Λεύκιος Τάμπιος Φλαβιανός

Λεύκιος Τάμπιος Φλαβιανός
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	1ος αιώνας
Χώρα πολιτογράφησης	Αρχαία Ρώμη
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	Ρωμαίος συγκλητικός
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	consul suffectus

Ο Λεύκιος Τάμπιος Φλαβιανός, λατιν.: Lucius Tampius Flavianus, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που διετέλεσε αντικαταστάτης ύπατος δύο φορές. Κατά την πρώτη του υπατεία, της οποίας η ημερομηνία δεν είναι πλέον γνωστή, συνάδελφός του ήταν ο Πόπλιος Φάβιος Φιρμάνος. Ο Φλαβιανός παρέμεινε στο περιθώριο του εμφυλίου πολέμου, που διεξήχθη κατά τη διάρκεια του ετους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων . Υπό τον νικητή του πολέμου Βεσπασιανό, υπηρέτησε τη δεύτερη θητεία του ως ύπατος, με τον Μάρκο Πομπήιο Σιλβανό Σταβέριο Φλαβιανό ως συνάδελφο, στο τρίτο διάστημς (nundinium) του έτους 76.

Βιογραφία

Η σταδιοδρομία του Φλαβιανού πριν από την πρώτη του υπατεία, δεν είναι γνωστή. Μία επιγραφή από το Φούνδι αναφέρει, ότι μετά από αυτό το αξίωμα ήταν ανθύπατος (κυβερνήτης) μίας (άγνωστης) επαρχίας, και στη συνέχεια κυβερνήτης τής Παννονίας. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος μάς λέει ότι η δημόσια επαρχία ήταν η Αφρική. Όσον αφορά την ημερομηνία τής θητείας του ως κυβερνήτη, ενώ ο Ρόναλντ Σάυμ προσπάθησε να αποδείξει, ότι ήταν στα έτη 70/71, ο Ρ. Ντ. Μιλνς σημειώνει, ότι «οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν, ότι η χρονολόγηση στην περίοδο του Νέρωνα είναι πιο πιθανή».

Από την ιστορία του έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων είναι σαφές, ότι ήταν κυβερνήτης της Παννονίας το έτος 69. Πιθανότατα ήταν κυβερνήτης το προηγούμενο έτος, 68: τόσο ο Τάκιτος, όσο και η επιγραφή από το Φούνδι αναφέρουν ότι ο Φλαβιανός επέτυχε στρατιωτική νίκη, πιθανώς πέρα από τον μέσο Δούναβη, για την οποία αργότερα έλαβε θριαμβευτική διάκριση.

Οι πράξεις του κατά τη χαοτική χρονιά του '69 είναι το πιο γνωστό κομμάτι της ζωής του. Εδώ ο Τάκιτος τον περιγράφει ως «πλούσιο και προχωρημένο σε ηλικία», και καθοδηγείτο από τον επαρχιακό επιμελητή (procurator) Κορνήλιο Φούσκο, υπονοώντας ότι ο Φλαβιανός δεν ήταν κατάλληλος για να είναι κυβερνήτης της επαρχίας. Αυτή είναι μία περίεργη κατηγορία, αν αναλογιστεί κανείς τη νίκη του Φλαβιανού πέρα από τον Ρήνο τον προηγούμενο χρόνο. Ο Φλαβιανός κλήθηκε στη Ρώμη στις αρχές του ίδιου έτους· τα αρχεία των αδελφών των αγρών (fratres arvales) αναφέρουν, ότι έγινε δεκτός στο τάγμα τους στις 26 Φεβρουαρίου του 69. Ο Μιλνς υποστηρίζει, ότι αυτό έγινε κατόπιν εντολής του Όθωνα, διότι «ο Όθωνας χρειαζόταν κάθε φίλο, που μπορούσε να αποκτήσει», αν και παραδέχεται ότι οι αδελφοί των αγρών «δεν θεωρούνταν ένας από τους πιο έγκριτους ιερατικούς συλλόγους». Με την επιστροφή του στην Παννονία, διαπίστωσε ότι οι στρατιώτες της επαρχίας του τον υποψιάζονταν, εν μέρει λόγω του ταξιδιού του στη Ρώμη, εν μέρει λόγω της προσοχής του στην επιλογή της πλευράς στον συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο. Αργότερα εκείνο το έτος, όταν οι λεγεώνες της Παννονίας τάχθηκαν υπέρ του Βεσπασιανού και βάδισαν για να πολεμήσουν τους στρατιώτες, που είχαν ταχθεί με το μέρος του Βιτέλλιου, λίγο αφότου έφτασαν στη βόρεια Ιταλία και είχαν λάβει θέσεις μπροστά στην πόλη της Βερόνα, στράφηκαν εναντίον του Φλαβιανού, και προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν. Αρχικά ο Μάρκος Απόνιος Σατουρνίνος προσπάθησε να συνεννοηθεί με τα στρατεύματα για να σώσει τον Φλαβιανό, και όταν απέτυχε, ο στρατηγός Μάρκος Αντώνιος Πρίμος παρενέβη για να προστατεύσει τον Φλαβιανό. Όταν οι λόγοι δεν κατάφεραν να ηρεμήσουν τους άνδρες, ο Αντώνιος κατέφυγε σε τεχνάσματα, και διέταξε να δεσμευθεί ο Φλαβιανός με αλυσίδες και να φυλακιστεί. Ωστόσο, οι άνδρες διέκριναν αυτή την απάτη, και προσπάθησαν να παραβιάσουν το δικαστήριο, από το οποίο μιλούσε ο Αντώνιος. Ο Αντώνιος στάθηκε τότε μπροστά τους με γυμνό σπαθί, ανακοινώνοντας ότι θα έπρεπε να τον σκοτώσουν, προτού βάλουν τα χέρια τους στον Φλαβιανό. Σε αυτό το σημείο η ανταρσία κόπασε, και υπό την κάλυψη του σκότους ο Φλαβιανός μπόρεσε να διαφύγει από το στρατόπεδο. Καθώς προχωρούσε, ο Τάκιτος μας λέει ότι τον συνάντησε ένας αγγελιοφόρος, που έφερνε διαταγές που τον απάλλασσαν από την διοίκησή του.

Αν και ο Φλαβιανός δεν συμμετείχε στο υπόλοιπο του εμφυλίου πολέμου, ο Βεσπασιανός τον αντιμετώπισε με τιμή, και του απένειμε τη θριαμβευτική διάκριση που αναφέρθηκε παραπάνω. Διορίστηκε επιμελητής ύδρευσης (procurator aquarum),δηλ. επιβλέπων των υδραγωγείων της Ρώμης, από το 73 έως το 74. Αυτό ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα με μία δεύτερη υπατεία. Η ζωή του, μετά από αυτό το σημείο, είναι άγνωστη, όπως και η ημερομηνία τέλους του.