Βασίλης Δωρόπουλος
 |
Αυτό το λήμμα χρειάζεται επιμέλεια ώστε να ανταποκρίνεται σε υψηλότερες προδιαγραφές ορθογραφικής και συντακτικής ποιότητας ή μορφοποίησης. Αίτιο: Αναμόρφωση παραπομπών από fouit.gr, αφού όπως γράφεται εκεί είναι κείμενο από τη γαλλική WP Για περαιτέρω βοήθεια, δείτε τα λήμματα πώς να επεξεργαστείτε μια σελίδα και τον οδηγό μορφοποίησης λημμάτων. |
| Βασίλης Δωρόπουλος | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Βασίλης Δωρόπουλος (Ελληνικά) |
| Γέννηση | 13 Αυγούστου 1942[1][2] Μεσοποταμία Καστοριάς |
| Θάνατος | 21 Σεπτεμβρίου 2025 (83 ετών) Αθήνα |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ελλάδα Γαλλία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | νέα ελληνικά |
| Σπουδές | Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | γλύπτης ζωγράφος |
| Αξιοσημείωτο έργο | Μνημείο Εθνικής Συμφιλίωσης Μνημείο Μαρτύρων -Ηρώων 1943-1944, Κορύδαλλος Μνημείο Εθνικής Αντίστασης, Καστοριά Μνημείο, Γρηγόρης Λαμπράκης, Θεσσαλονίκη |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Βασίλης Δωρόπουλος (Μεσοποταμία Καστοριάς, 13 Αυγούστου 1942 - Αθήνα, 21 Σεπτεμβρίου 2025) ήταν Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης. Ήταν μέλος του σωματείου «Σπίτι των Καλλιτεχνών» στο Παρίσι, στην Ένωση επαγγελματιών γλυπτών του Παρισιού και της ΕΕΤ Αθήνας.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Βασίλης Δωρόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεσοποταμία Καστοριάς. Σε ηλικία 23 ετών μετακόμισε με τη μητέρα του στο Παρίσι. Σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ecole Superieure des Beaux Arts του Παρισιού, με καθηγητές τους διάσημους Γάλλους γλύπτες Cecar, Martin Etiene και Colamarini.[3]
Απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 2025, σε ηλικία 83 ετών.[4]
Εκθέσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Δωρόπουλος πήρε μέρος σε ατομικές (Καστοριά 1967, Παρίσι 1973, Chantilly 1977) και σε πανελλήνιες (1971, 1973, 1975) εκθέσεις. Έλαβε μέρος σε συλλογικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως στο Salon του Παρισιού.[5]
Μουσεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τα έργα του Δωρόπουλου εκτίθενται στα ακόλουθα μουσεία :
- Εθνικό Ίδρυμα Σύγχρονης Τέχνης
- Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού
- Ξενοδοχείο Νομισμάτων του Παρισιού
- Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, UNESCO Παράρτημα Παρισίων, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Παρισιού
- Δημαρχείο Τοκαμάτσι στην Ιαπωνία, Συλλογή Έργων Σύγχρονης Τέχνης
- Ιδιωτική συλλογή στην Αθήνα
- Μουσείο Λεβέντη στην Γλυφάδα Αττικής
- Συλλογή Fautrier στο Παρίσι
- Συλλογή Constantan στο Παρίσι
- Συλλογή Alexandre στο Παρίσι
- Συλλογή Αναστάσιου Ζωγράφου
- Συλλογή Pino Mortara στην Ιταλία
Υπαίθρια μνημεία και γλυπτά
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Αντιγόνη (από πεντελικό μάρμαρο), Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας
- Αθηνά (από μάρμαρο), Μουσείο Σκιρόνιο
- Στήθος (από μάρμαρο), συλλογή Daniela Larrazabal & Gallarta, στο Μπιλμπάο
- Bas relief (pierre), Société France – Mais, Paris.
- Νίκη (από μπρούτζο), στο Πολιτιστικό Κέντρο Βιλενέβ
- Μνημείο της ειρήνης (από μπρούτζο), Μουσείο Γρηγορίου Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη
- Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης (από μπρούτζο), στον Κορυδαλλό
- Μνημείο της Εθνικής Συμφιλίωσης (από μπρούτζο), στην Αθήνα
- Κόρη (από γρανίτη), Υπαίθριο Μουσείο στο Τοκαμάτσι της Ιαπωνίας
- Κόρη (από μάρμαρο Δράμας), Υπαίθριο Μουσείο Δράμας
- Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης, στην Καστοριά
Βραβεία και Διακρίσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1969: ειδική μνεία από το Σαλόνι Γάλλων καλλιτεχνών (Grand Palais).
- 1974: Μετάλλιο για το πορτρέτο του Paul-Louis Weiller από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Παρισιού
- 1977: Ανθρωπιστικό Βραβείο της Γαλλίας, που συνοδευόταν από μετάλλιο, χρηματικό έπαθλο και δίπλωμα
- 1978: Βραβείο Susse Fondeur, στην 8η Μπιενάλε Σύγχρονης Γλυπτικής στο Παρίσι (Μουσείο Ροντέν)
- 1978: Βραβείο Νέων από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Παρισιού
- 1981: Βραβείο Ρούμπενς από την Βελγο-Ισπανική Ένωση του Παρισιού
- 1982: Χρυσός Φοίνικας από τους Κριτικούς Τέχνης του Παρισιού
- 1990: Βραβείο Lions Club (Σαλόνι Άνοιξη, Βιλενέβ)
- 1998: Βραβείο Lions Club της Αθήνας, για τη «προσφορά του στη τέχνη»
Πρώτα βραβεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Δωρόπουλος έλαβε το πρώτο βραβείο σε αρκετούς εθνικούς διαγωνισμούς δημιουργίας μνημείων. Βραβεύτηκε, μεταξύ άλλων, για τα εξής μνημεία :
- 1985: Μνημείο Γρηγόρη Λαμπράκη
- 1986: Μνημείο της Εθνικής Συμφιλίωσης
- 1989: Μνημείο της Εθνικής Συμφιλίωσης
- 2004: Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης
Στυλ και έργα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Δωρόπουλος ενδιαφερόταν κυρίως για την αρχαΐζουσα μορφή, την οποία τυποποιούσε και στιλιζάριζε. Καλλιέργησε αυτό το αρχαΐζον στυλ στις μεμονωμένες μορφές του. Παράλληλα δημιουργούσε συμπλέγματα μορφών με έντονο εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα. Χαρακτηριστικά έργα του σε αυτό το στυλ είναι τα :
- Μνημείο Εθνικής Συμφιλίωσης[6]
- Καρυάτιδες[7]
- Μνημείο Γρηγόρη Λαμπράκη[7]
Κλοπή έργων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Περίπου πενήντα έργα του Δωρόπουλου κλάπηκαν από το σπίτι του στο Θησείο, όπου βρισκόταν και το ατελιέ του.[8] Πρόκειται για έργα από μπρούντζο, κυρίως μικρογλυπτά, που κλάπηκαν κατά την περίοδο απουσίας του εικαστικού καλλιτέχνη από την Ελλάδα. Η κλοπή διαπιστώθηκε από τους οικείους του.[9]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00053113. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
- ↑ Jean-Pierre Delarge: (Γαλλικά) Le Delarge. Gründ, Jean-Pierre Delarge. Παρίσι. 2001. 10633_artiste_DOROPOULOS_Vassilis. ISBN-13 978-2-7000-3055-6. ISBN-10 2-7000-3055-9.
- ↑ Figaro σελ. 25
- ↑ «Πέθανε ο γλύπτης Βασίλης Δωρόπουλος». Newsbeast. 22 Σεπτεμβρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2025.
- ↑ Appolo
- ↑ «Μνημείο Εθνικής Συμφιλίωσης - Memorial of National Reconciliation». www.athenssculptures.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2017.
- 1 2 «Αποτελέσματα αναζήτησης | ωρόπουλος Βασ | ΓΛΥΠΤΟΘΗΚΗ». glypto.wordpress.com. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2017.
- ↑ Epochi, Rizospastis-Synchroni (29 Αυγούστου 2009). «rizospastis.gr - Κλοπή έργων τέχνης». ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2025.
- ↑ Epochi, rizospastis.gr | Synchroni. «rizospastis.gr - Κλοπή έργων τέχνης». ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2017.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- τίτλος.
- Περιοδικό Figaro (22 Ιανουαρίου 1970-20 Φεβ 1974)
- Appolo Απρίλιος 1974-Ιούλιος 1978
- BENEZIT. E., Dictionnaire critique et documentaire des peintres, sculpteurs, dessinateurs et graveurs, 1976 tome 3, p. 646
- BENEZIT.E, Dictionnaire critique et documentaire des peintres, sculpteurs dessinateurs et graveurs, Édition 1999, tome 4, p. 692
- Cahiers de l’Ambassade de Grèce, présidence Hellénique de la C.E.E., 1995
- Collection d’art de la Banque de Grèce, 1994, p. 292
- Dictionnaire des artistes de la Monnaie de Paris, nouvelle édition, tome 3
- Dictionary of Greek Artists Abroad. Greek Ministry of Foreign affairs, Athens 1988, p. 45
- DOROPOULOS V., Doros : exposition rétrospective, sculpture et peinture, Centre culturel hellénique, Maison de la Grèce, Paris 2006
- Ionel Jianou, ARTED Édition d'art, La sculpture moderne en France depuis 1950, éditions d’art, 1982, p. 117
- La Résistance Nationale à travers les monuments, K.M.I.E.A, 2000, Athènes (préface et page 15)
- LOiSIDOU, N., Dictionnaire d’art des artistes Grecs à l’étranger, 1982
- LYDAKIS S., Dictionnaire des artistes grecs, Melissa, 1997, tome 1 p. 397
- UNESCO, Annuaire officiel des arts, 1980, p. 335
- Vente aux enchères : 60 œuvres d'artistes Français et Grecs... / Galerie Frédéric Moisan Paris 6e, jeudi 20 mai 2010, p. 18
