Κόιντος Πέδιος (ύπατος)
| Κόιντος Πέδιος (ύπατος) | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Q.Pedius M.f. (Λατινικά) |
| Γέννηση | 1ος αιώνας π.Χ. |
| Θάνατος | 43 π.Χ.[1] Ρώμη |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Valeria[2][3][4] |
| Τέκνα | Quintus Pedius Publicola[2][3][5] |
| Γονείς | Pedius[2][3][6] και Ιουλία η Πρεσβύτερη[2][3][7] |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Βαθμός/στρατός | legatus legionis |
| Πόλεμοι/μάχες | Γαλατικός Πόλεμος |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός (άγνωστη τιμή–43 π.Χ.) Πραίτορας (48 π.Χ.) consul suffectus (43 π.Χ.) |
Ο Κόιντος Πέδιος, λατιν.: Quintus Pedius (π. 92 BC [8] – τέλη 43 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός, που έζησε κατά τη διάρκεια της ύστερης Δημοκρατίας. Υπηρέτησε ως στρατιωτικός υπό τον Ιούλιο Καίσαρα για το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του. Υπηρετώντας με τον Καίσαρα κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα, εξελέγη πραίτωρ το 48 π.Χ., και του δόθηκε ένας θρίαμβος για νίκες επί των οπαδών του Πομπήιου κατά τη δεύτερη ισπανική εκστρατεία του εμφυλίου πολέμου.
Μετά το τέλος του Καίσαρα, ενώθηκε με τον κληρονόμο του Καίσαρα Οκταβιανό, και μαζί του ανέλαβε ύπατος το 43 π.Χ. στη θέση των κανονικών υπάτων, που είχαν πέσει στη μάχη. Δημοσίευσε τη lex Pedia, νομοθεσία που δημιούργησε δικαστήρια, στα οποία οι δολοφόνοι του Καίσαρα και οι σύμμαχοί τους καταδικάστηκαν ερήμην (in absentia). Απεβίωσε λίγο μετά την έναρξη των προγραφών της Δεύτερης Τριανδρίας.
Νεανική ζωή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ήταν γιος του ομώνυμου πατέρα του και της συζύγου του, Ιουλίας. [9] Αυτή η Ιουλία ήταν μία από τις αδελφές του δικτάτορα Ιουλίου Καίσαρα [10], κάνοντας αυτόν τον Κ. Πέδιο έναν από τους ανιψιούς του Καίσαρα.
Ο Κ. Πέδιος υπηρέτησε υπό τον Ιούλιο Καίσαρα κατά τους Γαλατικούς Πολέμους που ξεκίνησαν το 57 π.Χ. [8] Στο Αξιωματούχοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ο Μπρώτον τοποθετεί τη θητεία του στη Γαλατία υπό τον Καίσαρα από το 58-56 π.Χ. [11] Το 55 π.Χ. έχασε σε εκλογές για το αξίωμα του αγορανόμου (aedile). [12]
Κατά τη διάρκεια του Eμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα, ο Πέδιος ενώθηκε με τον Καίσαρα. Στα 48 π.Χ. ο Πέδιος ανέλαβε ως πραίτωρ. [13] Την ίδια χρονιά διοίκησε μία λεγεώνα και κατέστειλε με επιτυχία μία ανταρσία κατά του Καίσαρα στα Κόμπσα, με αποτέλεσμα τον θάνατο τόσο του Mάρκου Καίλιου Ρούφου, όσο και του Tίτου Άνιου Μίλωνα, που ηγούνταν της με κακό τέλος εξέγερσης. Από 46 έως 45 π.Χ. ο Πέδιος υπηρέτησε ως λεγάτος του Καίσαρα στην Ισπανία. [14] Ο Πέδιος κέρδισε τη νίκη εναντίον του Σέξτου Πομπήιου, και επέστρεψε στη Ρώμη με τον Καίσαρα. Στη συνέχεια τιμήθηκε με έναν θρίαμβο αντί του υπάτου της Ισπανίας (pro consul ex Hispania). Η τιμή απονεμήθηκε παράτυπα, σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, καθώς ήταν απλώς ένας από τους λεγάτους του Καίσαρα. [15]
Ο Σουητώνιος και ο Αππιανός καταγράφουν, ότι μετά τη δολοφονία του Καίσαρα τον Μάρτιο του 44 π.Χ., ο Πέδιος ονομάστηκε ένας από τους κληρονόμους του Καίσαρα στη διαθήκη του. Με τον εξάδελφό του Λεύκιο Πινάριο, επρόκειτο να λάβει το ένα τέταρτο της περιουσίας του Καίσαρα, αλλά αποκήρυξε την κληρονομιά υπέρ του κύριου κληρονόμου του Καίσαρα, του εξαδέλφου του Πέδιου Οκταβιανού (του μελλοντικού Αυτοκράτορα Αυγούστου). [16]
Αξίωμα προξένου
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αφού οι απλοί ύπατοι εκείνης της χρονιάς, ο Γάιος Βίβιος Πάνσα Καιτρονιανός και ο Αύλος Ίρτιος, σκοτώθηκαν και οι δύο ενώ πολεμούσαν εναντίον του Αντώνιου κατά τη μάχη της Μουτίνας, ο Οκταβιανός -ο μόνος επιζών διοικητής των συγκλητικών δυνάμεων- βάδισε στην πόλη επικεφαλής τού στρατού του, για να διεκδικήσει την ανάδειξή του ως υπάτου. [14] Με τον Πέδιο ως συνάδελφο του Ocκταβιανού, στις 19 Αυγούστου 43 π.Χ., οι δύο ανέλαβαν το αξίωμα ως αντικαταστάτες ύπατοι μετά από μία παράτυπη σύγκληση εκλογών. [17]
Η Lex Pedia
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η πρώτη τους ενέργεια ήταν να επιβεβαιώσουν την υιοθεσία του Οκταβιανού ως κληρονόμου του Καίσαρα. Στη συνέχεια, μετά από πρόταση του Οκταβιανού, ο Πέδιος εξέδωσε τη lex Pedia, νομοθεσία που έκανε δικαστήρια για τη δίωξη των δολοφόνων του Καίσαρα. [14] Αυτό απέρριψε ένα προηγούμενο τελεσίδικο διάταγμα της Συγκλήτου (Senatus consultum), που προστάτευε τους τυραννοκτόνους από δίωξη. [18] Κατά συνέπεια, οι δολοφόνοι του Καίσαρα –μαζί με συνεργάτες συνωμότες και άλλους, που είχαν ακόμη και ελάχιστη σχέση με το έγκλημα– καταδικάστηκαν στη συνέχεια ερήμην (in absentia), σύμφωνα με τον Αππιανό, όλοι σε μία ημέρα διαδικασίας. [19] Επισήμως «απαγορεύτηκαν από το να λαμβάνουν φωτιά και νερό, και η περιουσία τους [κατασχέθηκε]». [20]
Μετά την ψήφιση της lex Pedia, έφερε επίσης νομοθεσία για την ακύρωση της ανακήρυξης του Μάρκου Αντώνιου και του Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου ως δημοσίων εχθρών. [17] Το πρώιμο και βιαστικό ψήφισμα της lex Pedia πιθανότατα σχετιζόταν με τις προσπάθειες του Οκταβιανού να αναλάβει μόνος του την ηγεσία της μερίδας του Καίσαρα, επιδεικνύοντας την καλή του πίστη στην εκδίκηση του θανάτου του Καίσαρα. Η lex Pedia πιθανότατα δεν είχε σχέση με τις ακόλουθες προγραφέές. [21]
Το τέλος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Πέδιος έμεινε επικεφαλής της Ρώμης, ενώ ο Οκταβιανός έφυγε για τη Βόρεια Ιταλία για να ενωθεί με τον Αντώνιο και τον Λέπιδο στον σχηματισμό της Δεύτερης Τριανδρίας . Όταν έφτασαν στη Ρώμη τα νέα για τη νέα πολιτική συμμαχία και για τους καταλόγους των ανθρώπων που οι τριήμεροι είχαν σημαδέψει ως θάνατο, Pedius became very concerned. Pedius was unable to stop the events from occurring and recommended only seventeen people to be put to death. Out of concern, he pledged to protect the citizens of Rome. [ απαιτείται παραπομπή ] Λίγο αργότερα, ο Pedius είχε υποστεί τόση πολιτική κούραση που πέθανε.
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Πέδιος νυμφεύτηκε μία Ρωμαία ευγενή, που ονομαζόταν Βαλερία, μία αδελφή του Μάρκου Βαλέριου Μεσάλλα Κορβίνου, και έτσι κόρη του Μάρκου Βαλέριου Μεσάλλα Νίγηρα και της συζύγου του, Πόλλας. [22] Ο Πέδιος και η Βαλερία είχαν τουλάχιστον ένα παιδί, έναν γιο που ονομαζόταν Κόιντος Πέδιος Ποπλικόλα. Ο Ποπλικόλα έγινε Ρωμαίος συγκλητικός, και διακρίθηκε με τη ρητορική του. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στη Φυσική Ιστορία του αναφέρει, ότι ο Κ. Πέδιος είχε έναν εγγονό, που ονομαζόταν επίσης Κόιντος Πέδιος, ο οποίος ήταν βουβός και υποτίθεται κουφός. Αυτός ο εγγονός μπορεί να είναι το πιο πρώιμο παράδειγμα ενός κωφού ατόμου στη γραπτή ιστορία .
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2370. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2021.
- 1 2 3 4 www
.strachan ..dk /family /pedius .htm - 1 2 3 4 «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2370. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 4249. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2803. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3886. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3885. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- 1 2 Welch 2014, σελ. 139 n. 6.
- ↑ Zmeskal 2009, σελ. 208.
- ↑ Zmeskal 2009.
- ↑ Broughton 1952, σελ. 599.
- ↑ Pina Polo, Francisco (2012). «Veteres candidati: losers in the elections in republican Rome». Στο: Marco Simón, επιμ. Vae Victis! Perdedores en el mundo antiguo (στα Αγγλικά) (1st έκδοση). Universitat de Barcelona. σελ. 71. ISBN 978-8-4475-3651-1.
- ↑ Broughton 1952, σελ. 273.
- 1 2 3 Broughton 1952.
- ↑ Broughton 1952, σελ. 309, citing Dio 43.31.1 and Dio 42.1.
- ↑ Christensen, Arne (2002). «Caesar's last will and testament». Στο: Skydsgaard, Jens Erik, επιμ. Ancient history matters. Rome: L'erma di Bretschneider. σελ. 228. ISBN 978-88-8265-190-9. See Suet. Iul., 83; App. BCiv., 3.22.
- 1 2 Broughton 1952, σελ. 337.
- ↑ Welch 2014, σελ. 143.
- ↑ Welch 2014, σελ. 142–43, citing App. BCiv. 3.95.392–93.
- ↑ Welch 2014, σελ. 144
- ↑ Welch 2014, σελ. 161.
- ↑ Syme 1989.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Broughton, Thomas Robert Shannon (1952). The magistrates of the Roman republic. 2. New York: American Philological Association.
- Hart, Addison. «Dreams of Empire: The Fall of the Roman Republic». Military History Online. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016.
- Keaveney, Arthur; Madden, John (1988). «Lucius Pinarius, Quintus Pedius: their Degrees of Kinship with Julius Caesar». Latomus 47 (2): 354–357. ISSN 0023-8856.
- Smith, William, επιμ. (1867). «Pedius 1». Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. 3. Boston: Little, Brown, and Company, σελ. 164. https://archive.org/details/DictionaryOfGreekAndRomanBiographyAndMythology/Dictionary%20of%20Greek%20and%20Roman%20Biography%20and%20Mythology%20-%20Vol%203/page/n169/mode/2up.
- Suetonius (1913) [1st century AD]. «Life of Julius Caesar». Lives of the Twelve Caesars. Loeb Classical Library. Μτφρ. Rolfe, JC. Harvard University Press – μέσω LacusCurtius.
- (Αγγλικά) Syme, Ronald (1989) [1986]. The Augustan Aristocracy. Clarendon Paperbacks. Οξφόρδη: Clarendon Press. ISBN 9780198147312. OCLC 1064817905.
- Welch, Kathryn (2014). «The lex Pedia of 43 BCE and its aftermath». Hermathena (196/197): 137–162. ISSN 0018-0750.
- Zmeskal, Klaus (2009). Adfinitas (στα Γερμανικά). 1. Passau.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Q. Pedius (1) M. f. in the Digital Prosopography of the Roman Republic.
