Μαργαρίτα Παπαγεωργίου

Μαργαρίτα Παπαγεωργίου
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	26 Ιανουαρίου του 1935 Νέο Φάληρο
Θάνατος	24 Ιανουαρίου του 2021 (86 ετών) Αθήνα
Πληροφορίες ασχολίας
Οικογένεια
Σύζυγος	Αλέκος Τσούχλος (Γάμος 1957 - Χωρισμός 1972)

Η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου (γέννηση στο Νέο Φάληρο στις 26 Ιανουαρίου του 1935 - θάνατος στις 24 Ιανουαρίου του 2021) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο στις 26 Ιανουαρίου του 1935. Υπήρξε παιδική φίλη του γείτονα της Θανάση Βέγγου, ο οποιος το 1952 την σύστησε στον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο και εκείνος την επέλεξε για τις ταινίες του Μαγική Πόλη και ο Δράκος. Εκείνη την εποχή με τον Κούνδουρο έγιναν και ζευγάρι στη ζωή. Αργότερα αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παράλληλα με τον κινηματογράφο εμφανίστηκε και στο θέατρο. Οι τίτλοι των ταινιών που συμμετείχε η Παπαγεωργίου πρόδιδαν το χαρούμενο ξεκίνημα μιας μεγάλης καριέρας για ένα κορίτσι που έμοιαζε πλασμένο για το σινεμά. Ωστόσο εκείνη γύρισε μόνο έξι ταινίες μέσα στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από το 1952 μέχρι το 1957. Η ζωή ή μάλλον ο έρωτας είχαν άλλες βλέψεις και μετά από αυτές τις ταινίες δεν ξανάπαιξε ποτέ στο σινεμά. Συμμετείχε όμως σε δύο παραστάσεις με το θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη - Αλίκης Γεωργούλη και έπειτα και από αυτές σταμάτησε και το θέατρο. Το 1957, μετά το χωρισμό της με τον Κούνδουρο, αποφάσισε να εγκαταλείψει την υποκριτική. Παντρεύτηκε τον πολιτικό μηχανικό Αλέκο Τσούχλο και τον ακολούθησε στην επαρχία. Από το γάμο της απόκτησε έναν γιο. Χώρισε μετά από 15 χρόνια, επέστρεψε στην Αθήνα κι ασχολήθηκε με τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων.

Σε συνέντευξή της στο «Τέταρτο», το 1986, η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου μίλησε για την γνωριμία της με τον στενό της φίλο Θανάση Βέγγο και την αρχή της στην υποκριτική λέγοντας: «Ήμουν 5 χρονών όταν γνωριστήκαμε με τον Βέγγο. Εκείνος ήταν 9 χρόνια μεγαλύτερος μου. Μέναμε δίπλα δίπλα στο Νέο Φάληρο. Ζούσε με την οικογένεια του σε μια καμαρούλα. Οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν ήταν μεγάλες. Ο πατέρας του ήταν αριστερός, τον είχαν διώξει από την δουλειά και δεν είχαν ούτε καν ηλεκτρικό. Ο πατέρας μου πέρασε ένα καλώδιο μέσα από τα δέντρα και τους έδωσε φως. Ο Θανάσης δεν το ξέχασε ποτέ αυτό. Στην γειτονιά βοηθούσε τους πάντες. Έβλεπε κάποιον να κρατά κάτι βαρύ και αμέσως πήγαινε για να τον ξελαφρώσει. Όταν τον έστειλαν στην Μακρόνησο, πηγαίναμε με την μητέρα μου και κάναμε παρέα στους γονείς του. Εκεί γνώρισε τον Κούνδουρο και όταν επέστρεψε μου τον έφερε στο σπίτι. Έτσι βγήκα στο σινεμά. Στην «Μαγική πόλη» και στον «Δράκο» τις πρώτες ταινίες που συμμετείχε και ο Θανάσης. Την εποχή του «Δράκου» γνώρισε και την Ασημινούλα, την μετέπειτα σύζυγο του. Δεν ξανακοίταξε άλλη γυναίκα. Μείνανε όλοι μαζί σε εκείνο το σπιτάκι στο Νέο Φάληρο. Εγώ κι ο Κούνδουρος του στρώσαμε το νυφικό του κρεβάτι».

Επιπρόσθετα εξομολογήθηκε τους λόγους για τους οποίους αποσύρθηκε από το σινεμά, επιλέγοντας να φύγει μακριά από την Αθήνα και μακριά από τον Νίκο Κούνδουρο: «Eπρεπε να σταματήσει η σχέση μου με τον Νίκο Κούνδουρο και για να γίνει αυτό εφικτό έπρεπε να σταματήσω με τον κινηματογράφο», εξηγεί η Παπαγεωργίου. «Για μένα αυτά τα δύο ήταν ένα πράγμα. Από την αρχή που ξεκίνησα να κάνω κινηματογράφο κάτι άλλο μ’ ενδιέφερε πιο πολύ. Προτιμούσα να είμαι μία πετυχημένη μητέρα παρά μια καλή ηθοποιός. Αν δεν έφευγα από το Νίκο θα συνέχιζα να κάνω ταινίες. Πολλές φορές το προσπάθησα πριν αυτό γίνει οριστικό. Και κατέφυγα στο θέατρο. Έπαιξα σε δύο έργα με το θίασο Αλεξανδράκη-Γεωργούλη. Του Ρομπέρ Οσέν το ένα, του Ούγκο Μπέτι το άλλο... Εκπληκτικός θίασος: Σταρένιος, Βανδής, Φυσσούν, Γαρμπή. Με είχε ζητήσει και ο Κατράκης στο θίασό του. Ο Νίκος δεν ήθελε να παίζω θέατρο. Πάντα με γύριζε πίσω. Εγώ νόμιζα πως αυτό το έκανε επειδή με ήθελε να είμαι πάντα η «Ψιψίνα» ή «το «Μωρό». Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω πως αυτό ήταν για να με προφυλάξει από κάποιες ευτέλειες που υπήρχαν σ’ εκείνο το χώρο. Με ήθελε να ζω στο δικό του χώρο, να είμαι ο δικός του άνθρωπος. Όσο και να ακούγεται αυτό εγωιστικό, τώρα δεν πιστεύω πως είχε και άδικο». Είναι κάτι πράγματα που δεν μπορούν εύκολα να εξηγηθούν. Μιλάω για τις προσωπικές μας σχέσεις. Είχαμε φτάσει σε ακραίες καταστάσεις. Πολλά από όσα γίνονταν δεν μου άρεσαν. Του το έλεγα. Τον ενοχλούσε αυτό. Όλους τους ενοχλεί. Δεν ήταν η νομιμοποίηση της σχέσης μας, όπως θα νομίσουν μερικοί, πως με ενδιέφερε. Από την αρχή που ξεκινήσαμε, αυτά τα πράγματα είχαν ξεκαθαριστεί. Ο Νίκος είχε πει: «Και όχι τώρα γάμους και τέτοια». Κι εγώ είπα: «Μάλιστα». Άσχετα αν αυτή μου την απόφαση την πλήρωσα με μύρια όσα μετά. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα τότε. Να συζείς με κάποιον, να μη γυρίζεις σπίτι σου... Άρχισα, θυμάμαι, να παίζω στην ταινία «Η Θεία από το Σικάγο», όταν ο Νίκος μου μίλησε για τους "Παράνομους" που ετοίμαζε και είπε πως ήθελε να παίξω εκεί. Εγώ όμως είχα πάρει την απόφασή μου. Αρνήθηκα. Τη σχέση μου με το Νίκο αρνήθηκα, όχι την ταινία. Αν έλεγα ναι, θα έπρεπε να συνεχίσω και μαζί του. Αυτό ήθελα να αποφύγω».

Στην ίδια συνέντευξη, η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου αποκαλύπτει ότι της είχαν προτείνει το ρόλο που τελικά πήρε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Μουσίτσα», όπως και το σινεμά που πραγματικά αγαπούσε, αλλά άφησε οριστικά μετά το γάμο της με τον πολιτικό μηχανικό Αλέκο Τσούχλο, φίλο του Νίκου Κούνδουρο από τα χρόνια στη Μακρόνησο: «Έπαιξα και σε ταινίες του εμπορικού κινηματογράφου. Τώρα που τις ξαναβλέπουμε, τις βρίσκουμε χαριτωμένες, γελάμε. Εγώ όμως είχα ξεκινήσει με άλλα οράματα. Μου άρεσε ο κινηματογράφος όπως τον δούλευε ο Νίκος. Καταλάβαινα τη διαφορά. Αυτό με στεναχωρούσε. Δεν ήθελα να είμαι σνομπ. Δίπλα του έμαθα πολλά πράγματα. Άρχισα να διαβάζω ποίηση, να βλέπω ζωγραφική, να κάνω παρέα με αξιόλογους ανθρώπους. Ένας νέος, ωραίος κόσμος. Οι εμπορικές ταινίες δεν μου άρεσαν. Αμέσως μετά την «Θεία από το Σικάγο», μου πρότειναν να παίξω στη «Μουσίτσα» - ξέρεις, την ταινία που έκανε γνωστή τη Βουγιουκλάκη. Αλλά εγώ πια είχα διαλέξει τον δρόμο μου. Παντρεύτηκα και έφυγα στην επαρχία. Για δέκα χρόνια... Όχι, ο γάμος μου δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην απόφαση μου να σταματήσω να κάνω ταινίες. Πιστεύω πως όλα τα πράγματα κάποτε, κάπου τελειώνουν. Και όταν τελειώνουν, πρέπει να τα κλείνεις οριστικά. Όπως με τους έρωτες, με τις φιλίες. Δεν μπορείς μια ζωή να είσαι συνέχεια μπρος-πίσω. Είναι μεσοβέζικες καταστάσεις αυτές. Δεν μου πάνε. Δεν μου αρέσουν.»

«Τον αγαπώ τον κινηματογράφο. Τίποτα όμως δεν θα με έκανε να επιστρέψω εκεί. Όχι, ούτε ο Νίκος. Άσε που έχουν αλλάξει και τα πράγματα τώρα. Έχει βελτιωθεί πολύ το παίξιμο των ηθοποιών. Είναι πιο φυσικοί. Καθημερινοί. Μου αρέσουν. Αν και τότε, όταν γυρίζαμε τις ταινίες, έτσι κάπως ήμασταν κι εμείς. Και είχαμε αντιδράσεις γι’ αυτό μας το παίξιμο. Λέγανε: «Μα πως παίζει έτσι αυτή». Βλέπεις, ο κόσμος είχε συνηθίσει στο φωναχτό, το εξωτερικό. Περάσανε πολλά χρόνια για να εκτιμηθούν οι ταινίες αυτές. Τώρα να επιστρέψω εκεί; Γιατί; Εγώ θέλω πάντα να κάνω κάτι καινούριο, κάθε φορά. Δεν μ’ αρέσουν οι επιστροφές. Είναι σαν να έχεις εγκαταλείψει έναν άντρα και να τον βρεις και να θελήσεις να ξανασμίξεις μαζί του μετά από τριάντα χρόνια. Με τίποτα, όση φαντασία και να διαθέτεις, δεν θα είναι το ίδιο όπως τότε. Έπειτα έχω πλήρη αίσθηση του γελοίου. Να δώσω λαβές σε όλους αυτούς τους κακεντρεχείς και να βγούνε και να λένε δεν ξέρω τί. Μόνο αν μπορώ να σατιρίσω όλα αυτά που έγιναν ή γίνονται, ίσως μια τέτοια πρόταση να κέντριζε το ενδιαφέρον μου. Όπως τότε με το «Μωρό» στο «Δράκο» - θυμάσαι το τραγούδι, τον "Ιλισσό" του Χατζιδάκι; Εγώ το είχα πει πρώτη και κορόιδευα όλα τα νιαουρίστικα παιξίματα. Άσχετα αν μετά όλα αυτά έγιναν για χρόνια κατεστημένο στον Ελληνικό Κινηματογράφο. Μην ξεχνάς, δεν με έδιωξε ο χώρος, εγώ έφυγα.»

Τέλος μίλησε για την επαγγελματική δραστηριότητα μετά τον χωρισμό της από τον σύζυγο της αναφέροντας τα εξης: «Μου αρέσει η διακόσμηση εσωτερικών χώρων. Ναι. Και σαν βιοποριστικό επάγγελμα. Όταν χώρισα με τον Αλέκο, μετά από δεκαπέντε χρόνια γάμου, δεν μπορούσα να μείνω με σταυρωμένα χέρια. Είχα ένα παιδί, που ήθελα να μην του λείψει τίποτα. Τι να μου έκανε η διατροφή. Με τη διακόσμηση είχα από παιδί πολύ καλές σχέσεις. Με είχε μάθει ο πατέρας μου. Αυτός ήταν συλλέκτης. Πήγαινε στο Μοναστηράκι και αγόραζε παλιά τηλέφωνα, παλιές γραφομηχανές. Ήξερα όλες τις τρύπες εκεί. Και ξεκίνησα σιγά- σιγά. Από το δικό μου χώρο πρώτα. Έκανα αυτή τη δουλειά από τότε που ήμουν με το Νίκο. Έπειτα έζησα και σε χώρους που η καλαισθησία μέτραγε πολύ. Είχα και αρκετή φαντασία. Δεν μου άρεσαν ποτέ τα ίσια, τα επίπεδα πράγματα. Μου άρεσε να ομορφαίνω το χώρο».

Για τον Ντίνο Ηλιόπουλο δήλωσε το εξής: «Σαν την φινέτσα του Ηλιόπουλου δεν έχει κανείς. Η συνεργασία μας εξελίχθηκε σε μια όμορφη φιλία. Πηγαίναμε μαζί σε καλλιτεχνικά στέκια και για φαγητό σε ταβέρνες του κέντρου. Σε όλες αυτές τις περιστάσεις συνόδευε όμορφα μία γυναίκα. Απολαμβάναμε μαζί το φαγητό και έπειτα πηγαίναμε για χορό στην «Αθηναία», την «Φέμινα» και την «Αρζεντίνα». Ήμουν η παρτενέρ του σε μάμπο, σάλσα και τουίστ και ξεβιδωνόμασταν στον χορό».

Η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου έφυγε από τη ζωή στις 28 Ιανουαρίου του 2021 σε ηλικία 86 ετών. Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή ο τότε πρόεδρος του Ταμείου Αλληλοβοήθειας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΤΑΣΕΗ) και ηθοποιός, Σπύρος Μπιμπίλας, με ανάρτηση που έκανε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στο Κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Κινηματογράφος

Έτος	Τίτλος	Σενάριο/ Σκηνοθεσία	Ρόλος
1954	Κυριακάτικο ξύπνημα	Μιχάλης Κακογιάννης (Σεναριογράφος & Σκηνοθέτης)	Ειρήνη Λαμπρινού
	Χαρούμενο ξεκίνημα	Ασημάκης Γιαλαμάς - Κώστας Πρετεντέρης - Γιώργος Οικονομίδης (Σεναριογράφοι) Ντίνος Δημόπουλος (Σκηνοθέτης)	Μαργαρίτα
	Μαγική πόλις	Μαργαρίτα Λυμπεράκη (Σεναριογράφος) Νίκος Κούνδουρος (Σκηνοθέτης)	Μαρία
1955	Τζο ο τρομερός	Ντίνος Δημόπουλος (Σεναριογράφος & Σκηνοθέτης)	Νάντια
1956	Ο δράκος	Ιάκωβος Καμπανέλλης (Σεναριογράφος) Νίκος Κούνδουρος(Σκηνοθέτης)	Ρούλα, "Το μωρό"
1957	Η θεία από το Σικάγο	Αλέκος Σακελλάριος (Σεναριογράφος & Σκηνοθέτης)	Μαρία Μπάρδα