό γέμισμα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Οι τροχοί του έφταναν τα 58 κιλά και ήταν κατασκευασμένοι απο το ίδιο υλικό με τα υπόλοιπα εξαρτήματα.[1]
Ιστορικό
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η διαμάχη μεταξύ δημιουργών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο τότε ομοιόβαθμος του Δαγκλή, Λυκούδης, είχε παραδώσει το σχέδιο του πυροβόλου στη γερμανική βιομηχανία Krupp, ενώ ο Δαγκλής στην γαλλική Σνάιντερ. Όταν ο Ελληνικός Στρατός έψαχνε να εφοδιάσει με νέο οπλισμό το Πυροβολικό, ο Λυκούδης ανέφερε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού πως το σχέδιό του ήταν το ίδιο με αυτό του Δαγκλή. Ύστερα όμως από δοκιμές, η σχεδίαση του Δαγκλή αποδείχτηκε ανώτερη του Λυκούδη, και το πυροβόλο υιοθετήθηκε από τον Ελληνικό Στρατό, με το οποίο πολέμησε από τους Βαλκανικούς Πολέμους ως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.[2] Αξίζει να σημειωθεί, ότι αυτά κατασκευάζονταν αποκλειστικά στο εξωτερικό (Γαλλία, Ρωσία), λόγω της έλλειψης βιομηχανικής βάσης της Ελλάδος, αφού δεν διέθετε εγκαταστάσεις μεταλλουργικής επεξεργασίας. Μεταξύ 24 και 36 πυροβόλα Σνάιντερ-Δάγλης επαναχρησιμοποιήθηκαν ως αντιαρματικά όπλα κάτα τη διάρκεια του Β'ΠΠ.[3]
Παραλλαγή 76 χιλιοστών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Μια τροποποιημένη έκδοση του ορειβατικού πυροβόλου M1909 Schneider-Danglis, διαμετρήματος 76 χιλιοστών κατασκευάστηκε κατόπιν γαλλικής άδειας προς χρήση από τον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό, πριν το 1914, και προοριζόντουσαν για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.[3] Η μέγιστη γωνία ανύψωσης της κάννης έφτανε τις 60 μοίρες, με βεληνεκές έως 6.000 μέτρα. Εκτόξευε βλήματα βάρους 6 κιλών και μπορούσε να διασπαστεί σε επτά φορτία για μεταφορά με μουλάρια ή να ρυμουλκηθεί, εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες του εδάφους.[4]
Εικόνες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Αθανασιάδης, Παντελής Στέφ. (12 Μαΐου 2013). «Το θρυλικό πυροβόλο Σνάιντερ- Δαγκλή». Νεότερη Ελληνική Ιστορία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2025. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2016.
- ↑ «Ιστορικό εξοπλισμών Ελληνικού Πυροβολικού». Γενικό Επιτελείο Στρατού. 9 Οκτωβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2016.
- 1 2 Βογιατζής, Δημήτρης (2017). «Armed conflict and military technology in Greece (1864-1949)» (στα αγγλικά) (PDF). ZAPISI THE HISTORICAL ARCHIVES OF POZAREVAC YEARBOOK (Ποζαρέβακ) 6 (VI) (6): 102, 109. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2024-12-06. https://web.archive.org/web/20241206112101/https://www.academia.edu/35785745/Armed_confict_and_Military_Technology_in_Greece_1864_1949_Zapisi_journal_Year_VI_Nr_7_2017_. Ανακτήθηκε στις 2025-05-30.
- ↑ Cornish, Nik (2014). «Τέταρτο Κεφάλαιο: Snow, Stone and Sand – the Caucasian Front, 1914–17». The Russian Army in the First World War: Rare Photographs from Wartime Archives. Images of War (στα Αγγλικά). Havertown: Pen and Sword. σελ. PDF: 109. ISBN 978-1-4738-3697-6. LCCN: DK254.N5 .C384 2014
OL: OL29718955M. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2025.A Schneider-Danglis M1909 76mm mountain gun at full recoil. It broke down into seven mule loads or could be towed where possible. With an elevation of 60 degrees, a range of 6,000m and a 6kg shell it was an excellent weapon for the terrain.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Λευκοπαρίδης, Ξενοφών, επιμ. (1965). «Ἡ ἐφεύρεση τοῦ πυροβόλου». Στρατηγοῦ Π. Γ. Δαγκλῆ: Ἀναμνήσεις-Ἒγγραφα-Ἀλληλογραφία. Το Ἀρχείον του. A. Αθήναι: Βιβλιοπωλείον Ε. Γ. Βαγιονάκη. σελίδες 250–309.
