Λεύκιος Γέλλιος Ποπλικόλας

Λεύκιος Γέλλιος Ποπλικόλας
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη μητρική γλώσσα	L. Gellius L.f.L.n. Poplicola (Λατινικά)
Γέννηση	0ος αιώνας π.Χ. Αρχαία Ρώμη
Θάνατος	31 π.Χ.
Συνθήκες θανάτου	θάνατος στη μάχη
Χώρα πολιτογράφησης	Αρχαία Ρώμη
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Λατινικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	πολιτικός στρατιωτικός
Οικογένεια
Σύζυγος	Sempronia
Γονείς	Λεύκιος Γέλλιος και Μάρκος Βαλέριος Μεσάλλα Νίγηρ και Polla
Αδέλφια	Μάρκος Βαλέριος Μεσάλλα Κορβίνος (ετεροθαλής αδελφός από μητέρα) Valeria (ετεροθαλής αδελφή από μητέρα) Valeria (daughter of stepfather)
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	Ταμίας (Quaestor) Ρωμαίος συγκλητικός (άγνωστη τιμή) Ύπατος στην αρχαία Ρώμη (36 π.Χ.) moneyer (41 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Γέλλιος Ποπλικόλας, λατινικά: Lucius Gellius Poplicola ή Publicola (άκμασε το 43–31 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που οδήγησε μία γνωστή πολιτική σταδιοδρομία κατά τη διάρκεια των Εμφυλίων Πολέμων της ύστερης Δημοκρατίας. Αρχικά υποστηρικτής των δολοφόνων του Ιουλίου Καίσαρα, Βρούτου και Κάσιου, αυτομόλησε στη Δεύτερη Τριανδρία και αργότερα ανταμείφθηκε με υπατεία το 36 π.Χ. Ο Γέλλιος πολέμησε για τον Μάρκο Αντώνιο εναντίον του Οκταβιανού στη μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ., μετά την οποία εξαφανίζεται από την ιστορία.

Βιογραφία

Ο Λεύκιος Γέλλιος αναφέρεται προφανώς σε μία επιστολή του Λεύκιου Μουνάτιου Πλάνκου προς τον Κικέρωνα, όπου επαινείται ως καλός δημοκράτης, που είχε μεσολαβήσει μεταξύ του Πλάνκου και του Μ. Αι. Λέπιδου. Μετά την κατάρρευση του Δημοκρατικού Κόμματος στην Ιταλία μετά τον Πόλεμο της Μουτίνας, ο Γέλλιος κατέφυγε ανατολικά για να ενωθεί με τους δολοφόνους του Ιούλιου Καίσαρα, τον Βρούτο και τον Κάσσιο. Εδώ εντοπίστηκε να σχεδιάζει να αφαιρέσει τη ζωή τού Βρούτου, αλλά τού δόθηκε χάρη με τη μεσολάβηση τού αδελφού του, Μάρκου Βαλέριου Μεσάλλα Κορβίνου. Λίγο αργότερα μπήκε σε συνωμοσία για να σκοτώσει τον Κάσσιο, αλλά και πάλι διέφυγε ατιμώρητος με τη μεσολάβηση τής μητέρας του Πάλλας.

Ο Γέλλιος, ωστόσο, δεν έδειξε ευγνωμοσύνη για την επιείκεια που του είχαν δείξει. Αντίθετα, άλλαξε μερίδα, και ενώθηκε με αυτούς της Β΄ Τριανδρίας, Oκταβιανό και Mάρκο Αντώνιο. Ενώ υπηρετούσε υπό τον Μ. Αντώνιο στα ανατολικά π. το 41 π.Χ., έκοψε νομίσματα, στα οποία εμφανίζεται με τον τίτλο του Q. P., πιθανώς quaestor propraetore (ταμίας, αντί του πραίτορα). Επιβραβεύτηκε για την προδοσία του με την υπατεία το 36 π.Χ. Στον πόλεμο μεταξύ του Οκταβιανού και του Μ. Αντώνιου υποστήριξε τον Μ. Αντώνιο, και διοικούσε τη δεξιά πτέρυγα του στόλου του Μ. Αντώνιου στη μάχη του Ακτίου. Καθώς δεν αναφέρεται ξανά σε κανένα γνωστό ιστορικό κείμενο, μπορεί να υποτεθεί ότι πιθανότατα χάθηκε στη μάχη ή στον πόλεμο.

Οικογένεια

Ο Λ. Γέλλιος Ποπλικόλας προσδιορίζεται στις πηγές ως αδελφός του Mάρκου Βαλέριου Μεσάλλα Κορβίνου και η μητέρα τους ονομαζόταν Πάλλα. Ο Mύντσερ και ο Έβανς υπέθεσαν, ότι ήταν ετεροθαλείς αδερφοί, και θεώρησαν τον πατέρα τού Γέλλιου Ποπλικόλα ως τον Λεύκιο Γέλλιο ύπατο το 72 π.Χ. Ο Μπάντιαν προτίμησε να τους δει ως αμφιθαλή αδέλφια, γιους ενός Βαλέριου Μεσάλλα, που, σύμφωνα με μία τάση της εποχής, έδωσε προγονικά επώνυμα διακεκριμένων ("Ποπλικόλας" και "Κορβίνος") του γένους των Βαλερίων και στους δύο γιους του. Ο Γέλλιος Ποπλικόλας υιοθετήθηκε στη συνέχεια από τον Λεύκιο Γέλλιο, ύπατο του 72 π.Χ., πράγμα που εξηγεί το ξεχωριστό όνομά του.

Ο Γέλλιος Ποπλικόλας νυμφεύτηκε μία Σεμπρωνία, αδελφή του Λεύκιου Ατρατινού.

Ο Γάλλιος Ποπλικόλας γενικά ταυτίζεται με τον Γέλλιο, που δέχτηκε επίθεση σε μία σειρά από λάμπες από τον Γ. Β. Κάτουλλο (ποιήματα 74, 78, 80, 88, 89, 90, 91, και 116), ο οποίος φαίνεται να ήταν αντίπαλος για τις εύνοιες της Κλοδίας (σύζυγο του Μέτελλου), που ταυτίζεται με τη σειρά της με τη "Λεσβία" του Κάτουλλου

Αναφορές

• Badian, Ernst (1988). «The Clever and the Wise: Two Roman cognomina in context». Bulletin of the Institute of Classical Studies 35 (supplement 51): 6–12. doi:10.1111/j.2041-5370.1988.tb02004.x. http://droppdf.com/files/fyGIJ/badian1988cognomina.pdf. 
• Broughton, T. Robert S. (1952–1986). The Magistrates of the Roman Republic. American Philological Association. 
• Evans, Richard J. (1983). «The Gellius of Cicero's Pro Sestio». Liverpool Classical Monthly 8 (8): 124–126. ISSN 0309-3700. //books.google.com/books?id=qBYjAQAAMAAJ. 
• Münzer, Friedrich, "Gellius 18", Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, volume VII, part 1, columns 1003–1005 (Stuttgart, 1910).
• Pelling, C.B.R., επιμ. (1988). Plutarch: Life of Antony. Cambridge University Press. ISBN 0-521-24066-2. 
• Shackleton Bailey, D.R. (1976). Two Studies in Roman Nomenclature. Atlanta, GA: Scholars Press. ISBN 1-55540-666-1. 

Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα στo Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας του Ουίλλιαμ Σμιθ (1870) που αποτελεί κοινό κτήμα.