Νικηφόρος Βρυέννιος ο Πρεσβύτερος
| Νικηφόρος Βρυέννιος ο Πρεσβύτερος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Νικηφόρος Βρυέννιος ο πρεσβύτερος (Ελληνικά) |
| Γέννηση | 11ος αιώνας Αδριανούπολη |
| Θάνατος | 1095 Αδριανούπολη |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βυζαντινή Αυτοκρατορία |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Νικηφόρος Βρυέννιος και kouropalatissa Anna[1] |
| Αδέλφια | John Bryennios |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Βαθμός/στρατός | Βυζαντινός στρατός |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | στρατηγός |
Ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο Πρεσβύτερος ήταν Στρατηγός στην Βυζαντινή αυτοκρατορία που επιχείρησε στα τέλη του 11ου αιώνα να γίνει Βυζαντινός αυτοκράτορας. Η ανάδειξη του στις τάξεις του στρατού ήταν ταχύτατη, ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης του έδωσε στην Μάχη του Μαντζικέρτ (1071) την διοίκηση της αριστερής πτέρυγας, ήταν ένας από τους ελάχιστους που πολέμησαν ηρωικά.[2][3] Ο Νικηφόρος Βρυέννιος διετέλεσε την διετία 1072-1073 Δουξ της Βουλγαρίας και ύστερα έλαβε το κορυφαίο αξίωμα του Δουκός του Δυρραχίου.[4][5] Την εποχή που ήταν Δουξ του Δυρραχίου ο Νικηφόρος Βρυέννιος εξοργίστηκε με τις παραχωρήσεις που έκανε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας στην Δυναστεία των Σελτζούκων, τους έδινε τεράστιες εκτάσεις στην Μικρά Ασία.[6] Η ενέργεια αυτή, η διαφθορά των υπουργών και τα σχέδια του αρχιυπουργού Νικηφορίτζη να τον δολοφονήσει τον οδήγησαν στην απόφαση να ανατρέψει τον αυτοκράτορα με την βία.[7]
Τον Νοέμβριο του 1077 ο Νικηφόρος Βρυέννιος συγκρότησε έναν στρατό από Βλάχους, Βούλγαρους, Σλάβους, Ιταλούς, Φράγκους και γηγενείς Πελοποννήσιους, έφτασαν έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης.[8] Τα στρατεύματα αδιαφόρησαν αδιαφόρησαν έντονα για την ασφάλεια των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης, λεηλάτησαν και έκαψαν τα προάστια.[9] Η προκλητική συμπεριφορά των στρατευμάτων ήταν τόσο μεγάλη που ανάγκασε τον Μιχαήλ Ζ΄ να τον διώξει με την βία, αναγκάστηκε να υποχωρήσει χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την εισβολή των Πετσενέγων στην Θράκη.[10] Ο Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης διαδέχθηκε τον εξασθενημένο Μιχαήλ Ζ΄, ζήτησε από τον Νικηφόρο Βρυέννιο να του δηλώσει την υποταγή του με αντάλλαγμα τον τίτλο του Καίσαρα. Ο Νικηφόρος Βρυέννιος το αρνήθηκε και ο Νικηφόρος Βοτανειάτης έστειλε εναντίον του έναν στρατό με Τούρκους και Φράγκους ιππείς υπό την ηγεσία του μετέπειτα αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.[11] Ο στρατός του Βρυέννιου παρά το γεγονός ότι ήταν αριθμητικά ανώτερος ηττήθηκε από τον αυτοκρατορικό στρατό στην "μάχη της Καλαβρύης" κοντά στον ποταμό Αλμυρό, ο ίδιος συνελήφθη και τυφλώθηκε.[12] Ο Νικηφόρος Γ΄ εξασφαλίζοντας ότι δεν αποτελεί πλέον απειλή για τον θρόνο του επέτρεψε να πάρει πίσω την περιουσία του και του έδωσε νέες τιμές, αποσύρθηκε στην έδρα του στην Ανδριανούπολη.[13] Η τυφλότητα του δεν τον εμπόδισε να αποκρούσει με επιτυχία μια εισβολή Κουμάνων στην Ανδριανούπολη (1094/1095) υπό την ηγεσία ενός τυχοδιώκτη που ισχυριζόταν ότι ήταν ο Κωνσταντίνος Διογένης, γιος του Ρωμανού Διογένη ο οποίος είχε πεθάνει (1073).[14] Ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο πρεσβύτερος είχε τουλάχιστον έναν γιο, ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος που παντρεύτηκε την Άννα Κομνηνή, κόρη του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού ήταν γιος ή εγγονός του.[15]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Leo van de Pas: (Αγγλικά) Genealogics. 2003.
- ↑ Norwich, σ. 348
- ↑ Norwich, Byzantium: The Decline and Fall, σ. 3
- ↑ Norwich, σ. 359
- ↑ Άννα Κομνηνή, Βιβλίο 1, Τμήμα 4
- ↑ Finlay, σ. 55
- ↑ Norwich, σ. 360
- ↑ Norwich, σ. 360
- ↑ Finlay, σ. 55
- ↑ Finlay, σ. 55
- ↑ Finlay, σ. 57
- ↑ Norwich, σ. 361
- ↑ Kazhdan, σ. 331
- ↑ Άννα Κομνηνή, Βιβλίο 10, Τμήμα 2
- ↑ Kazhdan, σ. 329
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Μηνάς Δ. Χαμουδόπουλος, Χρήστος Δ. Χαμουδόπουλος (1874). Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Τόμος Α΄. Εν Σμύρνη: Τύποις Προόδου. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2011.
- Norwich, John Julius (1993), Byzantium: The Apogee, Penguin.
- Kazhdan, Alexander, ed. (1991), Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. I, Oxford University Press, σσ. 330–331
- George Finlay, History of the Byzantine and Greek Empires from 1057 – 1453, Volume 2, William Blackwood & Sons, 1854
