Γάιος Σίλιος (ύπατος)
| Γάιος Σίλιος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Θάνατος | 24[1] |
| Συνθήκες θανάτου | αυτοκτονία[1] |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Sosia Galla |
| Τέκνα | Γάιος Σίλιος[1] |
| Γονείς | Πόπλιος Σίλιος Νέρβα |
| Αδέλφια | Πόπλιος Σίλιος Αύλος Λικίνιος Νέρβα Σιλανός |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός Ύπατος στην αρχαία Ρώμη |
Ο Γάιος Σίλιος, λατιν.: Gaius Silius (απεβ. το 24 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που σημείωσε επιτυχίες ως στρατηγός επί των Γερμανών βαρβάρων μετά την καταστροφή της μάχης του Τευτοβούργιου Δρυμού. Γι' αυτό το επίτευγμα διορίστηκε ύπατος το 13 μ.Χ. με συνάδελφο τον Λεύκιο Μουνάτιο Πλάνκο. Ωστόσο, χρόνια αργότερα ο Σίλιος μπλέχτηκε σε μηχανορραφίες του φιλόδοξου πραιτοριανού έπαρχου Σηιανού, και αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει.
Λόγω μίας ασάφειας στους Πίνακες Αξιωματούχων (Fasti Capitolini), ειδικοί όπως ο Τ. Mόμσεν και ο Aτίλιο Ντεγκράσι πίστευαν ότι το πλήρες όνομα του Σίλιου ήταν Γάιος Σίλιος Αύλος Καικίνα Λάργος. Ωστόσο, ο Άρθουρ Γκόρντον και η Τζόις Γκόρντον επεσήμαναν, ότι η μορφή αυτού του ονόματος, γνωστή ως πολυωνυμία, ήταν ασυνήθιστη, καθώς προηγούνταν οποιουδήποτε άλλου γνωστού παραδείγματος κατά πενήντα χρόνια, και πρότειναν, βασιζόμενοι σε ομολογουμένως λιγότερο αξιόπιστες πηγές, ότι αυτή η καταχώρηση ερμηνευόταν ακριβέστερα ως δύο ονόματα: Γάιος Σίλιος και Αύλος Καικίνα Λάργος, με τον τελευταίο έναν κατά τα άλλα άγνωστο συγκλητικό. Αν και αυτή η ερμηνεία υποστηρίχθηκε από τον Ρόναλντ Σάυμ, θεωρήθηκε μόνο ως πιθανότητα, μέχρι που η Ντιάνα Γκοροστίδη Π. έδειξε μία επιγραφή, που ονόμασε Υπατικοί Πίνακες του Τούσκουλου (Fasti consulares Tusculani), η οποία απέδειξε ότι πράγματι επρόκειτο για δύο ξεχωριστά άτομα.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Σίλιος ήταν πιθανότατα γιος του Πόπλιου Σίλιου Νέρβα. Το 13 μ.Χ. ο Σίλιος εξελέγη ύπατος δίπλα στον Λεύκιο Μουνάτιο Πλάνκο. Στο τέλος της θητείας του, διορίστηκε αυτοκρατορικός απεσταλμένος της Άνω Γερμανίας, υπό τη γενική διοίκηση του Γερμανικού, και ήταν ο αξιωματικός επικεφαλής των τεσσάρων λεγεώνων του άνω Ρήνου, που δεν στασίασαν μετά το τέλος του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Μόλις η ανταρσία καταπνίγηκε, ο Σίλιος συνέχισε να υπηρετεί πιστά υπό τον Γερμανικό, συμμετέχοντας στη ρωμαϊκή εκστρατεία αντιποίνων (μεταξύ 14 και 16 μ.Χ.) εναντίον μίας γερμανικής συμμαχίας, μετά την καταστροφή στη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού. Οι επιτυχίες του τού χάρισαν έναν τιμητικό θρίαμβο το 15 μ.Χ.
Το επόμενο έτος, ο Γερμανικός έστειλε τον Σίλιο εναντίον των Χαττών με 30.000 πεζούς και 3.000 ιππείς, νικώντας τους στη συμπλοκή, μετά την οποία ο Τιβέριος τον διόρισε φορολογικό ελεγκτή στη Γαλατία. Συνέχισε να ασκεί τα καθήκοντά του ως κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας μέχρι το 21 , και κατά τη διάρκεια της θητείας του κατέστειλε μία εξέγερση στη Γαλατία. Μία φατρία των Τρεβέρων, με επικεφαλής τον Ιούλιο Φλώρο και συμμαχώντας με τον Ιούλιο Σακροβίρ των Αιδούων, ηγήθηκε μίας εξέγερσης Γαλατών οφειλετών εναντίον των Ρωμαίων. Με δύο λεγεώνες ο Σίλιος νίκησε τις επαναστατικές δυνάμεις του Σακροβίρ (που αριθμούσαν 40.000 άνδρες), 12 μίλια έξω από το Αυγουστόδουνον.
Με την επιστροφή του στη Ρώμη αργότερα την ίδια χρονιά, ο Σίλιος σύντομα ενεπλάκη στις πολιτικές μηχανορραφίες στην αυλ,ή ως μέλος της μερίδας του Γερμανικού. Μέσω της συζύγου τού Σίλιου, Σωσίας Γάλλας, το ζευγάρι είχε γίνει φίλο με τη νύφη του Τιβέριου, Αγριππίνα την Πρεσβύτερη. Λόγω της φιλίας τους με την Αγριππίνα, έγιναν αθώα θύματα των σχεδίων του Σηιανού. Στη Σύγκλητο, ο Λεύκιος Βισέλιος Βάρρων (ύπατος το 24) κατηγόρησε τον Σίλιο ότι ήταν συνένοχος στην επανάσταση του Σακροβίρ, και ότι υπεξαίρεσε χρήματα από την επαρχιακή κυβέρνηση της Γαλατίας. Αρνούμενος να υποβάλει ένσταση ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο Σίλιος δήλωσε ότι, αν δεν είχε προσωπικά εμποδίσει τις λεγεώνες στον Ρήνο να εκδικηθούν τη δολοφονία του Γερμανικού, ο Τιβέριος θα είχε χάσει τη θέση του ως Πρίγκιπας. Αντιμέτωπος με ψευδομάρτυρες, που ορκίζονταν ότι είχε ληστέψει τις Γαλατικές επαρχίες, ο Σίλιος αυτοκτόνησε το 24 και στη συνέχεια η Γάλλα εξορίστηκε. [2] Η περιουσία της Γάλλας κατασχέθηκε από τη Σύγκλητο, και ένα μέρος της δόθηκε στα παιδιά της.
Ο Σίλιος είχε τουλάχιστον έναν γιο, που ονομαζόταν επίσης Γάιος Σίλιος.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Smith, William, Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, Τόμος III (1849).
