Μάχη του Γκαριλιάνο
Η Μάχη του Γκαριλιάνο διεξήχθη το 915 μεταξύ των χριστιανικών δυνάμεων και των Σαρακηνών. Ο πάπας Ιωάννης Ι΄ οδήγησε προσωπικά τις Χριστιανικές δυνάμεις στη μάχη. Στόχος ήταν η καταστροφή του αραβικού φρουρίου στον ποταμό Γκαριλιάνο, [1] το οποίο απειλούσε την κεντρική Ιταλία και τα περίχωρα της Ρώμης για σχεδόν 30 χρόνια. [2] [3]
Η εποχή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά από μία σειρά καταστροφικών επιθέσεων εναντίον των κύριων τοποθεσιών του Λατίου το δεύτερο μισό του 9ου αι., οι Αγλαβίδες ίδρυσαν μία αποικία δίπλα στην αρχαία πόλη Μιντούρναι, κοντά στον ποταμό Γκαριλιάνο. Εδώ μάλιστα σχημάτισαν συμμαχίες με τους κοντινούς Χριστιανούς πρίγκιπες (κυρίως τους υπάτους της Γαέτας), εκμεταλλευόμενοι τη μεταξύ τους διαίρεση.
Το 909 η δυναστεία των Αγλαβιδών είχε ανατραπεί και αντικατασταθεί από τους Φατιμίδες, οι οποίοι ανέλαβαν τον έλεγχο των εδαφών τους στη Βόρεια Αφρική και τη νότια Ιταλία.
Ο πάπας Ιωάννης Ι΄, ωστόσο, κατάφερε να επανενώσει αυτούς τους πρίγκιπες σε μία συμμαχία, προκειμένου να εκδιώξει τους Φατιμίδες από το επικίνδυνο οχυρό τους. Οι χριστιανικοί στρατοί ένωσαν τον πάπα με αρκετούς πρίγκιπες της Νότιας Ιταλίας Λομβαρδικής ή Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) καταγωγής, συμπεριλαμβανομένων των Γουαϊμάρ Β΄ του Σαλέρνο, Ιωάννη Α΄ της Γαέτας και του γιου του Δοκιβίλις, Γρηγορίου Δ΄ της Νάπολης και του γιου του Ιωάννη Β΄, και Λανδούλφου Α΄ του Μπενεβέντο και της Κάπουα. Ο βασιλιάς της Λομβαρδίας, Βερεγγάριος Α΄, έστειλε μία δύναμη υποστήριξης από το Σπολέτο και το Μάρκε, με επικεφαλής τον Αλβέρικο Α΄ δούκα του Σπολέτο και του Καμερίνο. Η Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία συμμετείχε στέλνοντας ένα ισχυρό απόσπασμα από την Καλαβρία και την Απουλία υπό τον στρατηγό του Μπάρι, Νικόλαο Πιτσίνγκλι. Ο ίδιος ο Ιωάννης Ι΄ ηγήθηκε των milities από το Λάτσιο, την Τοσκάνη και τη Ρώμη.
Μάχη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η πρώτη δράση έλαβε χώρα στο βόρειο Λάτιο, όπου μικρές ομάδες λεηλατητών αιφνιδιάστηκαν και καταστράφηκαν. Οι Χριστιανοί σημείωσαν δύο ακόμη σημαντικές νίκες στο Κάμπο Μπακάνο, στη Βία Κάσσια και στην περιοχή του Τίβολι και του Βικοβάρο. Μετά από αυτές τις ήττες, οι Μουσουλμάνοι που κατείχαν το Νάρνι και άλλα οχυρά επέστρεψαν στο κύριο οχυρό των Φατιμιδών στον Γκαριλιάνο: αυτός ήταν ένας οχυρωμένος οικισμός (kairuan) του οποίου η τοποθεσία, ωστόσο, δεν έχει ακόμη εντοπιστεί με βεβαιότητα. Η πολιορκία διήρκεσε τρεις μήνες, από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο. [4]
Αφού εκδιώχθηκαν από το οχυρωμένο στρατόπεδο, οι Φατιμίδες αποσύρθηκαν στους κοντινούς λόφους. Εκεί αντιστάθηκαν σε πολλές επιθέσεις με επικεφαλής τον Αλβέρικο και τον Λαντούλφο. Ωστόσο, στερημένοι από τρόφιμα και διαπιστώνοντας ότι η κατάστασή τους γινόταν απελπιστική, τον Αύγουστο επιχείρησαν μία εφορμητική επιχείρηση. για να φτάσουν στην ακτή και να διαφύγουν στο εμιράτο της Σικελίας. Σύμφωνα με τα χρονικά, όλοι συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν.
Συνέπεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η μάχη απάλλαξε την κεντρική Ιταλία από τους Άραβες επιδρομείς. Ο Βερεγγάριος Α΄ ανταμείφθηκε με την παπική υποστήριξη και τελικά με τον αυτοκρατορικό τίτλο, ενώ το κύρος του Αλβέρικου μετά τη νικηφόρα μάχη τού χάρισε έναν εξέχοντα ρόλο στη μελλοντική ιστορία της Ρώμης. Ο Ιωάννης Α΄ της Γαέτας κατάφερε να επεκτείνει το δουκάτο του προς τον Γκαριλιάνο, και έλαβε τον τίτλο του πατρίκιου από την Κωνσταντινούπολη, οδηγώντας την οικογένειά του να αυτοανακηρυχθεί «δούκας». [5] Στη νότια Ιταλία, οι Ρωμαίοι (Βυζαντινοί) εκμεταλλεύτηκαν αυτή τη νίκη, και έγιναν η κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή, σχηματίζοντας συμμαχίες με τα περισσότερα από τα κρατίδια της νότιας Ιταλίας. [6]
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Roger Collins (1 Ιανουαρίου 2009). Keepers of the Keys of Heaven: A History of the Papacy. Basic Books. σελ. 175. ISBN 9780786744183.
- ↑ Gustav Edmund Von Grunebaum. Classical Islam. Transaction Publishers. σελ. 125. ISBN 9780202364858.
- ↑ Christopher Kleinhenz (8 Ιανουαρίου 2004). Medieval Italy: An Encyclopedia. Routledge. σελ. 813. ISBN 9781135948801.
- ↑ Peter Partner (1 Ιανουαρίου 1972). The Lands of St. Peter: The Papal State in the Middle Ages and the Early Renaissance (illustrated έκδοση). University of California Press. σελίδες 81–2. ISBN 9780520021815.
- ↑ C. W. Previté-Orton (4 Ιουλίου 2013). Outlines of Medieval History. Cambridge University Press. σελ. 157. ISBN 9781107627116.
- ↑ Routledge Revivals: Medieval Italy (2004): An Encyclopedia - Volume I. Routledge. 5 Ιουλίου 2017. ISBN 978-1-351-66445-5.
