Λεωνίδας Βρεττάκος
 |
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
| Λεωνίδας Βρεττάκος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Λεωνίδας Βρεττάκος (Ελληνικά) |
| Γέννηση | 1905 |
| Θάνατος | 13 Μαΐου 1985 Αθήνα |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ελλάδα |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | νέα ελληνικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | γεωπόνος στρατιωτικός πολιτικός |
| Πολιτική τοποθέτηση | |
| Πολιτικό κόμμα/Κίνημα | Λαϊκόν Κόμμα και Κόμμα Ελευθεροφρόνων |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Δημήτριος Βρεττάκος |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | μέλος της Βουλής των Ελλήνων |
Ο Λεωνίδας Βρεττάκος (1905 - 13 Μαΐου 1985) του Δημητρίου, ήταν Έλληνας γεωπόνος, επικεφαλής Ταγμάτων Ασφαλείας επί Κατοχής και μετέπειτα πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γεννήθηκε το 1905 και εργαζόταν ως γεωπόνος. Αδελφός του ήταν ο ίλαρχος Τηλέμαχος Βρεττάκος, ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός), ο οποίος εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ μετά την διάλυση της αντάρτικης ομάδας του κατά τα τέλη του 1943.[1]
Σύμφωνα με τον ιστορικό Χ. Φλάισερ, η οριστική προσχώρηση του Βρεττάκου στο δοσιλογικό στρατόπεδο ήταν αποτέλεσμα εσφαλμένων χειρισμών του τοπικού ΕΑΜ. Στο πλαίσιο των Ταγμάτων Ασφαλείας, ανέλαβε τη διοίκηση των τμημάτων που έδρασαν στη Λακωνία.[1] Μετά την Απελευθέρωση δεν διώχθηκε, αλλά εξελέγη βουλευτής Λακωνίας με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων το 1946 και με το Λαϊκό Κόμμα το 1950.[2]
Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών τον Μάιο του 1985 στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.[3] Ήταν παντρεμένος με τη Βαρβάρα και απέκτησε παιδιά. Γιος του ήταν ο μετέπειτα βουλευτής, Δημήτριος Βρεττάκος.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Φλάισερ, Χάγκεν (1995). Στέμμα και σβάστικα. Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης. 2. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση. σελ. 111.
- ↑ Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 58, αρ. 156).(pdf)
- ↑ Το Βήμα, Κοινωνικά, 14-5-1985, σελ. 2.
