Αύλος Καικίνας Σεβήρος

Αύλος Καικίνας Σεβήρος
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη; μητρική γλώσσα	Aulus Caecina Severus (Λατινικά)
Γέννηση	43 π.Χ.; Βολτέρρα
Θάνατος	1ος αιώνας;
Χώρα πολιτογράφησης	Αρχαία Ρώμη
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Λατινικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	πολιτικός; στρατιωτικός; στρατιωτικός ηγέτης
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	Ρωμαίος συγκλητικός; Ρωμαίος έπαρχος
	δεδομένα

Ο Αύλος Καικίνας Σεβήρος, λατιν.: Aulus Caecina Severus ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός, που ήταν ύπατος το 1 π.Χ. Ήταν εκπρόσωπος του Αυτοκράτορα Αυγούστου στη Μοισία, όταν ξεκίνησε η Μεγάλη Ιλλυρική Επανάσταση. Ως αποτέλεσμα, πέρασε 4 χρόνια σε σκληρούς αγώνες κατά των Ιλλυρικών φυλών, πριν η εξέγερση κατασταλεί από τους Ρωμαίους. Το 14 μ.Χ. ήταν επικεφαλής πολλών λεγεώνων στον κάτω Ρήνο, οι οποίες εξεγέρθηκαν με το τέλος του Αυγούστου. Καταγράφηκε ότι το χειρίστηκε άσχημα, με την κατάσταση να έχει σωθεί μόνο με την παρέμβαση του διοικητή του, Γερμανικού.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών, ενώ έκανε εκστρατεία στη Γερμανία, ο Καικίνας οδήγησε τις λεγεώνες του με δεξιοτεχνία και θάρρος. Στο τέλος μίας σκληρής μάχης, κατατρόπωσε περίφημα τον στρατό του Αρμίνιου, ο οποίος επτά χρόνια νωρίτερα είχε καταστρέψει τρεις ρωμαϊκές λεγεώνες. Εκθειάστηκε από τους χρονικογράφους για τα κατορθώματά του. Κατά την επιστροφή του στη Ρώμη, τού απονεμήθηκαν τιμές θριάμβου.

Βιογραφία

Ο Aύλος Καικίνας Σεβήρος καταγόταν από μία διακεκριμένη οικογένεια από τη Βολατέρα και ήταν Ετρουσκικής καταγωγής. Έφτιαξε τη σταδιοδρομία του στρατιωτικού , και διορίστηκε ύπατος από τον Αυτοκράτορα Αύγουστο το 1 π.Χ. Το να γίνει κάποιος ύπατος θεωρούνταν η ύψιστη τιμή του ρωμαϊκού κράτους, και ο Αυτοκράτορας θα είχε επιλέξει υποψηφίους, για να συμπληρώσει τη θέση προσεκτικά.

Ιλλυρική εξέγερση

Το 6 μ.Χ. ήταν απεσταλμένος του Αυτοκράτορα στη Μοισία , όταν ξέκίνησε η Μεγάλη Ιλλυρική Επανάσταση. Ο Σεβήρος κλήθηκε να πάρει τις λεγεώνες του νότια, για να καταστείλει την εξέγερση. Στην Ιλλυρία ενώθηκε με τις δυνάμεις του Μάρκου Πλαύτιου Σιλβάνου. Το 7 μ.Χ. οι συνδυασμένοι στρατοί τους συνάντησαν τους Δαισιτιάτες και τους Βρεύκους στη Μάχη του Σίρμιου. Οι Ρωμαίοι κέρδισαν μία σκληρή νίκη, αλλά οι απώλειές τους ήταν τόσο βαριές, που δεν μπορούσαν να την ακολουθήσουν. Στη συνέχεια, ο Καικίνα αναγκάστηκε να επιστρέψει γρήγορα στη Μοισία, καθώς οι Δάκες και οι Σαρμάτες επιδρομείς προκαλούσαν όλεθρο στην επαρχία. Για τα επόμενα δύο χρόνια συνέχισε να πολεμά τους επαναστάτες στο Ιλλυρικό, προκαλώντας τους άλλη μία ήττα το 8 μ.Χ. καθώς προσπαθούσαν να τον αποτρέψουν από το να βαδίσει για να συνδεθεί στην Παννονία με τον Γερμανικό, τον κληρονόμο τού διαδόχου τού Αυγούστου, Τιβέριου. Η εξέγερση τελικά καταπνίγηκε το 9 μ.Χ.

Η εξέγερση του Ρήνου

Γύρω στο 14 μ.Χ. ο Καικίνας ήταν ο επικεφαλής των λεγεώνων κατά μήκος των κάτω συνόρων του Ρήνου στη Βελική Γαλατία (αυτό που αργότερα θα γινόταν Κάτω Γερμανία), υπό τη γενική διοίκηση του Γερμανικού. Όταν οι λεγεώνες του Ρήνου επαναστάτησαν μετά το τέλος του Αυγούστου, οι άνδρες υπό τον Καικίνα ήταν στην πρώτη γραμμή, απαιτώντας την αποστράτευση των ανδρών που είχαν υπηρετήσει έναν υπερβολικό αριθμό εκστρατειών, και μία αύξηση της αμοιβής για τους υπόλοιπους. Ο Καικίνας προφανώς έχασε τα νεύρα του από την ανταρσία. Αρχικά δεν έκανε καμία κίνηση για να σταματήσει την εξάπλωση της εξέγερσης, και όταν εκατόνταρχοι ζήτησαν την προστασία του, συμφώνησε, αν και απρόθυμα, να τους παραδώσει στους λεγεωνάριους για να βασανιστούν και να σκοτωθούν. Ο Γερμανικός αναγκάστηκε να επέμβει. Όταν έφθασε, τελικά συμφώνησε με τις απαιτήσεις των στρατευμάτων. Κατάφερε να βρει τα χρήματα για να πληρώσει μερικές από τις λεγεώνες, και διέταξε τον Καικίνα να πάρει τη Λεγεώνα Ι και τη Λεγεώνα ΧΧ πίσω στο Όππιδον Ουβίορον (Κολωνία), μαζί με το εξαντλημένο θησαυροφυλάκιο.

Όταν ο Γερμανικός έφθασε στο Oppidum Ubiorum, έστειλε τον Καικίνα στο Παλαιό Στρατόπεδο (Castra Vetera, νυν Xanten), όπου βρίσκονταν οι εξεγερμένες λεγεώνες V Aλαυδαί και XXI Ράπαξ. Αποφασισμένος να κάνει ένα παράδειγμα από αυτούς, διέταξε τον Καικίνα να ανακοινώσει στα στρατεύματα, ότι εάν δεν τιμωρούσαν τους κύριους ταραχοποιούς, θα ερχόταν με μεγαλύτερο στρατό, και θα εκτελούσε έναν μεγάλο αριθμό στρατιωτών τυχαία. Ο Καικίνας συζήτησε την κατάσταση με άνδρες που μπορούσε να εμπιστευτεί, και συμφώνησαν να υπακούσουν στις εντολές του, και να σκοτώσουν τους αρχηγούς της ανταρσίας, πριν φθάσει ο Γερμανικός.

Γερμανικοί πόλεμοι

Το επόμενο έτος (15 μ.Χ.) ο Καικίνας συμμετείχε στην εκστρατεία κατά του Αρμίνιου, του αρχηγού των Γερμανών που είχε νικήσει περίφημα τον Πόπλιο Κουινκτίλιο Βάρο στη μάχη του Ταυτοβούργιου Δρυμού, και κατέστρεψε τρεις λεγεώνες, χωρίς να περιλαμβάνεται μεγάλος αριθμός βοηθών και οπαδών του στρατοπέδου. Ο Γερμανικός, ο οποίος προχώρησε για πρώτη φορά στην επίθεση στο Χάττι, τον άφησε να κυβερνά τέσσερις λεγεώνες στον Ρήνο. Ο Καικίνας αναγκάστηκε σύντομα να ανατρέψει μία προέλαση των Χερούσκων. Στη συνέχεια ακολούθησε αυτό με μία επιτυχημένη μάχη ενάντια στο Mαρσούς. Ακούγοντας ότι ο Αρμίνιος είχε συγκεντρώσει έναν μεγάλο συνασπισμό δυνάμεων, ο Γερμανικός έστειλε τον Καικίνα με σαράντα κοόρτες προς τους Εμς ως τακτική εκτροπής, λεηλατώντας την ύπαιθρο καθώς βάδιζε. Ενώνοντας πάλι τον Γερμανικό, προωθήθηκαν προς τον Τευτοβούργιο Δρυμό. Ο Καικίνας στάλθηκε εκ των προτέρων για να ανιχνεύσει τη διαδρομή, καθώς και να κτίσει γέφυρες και μονοπάτια, ώστε ο στρατός να μπορεί να διασχίσει τις πολυάριθμες περιοχές των ελών.

Αφού έδωσε μία αναποφάσιστη μάχη με τον Αρμίνιο, ο Γερμανικός διέταξε την Καικίνα να πάρει τις αρχικές του δυνάμεις και να βαδίσει πίσω στον Ρήνο. Φτάνοντας σε ένα σημείο που αναφέρεται ως Μεγάλη Γέφυρα (Pontes Longi), και βρίσκοντάς το αδιάβατο, ο Καικίνας άρχισε να επισκευάζει τα μονοπάτια, για να μπορέσει να συνεχίσει την πορεία του προς τον Ρήνο. Ωστόσο, δέχθηκε επίθεση από τον Αρμίνιο, και μόλις κατάφερε να τον συγκρατήσει όταν έπεσε η νύχτα. Την επόμενη ημέρα, οι δύο στρατοί συνεπλάκησαν ξανά σε μάχη. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες χωρίστηκαν, και πάλι σχεδόν ηττήθηκαν. Του Καικίνα, που προσπαθούσε να κρατήσει την πρώτη γραμμή κατά των Γερμανών, σκοτώθηκε το άλογό του κάτω από αυτόν, και επέζησε μόνο λόγω της έγκαιρης επέμβασης της Λεγεώνας Ι. Όταν ο Καικίνας είδε πολλούς από τους Γερμανούς να στρέφονται από τη μάχη στη λεηλασία των κάρρων με τις αποσκευές και να παίρνουν μουλάρια, έδωσε εντολή να εγκαταλειφθούν οι αποσκευές. Αυτός ήταν ο βασικός λόγος που η λεγεώνα Ι και η λεγεώνα ΧΧ μπόρεσαν να αποσυρθούν, και να επανενωθούν με τη λεγεώνα V και τη λεγεώνα ΧΧΙ σε ξηρό έδαφος μέχρι το βράδυ.^[1]

Κατά τη διάρκεια της νύχτας διαδόθηκε μία φήμη, ότι οι Γερμανοί είχαν εισβάλει στο στρατόπεδο, με αποτέλεσμα τα στρατεύματα να ορμήσουν στις πύλες, σε μία προσπάθεια να διαφύγουν. Ο Καικίνας, ανεπιτυχής στην προσπάθεια να πείσει τους στρατιώτες ότι δεν υπήρχε επίθεση, αναγκάστηκε να πεταχτεί στο έδαφος κάτω από την πύλη, για να πείσει τους στρατιώτες να σταματήσουν και να ακούσουν.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας ο Αρμίνιος συμβουλεύτηκε να αφήσει τους Ρωμαίους να εγκαταλείψουν το στρατόπεδό τους το πρωί, και να συνεχίσουν την πορεία τους προς τον Ρήνο. Ο Αρμίνιος εξήγησε, ότι από τη στιγμή που οι λεγεωνάριοι βρίσκονταν στο ύπαιθρο, μακριά από το στρατόπεδο, οι Χερούσκοι μπορούσαν να τους εξοντώσουν. Όμως ο θείος τού Αρμίνιου, ο Ινγουιόμερος, δεν ήθελε να δώσει στους Ρωμαίους την ευκαιρία να διαφύγουν. Συμβούλευσε να επιτεθούν στο στρατόπεδο εκείνων την αυγή, και να το κατακλύσουν. Άλλοι αρχηγοί συμφώνησαν. Έτσι ο Αρμίνιος, υπερκερασμένος από την άποψη του θείου του, συμφώνησε να ηγηθεί μίας πρωινής επίθεσης στο ρωμαϊκό στρατόπεδο.^[1]

Το πρωί, με τον Καικίνα να έχει ανορθώσει το ηθικό του στρατού του, οι Ρωμαίοι κατάφεραν να νικήσουν τους Γερμανούς που επιτέθηκαν στο στρατόπεδο, και τους έκαναν να φύγουν από το πεδίο της μάχης. Ο Καικίνας μπόρεσε τότε να ολοκληρώσει τις επισκευές στη Μεγάλη Γέφυρα και να επιστρέψει στον Ρήνο. Ως αποτέλεσμα αυτής της νίκης, του απονεμήθηκαν θριαμβευτικές τιμές. ^{[Note 1]}

Το επόμενο έτος, 16 μ.Χ., ακόμη σε εκστρατεία με τον Γερμανικό στη Γερμανία, στον Καικίνα ανατέθηκε η κατασκευή ενός στόλου 1.000 πλοίων, για τη μεταφορά των ρωμαϊκών στρατών από τη Βόρεια Θάλασσα στο εσωτερικό της Γερμανίας μέσω του ποταμού Eμς, έργο που ολοκλήρωσε. Θεωρείται ότι παρέλασε στο πλευρό του Γερμανικού κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, και επέστρεψε με τον Γερμανικό στη Ρώμη στο τέλος του έτους.

Μετέπειτα σταδιοδορμία

Παίρνοντας τη θέση του στη Σύγκλητο, ο Καικίνας υπέβαλε πρόταση το 20 μ.Χ. να στηθεί βωμός στη θεά της εκδίκησης, ευχαριστώντας γι' αυτό που ονομάστηκε δίκαιος θάνατος του Γναίου Καλπούρνιου Πίσωνα, ο οποίος πιστεύεται ευρέως ότι ήταν υπεύθυνος για το τέλος του Γερμανικού το 19 μ.Χ. Ο Αυτοκράτορας Τιβέριος άσκησε βέτο στην πρόταση. Το 21 μ.Χ. ο Καικίνας κίνησε άλλη μία πρόταση στη Σύγκλητο, κατά τη διάρκεια μίας συζήτησης για τη θέση του ανθυπάτου της Αφρικής, αυτή τη φορά για να απαγορεύσει στους κυβερνήτες των επαρχιών να παίρνουν τις γυναίκες τους μαζί τους, όταν ξεκίνησαν τη θητεία τους. Η ομιλία του διακόπτονταν συχνά από άλλους συγκλητικούς, οι οποίοι παρατήρησαν, ότι δεν ήταν αυτό το θέμα της τρέχουσας συζήτησης, και ότι ο Καικίνας δεν είχε τα προσόντα να ενεργήσει ως τιμητής σε ένα τέτοιο θέμα. Η κίνησή του αντιτάχθηκε από τον Mάρκο Βαλέριο Μεσάλα Μεσαλλίνο και τον Δρούσο Ιούλιο Καίσαρα, μετά την οποία απέτυχε να εκλεγεί.

Οικογένεια

Ο Καικίνας ήταν νυμφευμένος και είχε έξι παιδιά. Ο αδελφός του ήταν ο Γάιος Καικίνας Λάργος, αντικαταστάτης ύπατος το 13.

Σημειώσεις

↑ After 14 BC, it became the policy of the founder-emperor Augustus, and of his successors, to grant full Triumphs only to members of their own ruling Julio-Claudian dynasty. As a substitute, victorious generals who were unrelated to the imperial house were awarded insignia (or ornamenta) triumphalia. That is, the dress and privileges traditionally granted to a triumphator, without the elaborate triumphal procession through Rome at the head of his troops. Maxfield, Valerie A. (1981). The Military Decorations of the Roman Army. Berkeley: University of California Press. σελ. 105. ISBN 978-0-520-04499-9. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2011.

Αναφορές

1 2 Wells 2003, σελίδες 205–206

Βιβλιογραφία

Τάκιτος, Χρονικά
Syme, Ronald, The Roman Revolution, Clarendon Press, Oxford, 1939.
Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Vol I (1867).
Wells, Peter S. (2003), The Battle That Stopped Rome, New York: Norton, ISBN 978-0-393-32643-7

[2] After 14 BC, it became the policy of the founder-emperor Augustus, and of his successors, to grant full Triumphs only to members of their own ruling Julio-Claudian dynasty. As a substitute, victorious generals who were unrelated to the imperial house were awarded insignia (or ornamenta) triumphalia. That is, the dress and privileges traditionally granted to a triumphator, without the elaborate triumphal procession through Rome at the head of his troops. Maxfield, Valerie A. (1981). The Military Decorations of the Roman Army. Berkeley: University of California Press. σελ. 105. ISBN 978-0-520-04499-9. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2011.

[Wells_2003-1] 1 2 Wells 2003, σελίδες 205–206

[1]

[Note 1]