Βασίλειο της Ιμερετίας

	Error: No name(s) given
Πρωτεύουσα
Πολίτευμα	Αδιευκρίνιστο
Ιστορία

Το Βασίλειο της Ιμερετίας (γεωργιανά: იმერეთის სამეფო ) ήταν μια γεωργιανή μοναρχία, η οποία ιδρύθηκε το 1455 από ένα μέλος του οίκου των Μπαγκρατιόνι, όταν το Βασίλειο της Γεωργίας διαλύθηκε σε αντίπαλα βασίλεια. Πριν από εκείνη την εποχή, η Ιμερετία (Ιμερέτι) θεωρούνταν ξεχωριστό βασίλειο εντός του Βασιλείου της Γεωργίας, του οποίου το στέμμα κατείχε ένας κλάδος της βασιλικής οικογένειας Μπαγκρατιόνι.

Το βασίλειο κατακτήθηκε από τον Γεώργιο Ε΄ τον Λαμπρό και ενώθηκε για άλλη μια φορά με το ανατολικό Βασίλειο της Γεωργίας^[1]. Από το 1455 και μετά, ωστόσο, η Ιμερετία έγινε συνεχές πεδίο μάχης μεταξύ γεωργιανών και οθωμανικών δυνάμεων για αρκετούς αιώνες, με αποτέλεσμα την προοδευτική παρακμή του βασιλείου λόγω αυτής της συνεχιζόμενης αστάθειας. Αυτές οι απειλές ώθησαν τους τοπικούς Γεωργιανούς ηγεμόνες να επιδιώξουν στενότερους δεσμούς με το Τσαρικό Κράτος της Ρωσίας.

Το 1649, η Ιμερετία έστειλε πρεσβευτές στη ρωσική βασιλική αυλή και η Ρωσία ανταπέδωσε την εύνοια αυτή το 1651. Παρουσία Ρώσων πρεσβευτών, ο Αλέξανδρος Γ΄ της Ιμερετίας ορκίστηκε πίστη στον Τσάρο Αλέξιο της Ρωσίας^[2].

Ωστόσο, οι εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ της γεωργιανής βασιλικής οικογένειας συνεχίστηκαν και, παρόλο που ο Αλέξανδρος Γ΄ κατάφερε για λίγο να ελέγξει ολόκληρη τη Δυτική Γεωργία, αυτή η ενοποίηση ήταν βραχύβια. Μέχρι τον θάνατό του το 1660, η Δυτική Γεωργία βρισκόταν ακόμη σε κατάσταση ρευστότητας^[3]. Σε αυτή τη χαοτική περίοδο, ο Άρτσιλ της Ιμερετίας ενθρονίστηκε και εκθρονίστηκε αρκετές φορές. Οι προσπάθειές του να εξασφαλίσει βοήθεια από τη Ρωσία και, αργότερα, από τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΒ΄ αποδείχθηκαν ανεπιτυχείς και τελικά εξορίστηκε στη Ρωσία^[4].

Υπό την πίεση του Πάβελ Τσιτσιάνοφ, το 1804 ο Σολομών Β΄ της Ιμερετίας αποδέχτηκε την επικυριαρχία της Ρωσίας, αλλά εκθρονίστηκε εντελώς το 1810. Κατά την περίοδο που η Ιμερετία ήταν υποτελές κράτος, τα πριγκιπάτα της Μιγγρελίας, της Αμπχαζίας και της Γκούρια κήρυξαν την ανεξαρτησία τους από το Ιμερέτι και εγκαθίδρυσαν τις δικές τους κυβερνήσεις.

Βασιλείς της Ιμερετίας

Πρώτος Οίκος της Ιμερετίας

Δαυίδ ΣΤ΄ (1258–1293)
Κωνσταντίνος Α΄ (1293–1326)
Μιχαήλ (1326–1329)
Βαγράτιος Α΄ (1329–1330)
-(1330–1387)
Αλέξανδρος Α΄ (1387–1389)
Γεώργιος Α΄ (1389–1392)
-(1392–1396)
Κωνσταντίνος Β΄ (1396–1401)
Δημήτριος Α΄ (1401–1455), αναγνωρίστηκε ως Δούκας μόνο από τον Αλέξανδρο Α΄ της Γεωργίας

Δεύτερος Οίκος της Ιμερετίας

Δημήτριος Β΄ (1446–1452)
Βαγράτιος Β΄ (1463–1478)
Αλέξανδρος Β΄ (1478–1510)
Βαγράτιος Γ΄ (1510–1565)
Γεώργιος Β΄ (1565–1585)
Λέων (1585–1588)
Ροστόμ (1588–1589, 1590–1605)
Βαγράτιος Δ΄ (1589–1590)
Γεώργιος Γ΄ (1605–1639)
Αλέξανδρος Γ΄ (1639–1660)
Βαγράτιος Ε΄ (1660–1661, 1663–1668, 1669–1678, 1679–1681)
Βαχτάνγκ της Ιμερετίας (1661–1663)
Άρτσιλ (1661–63, 1678–79, 1690–91, 1695–96, 1698)
Δημήτριος (1663–1664)
Γεώργιος Δ΄ (1681–1683)
Αλέξανδρος Δ΄ (1683–1690, 1691–1695)
Σάιμον (1699–1701)
Γεώργιος Ε΄ (1696–1698)
Μάμια (1701–02, 1711, 1713)
Γεώργιος ΣΤ΄ (1702–1707)
Γεώργιος Ζ΄ (1707–11, 1712–13, 1713–16, 1719–1720)
Γεώργιος Η΄ (1716)
Αλέξανδρος Ε΄ (1720–1741, 1741–1746, 1749–1752)
Γεώργιος Θ΄ (1741)
Μαμούκα (1746–1749)
Σολομών Α΄ (1752–1766, 1768–1784)
Τεϊμουράζ (1766–1768)
Δαυίδ Β΄ (1784–1789, 1790–1791)
Σολομών Β' (1789–1790, 1792–1810)

Διάδοχοι του Βασιλιά Σολομώντα Α΄ της Ιμερετίας

Η δυναστική ανώτερη γραμμή των Ιμερετιανών Μπαγκρατιόνι από το 1784. Στη Ρωσία, οι εκπρόσωποί της έφεραν τον τίτλο της Αυτού Γαληνοτάτης Υψηλότητας Πρίγκιπα Μπαγκρατιόν-Ιμερετίου (από τις 20 Ιουνίου 1865).

Αλέξανδρος (ΣΤ΄) Γεωργίεβιτς, δισέγγονος του Σολομώντα Α΄ και εγγονός του ξαδέλφου του Σολομώντα Β΄ (23 Απριλίου 1784 / 7 Φεβρουαρίου 1815 — 5 Φεβρουαρίου 1862)
Αλέξανδρος (Ζ΄) Ντμιτρίεβιτς, ανιψιός του (5 Φεβρουαρίου 1862 — 17 Νοεμβρίου 1880)
Αλέξανδρος (Η΄) Αλεξάνδροβιτς, γιος του (17 Νοεμβρίου 1880 — μετά το 1901)

Διάδοχοι του Πρίγκιπα Βαγράτιου της Ιμερετίας

Δυναστικά, η δεύτερη γενιά των Ιμερετιανών Μπαγκρατιόνι από το 1784. Στη Ρωσία, οι εκπρόσωποί της έφεραν τον τίτλο των Ελασσόνων Πριγκίπων Μπαγκρατιόν (από τις 20 Ιουνίου 1865).

Πρίγκιπας Βαγράτιος της Ιμερετίας (1741–1800) (23 Απριλίου 1784 — 1800)
Δαυίδ Γ' Βαγράτοβιτς, γιος του, ξάδελφος του Σολομώντα Β' (1804 / 7 Φεβρουαρίου 1815 — 1η Σεπτεμβρίου 1820)
Ιβάν (Α') Νταβίντοβιτς, γιος του (1η Σεπτεμβρίου 1820 — 9 Μαΐου 1869)
Αλέξανδρος (ΣΤ') Ιβάνοβιτς, γιος του (9 Μαΐου1869 — 7 Φεβρουαρίου 1895)
Δαβίδ (Δ') Αλεξάνδροβιτς, γιος του και τελευταίος άρρεν εκπρόσωπος αυτής της γραμμής^[5] (7 Φεβρουαρίου 1895 — 30 Σεπτεμβρίου 1937)
Σβίμον Ροστόμοβιτς (30 Σεπτεμβρίου 1937 — 1951)
Ηρακλί (Α') Γκριγκόλοβιτς (1925—2013) (30 Σεπτεμβρίου 1937 / 1951—2013), γιος του Γκριγκόλ
Δαβίδ (Ε') Ηράκλιεβιτς (γενν. 1948) (2013–2017), μετέφερε την ηγεσία στον γιο του
Ηρακλί (Β') Νταβίντοβιτς (γενν. 1982), από τις 6 Μαΐου 2017)^[6]

Διάδοχοι του Βασιλιά Δαυίδ Β΄ της Ιμερετίας

Δεδομένου ότι ο Σολομών Β΄ της Ιμερετίας δεν είχε γιους, ανακήρυξε τον Πρίγκιπα Κωνσταντίνο, γιο του βασιλιά Δαβίδ Β΄ της Ιμερετίας, και τους ανώτερους απογόνους του κατά αρσενική γραμμή ως κληρονόμους του θρόνου του Βασιλείου της Ιμερετίας.

Κληρονόμος Πρίγκιπας Κωνσταντίνος (Α') (7 Φεβρουαρίου 1815–3 Μαΐου 1844), γιος του βασιλιά Δαβίδ Β'
Κωνσταντίνος (Β') (3 Μαΐου 1844–15 Δεκεμβρίου 1885)
Μιχαήλ (15 Δεκεμβρίου 1885–1888)
Γεώργιος (Α') (1888–26 Μαρτίου 1932)
Γεώργιος (Β') (26 Μαρτίου –24 Μαρτίου 1972), άτεκνος
Κωνσταντίνος (Γ') (Μάρτιος 1972–20 Νοεμβρίου 1978), νεαρός αδελφός του Γεωργίου (Β')
Πριγκίπισσα Ταμάρ (θα ήταν Επικεφαλής του Οίκου από το 1978), κόρη του Πρίγκιπα Μιχαήλ Ιμερετίνσκι (1900–1975), νεότερου αδελφού του Κωνσταντίνου (Γ')

Μετά τον θάνατο του Κληρονόμου Πρίγκιπα Κωνσταντίνου (Γ΄) (1898–1978), επειδή οι άρρενες απόγονοι αυτού του κλάδου έληξαν, η ηγεσία του Οίκου των Μπαγκρατιόνι-Ιμερέτι μεταβιβάστηκε στον Πρίγκιπα Ηρακλί Μπαγκρατιόνι (1925–2013), γιο του Πρίγκιπα Γκριγκόλ, αρσενικού απόγονου του Πρίγκιπα Μπαγκράτ, νεότερου αδελφού του Βασιλιά Σολομώντα Α΄ του Ιμερέτι (1752–1784).

Παραπομπές

↑ Lang, D. M. (1955). «Georgia in the Reign of Giorgi the Brilliant (1314–1346)». Bulletin of the School of Oriental and African Studies 17 (1): 74-91. doi:10.1017/S0041977X00106354.
↑ " ნ. ტოლჩანოვის იმერეთში ელჩობის მუხლობრივი აღწერილობა, 1650-1652", გამოსცა ი. ცინცაძემ, თბ., 1970, σσ. 37-38
↑ მ. რეხვიაშვილი, "დასავლეთ საქართველო XVII საუკუნეში", თბ., 1978.
↑ Შარაძე, Გურამ (1984). ბედნიერებისა და სათნოების საუნჯე : უორდროპები და საქართველო. თბილისი : საბჭოთა საქართველო.
↑ «Багратиони Давид Александрович (1895)». Открытый список (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2026.
↑ «იმერელი ბაგრატიონების ოჯახი». georoyal.ge. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2026.

Βιβλιογραφία

Toumanoff, C. (1990) Οι δυναστείες του χριστιανικού Καυκάσου από την αρχαιότητα έως τον 19ο αιώνα: Γενεαλογικοί και χρονολογικοί πίνακες, Ρώμη

[1] Lang, D. M. (1955). «Georgia in the Reign of Giorgi the Brilliant (1314–1346)». Bulletin of the School of Oriental and African Studies 17 (1): 74-91. doi:10.1017/S0041977X00106354.

[2] " ნ. ტოლჩანოვის იმერეთში ელჩობის მუხლობრივი აღწერილობა, 1650-1652", გამოსცა ი. ცინცაძემ, თბ., 1970, σσ. 37-38

[3] მ. რეხვიაშვილი, "დასავლეთ საქართველო XVII საუკუნეში", თბ., 1978.

[4] Შარაძე, Გურამ (1984). ბედნიერებისა და სათნოების საუნჯე : უორდროპები და საქართველო. თბილისი : საბჭოთა საქართველო.

[5] «Багратиони Давид Александрович (1895)». Открытый список (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2026.

[6] «იმერელი ბაგრატიონების ოჯახი». georoyal.ge. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2026.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]