Κίμων Γκεοργκίεφ
Ο Κίμων Γκεοργκίεφ Στογιάνοφ (βουλγαρικά: Кимон Георгиев Стоянов, Πάζαρτζικ, 11 Αυγούστου 1882 – Βάρνα, 28 Σεπτεμβρίου 1969) ήταν Βούλγαρος στρατηγός και πρωθυπουργός του Βασιλείου της Βουλγαρίας από το 1934 έως το 1935 και ξανά από το 1944 έως το 1946. Είχε επίσης ελληνική καταγωγή από την μεριά της μητέρας του.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Γκεοργκίεφ γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1882 στην πόλη Πάζαρτζικ,[6][7] τότε μέρος της Ανατολικής Ρωμυλίας, σε οικογένεια μεσοαστικής τάξης. Είχε το παρατσούκλι «Ο Έλληνας» επειδή η μητέρα του ήταν Ελληνίδα.[8] Ήταν το μικρότερο από τα 3 παιδιά της οικογένειας, είχε ένα μεγαλύτερο αδελφό και αδελφή. Ο πατέρας του πέθανε από φυματίωση μόλις τρεις μήνες μετά τη γέννησή του.[9]
Αποφοίτησε από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Πάζαρτζικ το 1897. Αρχικά ενδιαφερόταν για τη μηχανική, αλλά η οικογένειά του δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσει στο εξωτερικό, οπότε αργότερα τον οδήγησαν να ξεκινήσει τη στρατιωτική του καριέρα, όπου έγινε δεκτός στο Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο της Σόφιας.[10][11]
Αποφοίτησε το 1902 και προήχθη σε ανθυπολοχαγός την 1η Ιανουαρίου 1902 σε επίσημη τελετή. Ήταν επίσης διοικητής στο 3ο Σύνταγμα Εφέδρων της 2ης Θρακικής Μεραρχίας Πεζικού στην Πέστερα και στη συνέχεια μετακινήθηκε στο Πάζαρτζικ. Εκεί, προήχθη σε υπολοχαγός το 1905 και στη συνέχεια σε διοικητής.[12]
Βαλκανικοί πόλεμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κατά την επιστράτευση του στην αρχή του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, ο Γκεοργκίεφ έγινε διοικητής του 2ου Λόχου του 27ου Πεζικού Συντάγματος στο Πάζαρτζικ, το οποίο λίγο αργότερα μεταφέρθηκε στα σύνορα στο Λάντζενε. Το σύνταγμα ήταν μέρος του αποσπάσματος Ροδόπης υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Στίλιαν Κοβάτσεφ και μετά το ξέσπασμα του πολέμου στις αρχές του Οκτωβρίου προέλασε δυτικά προς τη Μεχόμιγια (τώρα Λάζλογκ). Το απόσπασμα του συνέχισε νότια μέσω Νευροκοπίου και Μπάνιτσας προς τις Σέρρες. Από τις Σέρρες, προέλασαν γρήγορα προς τη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν περάσαν την Ξυλόπολη, καθώς η Έβδομη Μεραρχία και ελληνικά στρατεύματα βρίσκονταν ήδη στην πόλη.[13] Στη συνέχεια προήχθη σε λοχαγός το 1913 και διορίστηκε διοικητής ενός συντάγματος πεζικού στο Κάρτζαλι.[14]
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κατά τη διάρκεια της επιστράτευσης, όταν η Βουλγαρία εισήλθε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γκεοργκίεφ έγινε διοικητής λόχου και πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο. Ο Γκεοργκίεφ διακρίθηκε στις μάχες στο Καγιαλί, όπου αιχμαλώτισε 316 Βρετανούς στρατιώτες.
Συμμετείχε στη μάχη του ποταμού Τσέρνα το 1916, όπου το απόσπασμά του βρισκόταν σε στρατηγικές θέσεις στο χωριό και στις εκβολές του ποταμιού, τις οποίες κατέλαβε στις 8 Οκτωβρίου. Τις επόμενες ημέρες δέχτηκε έντονους βομβαρδισμούς πυροβολικού και επανειλημμένες επιθέσεις από τις δυνάμεις της Αντάντ, με τον Γκεοργκίεφ να αποδεικνύεται αποτελεσματικός αξιωματικός πεδίου, κρατώντας μακριά τον εχθρό στην απέναντι όχθη του Τσέρνα. Στις 19 Οκτωβρίου, τραυματίστηκε σοβαρά στο μάτι του.[15]
Στις 27 Φεβρουαρίου 1918, προήχθη σε αντισυνταγματάρχης. Κατά την αποστράτευση μετά την Ανακωχή της Θεσσαλονίκης, μετατέθηκε στο Υπουργείο Πολέμου και από τις 26 Οκτωβρίου 1918 ήταν επικεφαλής του τμήματος επιθεώρησης.[16] Αποχώρησε από τον στρατό το 1920.[17]
Πολιτική καριέρα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε το 1921, όπου ήταν ένας από τους ιδρυτές της Λαϊκής Συμμαχίας και διατήρησε δεσμούς με τη Στρατιωτική Ένωση.[18][19] Συμμετείχε επίσης στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης για τη δημιουργία της Συνταγματικής Συμμαχίας το 1922.[20]
Πρώτη πρωθυπουργία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Κίμων Γκεοργκίεφ έγινε πρωθυπουργός στις 19 Μαΐου 1934, μετά από πραξικόπημα.[21] Ο Γκεοργκίεφ ηγήθηκε του νέου Υπουργικού Συμβουλίου, το οποίο αποτελούνταν κυρίως από εκπροσώπους του Ζβενό και του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Το KKB το χαρακτήρισε φασιστικό πραξικόπημα, αλλά δεν μπόρεσε να σχηματίσει ένα ενιαίο μέτωπο για να το καταπολεμήσει. Οι δράστες του πραξικοπήματος ανέφεραν στο μανιφέστο τους ότι θα εγκαθιδρυθεί μια «εθνική υπερκομματική εξουσία». Κατάργησαν το Κοινοβούλιο, διέλυσαν την ΕΜΕΟ και αναδιάρθρωσαν τον κυβερνητικό μηχανισμό σε φασιστική βάση.[22]
Η κυβέρνηση διέλυσε την Εθνοσυνέλευση και τα πολιτικά κόμματα και συνδικάτα απαγορεύτηκαν και η περιουσία τους εθνικοποιήθηκε. Οι κομητείες και οι δήμοι ομαδοποιήθηκαν, η αυτοδιοίκησή τους καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από αξιωματούχους διορισμένους από την κυβέρνηση. Εισήχθη αυστηρή λογοκρισία και απαγορεύτηκαν πολλές έντυπες εκδόσεις.[23] Προκειμένου να αυξήσει τα κρατικά έσοδα και να επιδοτήσει τη γεωργία, η κυβέρνηση καθιέρωσε κρατικά μονοπώλια στο εμπόριο σιτηρών, αλκοόλ και καπνού, διαταράσσοντας σοβαρά τη δραστηριότητα σε αυτούς τους τομείς.
Η κυβέρνηση έκανε αλλαγές στην εξωτερική πολιτική, ενισχύοντας τις καλές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες, οι οποίες είχαν συνάψει το Βαλκανικό Σύμφωνο στις αρχές του 1934. Στόχος της νέας κυβέρνησης ήταν η πλήρης «ανακαίνιση» του βουλγαρικού κοινοβουλευτικού συστήματος και η αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Εξέδωσε την ακόλουθη διακήρυξη για την εξωτερική πολιτική: «Επαναφορά των σχέσεών μας με τη Σοβιετική Ρωσία, ειρήνη και καλές σχέσεις με όλες τις Μεγάλες Δυνάμεις και ιδιαίτερα με τους γείτονές μας».
Στις 22 Ιανουαρίου 1935, ο Βόρις Γ΄ πραγματοποίησε ένα αντιπραξικόπημα για να ενισχύσει τον ρόλο του στη βουλγαρική πολιτική, στο οποίο παραιτήθηκε ο Γκεοργκίεφ και ο Πέντσο Ζλάτεφ ανέλαβε την εξουσία ως φιλομοναρχικός. Στον Γκεοργκίεφ δόθηκε η ευκαιρία να γίνει Υπουργός Δικαιοσύνης, αλλά αρνήθηκε.[24]
Δεύτερη πρωθυπουργία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στα τέλη του αυγούστου του 1944, το κοινοβούλιο εξέτασε διάφορες επιλογές για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου ενός υπουργικού συμβουλίου Πατριωτικού Μετώπου με επικεφαλή τον Κίμων Γκεοργκίεφ. Στις 30 Αυγούστου, ο Γκεοργκίεφ ήταν μεταξύ των 14 ηγετών του Πατριωτικού Μετώπου που εξέδωσαν ένα μανιφέστο προς τον Βουλγαρικό λαό, το πρώτο δημόσιο έγγραφο της οργάνωσης που υπογράφηκε από συγκεκριμένα άτομα.[25]
Η σύνθεση της μελλοντικής κυβέρνησης και οι νέοι αντιβασιλείς καθορίστηκαν σε συνάντηση μεταξύ των Κίμων Γκεοργκίεφ, Ντόμπρι Τέρπεσεφ, Νίκολα Πέτκοφ και Νταμιάν Βέλτσεφ στο σπίτι του Γκεοργκίεφ στις στις 8 Σεπτεμβρίου. Συμφωνήθηκε ότι το υπουργικό συμβούλιο θα περιλάμβανε έξι εκπροσώπους κομμάτων και δύο ανεξάρτητους, και ότι ο πρωθυπουργός θα ήταν ο Γκεοργκίεφ, μια απόφαση που συμφωνήθηκε με τον Σοβιετικό Ιωσήφ Στάλιν.[26]
Το πρώτο βήμα της νέας κυβέρνησης ήταν η διευθέτηση των σχέσεων με τη Σοβιετική Ένωση. Οι πρώτοι μήνες της νέας κυβέρνησης συνοδεύτηκαν από τρομοκρατία που διέπραξαν οι κομμουνιστές που έλεγχαν τα υπουργεία Εσωτερικών και Δικαιοσύνης. Με επιμονή της Σοβιετικής Ένωσης, στις 10 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε η αποχώρηση των βουλγαρικών στρατευμάτων από τα τμήματα της Μακεδονίας και της Θράκης που βρίσκονταν στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία.
Στις 28 Οκτωβρίου 1944 υπεγράφη ανακωχή της Βουλγαρίας με αποδοχή σκληρών όρων με τις Συμμαχικές δυνάμεις. Στις 26 Ιανουαρίου 1945, το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε το «Διάταγμα-Νόμο για την Προστασία της Λαϊκής Εξουσίας», το οποίο περιείχε 18 άρθρα, 5 εκ των οποίων προέβλεπαν τη θανατική ποινή και 4 την ισόβια κάθειρξη. Έγινε η βάση για τις διώξεις της αντιπολίτευσης και των αξιωματικών που ήταν κατά του καθεστώτος της χώρας.[27]
Τον Μάρτιο του 1946, η κυβέρνηση του Γκεοργκίεφ αναδιοργανώθηκε. Προστέθηκαν δύο υπουργεία και έγιναν αλλαγές στο προσωπικό και αλλαγές στις αναλογίες των κομμάτων του συνασπισμού. Από τις 11 Αυγούστου έως τις 3 Σεπτεμβρίου, ο Γκεοργκίεφ βρισκόταν στο Παρίσι ως επικεφαλής αντιπρόσωπος της Βουλγαρίας για τις Συνθήκες Ειρήνης των Παρισίων.
Στις 5 Οκτωβρίου 1946, σε μια συγκέντρωση στη Σόφια, ο Γκεοργκίεφ άρχισε την προεκλογική εκστρατεία του Πατριωτικού Μετώπου για την εκλογή της Έκτης Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης. Το Πατριωτικό Μέτωπο συμμετείχε στις εκλογές με κοινό κατάλογο και ξεχωριστά ψηφοδέλτια για τα κόμματα-μέλη. Ενώ οι Κομμουνιστές έλαβαν απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, η Λαϊκή Ένωση Ζβενό είχε ένα εξαιρετικά κακό αποτέλεσμα περίπου 70.000 ψήφων, και οι ηγέτες της, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Γκεοργκίεφ, έγιναν βουλευτές μόνο χάρη στον κοινό κατάλογο του Πατριωτικού Μετώπου.[28]
Τελευταία πολιτικά χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Έγινε Υπουργός Εξωτερικών από τον Οκτώβρη του 1946 μέχρι τον Δεκέβρη του 1947 όπου έγινε Υπουργός Ηλεκτροδότησης μέχρι το 1959. Ο Κίμων Γκεοργκίεφ αποβλήθηκε από την πολιτική ηγεσία της χώρας, η οποία τέθηκε υπό τον πλήρη έλεγχο του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Γκεοργκίεφ εγκατέλειψε την πολιτική το 1952.
Προσωπική ζωή και θάνατος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Κίμων Γκεοργκίεφ παντρεύτηκε τη Βεσελίνα Ροντέβα από την εξέχουσα οικογένεια Ροντέβα του Μπουργκάς και απέκτησαν δύο κόρες, τη Μαρία (1928–1986) και την Κορνήλια (γεν. 1931). Ο Γκεοργκίεφ κατά τη διάρκεια της μη πολιτικής του περιόδου, ασχολήθηκε με τους μεγάλους αμπελώνες της συζύγου του. Αυτό του απέφερε ένα σημαντικό εισόδημα, από το οποίο κέρδισε περίπου 4-5 εκατομμύρια λεβ από την παραγωγή κρασιού και σταφυλιών τη δεκαετία του 1940.[29]
Ο Γκεοργκίεφ πέθανε ξαφνικά από εγκεφαλικό επεισόδιο γύρω στη 1 μ.μ. στις 28 Σεπτεμβρίου 1969 στην Βάρνα. Τάφηκε στις 30 Σεπτεμβρίου στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Σόφιας με κρατικές τιμές, με την παρουσία του πρωθυπουργού Τόντορ Ζίβκοφ στην τελετή.[30]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 16501756n. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015.
- 1 2 (Αγγλικά) Find A Grave. 6811111. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- ↑ «Brockhaus Enzyklopädie» (Γερμανικά) F.A. Brockhaus. 1796. georgiew-kimon. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- 1 2 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2015.
- ↑ «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2015.
- ↑ Tashev 1999, σελ. 115-117
- ↑ Detrez 1997, σελ. 153
- ↑ Groueff, Stephane (1998). Crown of Thorns: The Reign of King Boris III of Bulgaria, 1918-1943 (στα Αγγλικά). Madison Books. σελ. 203. ISBN 978-1-4617-3053-8.
- ↑ Nedev 2007, σελ. 59-61
- ↑ Nedev 2007, σελ. 62
- ↑ Roszkowski & Kofman 2008, σελ. 282
- ↑ Nedev 2007, σελ. 62-63
- ↑ Nedev 2007, σελ. 64-66
- ↑ Nedev 2007, σελ. 70
- ↑ Nedev 2007, σελ. 78-82
- ↑ Nedev 2007, σελ. 82-83
- ↑ Lentz 1999, σελ. 64
- ↑ Nedev 2007, σελ. 110-111
- ↑ Oren 1985, σελ. 6
- ↑ Nedev 2007, σελ. 118
- ↑ Trunski 1969, σελ. 47
- ↑ Information Bulgaria 1985, σελ. 223
- ↑ Nedev 2007, σελ. 319-322
- ↑ Nedev 2007, σελ. 350–353
- ↑ Nedev 2007, σελ. 566, 585–590
- ↑ Nedev 2007, σελ. 620–621
- ↑ Nedev 2007, σελ. 664
- ↑ Nedev 2007, σελ. 759–762
- ↑ Nedev 2007, σελ. 540
- ↑ Nedev 2007, σελ. 803
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Κίμων Γκεοργκίεφ στο Wikimedia Commons
