Μάρκος Ποπίλιος Λαίνας (ύπατος το 173 π.Χ.)
| Μάρκος Ποπίλιος Λαίνας (ύπατος το 173 π.Χ.) | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | M.Popillius P.f.P.n. Laenas (Λατινικά) |
| Γέννηση | 3ος αιώνας π.Χ. |
| Θάνατος | 2ος αιώνας π.Χ. |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | διπλωμάτης πολιτικός στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Μάρκος Ποπίλιος Λαίνας (ύπατος το 139 π.Χ.)[1][2] |
| Γονείς | Publius Popillius Laenas[1][3] |
| Αδέλφια | Publius Popillius Laenas[1][4] Γάιος Ποπίλιος Λαίνας[5][6] Μάρκος Ποπίλιος Λαίνας (ύπατος το 139 π.Χ.)[1][2] |
| Οικογένεια | Popillii Laenates |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Κήνσορας (159 π.Χ.) Πραίτορας (176 π.Χ.) Ρωμαίος συγκλητικός (άγνωστη τιμή)[7] Ύπατος στην αρχαία Ρώμη (173 π.Χ.)[7] triumvir coloniis deducendis (180 π.Χ.) Λεγάτος (174 π.Χ.–173 π.Χ.) |
Ο Μάρκος Ποπίλιος Λάινας, λατιν.: Marcus Popilius Laenas, ήταν Ρωμαίος πολιτικός.
Ήταν πραίτωρ το 176 π.Χ. Δεν πήγε στην επαρχία του, τη Σαρδηνία, διότι δεν ήθελε να αναστατώσει την επιτυχία που απολάμβανε ο αντιπραότωρ Τίτος Αιβούτιος. Ένας νέος ηγέτης θα χρειαζόταν χρόνο για να εξοικειωθεί με την κατάσταση, και έτσι θα χανόταν πολύτιμος χρόνος.
Υπήρξε ύπατος για το έτος 173 π.Χ., μαζί με τον Λεύκιο Ποστούμιο Αλβίνο. Ο Ποπίλιος πήγε στην επαρχία του, και άρχισε να πολεμά μία φυλή Λιγούρων στη Βόρεια Ιταλία, τους Στατιέλιους. Έδωσε μία αιματηρή μάχη στην πόλη Καρύστουμ, η οποία έληξε, όταν ο Ποπίλιος έστειλε το ιππικό να διαρρήξει τις γραμμές της Λιγουρίας. Το ιππικό στη συνέχεια σκότωσε πολλούς από τους άνδρες, που προσπαθούσαν να διαφύγουν στην πόλη. Οι Ρωμαίοι σκότωσαν 10.000 Λίγουρες και αιχμαλώτισαν 700, ενώ έχασαν οι ίδιοι 3.000. Οι υπόλοιποι Λίγουρες, νομίζοντας ότι ο Ποπίλιος θα ήταν επιεικής, παραδόθηκαν οι ίδιοι. Όμως ο Ποπίλιος κατέστρεψε την πόλη τους, και πώλησε αυτούς και την περιουσία τους. Η Σύγκλητος εξοργίστηκε, όταν άκουσε για τη μεταχείριση ενός λαού, που δεν είχε πάρει τα όπλα εναντίον της Ρώμης, και δέχθηκε επίθεση χωρίς πρόκληση. Η Σύγκλητος απαίτησε από τον Ποπίλιο να αποκαταστήσει τους Λίγουρες στα σπίτια και τις περιουσίες τους. Ο Ποπίλιος εξοργίστηκε, και αρνήθηκε να υπακούσει στις εντολές της Συγκλήτου. Επέστρεψε στη Ρώμη, και επιτέθηκε στη Σύγκλητο για τις πράξεις της. Υποστήριξε ότι θα έπρεπε να του είχε δώσει ευχαριστήρια, αντί να τον διατάξει να επιστρέψει τα λάφυρά του στα θύματά του. Πολλοί συγκλητικοί επιτέθηκαν ξανά σε αυτόν και τις ενέργειές του, έτσι ο Ποπίλιος επέστρεψε στην επαρχία του, έχοντας αποτύχει να κερδίσει την υποστήριξη της Συγκλήτου. Το επόμενο έτος, ο Ποπίλιος συνέχισε τις επιθέσεις του εναντίον των Στατιέλων, σκοτώνοντας 6.000 ακόμη στη μάχη. Οι ενέργειές του έκαναν τους υπόλοιπους Λίγουρες να ξεσηκωθούν οπλισμένοι. Σε απάντηση, η Σύγκλητος ψήφισε ένα διάταγμα, ότι όποιος εμπόδιζε την επιστροφή των Στατιέλων στην ελευθερία τους, θα αντιμετώπιζε δίκη. Ο Ποπίλιος αρνήθηκε να επιστρέψει στη Ρώμη, έως ότου ένας τριβούνος των πληβείων υποσχέθηκε να τον δικάσει ερήμην. Ο Ποπίλιος δικάστηκε, αλλά η δίκη απέβη άκαρπη λόγω της επιρροής τού αδελφού του Γάιου Ποπίλιου Λαίνα, τού υπάτου του έτους, και άλλων Ποπιλίων.
Παρά τις ενέργειές του εναντίον των Λιγούρων, ο Ποπίλιος εξελέγη αργότερα τιμητής (censor) με τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Νασίκα Κορκούλον το 159 π.Χ.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1283. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- 1 2 «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1563. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 971. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1284. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1283. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1328. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- 1 2 Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.