close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
Image
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ το 2010
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ (Ελληνικά)
Προφορά
Όνομα γεννήσεωςΕλένη Γλύκατζη
Γέννηση29 Αυγούστου 1926 (1926-08-29)
Αθήνα[1][2][3]
Θάνατος16 Φεβρουαρίου 2026 (99 ετών)
Αθήνα
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο Βύρωνα
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Γαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΕλληνικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[4][5][6]
Ελληνικά[7]
νέα ελληνικά[8]
ΣπουδέςΕθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Φιλοσοφική Σχολή των Παρισίων (έως 1960)[9]
Φιλοσοφική Σχολή των Παρισίων (έως 1966)[10]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταβυζαντινολόγος
ιστορικός
professeur des universités
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο Παντεόν-Σορμπόν
Φιλοσοφική Σχολή των Παρισίων
Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΕλληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός και Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων
Οικογένεια
ΣύζυγοςΖακ Αρβελέρ (ν. 1958; πέθανε 2010)
Τέκνα1
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1976–2026)[11]
πρόεδρος (1993–1997)
πρόεδρος (1989–1991)
πρόεδρος πανεπιστημίου (1976–1981)[12]
Rector of the Academy of Paris (1982–1989)
ΒραβεύσειςΑργυρό Ολυμπιακό Τάγμα (1984)[13]
Ταξιάρχης του Εθνικού Τάγματος της Τιμής (3  Δεκεμβρίου 1994)[14]
Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής
Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Διοικητής της Τάξης των Ακαδημαϊκών Φοινίκων
Μέγα Αργυρό Μετάλιο με Άστρο για τις υπηρεσίες προς τη Δημοκρατία της Αυστρίας
επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου Χάρβαρντ
επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Χάιφα
επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Φρίμπουργκ
Εταίρος της Βρετανικής Ακαδημίας
Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Τιμής (14  Νοεμβρίου 2012)[15]
Υπογραφή
Image
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ (γαλλικά: Hélène Ahrweiler‎‎, 29 Αυγούστου 1926 – 16 Φεβρουαρίου 2026) ήταν Ελληνίδα βυζαντινολόγος ιστορικός μικρασιατικής καταγωγής.[16] Υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967 και η πρώτη γυναίκα πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στην 700 χρόνων ιστορία του, το 1976.[17] Ακόμη, ήταν Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF.

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Αθήνα από Μικρασιάτες γονείς. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, Μικρασιάτης έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.[18] Αποφοίτησε από το Δ΄ Γυμνάσιο Αθηνών και σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.[19] Στην Κατοχή εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και ήταν η υπεύθυνη μαθητριών του Παγκρατίου,[20] υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Πασαλάρη.[21] Κατά τα Δεκεμβριανά, ακολούθησε τον ΕΛΑΣ Αθηνών, στην υποχώρηση του από την Αττική και επέστρεψε στον Βύρωνα μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.[22]

Την περίοδο του 1950, ενώ ήταν φοιτήτρια του πανεπιστημίου, εργάστηκε ως γνώστρια της γαλλικής γλώσσας στον κύκλο της βασίλισσας Φρειδερίκης.[23] Μετά την αποφοίτησή της από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών (1949-1953).

Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1953, για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δύο χρόνια μετά την άφιξή της, διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (Γαλλία) (CNRS), το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου και το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη.[24] Το 1966 έλαβε το δίπλωμα doctorat ès lettres, με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη θάλασσα, που εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Γαλλίας (Byzance et la mer, Παρίσι: Presses universitaires de France). Διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας, έγινε Αντιπρύτανις (1970-1973) και το 1976, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris I). Ήταν η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στην ιστορία των 700 χρόνων του Πανεπιστημίου της Σορβόννης αλλά και η πρώτη γυναίκα παγκοσμίως που είχε τέτοια θέση σε διεθνώς αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο.[25] Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, τον Ζακ Αρβελέρ (1918–2010)[26], που ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας και ο οποίος καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια του Παρισιού. Με τον Ζακ Αρβελέρ απέκτησε μία κόρη, την Μαρί-Ελέν.[27] Μέχρι τον θάνατό της ζούσε μόνιμα στο Παρίσι.

Ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής του Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα (Γαλλία), του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών (Ελλάδα) και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών. Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας, Πρύτανις της Ακαδημίας και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων, Πρόεδρος του Κέντρου Georges Pompidou-Beaubourg, Πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου στο Παρίσι.[18][28][29] Ήταν, ακόμη, μέλος του επιστημονικού εποπτικού συμβουλίου του Ιδρύματος Λαμπράκη[30] και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών.[31]

Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε υπέρ του «Ναι».[32][33][34] Επίσης, τον Νοέμβριο του 2015 εξέδωσε μία ανακοίνωση και ένα βίντεο, με το οποίο δήλωσε την έμπρακτη στήριξή της για τον Κυριάκο Κ. Μητσοτάκη για τις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, αφιερώνοντάς του και ένα ποίημα.[35][36][37]Ισχυρίστηκε ότι στον τάφο της Βεργίνας είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος, το οποίο και αναλύει στο βιβλίο της Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών.[38][18] Μαζί με άλλες εξέχουσες προσωπικότητες τον Ιούνιο του 2019 ζήτησε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.[39] Επίσης, διετέλεσε μέλος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ελληνική επανάσταση.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 99 ετών.[40][41][42]

Εργογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα έργα της αφορούν κυρίως την ιδιότητά της ως βυζαντινολόγου. Μεταξύ των σημαντικότερων, αξίζει να αναφερθούν οι Έρευνες για τη διοίκηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 9ο και 10ο αιώνα (1960), Το Βυζάντιο και η θάλασσα (1966), Μελέτες για τη διοικητική και κοινωνική διάρθρωση του Βυζαντίου (1971), Βυζάντιο, η χώρα και τα εδάφη (1976), και Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (L’ ideologie politique de l’ empire Byzantine, 1976 ― ελλην. μετάφρ. Τ. Δρακόπουλου, «ΨΥΧΟΓΙΟΣ»), Βυζαντινή γεωγραφία, Ιστορική γεωγραφία του μεσογειακού κόσμου. Στα βιβλία της περιλαμβάνονται, επίσης, Η Σμύρνη ανάμεσα σε δύο τουρκικές κατοχές (1975), Η διασπορά στο Βυζάντιο (1995), The Making of Europe (2000), Γιατί το Βυζάντιο (2010), Σας μιλώ για το Βυζάντιο (2014), Πόσο Ελληνικό είναι το Βυζάντιο; Πόσο Βυζαντινοί οι Νεοέλληνες; (2016), Μικρασία, Καρδιά του Ελληνισμού (2021), κ.ά..[43]

Δέκα ποιήματα από την ποιητική της συλλογή «Το άγνωστο Βυζάντιο» (Εκδόσεις Ερμής) μελοποιήθηκαν από τον συνθέτη Νίκο Πλάτανο και «ζωντάνεψαν» μέσα από τις ερμηνείες του Γιώργου Νταλάρα. Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε στο Θέατρο Rex το 2004 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αγών της 5ης Διεθνούς Συνάντησης Αρχαιολογικής Ταινίας του Μεσογειακού Χώρου για την ενίσχυση των σκοπών του. Το έργο ξαναπαρουσιάστηκε ολοκληρωμένο στις 16 Νοεμβρίου 2008 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όπου ηχογραφήθηκε ζωντανά και κυκλοφόρησε σε βιβλίο-CD με τον γενικό τίτλο Αμίλητη Ιστορία.[44]

Αξιώματα και βραβεύσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν Επίτιμη Διδάκτωρ του Αμερικανικού Πανεπιστημίου των Παρισίων (1989), του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, καθώς και των Πανεπιστημίων του Λονδίνου, του Βελιγραδίου, των Αθηνών, της Λίμα, του Νιου Μπράνσγουικ (Καναδάς), της Χάιφα, της Νέας Υόρκης, της Θεσσαλονίκης, του Φραίμπουργκ (Ελβετία), κ.α..[45]

Ήταν επίσης τιμητικό μέλος των Ακαδημιών Αθηνών, Βερολίνου, Βουλγαρίας, καθώς και της Βρετανίας. Επίσης, ήταν μέλος και συνεργάτιδα της Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών, των Γραμμάτων και των Τεχνών του Βελγίου.

Είχε λάβει τις εξής τιμητικές διακρίσεις από τη Γαλλική Δημοκρατία:

  • Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής
  • Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Τιμής
  • Διοικητής της Τάξης των Ακαδημαϊκών Φοινίκων
  • Ταξιάρχης των Τεχνών και των Γραμμάτων

Ακόμη, είχε λάβει τις εξής διακρίσεις: Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής (Ελλάδα), Επίτιμη Πολίτης (Γαλλία), Υψηλότατη Ταξιάρχης[ασαφές] (Μεξικό), Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής του Μεγάλου Δουκάτου (Λουξεμβούργο), Υψηλότερη Ταξιάρχης του Τιμητικού Παρασήμου για τις υπηρεσίες στην Δημοκρατία της Αυστρίας, Ταξιάρχης του Βασιλικού Τάγματος [ασαφές]της Δανίας, Ταξιάρχης των Επιστημών, της Παιδείας και της Τέχνης (Πορτογαλία), Ταξιάρχης του Τάγματος Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας (Ιταλία), τιμητικό μετάλλιο από τη Πολωνική Ακαδημία Επιστημών και Ασημένιο Μετάλλιο του Ολυμπιακού Τάγματος από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.[45]

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ θεωρείτο ως μία από τις πλέον εξέχουσες πανεπιστημιακές προσωπικότητες, ιδιαίτερα στη βυζαντινολογία, με πολύ μεγάλο αριθμό σχετικών διαλέξεων και ομιλιών εντός και εκτός Ελλάδας. Στην τηλεοπτική εκπομπή Μεγάλοι Έλληνες πήρε την 86η θέση.

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  2. ↑ «Who's Who in France» (Γαλλικά) Παρίσι. 1713.
  3. ↑ «Eleni Glykatzi-Ahrweiler, grande byzantiniste, est morte». (Γαλλικά) 16  Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 17  Φεβρουαρίου 2026.
  4. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 11888211g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. ↑ Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων. mub20201080810. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
  6. ↑ CONOR.SI. 86882403.
  7. ↑ Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων. mub20201080810. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2024.
  8. ↑ Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων. mub20201080810. Ανακτήθηκε στις 19  Μαρτίου 2026.
  9. ↑ Agence bibliographique de l'enseignement supérieur: «Système universitaire de documentation» (Γαλλικά) Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Μονπελιέ. 047096632.
  10. ↑ Agence bibliographique de l'enseignement supérieur: «Système universitaire de documentation» (Γαλλικά) Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Μονπελιέ. 08593058X.
  11. ↑ «Ακαδημία Αθηνών». Ανακτήθηκε στις 1  Δεκεμβρίου 2025.
  12. ↑ «Mme AHRWEILER EST ÉLUE PRÉSIDENT DE L'UNIVERSITÉ PARIS-I». (Γαλλικά) Le Monde. Societe Editrice Du Monde, Louis Dreyfus, Jérôme Fenoglio. Παρίσι. 27  Ιανουαρίου 1976. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2024.
  13. ↑ «Olympedia» (Αγγλικά) 2006. 1200300. Ανακτήθηκε στις 17  Αυγούστου 2024.
  14. ↑ PREX9412415D.
  15. ↑ PREX1238847D.
  16. ↑ Διαδικτυακή συζήτηση με την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, CULTURENOW, 21-12-2020
  17. ↑ «Helene Glykatzi Ahrweiler». Invest in Education (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2016.
  18. 1 2 3 «Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: «Ας μην ξεκινήσουμε πάλι τις δοξολογίες ότι είμαστε ο περιούσιος λαός»». LiFO. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
  19. ↑ Γλύκατζη-Αρβελέρ, Ελένη (2016). Πόσο Ελληνικό είναι το Βυζάντιο; Πόσο Βυζαντινοί οι Νεοέλληνες;. Αθήνα: Gutenberg. σελ. 99. ISBN 9789600118261.
  20. ↑ Dēmētrēs Palaiologopoulos Ekdot. Oikos Melissa, 2004 σελ 113
  21. ↑ «tovima.gr - ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ-ΑΡΒΕΛΕΡ». TO BHMA. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2016.
  22. ↑ https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/eleni-glykatzi-arbeler/
  23. ↑ Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: «Η Ιστορία δεν με νίκησε» https://www.tovima.gr/2017/01/09/vimagazino/eleni-glykatzi-arbeler-i-istoria-den-me-nikise/
  24. ↑ «ΟΜΙΛΟΣ ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ - ΑΡΒΕΛΕΡ». glykatzi-arveler.blogspot.gr. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2016.
  25. ↑ «Helene Glykatzi-Ahrweiler | Eleni Glykatzi-ahrweiler, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ | Greece.com». www.greece.com. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
  26. ↑ «Jacques Ahrweiler (1918-2010)». data.bnf.fr (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2025.
  27. ↑ Γλύκατζη-Αρβελέρ, Ελένη (2016). Πόσο Ελληνικό είναι το Βυζάντιο; Πόσο Βυζαντινοί οι Νεοέλληνες;. Αθήνα: Gutenberg. σελ. 80,81,99. ISBN 9789600118261.
  28. ↑ «Ahrweiler, Hélène 1926– (Helene Ahrweiler, Hélène Glykatzi-Ahrweiler) | Encyclopedia.com». www.encyclopedia.com. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
  29. ↑ «Εγκαίνια στο Εθνικό Θέατρο! - Εθνικό Θέατρο». www.n-t.gr (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
  30. ↑ «ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ :: LRF». www.lrf.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
  31. ↑ «International Bureau -gr». AIEB. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
  32. ↑ «tovima.gr - Κείμενο υπέρ του «Ναι» στην Ευρώπη από 40 διανοούμενους». TO BHMA. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2016.
  33. ↑ «Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ: «Ναι στην Ευρώπη, την ευρύτερη πατρίδα μας»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2015.
  34. ↑ «Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ: «Ναι στην Ευρώπη, την ευρύτερη πατρίδα μας»». naftemporiki.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2016.
  35. ↑ «Αρβελέρ υπέρ Μητσοτάκη: Όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί». news247.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2015.
  36. ↑ «Η Αρβελέρ απαγγέλει ποίημα για τον Μητσοτάκη!».
  37. ↑ «Η Αρβελέρ στηρίζει Μητσοτάκη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Νοεμβρίου 2015.
  38. ↑ Ελένη Αρβελέρ: Εκεί είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος (vid) https://www.ethnos.gr/politismos/38075_eleni-arbeler-ekei-einai-thammenos-o-megas-alexandros-vid
  39. ↑ Κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ζητούν Αρβελέρ, Βερέμης, Γιαννάκου, Διαμαντοπούλου και Διαμαντούρος
  40. ↑ «Πέθανε η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ». Newsbeast. 16 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2026.
  41. ↑ «Πέθανε η κορυφαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σε ηλικία 100 ετών - Η οικουμενική Ελληνίδα». HuffPost Greece. 16 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2026.
  42. ↑ Άρχων (17 Φεβρουαρίου 2026). «Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος για την εκδημία της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ». Arxon.gr. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.
  43. ↑ Γλύκατζη-Αρβελέρ, Ελένη (2016). Πόσο Ελληνικό είναι το Βυζάντιο; Πόσο Βυζαντινοί οι Νεοέλληνες;. Αθήνα: Gutenberg. σελ. 101. ISBN 9789600118261.
  44. ↑ Αμίλητη Ιστορία. georgedalaras.com. Ανακτήθηκε στις 07/03/2026.
  45. 1 2 «Helene Ahrweiler | Delphi Economic Forum». 2017.delphiforum.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.

Βιβλιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ελένη_Γλύκατζη-Αρβελέρ&oldid=11522088"