close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κρίστοφ Ράνσμαγερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Κρίστοφ Ράνσμαγερ
Image
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση20  Μαρτίου 1954[1][2][3]
Βελς[4]
Χώρα πολιτογράφησηςΑυστρία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓερμανικά[5][6]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Βιέννης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας
δημοσιογράφος
συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας[7]
φιλόσοφος
Αξιοσημείωτο έργοThe Last World
The Terrors of Ice and Darkness
The Dog King
Odysseus, Verbrecher
Περίοδος ακμής1982
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςAnton Wildgans Prize (1988)
Decoration of Merit in Gold of the State of Vienna (2009)
Nestroy Theatre Prize (2001)
βραβείο Φραντς Ναμπλ (1995)
Solothurner Literaturpreis (1997)
βραβείο Χάινριχ Μπελ (2007)
Λογοτεχνικό Βραβείο Μπέρτολτ Μπρεχτ (2004)
Ernst-Toller-Preis (2013)
Λογοτεχνικό Βραβείο της Βαυαριανής Ακαδημίας Καλών Τεχνών (1992)
βραβείο Φραντς Κάφκα (1995)
αυστριακό βραβείο τέχνης για τη λογοτεχνία (2004)
Nicolas Born Award (2018)[8]
Brüder-Grimm-Preis der Stadt Hanau (2013)
βραβείο Φρήντριχ Χαίλντερλιν (1998)[9]
Αριστείον (βραβείο) (1996)
βραβείο Μοντέλο (1997)
culture award of Upper Austria (1997)
Fontane Prize of the City of Neuruppin (2014)[10]
d:Q136747225 (2015)[11]
βραβείο Μαριλουίζ Φλάισερ (2017)
βραβείο Κλάιστ (2018)
βραβείο Λογοτεχνίας της Πόλης της Βιέννης (2018)
Bayerischer Buchpreis (2018)[12]
Ludwig-Börne-Preis (2020)[13]
Ιστότοπος
www.ransmayr.eu
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Κρίστοφ Ράνσμαγερ (γερμανικά: Christoph Ransmayr‎‎) (γεννημένος στις 20 Μαρτίου 1954) είναι Αυστριακός συγγραφέας και δημοσιογράφος.[14]

Βιογραφικά στοιχεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κρίστοφ Ράνσμαγερ γεννήθηκε το 1954 στο Βελς της Άνω Αυστρίας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο αλπικό χωριό Ρόιτχαμ, κοντά στη λίμνη Τράουνζεε και στο Γκμούντεν. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Από το 1972 έως το 1978 σπούδασε φιλοσοφία και εθνολογία στη Βιέννη. Μετά την αποφοίτηση εργάστηκε εκεί ως συντάκτης πολιτιστικών θεμάτων και κριτικός τέχνης στην εφημερίδα Extrablatt από το 1978 έως το 1982, δημοσιεύοντας επίσης άρθρα και δοκίμια σε άλλες εφημερίδες και περιοδικά. Από το 1982 και μετά, αφιερώθηκε αποκλειστικά στη λογοτεχνία.[15]

Μετά τις αρχικές του επιτυχίες γύρω στο 1988, πραγματοποίησε εκτεταμένα ταξίδια στην Ασία και στη Βόρεια και Νότια Αμερική. Οι προορισμοί που προτιμούσε ήταν απομακρυσμένες περιοχές, έρημοι, αρκτικά τοπία, «αρχέγονα τοπία» και περιοχές με ψηλά βουνά - ταξίδεψε επίσης με τον Ράινχολντ Μέσνερ στο Θιβέτ, το Νεπάλ, τη βόρεια Ινδία, την Ινδοκίνα και την Υεμένη, μεταξύ άλλων. Τα ταξίδια του στις απομακρυσμένες περιοχές και οι εμπειρίες που αποκόμισε διαμόρφωσαν τη γραφή του, στην οποία ενσωμάτωσε επανειλημμένα το υλικό που αποκόμισε.[16]

Το 1994 εγκαταστάθηκε στην επαρχία Μάνστερ της νότιας Ιρλανδίας, σε ένα σπίτι στις ακτές του Ατλαντικού. Από το 2006 επέστρεψε και ζει ξανά στη Βιέννη. Είναι παντρεμένος με την ψυχαναλύτρια Τζούντιθ Ράνσμαγερ από το 2006.

Λογοτεχνικό έργο

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το λογοτεχνικό έργο του Κρίστοφ Ράνσμαγερ περιλαμβάνει μυθιστορήματα, διηγήματα, ποίηση και θεατρικά έργα. Τα μυθιστορήματά του απεικονίζουν τις ταξιδιωτικές του εμπειρίες και συνδυάζουν μυθοπλασία με ιστορικά γεγονότα και το παρόν εξερευνώντας θέματα όπως ο έρωτας, ο θάνατος, ο χρόνος και η παροδικότητα, οι παραβατικές εμπειρίες και η σχέση της ανθρωπότητας με τον φυσικό κόσμο. Ο συνδυασμός της συναρπαστικής πλοκής και των μεταμοντερνιστικών πειραματισμών του στην αφηγηματική μορφή έκαναν τα έργα του δημοφιλή και μεταφράστηκαν σε περισσότερες από 30 γλώσσες.[17]

Κίνησε το ενδιαφέρον λογοτεχνικών κριτικών και αναγνωστών με το πρώιμο έργο του Στην κόλαση του πάγου και του σκότους (1984) που αναφέρεται σε μια Αυστροουγγρική αποστολή στον Βόρειο Πόλο του 1872-1874. Το επόμενο μυθιστόρημα Ο έσχατος κόσμος (1988), μια εξιστόρηση ενός φανταστικού ταξιδιού, με έμπνευση από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, στο οποίο το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συγχωνεύονται, σημείωσε διεθνή επιτυχία. Το δυστοπικό μυθιστόρημα Μόρμπους Κιταχάρα (1995) διαδραματίζεται σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο και είναι μια αφήγηση για τις σωματικές και ψυχολογικές παραμορφώσεις που προκαλούνται από τον πόλεμο τόσο στους δράστες όσο και στα θύματα.[18]

Το ιπτάμενο βουνό (2006) είναι ένα κείμενο γραμμένο σε στίχους. Αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών που ξεκινούν από τη νοτιοδυτική ακτή της Ιρλανδίας προς το ανατολικό Θιβέτ αναζητώντας ένα ανεξερεύνητο, ανώνυμο βουνό και ελπίζουν να επιτύχουν τη «σωτηρία» κατακτώντας το.

Ο Άτλας ενός ανήσυχου ανθρώπου (2012) δεν είναι επίσης μυθιστόρημα με τη συμβατική μορφή. Το κείμενο, στο οποίο συμπυκνώνει 40 χρόνια ταξιδιωτικής εμπειρίας, παρουσιάζεται σε 70 επεισόδια με «παράξενες και κωμικές, μερικές φορές ευτυχισμένες, συχνά τρομακτικές και ανησυχητικές, αλλά πάντα θαυματουργές συναντήσεις» με ανθρώπους, ζώα και τοπία.

Ο Φολμάιστερ. Μια σύντομη ιστορία δολοφονιών (2021) σκιαγραφεί μια ανησυχητική εικόνα ενός ζοφερού μελλοντικού κόσμου, κατεστραμμένου από την κλιματική αλλαγή και κατακερματισμένου σε μικρά κράτη, ενός κόσμου που ορίζεται από τον πόλεμο για τους πόρους του νερού, όπου ο πρωταγωνιστής έρχεται αντιμέτωπος με το φρικτό παρελθόν του πατέρα του.[19]

Το 2018, ο Ράνσμαγερ έλαβε το βραβείο Νίκολας Μπορν, ένα από τα πολλά αυστριακά και γερμανικά λογοτεχνικά βραβεία που του απονεμήθηκαν για τη συμβολή του στην αυστριακή και γερμανική λογοτεχνία. [20]

Βραβεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 1988: Βραβείο Άντον Βίλντγκανς
  • 1992: Μεγάλο Λογοτεχνικό Βραβείο της Βαυαρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών 1992
  • 1995: Βραβείο Φραντς Κάφκα
  • 1995: Βραβείο Φραντς Ναμπλ
  • 1996: Βραβείο Αριστείον
  • 1997: Βραβείο Λογοτεχνίας Σόλοτουρν
  • 1997: Βραβείο Πολιτισμού της Άνω Αυστρίας
  • 1998: Βραβείο Φρίντριχ Χέντερλιν
  • 2001: Θεατρικό βραβείο Νεστρόι
  • 2004: Βραβείο Μπέρτολτ Μπρεχτ
  • 2004: Αυστριακό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας
  • 2007: Βραβείο Χάινριχ Μπελ
  • 2013: Βραβείο Ερνστ Τόλερ
  • 2018: Βραβείο Νίκολας Μπορν

Έργα (επιλογή)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 1982: Strahlender Untergang (Λαμπερή πτώση)
  • 1984: Die Schrecken des Eises und der Finsternis (Στην κόλαση του πάγου και του σκότους)
  • 1988: Die letzte Welt (Ο έσχατος κόσμος)
  • 1994: Przemyśl. Ein mitteleuropäisches Lehrstück (Πσέμισλ. Ένα κεντροευρωπαϊκό μάθημα)
  • 1995: Morbus Kitahara
  • 1997: Der Weg nach Surabaya (Ο δρόμος προς τη Σουραμπάγια)
  • 1997: Die dritte Luft, oder Eine Bühne am Meer (Ο τρίτος αέρας, ή Μια σκηνή δίπλα στη θάλασσα)
  • 2001: Die Unsichtbare.Tirade an drei Stränden
  • 2002: Der Ungeborene, oder Die Himmelsareale des Anselm Kiefer (Το Αγέννητο, ή Τα Ουράνια βασίλεια του Άνσελμ Κίφερ)
  • 2003: Die Verbeugung des Riesen. Vom Erzählen
  • 2004: Geständnisse eines Touristen. Ein Verhör
  • 2006: Der fliegende Berg (Το ιπτάμενο βουνό)
  • 2007: Damen & Herren unter Wasser
  • 2010: Odysseus, Verbrecher. Schauspiel einer Heimkehr (Οδυσσέας, εγκληματίας. Ένα θεατρικό έργο για την επιστροφή στην πατρίδα)
  • 2011: Der Wolfsjäger. Drei polnische Duette (Ο κυνηγός λύκων: Τρία πολωνικά ντουέτα)
  • 2012: Atlas eines ängstlichen Mannes (Ο Άτλας ενός ανήσυχου ανθρώπου)
  • 2014: Gerede: Elf Ansprachen
  • 2016: Cox oder Der Lauf der Zeit (Κοξ ή Η πορεία του χρόνου)
  • 2019: Arznei gegen die Sterblichkeit. Drei Geschichten zum Dank
  • 2021: Der Fallmeister. Eine kurze Geschichte vom Töten (Ο Φολμάιστερ. Μια σύντομη ιστορία δολοφονιών)
  • 2022: Unter einem Zuckerhimmel. Balladen und Gedichte (Κάτω από έναν ζαχαρένιο ουρανό: Μπαλάντες και ποιήματα)
  • 2024: Als ich noch unsterblich war (Όταν ήμουν ακόμη αθάνατος) διηγήματα [21]
  • 2024: Egal wohin, Baby: Mikroromane (Όπου κι αν είσαι, μωρό μου: Μικρομυθιστορήματα)

Ελληνικές μεταφράσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Στην κόλαση του πάγου και του σκότους, μτφρ. Μαρία Κάσση, εκδ. Λιβάνης - Νέα Σύνορα, 1993 [22]
  • Ο έσχατος κόσμος, μτφρ.Τούλα Σιετή, εκδ. Οδυσσέας, 1996
  • MORBUS KITAHARA, μτφρ. Ιάκωβος Κοπερτί, εκδ. Οδυσσέας, 1996

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 26  Απριλίου 2014.
  2. ↑ (Αγγλικά) SNAC. w6wx0bh2. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. ↑ (Αγγλικά) ISFDB. 4907. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  5. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 12122542t. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  6. ↑ CONOR.SI. 32590947.
  7. ↑ Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
  8. ↑ orf.at/stories/3066941/. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2018.
  9. ↑ www.hoelderlin-gesellschaft.de/website/de/friedrich-hoelderlin/hoelderlin-preise. Ανακτήθηκε στις 11  Οκτωβρίου 2021.
  10. ↑ derstandard.at/2000001784339/Fontane-Preis-fuer-oesterreichischen-Autor-Christoph-Ransmayr.
  11. ↑ orf.at/stories/2307034/.
  12. ↑ www.donaukurier.de/nachrichten/bayern/Auszeichnungen-Literatur-Bayern-Bayerischer-Ehrenbuchpreis-fuer-Christoph-Ransmayr;art155371,3936600.
  13. ↑ www.faz.net/aktuell/feuilleton/buecher/autoren/boerne-preis-2020-geht-an-christoph-ransmayr-16630066.html.
  14. ↑ . «penguinrandomhouse.com/authors/christoph-ransmayr/».
  15. ↑ . «themodernnovel.org/europe/w-europe/austria/ransmayr/».
  16. ↑ . «thebookerprizes.com/the-booker-library/authors/christoph-ransmayr».
  17. ↑ . «amazon.com/Books-Christoph-Ransmayr».
  18. ↑ . «bibliokosmos.gr/pr/morbus-kitahara/».
  19. ↑ ,. «geschichtewiki.wien.gv.at/Christoph_Ransmayr».
  20. ↑ . «literaturblatt.ch/tag/christoph-ransmayr/».
  21. ↑ . «fischerverlage.de/verlag/rights/book/christoph-ransmayr-als-ich-noch-unsterblich-war».
  22. ↑ . «politeianet.gr/el/contributor/ransmair-kristof».
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Κρίστοφ_Ράνσμαγερ&oldid=11461978"