Εθνοσυνέλευση (Νιγηρία)
Εθνική Συνέλευση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Νιγηρίας | |
|---|---|
| Ηγεσία | |
| Δομή | |
 | |
Γερουσία της Νιγηρίας πολιτικές ομάδες |
Κενές: 1 έδρα
|
 | |
|
Κενές: 3 έδρες
| |
| Εκλογές | |
| Πλειοψηφικό σύστημα (First-past-the-post) | |
| Πλειοψηφικό σύστημα (First-past-the-post) | |
Γερουσία της Νιγηρίας τελευταία εκλογή | 25 Φεβρουαρίου 2023 (Βουλή) |
Βουλή των Αντιπροσώπων (Νιγηρία) τελευταία εκλογή | 25 Φεβρουαρίου 2023 (Γερουσία) |
Γερουσία της Νιγηρίας επόμενη εκλογή | 27 Φεβρουαρίου 2027 (Βουλή) |
Βουλή των Αντιπροσώπων (Νιγηρία) επόμενη εκλογή | 27 Φεβρουαρίου 2027 (Γερουσία) |
| Τόπος συνεδριάσεων | |
 | |
| Συγκρότημα Εθνοσυνέλευσης Αμπούζα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Νιγηρίας | |
| Ιστοσελίδα | |
| www.nass.gov.ng | |
Η Εθνοσυνέλευση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Νιγηρίας είναι ένα διθάλαμο νομοθετικό σώμα που ιδρύθηκε σύμφωνα με το άρθρο 4 του Σύνταγμα της Νιγηρίας[1]. Το άρθρο 4 του Συντάγματος της Νιγηρίας αναφέρει ότι: «Η νομοθετική εξουσία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Νιγηρίας ανατίθεται στην Εθνοσυνέλευση της Ομοσπονδίας, η οποία απαρτίζεται από Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων».[1]. Το σώμα αποτελείται από 109 μέλη της Γερουσίας και 360 μέλη από τη Βουλή των Αντιπροσώπων·[2] υπάρχουν τρεις γερουσιαστές από κάθε μία από τις Πολιτείες της Νιγηρίας, καθώς και ένας γερουσιαστής που εκπροσωπεί την Ομοσπονδιακή Πρωτεύουσα Περιοχή, ενώ στη Βουλή των Αντιπροσώπων εφαρμόζεται το εκλογικό σύστημα της εκλογής με σχετική πλειοψηφία σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Ηγεσία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το άρθρο 50 του Συντάγματος της Νιγηρίας προβλέπει τον Πρόεδρο της Γερουσίας και τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων ως επικεφαλής των αντίστοιχων σωμάτων. Το άρθρο 53 αναφέρει: «Σε οποιαδήποτε κοινή συνεδρίαση της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων, προεδρεύει ο Πρόεδρος της Γερουσίας και, ελλείψει αυτού, ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων.»[3] Ο σημερινός Πρόεδρος της Γερουσίας είναι ο Γκόντσγουιλ Ακπάμπιο και Πρόεδρος της Βουλής είναι ο Ταζουντίν Αμπάς. Και οι δύο ανέλαβαν καθήκοντα στις 13 Ιουνίου 2023.[4]
Αρμοδιότητες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Σύνταγμα της Νιγηρίας του 1999 παραχωρεί στην Εθνοσυνέλευση εξουσία επί του εθνικού ταμείου της Νιγηρίας και ζητημάτων που αφορούν την κήρυξη πολέμου με άλλη χώρα. Το σώμα επίσης ρυθμίζει τη λειτουργία του Προέδρου της Δημοκρατίας.[5] Από την αποκατάσταση της δημοκρατικής διακυβέρνησης το 1999, το Συμβούλιο βρίσκεται, κατά κοινή ομολογία, σε μια «φάση εκμάθησης» που έχει οδηγήσει στην εκλογή και αποπομπή πολλών προέδρων της Γερουσίας, σε κατηγορίες για διαφθορά, αργή ψήφιση νομοσχεδίων από βουλευτές και στη δημιουργία αναποτελεσματικών επιτροπών που εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα.
Παρά το γεγονός ότι τότε το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (PDP) είχε πλειοψηφία άνω των δύο τρίτων, η κυβέρνηση του Γκούντλακ Τζόναθαν και η Εθνοσυνέλευση είναι γνωστά περισσότερο για τις διαφωνίες τους παρά για τη συνεργασία τους. Αν και το Συμβούλιο έχει κάνει ισχυρές και συχνά δημοφιλείς προσπάθειες να επιβάλει την εξουσία και την ανεξαρτησία του έναντι της εκτελεστικής εξουσίας, εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται αρνητικά από τα μέσα ενημέρωσης και μεγάλο μέρος του νιγηριανού λαού.[6] Η διάρκεια της θητείας της Εθνοσυνέλευσης δεν υπερβαίνει τα τέσσερα έτη, μετά τα οποία ο πρόεδρος οφείλει να την διαλύσει και να συγκαλέσει νέα συνεδρίαση.
Η Γερουσία διαθέτει την αποκλειστική εξουσία να καθαίρει δικαστές και άλλα υψηλόβαθμα στελέχη της εκτελεστικής εξουσίας, περιλαμβανομένου του ομοσπονδιακού γενικού επιθεωρητή και των μελών των εκλογικών και δημοσιονομικών επιτροπών. Αυτή η εξουσία, ωστόσο, προϋποθέτει προηγούμενο αίτημα του προέδρου. Η Γερουσία επίσης επικυρώνει τους διορισμούς του προέδρου σε θέσεις ανώτερων διπλωματών, μελών του υπουργικού συμβουλίου, του ομοσπονδιακού δικαστικού σώματος και ανεξάρτητων ομοσπονδιακών επιτροπών.
Πριν οποιοδήποτε νομοσχέδιο καταστεί νόμος, πρέπει να εγκριθεί και από τη Βουλή και από τη Γερουσία και να λάβει την υπογραφή του προέδρου. Σε περίπτωση που ο πρόεδρος καθυστερήσει ή αρνηθεί την υπογραφή (βέτο), η Εθνοσυνέλευση μπορεί να ψηφίσει το νομοσχέδιο με πλειοψηφία δύο τρίτων και να παρακάμψει το βέτο, χωρίς να απαιτείται πλέον η προεδρική συγκατάθεση.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Νομοθετικών Σπουδών (NILS)[7] αποτελεί όργανο του Εθνικού Συμβουλίου που ιδρύθηκε με Νόμο του Κοινοβουλίου. Ο πρώην πρόεδρος Τζόναθαν υπέγραψε σε νόμο την Πράξη του 2011 για το Ινστιτούτο Νομοθετικών Σπουδών στις 2 Μαρτίου 2011, κατόπιν ψήφισής της από τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το NILS οικοδομήθηκε πάνω στις επιτυχίες του Προγράμματος Πολιτικής Ανάλυσης και Έρευνας, το οποίο ιδρύθηκε το 2003 ως ίδρυμα ανάπτυξης ικανοτήτων για το Εθνικό Συμβούλιο, με τη χρηματοδοτική στήριξη του Ιδρύματος Ανάπτυξης Ικανοτήτων της Αφρικής. Ο βασικός σκοπός του NILS είναι η παροχή υψηλού επιπέδου επιστημονικής και επαγγελματικής έρευνας, πολιτικής ανάλυσης, εκπαίδευσης, τεκμηρίωσης και υποστήριξης για τη δημοκρατική διακυβέρνηση και τις νομοθετικές διαδικασίες.[8] Οι λειτουργίες του NILS είναι παρόμοιες με τις υπηρεσίες που παρέχονται στο Κογκρέσο των ΗΠΑ από την Υπηρεσία Έρευνας του Κογκρέσου, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου και τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, αν και σε μικρότερη κλίμακα, καθώς το ινστιτούτο μόλις είχε ιδρυθεί.[9] Το ινστιτούτο έχει πλέον μετονομαστεί σε Εθνικό Ινστιτούτο Νομοθετικών και Δημοκρατικών Σπουδών, έπειτα από τροποποίηση του νόμου που το ίδρυσε.
Πρόεδροι των δυο σωμάτων της Εθνοσυνέλευσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόεδροι της Γερουσίας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Την περίοδο της διακυβέρνησης από το στρατό, η Γερουσία δε λειτούργησε. Αυτές οι περίοδοι είναι: 1966-1979, 1983-1992 και 1993-1999.
| Πρόεδρος της Γερουσίας (γέννηση-θάνατος) | Έναρξη | Λήξη | Κόμμα |
|---|---|---|---|
| Εναμντί Αζικίουε (1904-1996) | 1 Ιανουαρίου 1960 | 1 Οκτωβρίου 1960 | NCNC |
| Ντένις Οσαντεμπάι (1911-1994) | 1 Οκτωβρίου 1960 | 1 Οκτωβρίου 1963 | NCNC |
| Νουαφόρ Ορίζου (1914-1999) | 1 Οκτωβρίου 1963 | 15 Οκτωβρίου 1966 | NCNC |
| Τζόζεφ Γουάγιας (1941-2021) | 1 Οκτωβρίου 1979 | 31 Δεκεμβρίου 1983 | NPN |
| Ιγιόρτσια Αγιού (1952-) | 5 Δεκεμβρίου 1992 | Νοέμβριος 1993 | SDP |
| Άμε Εμπούτε (1946-) | Νοέμβριος 1993 | 17 Νοεμβρίου 1993 | SDP |
| Ίβαν Ενουέρεμ (1935-2007) | 3 Ιουνίου 1999 | 18 Νοεμβρίου 1999 | PDP |
| Τσούμπα Οκαντίγκμπο (1941-2003) | 18 Νοεμβρίου 1999 | 8 Αυγούστου 2000 | PDP |
| Πίους Άνγιμ (1961-) | 8 Αυγούστου 2000 | 3 Ιουνίου 2003 | PDP |
| Αντόλφους Γουάμπαρα (1948-) | 3 Ιουνίου 2003 | 5 Απριλίου 2005 | PDP |
| Κεν Εναμάνι (1948-) | 5 Απριλίου 2005 | 5 Ιουνίου 2007 | PDP |
| Ντέιβιντ Μαρκ (1948-) | 5 Ιουνίου 2007 | 6 Ιουνίου 2015 | PDP |
| Μπουκόλα Σαράκι (1962-) | 9 Ιουνίου 2015 | 9 Ιουνίου 2019 | APC |
| Αχμέτ Λαουάν (1959-) | 11 Ιουνίου 2019 | 11 Ιουνίου 2023 | APC |
| Γκόντσγουιλ Ακμπάμπιο (1962-) | 13 Ιουνίου 2023 | Σημερινός | APC |
Πρόεδροι της Βουλής των Αντιπροσώπων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Την περίοδο της διακυβέρνησης από το στρατό, η Βουλή δε λειτούργησε. Αυτές οι περίοδοι είναι: 1966-1979, 1983-1992 και 1993-1999.
| Πρόεδρος (γέννηση-θάνατος) | Περίοδος | Κόμμα |
|---|---|---|
| Σερ Φρέντερικ Μέτκεϊλφ (1886-1965) | 12 Ιανουαρίου 1955 - Ιανουάριος 1959 | Κανένα |
| Τζάτζα Γουατσούκου (1918-1996) | Ιανουάριος 1959 - 1 Οκτωβρίου 1960 | NCNC |
| Ιμπραήμ Τζάλο Γουαζίρι (1926-1984) | 1 Οκτωβρίου 1960 - 15 Ιανουαρίου 1966 | Βόρειο Λαϊκό Κογκρέσο |
| Έντουιν Ούμε-Εζεόκε (1935-2011) | 1 Οκτωβρίου 1979 - 1 Οκτωβρίου 1983 | NPN |
| Μπέντζαμιν Τσάχα (1940-2022) | 1 Οκτωβρίου 1983 - 31 Δεκεμβρίου 1983 | NPN |
| Αγκούνουα Αναέκουε (19..-) | 5 Δεκεμβρίου 1992 - 17 Νοεμβρίου 1993 | SDP |
| Σαλίσου Μπουχάρι (1970-) | 3 Ιουνίου 1999 – 23 Ιουλίου 1999 | PDP |
| Γκάλι Να'Άμπα (1958-2023) | 23 Ιουλίου 1999 – 3 Ιουνίου 2003 | PDP |
| Αμινού Μπέλο Μασάρι (1950-) | 3 Ιουνίου 2003 - 5 Ιουνίου 2007 | PDP |
| Πατρίσια Έτεχ (1953-) | 6 Ιουνίου 2007 - 30 Οκτωβρίου 2007 | PDP |
| Ντιμέτζι Μπανκόλε (1969-) | 1 Νοεμβρίου 2007 – 6 Ιουνίου 2011 | PDP |
| Αμινού Γουαζίρι Ταμπουγουάλ (1966-) | 6 Ιουνίου 2011 – 29 Μαΐου 2015 | PDP/APC |
| Γιακούμπου Ντογκάρα (1967-) | 9 Ιουνίου 2015 – 9 Ιουνίου 2019 | APC/PDP |
| Φέμι Γκμπατζαμπιαμίλα (1962-) | 11 Ιουνίου 2019 – 11 Ιουνίου 2023 | APC |
| Τατζουντίν Αμπάς (1965-) | 13 Ιουνίου 2023 - σήμερα | APC |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Usonka 2019, σελ. 89.
- ↑ Eribake, Akintayo (4 Μαΐου 2011). «Law and leadership in the 21st century Nigeria (4)». Vanguard News. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2025.
- ↑ «Explainer: Is House of Reps Speaker equal to Senate President?». Premium Times Nigeria. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2025.
- ↑ Asadu, Chinedu (13 Ιουνίου 2023). «Legislators from Nigeria's ruling party elected as Senate president, House speaker». AP News. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2025.
- ↑ Arowolo 2010, σελ. 27.
- ↑ Odeyemi, Temitayo (11 Οκτωβρίου 2023). «Nigerian legislatures need to repair their poor relationship with the people». Africa at LSE blog. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2023.
- ↑ ICT, NILS. «National Institute for Legislative Studies». nils.gov.ng.
- ↑ Assembly, Nigerian National. «National Assembly - Federal Republic of Nigeria». nassnig.org.
- ↑ «The Nation Newspaper Nigeria - Read Latest Nigeria News». The Nation. Nigeria.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Usonka, Cornelia Orieoma (2019). «Parliamentary Resolutions and Good Governance in Nigeria: A Study of 7th Senate of the National Assembly». African Journal of Politics and Administrative Studies 12 (1). https://www.ajol.info/index.php/ajpas/article/view/247157/233778. Ανακτήθηκε στις 9 February 2025.
- Arowolo, GA (2010). «Oversight functions of the legislature: An instrument for nation building». ajol.info. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2025.
- Fashagba, Joseph Yinka· Nwankwor, Chiedo (2021). «The National Assembly». Nigerian Politics. Cham: Springer International Publishing. doi:10.1007/978-3-030-50509-7_6. ISBN 978-3-030-50508-0.
- Oni, Samuel· Olanrewaju, Faith· Deinde-Adedeji, Oluwatimilehin (2019). «The Legislature and Law Making in Nigeria: Interrogating the National Assembly (1999–2018)». The Nigerian National Assembly. Cham: Springer International Publishing. doi:10.1007/978-3-030-11905-8_2. ISBN 978-3-030-11904-1.
- Tongs, Lucky A.· Fagbadebo, Omololu· Alabi, Mojeed Olujinmi A. (2023). «The Historical Overview of the Evolution of the Legislature in Nigeria». The Legislature in Nigeria's Presidential Democracy of the Fourth Republic. Cham: Springer International Publishing. doi:10.1007/978-3-031-24695-1_3. ISBN 978-3-031-24694-4.
- Udeuhele, Godwin (1 March 2014). «Nigeria National Conference and Its Impact on Unity and Diversity in Nigeria». African Journal of Politics and Administrative Studies 6 (1): 110–137. ISSN 2787-0359. https://www.ajol.info/index.php/ajpas/article/view/246892. Ανακτήθηκε στις 9 February 2025.
- Baba, Yahaya T. (2017). «Power Sharing and the Implications for Democratic Governance in Nigeria: The Case of National Assembly (1999–2011)». Mediterranean Journal of Social Sciences 8 (4): 111–121. doi:.
- Nwozor, Agaptus· Olanrewaju, John Shola (2019). «Oiling the Legislature: An Appraisal of the Committee System in Nigeria's National Assembly». The Nigerian National Assembly (PDF). Cham: Springer International Publishing. doi:10.1007/978-3-030-11905-8_10
. ISBN 978-3-030-11904-1. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2025. - Muheeb, Ibraheem O. (2019). «The Trajectory of the Legislature, Lawmaking and Legislation in Nigeria». The Nigerian National Assembly. Advances in African Economic, Social and Political Development. Cham: Springer International Publishing. σελίδες 33–56. doi:10.1007/978-3-030-11905-8_3. ISBN 978-3-030-11904-1.
- Arowosegbe, J. O.; Akomolafe, R. J. (2016). «The Foreign Relations Powers of the Nigerian National Assembly». SAGE Open 6 (3). doi:. ISSN 2158-2440.
- Abegunde, O. (2016). «Legislature and Democratic Sustainability in Nigeria». Semantic Scholar. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2025.
