Βιντσέντσο Πετροτσέλλι
| Βιντσέντσο Πετροτσέλλι | |
|---|---|
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Vincenzo Petrocelli (Ιταλικά) |
| Ψευδώνυμο | V. Petroccelli |
| Γέννηση | 1823 Τσέρβαρο, Ιταλία |
| Θάνατος | 1896 Νάπολη, Ιταλία |
| Εθνικότητα | Ιταλός |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βασίλειο της Ιταλίας (από 1861) |
| Σπουδές | Ακαδημία Καλών Τεχνών της Νάπολης |
| Ιδιότητα | Ζωγράφος |
| Τέκνα | Ακίλε Πετροτσέλι και Αρτούρο Πετροτσέλι |
| Κίνημα | ρομαντισμός και Settecentismo |
| Είδος τέχνης | ρωπογραφία |
| Καλλιτεχνικά ρεύματα | Ακαδημαϊκή ζωγραφική, Ιστορική ζωγραφική, Ζωγραφική είδους |
| Σημαντικά έργα | Portrait of Young Duke N.B. Yusupov, Tempio di San Francesco και Devotees in prayer |
| Βραβεύσεις | ιππότης του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Βιντσέντσο Πετροτσέλλι (ιταλικά: Vincenzo Pasquale Angelo Petrocelli, 6 Ιουλίου 1823 – 2 Φεβρουαρίου 1896) ήταν Ιταλός ζωγράφος, γνωστός για τα ιστορικά του έργα, τα πορτρέτα και τις σκηνές της καθημερινής ζωής. Καταγόταν από το Βασίλειο των Δύο Σικελιών και είχε σημαντική καλλιτεχνική παρουσία στη Νάπολη του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Βιντσέντσο Πετροτσέλλι γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1823 στο Τσέρβαρο (Cervaro), περιοχή που ανήκε τότε στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών και σήμερα βρίσκεται στην περιφέρεια του Λάτσιο στην Ιταλία.
Σπούδασε ζωγραφική στη Νάπολη[1], κοντά στον διακεκριμένο ζωγράφο Ντομένικο Μορέλλι (Domenico Morelli). Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του περίπου το 1850. Το έργο του επικεντρώθηκε κυρίως σε ιστορικές συνθέσεις, αλλά ασχολήθηκε και με την προσωπογραφία και τη ζωγραφική είδους.
Αναγνωρίστηκε ευρέως για την τεχνική του και τιμήθηκε με τον τίτλο του επίτιμου καθηγητή στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Νάπολης, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές ακαδημίες. Ένας από τους προστάτες του υπήρξε ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών.
Ιταλική σημαία
Πορτραίτο του Νικολάι Μπορίσοβιτς Γιουσούποφ, Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία
Πορτραίτο του Νικολάι Μπορίσοβιτς Γιουσούποφ, από τον Βιτσέντζο Πετρότσελι, γύρω στο 1860
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι γιοι του, Ακίλλε (Achille Petrocelli) και Αρτούρο (Arturo Petrocelli), ακολούθησαν το επάγγελμα του πατέρα τους και έγιναν επίσης ζωγράφοι.
Κριτική αναγνώριση και προοπτικές αγοράς
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τα τελευταία χρόνια, το έργο του Vincenzo Petrocelli έχει υποστεί μια σταδιακή κριτική επανεκτίμηση, ιδιαίτερα στο πλαίσιο μελετών για τη ναπολιτάνικη ζωγραφική του 19ου αιώνα, με έμφαση στη ιστορική ζωγραφική και τον οριενταλισμό. Ο καλλιτέχνης έχει συμπεριληφθεί σε αρκετές ειδικές δημοσιεύσεις αφιερωμένες στη ακαδημαϊκή σχολή της νότιας Ιταλίας μετά την Ενοποίηση της Ιταλίας,[2] και κάποια από τα έργα του έχουν εκτεθεί σε αναδρομικές εκθέσεις σε δημοτικά μουσεία και ιδιωτικά ιδρύματα, συμβάλλοντας στην αναβίωση του ενδιαφέροντος για την παρουσία του στο ιταλικό καλλιτεχνικό πλαίσιο.[3]
Νέα οικογένεια
Χαιρετισμός του μνηστήρα
Μητέρα και παιδί
Σύλληψη
Η αναβίωση του ενδιαφέροντος για τον καλλιτέχνη υποστηρίζεται επίσης από την αυξανόμενη προσοχή της διεθνούς συλλεκτικής αγοράς προς τους ακαδημαϊκούς ζωγράφους που ήταν ενεργοί κατά την περίοδο μεταξύ της Παλινόρθωσης και της Ενοποίησης της Ιταλίας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα πιο σύνθετα και τεκμηριωμένα έργα, όπως τα μεγάλα ελαιογραφικά έργα που παρουσιάστηκαν στην Έκθεση των Βουρβόνων του 1848 ή στην Προωθητική Έκθεση της Νάπολης της δεκαετίας του 1870. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών της αγοράς τέχνης, και σε συνάφεια με την ήδη διαπιστωμένη επανεκτίμηση καλλιτεχνών όπως ο Ντομένικο Μορέλλι και ο Τζουζέπε Σκιούτι, είναι εύλογο να αναμένεται ότι μέσα σε ένα χρονικό ορίζοντα πέντε ετών, τα σημαντικότερα έργα του Petrocelli θα μπορούσαν να επιτύχουν πολύ υψηλές τιμές σε δημοπρασίες, υπό την προϋπόθεση ιστορικής πιστοποίησης και μουσειακής προέλευσης.[4]
Μουσεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Βασιλική Συλλογή του Οίκου της Σαβοΐας.
- Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία[5].
- Μουσείο της Βασιλικής Κατοικίας της Καζέρτας[6].
- Εθνικό Μουσείο του Καποδίμοντε[7].
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Angelo de Gubernatis, Dizionario degli artisti italiani viventi, Firenze, Le Monnier, 1889, σ. 371.
- ↑ Luisa Martorelli, Pittura napoletana dell’Ottocento. La riscoperta di una scuola, Electa, Νάπολη, 2019.
- ↑ Francesco De Nicola, L'Ottocento napoletano tra storia e leggenda, στο περιοδικό «Rivista di Studi Meridionali», αρ. 2, 2021, σελ. 112–135.
- ↑ Giovanni Pratesi, Il ritorno dei pittori accademici nel collezionismo internazionale, στο περιοδικό «Antiquariato», αρ. 613, Δεκέμβριος 2023, σελ. 42–49.
- ↑ Βιντσέντσο Πετροτσέλλι, Μουσείο Ερμιτάζ. Πορτρέτο του Νεαρού Δούκα Ν. Β. Γιουσούποφ, 1851, Ιταλία, 64,5×47,5 εκ., Εισήχθη στο Ερμιτάζ το 1946· μεταφέρθηκε από το Μουσείο Εθνογραφίας των Λαών της ΕΣΣΔ
- ↑ Βιντσέντσο Πετροτσέλλι, Βασιλική Κατοικία της Καζέρτας. Η Μπίτσε στο Κάστρο του Ροζάτο, 1860, Ιταλία, 89×102 εκ.
- ↑ Βιντσέντσο Πετροτσέλλι, Εθνικό Μουσείο Καποδίμοντε. Ευσεβείς σε προσευχή, 1849, Κωδικός Εθνικού Καταλόγου 1500325020
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Mario Rotili, La pittura napoletana dell'Ottocento, Napoli, Edizioni Scientifiche Italiane, 1972, σ. 114.
- Luigi Chirtani, Artisti napoletani dell'Ottocento, Napoli, Stabilimento Tipografico, 1902, σ. 89.
- Archivio di Stato di Napoli, Fondo Real Casa, Registro n. 48, anno 1855.
