close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ιωάννης Φραγκίσκος της Μάντουα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ιωάννης Φραγκίσκος της Μάντουα
Image
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Gianfrancesco I Gonzaga (Ιταλικά)
Γέννηση1395[1][2][3]
Μάντοβα
Θάνατος23  Σεπτεμβρίου 1444
Μάντοβα
Τόπος ταφήςSan Francesco, Mantua
ΘρησκείαΧριστιανισμός
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακοντοτιέρος
Οικογένεια
ΣύζυγοςΠάολα Μαλατέστα (1409–1444)[4]
ΤέκναΛουδοβίκος Γ΄ της Μάντουα
Margherita Gonzaga
Alessandro Gonzaga
Gianlucido Gonzaga
Cecilia Gonzaga
Κάρολος Γκοντζάγκα της Σαμπιονέτα
ΓονείςΦραγκίσκος Α΄ της Μάντουα και Μαργαρίτα Μαλατέστα
ΣυγγενείςΙωάννης του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ (συμπέθερος)
ΟικογένειαΟίκος των Γκονζάγκα
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμαργράβος
Θυρεός
Image
Commons page Σχετικά πολυμέσα

O Ιωάννης-Φραγκίσκος, ιταλ. Gianfrancesco, (1395 - 23 Σεπτεμβρίου 1444) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν αρχικά κυβερνήτης (1407-1433) και μετά μαρκήσιος (1433-44) της Μάντουα. Επίσης ήταν κοντοτιέρος.

Ήταν γιος του Φραγκίσκου Α΄ κυβερνήτη της Μάντουας και της Μαργαρίτας Μαλατέστα, κόρης του Γκαλεότο Α΄ κυρίου του Ρίμινι.

Το 1407 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης της Μάντουα. Επειδή ήταν 12 ετών, τη διακυβέρνηση ανέλαβε ο θείος του Κάρλο Α΄ Μαλατέστα κύριος του Ρίμινι και έμμεσα η Βενετία. Το 1409 νυμφεύτηκε την κόρη του Μαλατέστα Δ΄ κυρίου του Πέζαρο. Το 1433 ο Σιγισμούνδος βασιλιάς της Γερμανίας τον αναβάθμισε[5] σε μαρκήσιο.[6]

Πολέμησε υπέρ του Παπικού Κράτους το 1412 και υπέρ των Μαλατέστα το 1417· ήταν γενικός διοικητής (capitano generale) του στρατού της Βενετίας από το 1434.[7] Αργότερα εγκατέλειψε τη συμμαχία με τους Βενετούς και πήρε το μέρος των Βισκόντι του Μιλάνου, ξεκινώντας πόλεμο εναντίον της Βενετίας χωρίς όμως επιτυχία, ο οποίος έγινε αιτία απώλειας μερικών εδαφών της Μάντουας.

Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του επισκέφθηκε τη Μάντουα ο διάσημος ουμανιστής Βιττορίνο ντα Φέλτρε και πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο Πιζανέλλο και άλλοι. Είναι το ξεκίνημα της πόλης ως σημαίνοντος κέντρου της Αναγέννησης. Ίδρυσε το πρώτο εργαστήριο κατασκευής διακοσμητικών ταπήτων (tapisserie) στην Ιταλία.

Το 1409 νυμφεύτηκε την Πάολα Μαλατέστα, κόρη του Μαλατέστα Δ΄ κυρίου του Πέζαρο και είχε τέκνα:

  • Λουδοβίκος Γ΄ 1412-1478, μαρκήσιος της Μάντουα.
  • Κάρλο, π.1415-1456, κύριος της Σαμπιονέτα, του Μποτσόλο και της Λουτσάρα.
  • Αλέξανδρος 1427-1466, κύριος της Βόλτα, της Καβριάνας και του Καστελάρο. Νυμφεύτηκε την Αγνή ντα Μοντεφέλτρο, κόρη του Γκουινταντόνιο κόμη του Ουρμπίνο.
  • Τζιανλουτσίνο 1421-1448,
  • Μαργαρίτα, απεβ. 1439, παντρεύτηκε τον Λεονέλλο των Έστε μαρκήσιο της Φερράρα και της Μόντενα.
  • Καικιλία 1425-1451, μοναχή στο αβαείο Σάντα Κιάρα της Μάντοβα. Ο Πιζανέλλο χάραξε ένα μετάλλιο γι' αυτήν.
  • Λεονέλα, μοναχή.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Γκουίντο Γκοντζάγκα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος Β΄ της Μάντουα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Βεατρίκη των Μονμπελιάρ-Μπαρ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Φραγκίσκος Α΄ της Μάντουα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ομπίτσο Γ΄ των Έστε
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Άλντα των Έστε
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λίππα Αριόστι
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Φραγκίσκος Γκοντζάγκα, μαρκήσιος της Μάντουα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Παντόλφο Α΄ Μαλατέστα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Γκαλεότο Α΄ Μαλατέστα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ταντέα ντα Ρίμινι
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μαργαρίτα Μαλατέστα του Ρίμινι
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ροντόλφο Β΄ ντα Βαράνο
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Τζεντίλε ντα Βαράνο
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Καμίλα Κιαβέλλι
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  1. Faceted Application of Subject Terminology. 326248. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage. p16415.htm#i164141. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. (Ιταλικά) Sapere Encyclopedia. De Agostini Editore. 2001. Gianfrancésco.
  4. p16415.htm#i164141. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  5. Brinton, Selwyn. The Gonzaga - Lords of Mantua. London: Methuen & Co. LTD., 1927. pg. 65
  6. «Cronaca universale della città di Mantova. Volume II». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2017.
  7. Brinton, pg. 65

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]