Ηφαιστειακή λίμνη
 |
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
Ως ηφαιστειακή λίμνη χαρακτηρίζεται η λίμνη που δημιουργείται μέσα σε κρατήρα ενεργού ηφαιστείου από γεωθερμικές διεργασίες, του ίδιου του ηφαιστειακού πεδίου.
Γενικά
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το φερόμενο νερό των λιμνών αυτών προέρχεται κυρίως από υπόγεια κυκλοφορία υδροθερμικών ρευστών που συμπληρώνεται είτε με όμβρια ύδατα είτε από λιωμένο χιόνι ή πάγο διατηρώντας έτσι μια σχετική ισορροπία μεταξύ απωλειών λόγω εξάτμισης ή διήθησης. Συνέπεια αυτής της διεργασίας είναι να διατηρείται σταθερό καθ΄ ύψος το επίπεδο της επιφανείας. Οποιαδήποτε αύξηση της εισαγωγής των υδροθερμικών ρευστών, ή των ομβρίων είναι δυνατόν να προκαλέσει ανατροπή της ισορροπίας με συνέπεια την υπερχείλιση και ακολούθως τη διάβρωση των πλευρών του ηφαιστείου και ειδικότερα του σημείου εκροής.
Οι λίμνες της κατηγορίας αυτής ταξινομούνται με πολλά κριτήρια όπως γεωλογικά, ή μορφολογικά και υψομετρικά καλύπτοντας την απλή περιγραφή τους, ή περισσότερο επιστημονικά κατά γεωθερμική δράση - ενέργεια, ή εκ της χημικής σύστασης τους, ή κατά συνδυασμό των δύο τελευταίων που είναι και ο επικρατέστερος. Βασικά όλοι οι τύποι των λιμνών αυτών είναι κατά μεγαλύτερο ή μικρότερο ποσοστό θειούχες.
Οι ηφαιστειακές λίμνες φέρουν το όνομα του ηφαιστείου στον κρατήρα του οποίου και δημιουργούνται. Κατά γεωμορφή οι λίμνες αυτές φέρονται και με τον γενικότερο τίτλο κρατηρολίμνες, που όμως σ΄ αυτόν υπάγονται και λίμνες κρατήρων διαφορετικής προέλευσης (π.χ. μετεωρητικών, τεχνητών, κ.ά.). Η μέση θερμοκρασία αυτών σπάνια υπερβαίνει τους 50 °C. Η υψηλότερη ηφαιστειακή λίμνη στον κόσμο είναι του ηφαιστείου Όχος ντελ Σαλάδο της Χιλής που βρίσκεται σε υψόμετρο 6.390 - 6.600 μ. στην κοντά στην κορυφή του[1][2][3] Υπάρχουν και υδάτινα σώματα σε υψόμετρο 6.600 μέτρων[4] που, αν θεωρηθούν λίμνες, ενδέχεται να είναι οι υψηλότερες λίμνες στον κόσμο.[1][3]
- Λόγω των επικίνδυνων αναθυμιάσεων η προσέγγιση στις λίμνες αυτές, χωρίς προηγούμενη λήψη προστατευτικών μέτρων, μπορεί να καταστεί θανατηφόρος.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Jacobsen & Dangles 2017, σελ. 21.
- ↑ Halloy 1991, σελ. 248.
- 1 2 Seimon, Halloy & Seimon 2007, σελ. 341.
- ↑ Halloy 1983, σελ. 93.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Pasternack, Greg (5 Απριλίου 2005). «The Science of Volcanic Lakes» [Η Επιστήμη των ηφαιστειακών λιμνών]. pasternack.ucdavis.edu (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2007.
- Jacobsen, Dean· Dangles, Olivier (2017). Ecology of High Altitude Waters (στα Αγγλικά). Oxford University Press. doi:10.1093/oso/9780198736868.001.0001. ISBN 978-0-19-873686-8.
- Seimon, Anton; Halloy, Stephan R. P.; Seimon, Tracie A. (May 2007). «Recent Observation of a Proliferation of Ranunculus trichophyllus Chaix. in High-altitude Lakes of the Mount Everest Region: Comment» (στα αγγλικά). Arctic, Antarctic, and Alpine Research 39 (2): 340–341. doi:. ISSN 1938-4246.
- Halloy, S. R. P. (1983). «El límite superior de aridez, límite de vegetación y el problema de los lagos, nevés y glaciares activos en el" Núcleo Arido" de la Cordillera Andina» (στα Ισπανικά). [Το ανώτατο όριο ξηρότητας, το όριο βλάστησης και το πρόβλημα των λιμνών, των χιονισμένων εκτάσεων και των ενεργών παγετώνων στον «Άγονο Πυρήνα» της Οροσειράς των Άνδεων]. Anales 83. 5. 1era Reunión Grupo Periglacial Argentino. Mendoza: Instituto Argentino de Nivología, Glaciología y Ciencias Ambientales (IANIGLA), 91–108.
- Halloy, Simon (1991-08). «Islands of Life at 6000 M Altitude: The Environment of the Highest Autotrophic Communities on Earth (Socompa Volcano, Andes)» (στα αγγλικά) (PDF). Arctic and Alpine Research 23 (3): 247–262. doi:. ISSN 0004-0851. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2023-11-03. https://web.archive.org/web/20231103171212/https://www.tandfonline.com/doi/pdf/10.1080/00040851.1991.12002843. Ανακτήθηκε στις 2026-03-15.
