Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος Οιωνοσκόπος
| Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος Οιωνοσκόπος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Gnaeus Cornelius Lentulus Augur (Λατινικά) |
| Γέννηση | 1ος αιώνας π.Χ. |
| Θάνατος | 25 Ρώμη |
| Συνθήκες θανάτου | αυτοκτονία |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Σέρβιος Κορνήλιος Λέντουλος Μαλουγινένσις Cosconia Gallita Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Σκιπίων[1] |
| Γονείς | Gnaeus Cornelius Lentulus Clodianus[1] |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ύπατος στην αρχαία Ρώμη proconsul provinciae Asiae Ρωμαίος συγκλητικός augur |
Ο Γναίος Κορνήλιος Λέντουλος "Οιωνοσκόπος", λατιν.: Gnaeus Cornelius Lentulus "Augur" (π. 54 π.Χ. – 25 μ.Χ.) ήταν πολιτικός και στρατηγός της πρώιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου, ο οποίος έγινε ύπατος το 14 π.Χ. ως συνάδελφος του Mάρκου Λικίνιου Κράσσου Φρούγι. [2] Εξαιρετικά πλούσιος, φέρεται ότι αναγκάστηκε από τον Αυτοκράτορα Τιβέριο να αυτοκτονήσει το 25 μ.Χ.
Βίος και σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μέλος του γένους του πατρικίου γένους των Κορνηλίων, ο κλάδος των Λεντούλων ήταν από τις πιο αγέρωχες και τις παλαιές οικογένειες των πατρικίων, με μία μακρά διακεκριμένη γενεαλογία, που εκτείνεται μέχρι την λεηλασία της Ρώμης το 387 π.Χ. Ο Λέντουλος Οιωνοσκόπος ήταν ένα πτωχό μέλος της οικογένειας, και μπόρεσε να προκριθεί στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο μόνο ως αποτέλεσμα μίας γενναιόδωρης δωρεάς από τον Αυτοκράτορα Aύγουστο. [3] Αυτό ουσιαστικά σήμαινε ότι έγινε πελάτης (clientis) του Αυτοκράτορα. Χρησιμοποιήθηκε από τον Αύγουστο για να επιδείξει την υποστήριξη των αρχαίων μεγάλων οίκων στο σύστημα του Πρίγκιπα, καθώς και την αφοσίωσή του στην αναβίωση του ονόματος και της θέσης των παλαιών ρωμαϊκών ευγενών. [4] Μπορεί να είναι πανομοιότυπος με τον Γναίο Κορνήλιο Λέντουλο, ο οποίος ήταν ταμίας (quaestor) το 29 π.Χ. Αν ναι, τα παιδιά του ήταν οι Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Σκιπίων , Σέρβιος Κορνήλιος Λέντουλος Μαλουγινένσις και Κοσκωνία Γαλλίτα. Με την υποστήριξη του Αυτοκράτορα, του απονεμήθηκε η υπατεία το 14 π.Χ.
Ο Λέντουλος διορίστηκε ως ανθύπατος (κυβερνήτης) της Ασίας, όπου υπηρέτησε από το 2 έως το 1 π.Χ. Ο Λέντουλος είχε επίσης την ευκαιρία να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία, και διορίστηκε αυτοκρατορικός λεγάτος του Ιλλυρικού πριν από το 4 μ.Χ. [5] Πιστεύεται ότι ήταν επίσης ο αυτοκρατορικός λεγάτος στη Μοισία πριν από το 6 μ.Χ., όπου πολέμησε πέρα από τον Δούναβη, κερδίζοντας έναν τιμητικό θρίαμβο για τις νίκες του επί των Γετών. [6]
Το 14 μ.Χ. υπηρετούσε κατά μήκος του Δούναβη υπό τον Δρούσο ως συνοδός του (comes). Ο νέος Αυτοκράτορας, Τιβέριος, τον είχε διορίσει, με την ελπίδα ότι θα λειτουργούσε ως σύμβουλος του Δρούσου. Η παρουσία του έκανε τις λεγεώνες της Παννονίας να δυσανασχετίσουν, οι οποίες εξεγέρθηκαν μετά το τέλος τού Αυγούστου. Τού επιτέθηκαν, και σώθηκε μόνο με την επέμβαση του Δρούσου.
Επέστρεψε στη Ρώμη το 16 μ.Χ. Όταν ο Mάρκος Σκριβώνιος Λίβων Δρούσος αυτοκτόνησε (αφού κατηγορήθηκε για προδοσία), συνέστησε στη Σύγκλητο τα μέλη του γένους των Σκριβωνίων να μην φέρουν ποτέ ξανά το όνομα Δρούσος. Στη συνέχεια, το 22 μ.Χ., ενώ υποστήριξε τον απόντα μέγιστο αρχιερέα (pontifex maximus), εναντιώθηκε στον διορισμό του υφιστάμενου ιερέα του Διός (flamen dialis), Σέρβιου Κορνήλιου Λέντουλου Μαλουγινένσις (πιθανώς γιού του) ως κυβερνήτη της Ασίας. Την ίδια χρονιά πρότεινε να μην δημευθεί η περιουσία που κληρονόμησε ο Γάιος Ιούνιος Σιλανός μέσω της μητέρας του, ως αποτέλεσμα της καταδίκης του Σιλανού για εκβιασμό, στην οποία συμφώνησε ο Τιβέριος.
Το 24 μ.Χ. κατηγορήθηκε για συνωμοσία για τη δολοφονία του Τιβέριου μαζί με τους Νουμέριο Βίβιο Σερένο, Mάρκο Καικίλιος Κορνούτο και Λεύκιο Σέιο Τουβήρωνα. Ο Αυτοκράτορας τον απάλλαξε από όλες τις κατηγορίες. Ο Τιβέριος δήλωσε ότι, «δεν είμαι άξιος να ζήσω, αν ο Λεντούλους με μισεί και αυτός». [7]
Ο Λέντουλος απεβίωσε το 25 μ.Χ., αφήνοντας την τεράστια περιουσία του στον Τιβέριο. [8] Ο Τάκιτος άφησε να εννοηθεί, ότι αυτή ήταν μία εθελοντική πράξη. Ο Σουητώνιος, ωστόσο, δηλώνει ότι αυτοκτόνησε, και αναγκάστηκε να αφήσει την περιουσία του στον Τιβέριο.
Ήταν ένας πλούσιος άνδρας (η περιουσία του υπολογιζόταν σε 400.000.000 σηστέρτιους σύμφωνα με τον Σενέκα). Οι απελεύθεροί του τον είχαν ρίξει στην ένδεια, προτού μπορέσει να ανακτήσει τον πλούτο του μέσω της γενναιοδωρίας τού Αυγούστου. Τού παραχωρήθηκαν μεγάλα παραλιακά κτήματα στην Tαρρακωνησία από τον Αύγουστο, ο οποίος ήταν ο απών γαιοκτήμονας. Μετά το τέλος του Λέντουλου, τα εδάφη του πήγαν κυρίως στον Τιβέριο, αλλά μερικά από τα ισπανικά κτήματά του αποκτήθηκαν από τους Βιβίους Σερένους.
Ο Σενέκας περιέγραψε τον Λέντουλο ως:
Άγονο μυαλό και πνεύμα όχι λιγότερο αδύναμο. Ήταν ο μεγαλύτερος από τους τσιγκούνηδες, αλλά πιο ελεύθερος με τα νομίσματα από τη συζήτηση, τόσο τρομερή ήταν η φτώχεια του λόγου του. Όλη την ανέλιξή του την όφειλε στον Αύγουστο.
Ο Τάκιτος είχε πολύ μεγαλύτερη γνώμη γι' αυτόν, περιγράφοντάς τον ως:
Ένας άνθρωπος που βάσταξε τη φτώχεια του με σθένος, και όταν απέκτησε αθώα μεγάλο πλούτο, τον χρησιμοποιούσε με μέτρο.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά)
- ↑ Cooley 2012, σελ. 457.
- ↑ Bunson 1995, σελ. 231.
- ↑ Syme 1939.
- ↑ Syme 1939, σελ. 400.
- ↑ Syme 1939, σελ. 401.
- ↑ Bunson 1995.
- ↑ Bunson 1995, σελ. 232.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αρχαία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σύγχρονη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bunson, Matthew (1995). A Dictionary of the Roman Empire. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19510-233-8.
- Cooley, Alison E. (2012). The Cambridge Manual of Latin Epigraphy. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-52154-954-7.
- Keay, S. J. Roman Spain University of California Press (1988)
- Seneca, Moral and Political Essays, Trans. John Madison Cooper, Cambridge University Press (1995)
- Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Vol II (1867).
- Syme, Ronald (1939). The Roman Revolution. Oxford, UK: Oxford University Press.
