Λεύκιος Σάλβιος Όθων
| Λεύκιος Σάλβιος Όθων | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Lucius Salvius Otho Titianus (Λατινικά) |
| Θάνατος | 1ος αιώνας |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Albia Terentia |
| Τέκνα | Λεύκιος Σάλβιος Όθων Τιτιανός Σαλβία Μάρκος Σάλβιος Όθων |
| Γονείς | Marcus Salvius Otho και Titia |
| Οικογένεια | Salvii Othones |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός Ύπατος στην αρχαία Ρώμη |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Λεύκιος Σάλβιος Όθων, λατιν.: Lucius Salvius Otto, ήταν ο πατέρας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μ. Σ. Όθωνα. Γεννήθηκε από μία διακεκριμένη και καλά διασυνδεδεμένη οικογένεια από την πλευρά της μητέρας του. Η στενή του φιλία με τον Τιβέριο και η σωματική του ομοιότητα οδήγησαν σε φήμες, ότι ήταν γιος του Τιβέριου.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Νεανικά χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Λεύκιος ήταν γιος του Μάρκου Σάλβιου Όθωνα, του οποίου ο πατέρας ήταν Ετρούσκος. Ο Μάρκος είχε μεγαλώσει στο σπίτι της αυτοκράτειρας Λιβίας. [1] Η ταυτότητα της μητέρας του είναι άγνωστη, αν και περιγράφεται ως άτομο με καλές διασυνδέσεις. Η εμφάνιση του ονόματος «Τιτιανός» στην οικογένειά του οδήγησε σε εικασίες, ότι αυτή μπορεί να καταγόταν από το γένος των Τιτίων. [2] [3] Έτσι η μητέρα του ήταν πιθανώς κόρη του Μάρκου Τίτιου και της συζύγου του Φαβίας Παυλίνας, [4] αλλά μάλλον αδελφή του [5] ή ανιψιά του. Μία Τιτία, Λεύκιου κόρη, είναι γνωστή από επιγραφή ως σύζυγος ενός Σάλβιου. Αυτή η γυναίκα απεβίωσε νέα το 23 π.Χ. Δεν είναι βέβαιο αν αυτή ήταν η μητέρα του Όθωνα ή πιθανώς η γιαγιά του. [6] [7] Ανεξάρτητα από αυτό, ο Λεύκιος θεωρούνταν ευρέως ως ο νόθος γιος του Αυτοκράτορα Τιβέριου, λόγω της υπερβολικής αγάπης που του έδειχνε ο Τιβέριος, καθώς και της έντονης σωματικής ομοιότητας. [8] Αυτό ήταν ένα δίκοπο μαχαίρι για τα παιδιά του, καθώς τα έκανε συγγενικά με τους Ιουλιο-Κλαύδιους, αλλά τα συνέδεε και με τον Τιβέριο, ο οποίος δεν ήταν δημοφιλής στον λαό της Ρώμης. [1] Ο Ρόναλντ Σάυμ πίστευε ότι ο Λεύκιος μπορεί να γεννήθηκε το αργότερο το 6 π.Χ., αλλά πιθανώς και νωρίτερα,[9] αλλά αν η Τιτία, Λεύκιου κόρη, ήταν η μητέρα του, τότε ο Όθων θα έπρεπε να είχε γεννηθεί το αργότερο το 23 π.Χ. Ο Τιβέριος θα ήταν περίπου 19 ετών εκείνη την εποχή. [10] [11]
Σταδιοδορμία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Λεύκιος ήταν φημισμένος για την αυστηρότητα τής διοίκησής του στα τακτικά αξιώματα στη Ρώμη, ως ανθύπατος της Αφρικής και σε αρκετές ειδικές στρατιωτικές διοικήσεις. Έγινε αντικαταστάτης ύπατος (consul suffectus) τον Ιούλιο του 33 μ.Χ. [12] Στο Ιλλυρικό, το 42, ορισμένοι στρατιώτες υποστήριξαν μία εξέγερση κατά του Κλαύδιου από τον κυβερνήτη του Ιλλυρικού, Λεύκιο Αρούντιου Κάμιλο Σκριβονιανό. Στη συνέχεια, προσπάθησαν να συγκαλύψουν την εξέγερση σκοτώνοντας τους αξιωματικούς τους, οι οποίοι ήταν οι αρχηγοί της εξέγερσης. Ο Κλαύδιος τους προήγαγε γι' αυτό, αλλά ο Λεύκιος τους εκτέλεσε ενώπιόν του στα στρατόπεδα (castra), επειδή σκότωσαν τους αξιωματικούς τους.
Ανάκτησε τη φήμη του στην αυλή αναγκάζοντας τους σκλάβους ενός ανώνυμου ιππέα να προδώσουν το σχέδιο του κυρίου τους, δηλ. να σκοτώσει τον Αυτοκράτορα. Ως αποτέλεσμα, η Σύγκλητος έστησε το άγαλμά του στο παλάτι, και ο Κλαύδιος τον κατέταξε στους πατρικίους, επαινώντας τον με τα υψηλότερα λόγια, και αποκαλώντας τον «άνθρωπο με μεγαλύτερη αφοσίωση από ό,τι μπορώ καν να προσευχηθώ για τα δικά μου παιδιά».
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Λεύκιος είναι γνωστό ότι είχε δύο γιους και τουλάχιστον μία κόρη:
- Σαλβία (πιθανώς γενν. γύρω στο 12 μ.Χ.), την οποία αρραβώνιασε με τον θετό εγγονό και μικρανιψιό του Τιβέριου, Δρούσο Καίσαρα, σε πολύ νεαρή ηλικία. [12] Έχει διατυπωθεί η εικασία ότι ο γάμος δεν έγινε, επειδή η Σαλβία απεβίωσε νέα, αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο [13]: είναι πιθανό ο αρραβώνας απλώς να διαλύθηκε, λόγω πολιτικών λόγων εντός της οικογένειας των Ιουλίων-Κλαυδίων (όπως οι αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ του Τιβέριου και της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης). [14] Στο έργο του Βίοι των πρώτων 12 Καισάρων (De vita Caesarum), ο Σουητόνιος αναφέρει, ότι την ημέρα της αυτοκτονίας του ο Αυτοκράτορας Όθων έγραψε μία επιστολή συλλυπητηρίων σε μία αδελφή του. [15] [α]
- Λεύκιος Σάλβιος Όθων Τιτιανός, πύπατος το 52 [12]
- Μ. Σ. Όθων Αυτοκράτωρ[17]
Ο Σουητόνιος ισχυρίζεται ότι η σύζυγος του Λεύκιου, Αλβία Τερεντία, ήταν η μητέρα και των δύο γιων του, αλλά η διαφορά ηλικίας μεταξύ του μεγαλύτερου γιου του, Τιτιανού, και του Αυτοκράτορα Όθωνα, ώθησε ορισμένους ιστορικούς, όπως ο Ρόναλντ Σάυμ και ο Τσαρλς Μάρισον, να αμφισβητήσουν την αληθοφάνεια αυτού, και να υποθέσουν ότι η αρραβωνιαστικιά του Τιτιανού και του Δρούσου μπορεί να ήταν παιδιά μίας προηγούμενης συζύγου του. [18]
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Bittarello, Maria Beatrice (October 2009). «The Construction of Etruscan 'Otherness' in Latin Literature». Greece & Rome (Cambridge University Press on behalf of The Classical Association) 55 (2): 211–233. doi:.
- ↑ Raepsaet-Charlier, Marie-Thérèse (1987). Prosopographie des femmes de l'ordre sénatorial: Ier-IIe siècles. Académie Royale de Belgique. Classe des Lettres. Fonds René Draguet. 1. Isd. σελ. 599. ISBN 9789068310863.
- ↑ Heil, Matthäus, επιμ. (2006). Prosopographia Imperii Romani Saec I, II, III. De Gruyter. σελίδες 51–53. ISBN 9783110193169.
- ↑ Antiquitas: Abhandlungen zur alten Geschichte. 31. R. Habelt Verlag. 1982. σελ. 443.
- ↑ Craven, Maxwell (2019). The Imperial Families of Ancient Rome. Stroud, England: Fonthill Media. ISBN 9781781557389.
- ↑ Adriana, Emiliozzi (1983). «Sull'epitaffio del 67 a. C. nel sepolcro dei Salvii a Ferento» (στα Italian). Mélanges de l'école française de Rome 95 (2): 701–717. doi:. https://www.persee.fr/doc/mefr_0223-5102_1983_num_95_2_1388.
- ↑ Ottavianelli, Giovanna (2019). «Sulle tracce di un imperatore di origini ferentiensi: Marcus Salvius Otho» (PDF). Archeotuscia.com (στα Italian). σελίδες 25–29. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2021.
- ↑ Suetonius (1855). The Lives of the Twelve Caesars. Bohn's Classical Library. 77. University of California: H.G. Bohn. σελ. 416.
- ↑ Syme 1989, σελ. 169.
- ↑ Goldsworthy, Adrian (2014). Augustus: From Revolutionary to Emperor. Hachette UK. ISBN 9780297864264.
- ↑ Highet, Gilbert (2015). The Speeches in Vergil's Aeneid. Princeton University Press. σελ. 95. ISBN 9781400869466.
- 1 2 3 Bowman, Alan K.· Champlin, Edward (1996). The Cambridge Ancient History. Cambridge University Press. σελ. 217. ISBN 9780521264303.
- ↑ Murison, Charles L. (1993). Galba, Otho and Vitellius: Careers and Controversies. Georg Olms Verlag. σελίδες 141. ISBN 9783487097565.
- ↑ Ancient Society. 3–5. Katholieke Universiteit te Leuven. 172. σελ. 185.
- ↑ Ash, Rhiannon, επιμ. (2007). Corneli Taciti Historiarum, Band 2. Cambridge Greek and Latin Classics. Cambridge University Press. σελ. 223. ISBN 9780521814461.
- ↑ Murison, Charles L. (1993). Galba, Otho and Vitellius: Careers and Controversies. Georg Olms Verlag. σελίδες 141. ISBN 9783487097565.
Diese Warnung ist gagen Otho und die gesamte domus der Salvier gerichtet, so dass man sich wundert, warum nicht auch die Schwester mit einhezogen wird.
- ↑ Dupuy, Trevor Nevitt· Johnson, Curt (1992). The Harper encyclopedia of military biography. HarperCollins. σελ. 563. ISBN 9780062700155.
- ↑ Murison, Charles L. (1993). Galba, Otho and Vitellius: Careers and Controversies. Georg Olms Verlag. σελίδες 142. ISBN 9783487097565.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- (Αγγλικά) Syme, Ronald (1989) [1986]. The Augustan Aristocracy. Clarendon Paperbacks. Οξφόρδη: Clarendon Press. ISBN 9780198147312. OCLC 1064817905.
