Εδμόνδος ντε λα Πολ, 3ος δούκας του Σάφολκ
| Εδμόνδος του λα Πολ, 3ος δούκας του Σάφολκ | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 1472 ή 1472[1] Αγγλία |
| Θάνατος | 30 Απριλίου 1513 ή 4 Μαΐου 1513[1] Πύργος του Λονδίνου |
| Αιτία θανάτου | αποκεφαλισμός |
| Συνθήκες θανάτου | θανατική ποινή |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βασίλειο της Αγγλίας |
| Θρησκεία | Καθολικισμός |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Margaret Scrope[2] |
| Γονείς | Ιωάννης ντε λα Πολ, 2ος δούκας του Σάφολκ[3] και Ελισάβετ της Υόρκης, δούκισσα του Σάφολκ[3] |
| Αδέλφια | Ριχάρδος ντε λα Πολ Ιωάννης ντε λα Πολ, κόμης του Λίνκολν Γουλιέλμος ντε λα Πολ (1478-1539) |
| Οικογένεια | Οικογένεια ντε λα Πολ |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου (έως άγνωστη τιμή) |
| Θυρεός | |
 | |
Ο Εδμόνδος ντε λα Πολ, αγγλ.: Edmund de la Pole, 3rd duke of Suffolk, 6th Earl of Suffolk, TΠ (π. 1471 – 30 Απριλίου 1513), δούκας του Σάφολκ, ήταν Άγγλος ευγενής και στρατιωτικός. Ήταν γιος του Ιωάννη ντε λα Πολ, 2ου δούκα του Σάφολκ και της συζύγου του Eλισάβετ της Υόρκης. Ήταν μέσω της μητέρας του ανιψιός των Υορκιστών βασιλέων της Αγγλίας Εδουάρδου Δ' και Ριχάρδου Γ' και ο εξάδελφος των Εδουάρδου Ε' και Ριχάρδου του Σρούσμπερυ, δούκα της Υόρκης (οι δύο Πρίγκηπες τού Πύργου) και της βασίλισσας Ελισάβετ της Υόρκης, συζύγου του Ερρίκου Ζ΄ Τυδώρ.
Αν και η εξ αρρενογονίας γραμμή της Υόρκης τελείωσε με το τέλος τού Eδούαρδου κόμη του Γουόρικ και οι λα Πολ αρχικά ορκίστηκαν πίστη στον βασιλιά Ερρίκο Ζ΄ Τυδώρ της Αγγλίας, αργότερα προσπάθησαν να διεκδικήσουν τον θρόνο ως οι Υορκιστές διεκδικητές στην εκ μητρός γραμμή. Ο Εδμόνδος εκτελέστηκε τελικά στον Πύργο του Λονδίνου.
Εκπρόσωπος του κλάδου της Υόρκης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Εδμόνδος ήταν γιος του Ιωάννη ντε λα Πολ, 2ου δούκα του Σάφολκ και της δούκισσας Eλισάβετ της Υόρκης. Η μητέρα του ήταν η δεύτερη επιζήσασα κόρη του Ριχάρδου 3ου δούκα της Υόρκης, και της Σεσίλ Νέβιλ. Ήταν επίσης νεότερη αδελφή του βασιλιά Εδουάρδου Δ' και μεγαλύτερη αδελφή του Ριχάρδου Γ'.
Διεκδικητής της βασιλείας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τον Αύγουστο του 1501, αυτός και ο αδελφός του Ριχάρδος εγκατέλειψαν ξανά την Αγγλία χωρίς βασιλική άδεια (προφανώς βοηθούμενοι από τον Τζέιμς Τάιρελ, ο οποίος στη συνέχεια εκτελέστηκε γι' αυτές τις ενέργειες [4] ), και ενωμένος με τον Μαξιμιλιανό Α' της Γερμανίας στο Τιρόλο, ανέλαβε τον προηγούμενο τίτλο του δούκα του Σάφολκ, και είναι επίσης γνωστό ως το "Λευκό Ρόδο" (της Υόρκης). Για την υποτιθέμενη προβλεπόμενη εξέγερσή του ανακηρύχθηκε παράνομος στο Ίπσουιτς, στις 26 Δεκεμβρίου 1502, και μαζί με τους αδελφούς του Γουλιέλμου (συνελήφθη ως ύποπτος και στάλθηκε στον Πύργο, τον οποίο δεν άφησε ποτέ, στις αρχές του 1502) και τον Ριχάρδο, καθαιρέθηκε από το Κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 1503/4, όπου όλες οι τιμές του είχαν αφαιρεθεί από την 1η Ιουλίου 1499. Ο Σιούσρντ αναφέρει ότι σε όλη αυτή την περίοδο μέχρι το τέλος του Εδμόνδου χρησιμοποίησε έναν Tόμας Κίλνγκγουορθ, κύριο της Ανατολικής Αγγλίας και του Λονδίνου, ως διαχειριστή του, για τον οποίο αργότερα ο Kίλινγκγουορθ έλαβε Βασιλική Χάρη.
Στις 28 Ιουλίου 1502 ο Μαξιμιλιανός Α΄ των Αψβούργων υπέγραψε συνθήκη στο Άουγκσμπουργκ, με την οποία, σε αντάλλαγμα 10.000 λιρών, δεσμεύτηκε να μην βοηθήσει τους Άγγλους επαναστάτες. Παρ 'όλα αυτά, ο Σάφολκ αφέθηκε να παραμείνει στο Aίξ, 1502-04, αν και φεύγοντας έπρεπε να αφήσει τον αδελφό του Ρίτσαρντ ως όμηρο για τα χρέη του. Όταν έφυγε από την Αίξ περίπου τον Απρίλιο του 1504 σε μια προσπάθεια να ενωθεί με τον δούκα της Σαξονίας στη Φρίσλαντ, φυλακίστηκε από τον δούκα του Χέλντερς στο Χάτεμ, και στη συνέχεια από τον αρχιδούκα Φίλιππο της Βουργουνδίας, στη Ναμύρ το 1506.
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Εδμόνδος νυμφεύτηκε, πριν από τις 10 Οκτωβρίου 1496, τη Mάργαρετ, κόρη του σερ Ρίτσαρντ Σκροπ, ιππότη , δεύτερου γιου του Χένρυ Σκρόπ, 4ου βαρόνου Σκροπ του Μπόλτον. Η Μαργαρίτα πέθανε το 1515. Είχαν μια κόρη, την Ελισάβετ, η οποία έγινε μοναχή και πέθανε από τη επιδημία πανώλης στο Μοναστήρι των Μινοριτών του Άλντγκεϊτ, στο Λονδίνο, το 1515.
Ο μικρότερος αδερφός του Εδμόνδου, Ρίτσαρντ ντε λα Πολ, αυτοανακηρύχτηκε κόμης του Σάφολκ και ήταν ο κορυφαίος Υορκιστής υποκριτής μέχρι το τέλος του στη μάχη της Παβίας στις 24 Φεβρουαρίου 1525. [5]
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 p10757.htm#i107567.
- ↑ p10757.htm#i107567. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- 1 2 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
- ↑ Chrimes 1977, σελ. 93.
- ↑ Laynesmith 2004, σελ. 207.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Chrimes, S.B. (1977). Henry VII. Yale University Press.
- Laynesmith, J.L. (2004). The Last Medieval Queens: English Queenship 1445–1503. Oxford University Press.
- Pryde, επιμ. (2003). Handbook of British Chronology. Cambridge University Press.
- Pugh, T.B. (1992). «Henry VII and the English nobility». Στο: Bernard, επιμ. The Tudor nobility. Manchester University Press.
Περαιτέρω ανάγνωση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ewelme – Η πτώση της οικογένειας de la Pole Αρχειοθετήθηκε 2011-09-29 στο Wayback Machine. Archived </link>
- Πρωτότυπες Επιστολές Εικονογραφικές της Αγγλικής Ιστορίας, συμπεριλαμβανομένων πολλών Βασιλικών Επιστολών του Sir Henry Ellis, KH, FRS, Principle Librarian of the British Museum, 3η σειρά, τόμος 1, Λονδίνο, 1846. (Πολλές αναφορές).
- The Complete Peerage από τον GE Cockayne, επιμέλεια Geoffrey H. White, FSA, FRHist. S., τόμ. xii, part 1, London, 1953, pp. 451–453 και σημειώσεις.
- Plantagenet Ancestry by Douglas Richardson, Baltimore, Md., 2004, σελ. 690.
- The Last White Rose του Desmond Seward, Νέα Υόρκη, 2013, (ISBN 978-1-60598-549-7)
