Μαρθελίνο Μενέντεθ Πελάγιο

Μαρθελίνο Μενέντεθ Πελάγιο
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη μητρική γλώσσα	Marcelino Menéndez y Pelayo (Ισπανικά)
Γέννηση	3  Νοεμβρίου 1856 Σανταντέρ
Θάνατος	19  Μαΐου 1912 Σανταντέρ
Τόπος ταφής	Santander Cathedral
Χώρα πολιτογράφησης	Ισπανία
Θρησκεία	Καθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Ισπανικά
Σπουδές	Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	συγγραφέας ιστορικός βιβλιοθηκονόμος πολιτικός διδάσκων πανεπιστημίου βιογράφος κριτικός λογοτεχνίας ιστορικός της λογοτεχνίας
Εργοδότης	Κεντρικό Πανεπιστήμιο
Οικογένεια
Γονείς	Marcelino Menéndez Pintado
Αδέλφια	Enrique Menéndez Pelayo
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	μέλος του Ισπανικού Κοινοβουλίου (1884–1886, Palma) Senator of the Kingdom (1893–1899, Πανεπιστήμιο του Οβιέντο) vocal of the Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones científicas (από 1907) καθηγητής πανεπιστημίου (από 1878) Director de la Real Academia de la Historia (1909–1912) Académico de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1892–1912) μέλος του Ισπανικού Κοινοβουλίου (1891–1893, Zaragoza) Spain National Library general manager (1898–1912) member of the Real Academia de la Historia (1882–1912) Member of the Royal Spanish Academy (1880–1912) Academic of the Royal Academy of Moral and Political Sciences (1891–1912) Senator of the Kingdom (1901–1912, Βασιλική Ισπανική Ακαδημία)
Βραβεύσεις	μεγαλόσταυρος του πολιτικού τάγματος του Αλφόνσου ΙΒ΄ (1902)
Υπογραφή
Σχετικά πολυμέσα

Ο Μαρθελίνο Μενέντεθ Πελάγιο (Marcelino Menéndez Pelayo) ήταν Ισπανός διανοούμενος, φιλόλογος και ιστορικός των ιδεών. Ιδεολογικά συντηρητικός και καθολικός, υπήρξε η μεγαλύτερη ακαδημαϊκή μορφή της Ισπανίας της Βουρβονικής Παλινόρθωσης και ένα από τους κύριους ιδεολόγους του ισπανικού εθνικισμού. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, όπου μεταξύ άλλων είχε ως φοιτητή τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ. Γνωστότερο έργο του είναι το Historia de los heterodoxos españoles («Ιστορία των Ισπανών ετεροδόξων», 1880–1882).

Βιογραφία και έργο

Μεγάλωσε στο Σανταντέρ και σπούδασε αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, όπου υπήρξε μαθητής του Μανουέλ Μιλά ι Φοντανάλς, και έπειτα σε αυτό της Μαδρίτης. Εχθρός του κραουζισμού και του φιλελευθερισμού, υιοθέτησε θέσεις του ισπανικού συντηρητισμού και του ανανεωμένου καθολικισμού των μέσων του 19ου αιώνα. Το 1885 εξέδωσε το Horacio en España («Ο Οράτιος στην Ισπανία») και το 1882 το Historia de los heterodoxos españoles όπου ανέλυε τη σχέση μεταξύ καθολικισμού και Ισπανίας. Συνέχισε με το Historia de las Ideas Estéticas en España («Ιστορία των Ιδεών της Αισθητικής στην Ισπανία», 1883–1889) και με μελέτες πάνω σε θέματα ιστορίας της λογοτεχνίας και φιλοσοφίας. Καθόλη τη διάρκεια της ζωής του υπήρξε πολυγραφότατος, με τα Άπαντά του να εκδίδονται από το Ανώτατο Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας σε 65 τόμους το 1940. Πέθανε από κίρρωση του ήπατος.

Βιβλιογραφία

• Pedro Aullón de Haro, "La recepción de la obra de Menéndez Pelayo y la creación de la Historia de las Ideas", en Analecta Malacitana, XXXVII, 1-2 (2014), pp. 7-39.
• Javier García Gibert, "Humanismo y genio crítico en Marcelino Menéndez Pelayo", en Liburna. Revista de Humanidades, 5 (2012), pp. 57-120.
• Antonio Lago Carballo (ed.), Sobre Menéndez Pelayo, II, Santander, UIMP, 2004.
• José Luis García Delgado (ed.), Sobre Menéndez Pelayo, Santander, UIMP, 2003.
• Pedro Laín Entralgo, Menéndez Pelayo y el mundo clásico, Madrid, Taurus, 1963.
• Dámaso Alonso, Menéndez Pelayo crítico literario o las palinodias de Don Marcelino, Madrid, Gredos, 1956.
• José María Sánchez de Muniáin, Antología general de Menéndez Pelayo, Madrid, La Editorial Católica, 1956. Nueva edición Madrid, BAC, 2007, 2 vols.
• Archivum, Revista de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Oviedo, VI, núms. 1 y 2 (1956).
• Florentino Pérez Embid (ed.), Estudios sobre Menéndez Pelayo, Madrid, Editora Nacional, 1956.
• Pedro Laín Entralgo, Menéndez Pelayo, Buenos Aires, Espasa-Calpe, 1952; 2ª ed. Madrid, Espasa-Calpe, 1952.