Κλαύδιος Αντώνιος
| Κλαύδιος Αντώνιος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 4ος αιώνας |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Περίοδος ακμής | 4ος αιώνας |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Αιλία Φλακίλλα |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ύπατος στην αρχαία Ρώμη Ρωμαίος συγκλητικός Κοιαίστωρ του ιερού παλατιού Υπαρχία της Γαλατίας |
Ο Φλ. Κλαύδιος Αντώνιος, λατιν.: Claudius Antonius[1] (άκμασε τις δεκαετίες 370 - 380) ήταν Ρωμαίος πολιτικός υπό τη βασιλεία των Βαλεντινιανού Α΄, Γρατιανού και Θεοδοσίου Α΄. Διορίστηκε ύπατος το 382 μ.Χ. μαζί με τον Αφράνιο Συάγριο.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πιθανώς ισπανικής καταγωγής,[2] ο Κλαύδιος Αντώνιος ήταν γραφειοκράτης καριέρας και Χριστιανός.[3] Γύρω στο έτος 370 μ.Χ. ήταν ο magister scrinii, ένας από τους αυτοκρατορικούς γραμματείς, του Αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄. Μέχρι το 373 μ.Χ. ο Αντώνιος υπηρετούσε ως quaestor sacri palatii, όπου τα καθήκοντά του περιελάμβαναν τη σύνταξη αυτοκρατορικών λόγων για τον Βαλεντινιανό, για να απευθυνθεί στη Σύγκλητο.[4] Το τέλος του Βαλεντινιανού Α΄ το 375 οδήγησε σε εκκαθάριση της γραφειοκρατίας από τον Γρατιανό, αλλά ο Αντώνιος όχι μόνο επέζησε, αλλά κατάφερε να ευημερήσει υπό τη νέα διοίκηση.[5] Από το 376 έως το 377 μ.Χ., διορίστηκε πραιτωριανός έπαρχος της Γαλατίας και από το 377 έως το 378 ήταν πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Αντώνιος ήταν υποστηρικτής του Αυσόνιου, και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία μίας αυλικής συμμαχίας μεταξύ της γαλατο-ρωμαϊκής και της ρωμαιο-ισπανικής αριστοκρατίας, η οποία περιελάμβανε την άνοδο του στρατηγού και μελλοντικού Αυτοκράτορα, Θεοδοσίου Α΄.[6] Ο Αντώνιος ήταν υπεύθυνος για την εφαρμογή του σχολικού νόμου του Γρατιανού του Μαΐου 376 (που επιδοτούσε την απασχόληση γραμματικών και ρητόρων), καθώς και διαταγμάτων, που διευκρίνιζαν τη σχέση μεταξύ της πολιτικής και της στρατιωτικής δικαστικής σφαίρας στην επαρχία της Γαλατίας, και ενίσχυαν την εξουσία του διοικητικού βικάριου.[7]
Μετά τη θητεία του ως έπαρχος του πραιτορίου, ο Αντώνιος ακολούθησε τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ και μετακινήθηκε στην ανατολική αυλή της Κωνσταντινούπολης, και το 383 μ.Χ. διορίστηκε πρόεδρος, με τον Αφράνιο Συάγριο ως συνεργάτη του. Η άνοδος του Αντώνιου στη θέση τού υπάτου οφειλόταν στους γαμήλιους δεσμούς του με τον Θεοδόσιο Α΄. Οι Mάρτιντεϊλ και Τζόουνς εικάζουν ότι ο Αντώνιος είχε μία αδελφή, τη Μαρία, η οποία ήταν παντρεμένη με τον αδελφό τού Θεοδοσίου, Ονώριο. Ο Αντώνιος έγραφε τραγωδίες στον ελεύθερο χρόνο του, και λάμβανε αλληλογραφία από τον Κόιντο Αυρήλιο Σύμμαχο, ο οποίος τον επαίνεσε για τα λογοτεχνικά του επιτεύγματα, ενώ ο Αντώνιος προώθησε τη συγκλητική σταδιοδρομία του Σύμμαχου.[8] Αλληλογραφούσε επίσης με τον Άγιο Αμβρόσιο, με τον οποίο προφανώς απολάμβανε καλές σχέσεις.[9]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ CLRE, σελίδες 36–40, 298–299.
- ↑ Sivan, pg. 211
- ↑ Cameron, Alan, The Last Pagans of Rome (2010), pg. 372
- ↑ Martindale & Jones, pg. 77
- ↑ McLynn, Neil Brendan, Ambrose of Milan: Church and Court in a Christian Capital (1994), pgs. 85-86
- ↑ Sivan, pg. 129
- ↑ Sivan, pgs. 129-130
- ↑ Sogno, Cristiana, Q. Aurelius Symmachus: A Political Biography (2006), pg. 22
- ↑ McLynn, pg. 100
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- CLRE – Roger S. Bagnall· Alan Cameron· Seth R. Schwartz· Klaas A. Worp (1987). Consuls of the Later Roman Empire. Oxford University Press. ISBN 1-55540-099-X.
- Martindale, J. R.; Jones, A. H. M, The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I AD 260-395, Cambridge University Press (1971)
- Sivan, Hagith, Ausonius of Bordeaux: Genesis of a Gallic Aristocracy (1993)
