Καταπέλτης εκτέλεσης

Στην αρχαιότητα ο καταπέλτης, ειδικότερα ο μείζων, χρησιμοποιήθηκε και ως μέσον, ή μέθοδος, εκτέλεσης θανατικής ποινής.

Ο τρόπος αυτός ίσως και να παρείχε υπέρμετρη αγωνία και σχετική αγριότητα θεάματος, ακριβώς λόγω της μεμονωμένης και ειδικής αυτής χρήσης. Στον καταπέλτη αυτό τη θέση του πολεμικού βέλους ή του ακοντίου λάμβανε ο θανατοποινίτης προσδεμένος σε ακόντιο, με το οποίο και εξακοντιζόταν. Η διαφορετική αυτή χρήση του καταπέλτη ίσως και να αποτελούσε ένα αποτρεπτικό μέσο διάπραξης αδικημάτων την εποχή εκείνη.

Τη χρήση του καταπέλτη ως μέσον τιμωρίας μας παραδίδει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης ότι γινόταν στις Συρακούσες επί εποχής του Αγαθοκλή του Συρακούσιου, ο οποίος τους θανατοποινίτες «εις καταπέλτας ενδεσμεύων κατετόξευεν».

Παραστατικές ως προς αυτό το θέαμα εκτέλεσης ήταν και οι παραστάσεις «άνθρωπος βλήμα», που παρουσίαζαν παλαιότερα διάφορα περιφερόμενα τσίρκο, όπου ζογκλέρ επιχειρούσαν την εκτίναξή τους από βάθρο, που έφερε ελατήρια και που συνοδευόταν με κρότους και καπνούς.