Κόμμα Νεοφιλελευθέρων
Κόμμα Νεοφιλελευθέρων | |
|---|---|
| Πρόεδρος | Κωνσταντίνος Μητσοτάκης |
| Γενικός Γραμματέας | Νίκος Λιναρδάτος |
| Ιδρυτής | Κωνσταντίνος Μητσοτάκης |
| Ίδρυση | 6 Σεπτεμβρίου 1977 |
| Διάλυση | 10 Μαΐου 1978 |
| Συγχωνεύθηκε σε | Νέα Δημοκρατία |
| Ιδεολογία | Φιλελευθερισμός Νεοφιλελευθερισμός |
| Πολιτικό φάσμα | Κέντρο |
| Χρώματα | Πορτοκαλί |
| Πολιτικό σύστημα Ελλάδας Πολιτικά κόμματα Εκλογές | |
Το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων (Κ.ΝΦ.) ήταν ένα βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα του κεντρώου χώρου, με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Ιστορικό
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων ιδρύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1977 από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με σκοπό να μετάσχει στις εκλογές του ίδιου έτους.
Σε συνέντευξη τύπου ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων αποτελούσε απλώς «ανασύσταση» του βενιζελικού κόμματος «προσαρμοσμένου στις ανάγκες της εποχής μας».[1]
Βασικός άξονας της προεκλογικής εκστρατείας του Κόμματος Νεοφιλελευθέρων υπήρξε η καταγγελία του «αντικρητισμού» της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, στον οποίο αποδιδόταν η ολιγωρία στην αντιμετώπιση τοπικών αγροτικών προβλημάτων και το δυσανάλογα μικρό ποσοστό Κρητών που είχαν διοριστεί στο δημόσιο τομέα χωρίς διαγωνισμό.[1]
Στις εκλογές απέσπασε 55.494 ψήφους και ποσοστό 1,08%. Παρότι δεν κατέβηκε σε όλες της εκλογικές περιφέρειες της χώρας (συμμετείχε μόνο σε 31 από τις 56 εκλογικές περιφέρειες)[2] και παρ' ότι η επιρροή του κόμματος κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα, κατάφερε να κερδίσει δύο έδρες στη Βουλή των Ελλήνων λόγω της εξαιρετικής παρουσίας του στην Κρήτη όπου συγκέντρωσε 38.368 ψήφους,[εκκρεμεί παραπομπή] δηλαδή περίπου το 69% των συνολικών του ψήφων.[1]
Μάλιστα κατάφερε να αναδειχθεί πρώτο κόμμα στην εκλογική περιφέρεια Χανίων με ποσοστό 25,71%, αφήνοντας πίσω το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (23,44%), την Ε.ΔΗ.Κ. (20,55%), τη Νέα Δημοκρατία (16,01%) και το Κ.Κ.Ε. (10,67%), εξασφαλίζοντας μία έδρα για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.Στην εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα με ποσοστό 26,02%, πίσω από τη Νέα Δημοκρατία (29,49%) και μπροστά από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (24,27%) και την Ε.ΔΗ.Κ. (13,93%), εξασφαλίζοντας τη δεύτερη έδρα για τον Παύλο Βαρδινογιάννη.
Λίγους μήνες αργότερα, στις 10 Μαΐου 1978, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία, σε ένα άνοιγμα που είχε επιχειρήσει ο τότε αρχηγός της Κωνσταντίνος Καραμανλής στο χώρο του κέντρου. Μάλιστα συμμετείχε και στο κυβερνητικό σχήμα ως υπουργός Συντονισμού, διαδεχόμενος στο υπουργείο αυτό τον Γεώργιο Ράλλη. Ο δε Παύλος Βαρδινογιάννης παρέμεινε ανεξάρτητος και το 1983 προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Νικήτα Βενιζέλου, όπου ανέλαβε γενικός γραμματέας του κόμματος.
Αποτελέσματα εκλογών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βουλή των Ελλήνων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Έτος | Αρχηγός κόμματος | Αριθμός ψήφων | Ποσοστό ψήφων | Έδρες | Θέση |
|---|---|---|---|---|---|
| 1977 | Κωνσταντίνος Μητσοτάκης | 55.494 | 1,08% | 2 / 300 |
7ο κόμμα |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 Τάσος Κωστόπουλος (19-09-2015). «Οι πρώτοι Νεοφιλελεύθεροι». Εφημερίδα των Συντακτών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-15. Ανακτήθηκε στις 04-10-2015. Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:
|accessdate=, |date=(βοήθεια) - ↑ Γιώργος Αναστασιάδης, Σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας (1974-1992),εκδ.Μαλλιάρης Παιδεία, Αθήνα, 1993, σελ.58
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Κώστας Διγκαβές, «Εκλογές 1977», εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979, σελίδες 49, 187, 189, 190, 202.
- Γιώργος Αναστασιάδης, Σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας (1974-1992),εκδ.Μαλλιάρης Παιδεία, Αθήνα, 1993
