close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αντρίι Παρουμπίι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αντρίι Παρουμπίι
Image
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση31  Ιανουαρίου 1971, Σεπτίτσκι
Θάνατος30  Αυγούστου 2025[1]
Οδός Εφρέμοβα (Λβιβ)[2]
ΥπηκοότηταΈνωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών και Ουκρανία
Πολιτικό κόμμαΠανουκρανική Ένωση «Πατρίδα», Our Ukraine, Front for Change, People's Front, Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη, Social-National Party of Ukraine και Σβομπόντα
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Λβιβ (έως 1994)
Εθνικό Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Λβιβ (έως 2001)
Επάγγελμαπολιτικός
Βραβεύσειςmedal of 25 years of Ukrainian independence
Τάγμα Τιμής (Ουκρανία), 3η τάξη
Registered firearms
τάγμα του Αγίου Ανδρέα
Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού, 5η τάξη
Αξίωμαμέλος της Βερχόβνα Ράντα και Πρόεδρος του Βέρκοβνα Ράντα
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Αντρίι Βολοντιμίροβιτς Παρουμπίι (ουκρανικά: Андрій Володимирович Парубій‎‎, 31 Ιανουαρίου 1971 - 30 Αυγούστου 2025) ήταν Ουκρανός πολιτικός[3] ο οποίος είχε διατελέσει πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα, του ουκρανικού κοινοβουλίου, από τις 14 Απριλίου 2016. Ο Παρουμπίι ήταν δημοφιλής πολιτικός στην χώρα του, ενώ οι πολιτικές του ρίζες είναι στον νεοναζιστικό και υπερεθνικιστικό χώρο. Στην συνέχεια μετέβη σε μία πιο συστημική πορεία, μετέχοντας σε διάφορα κόμματα κυρίως της δεξιάς και της κεντροδεξιάς, διατηρώντας όμως παράλληλα τις θέσεις του οι οποίες διακρίνονταν από έντονο αντικομμουνισμό και αντιρωσισμό.

Διετέλεσε στο παρελθόν γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας, καθώς είχε αναλάβει ηγεσία των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων και της ανατροπής της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς το 2014,[4] μέχρι την παραίτησή του στις 7 Αυγούστου 2014.[5][6]

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα χρόνια που οδήγησαν στην ουκρανική ανεξαρτησία το 1991, ο Παρουμπίι ήταν ακτιβιστής υπέρ της ανεξαρτησίας και συνελήφθη για την οργάνωση συλλαλητηρίου που πραγματοποιήθηκε χωρίς άδεια, το 1989.[3]

Το 1991 ίδρυσε το ριζοσπαστικά εθνικιστικό και νεοναζιστικό[3][7][8] Κοινωνικο-Εθνικό Κόμμα της Ουκρανίας μαζί με τον Ολέχ Τιάχνιμποκ,[9]. Σύμφωνα με το Jewish Chronicles, η ιδεολογία του κόμματος ήταν βασισμένη στα πρότυπα της ιδεολογίας του Αδόλφου Χίτλερ.[10] Από το 1998 έως το 2004 ο Παρουμπίι ήταν επικεφαλής του υπερεθνικιστικού και αντι-ρωσικού παραστρατιωτικού οργανισμού του ΚΕΚΟ, του Πατριώτη της Ουκρανίας.[8] Ο Παρουμπίι έφυγε από αυτούς τους οργανισμούς το 2004.[7]

Ο Παρουμπίι οδήγησε την «Πορτοκαλί Επανάσταση» το 2004.[3][11] Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2007 εξελέγη στο ουκρανικό κοινοβούλιο μέσω του συνδυασμού Μπλοκ Λαϊκής Αυτοάμυνας-Η Ουκρανία Μας. Στη συνέχεια έγινε μέλος της αναπληρωματικής ομάδας που θα γίνει αργότερα το κόμμα Για την Ουκρανία!.[3] Ο Παρουμπίι παρέμεινε με το η Ουκρανία Μας και έγινε μέλος του πολιτικού της συμβουλίου.[12]

Τον Φεβρουάριο του 2010 ο Παρουμπίι ζήτησε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να επανεξετάσει την αρνητική αντίδρασή του στην απόφαση του πρώην προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιουστσένκο να απονείμει τον τίτλο του Ήρωα της Ουκρανίας στον συνεργάτη του Τρίτου Ράιχ Στεπάν Μπαντέρα, ηγέτη της Οργάνωσης Ουκρανικών Εθνικιστών.[13]

Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2012 ο Παρουμπίι άφησε το κόμμα Η Ουκρανία Μας επειδή «οι απόψεις τους απέκλιναν».[14] Το 2012 επανεξελέγη στο κοινοβούλιο στον κομματικό κατάλογο της «Πατρίδας».[15]

Από τον Δεκέμβριο του 2013 έως τον Φεβρουάριο του 2014 ο Παρουμπίι ήταν διοικητής του Euromaidan.[16] Διετέλεσε συντονιστής του εθελοντικού σώματος ασφαλείας για τους συμβατικούς διαδηλωτές.[17] Στη συνέχεια διορίστηκε Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και Άμυνας της Ουκρανίας.[4] Ο διορισμός αυτός εγκρίθηκε από τον (τότε) νέο πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο στις 16 Ιουνίου 2014.[18]

Ως Γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας, ο Παρουμπίι θεωρούσε την επιχείρηση "αντιτρομοκρατική", κατά των φιλορώσων αυτονομιστών στην ανατολική Ουκρανία.[19]

Image
Στο Βερχόβνα Ράντα το 2015

Ο Παρουμπίι παραιτήθηκε από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας στις 7 Αυγούστου 2014. Αρνήθηκε να πει γιατί λέγοντας ότι «πιστεύω ότι είναι απαράδεκτο να σχολιάσω την παραίτησή μου σε μια εποχή πολέμου» και «θα συνεχίσει να στηρίζει το μέτωπο, κυρίως ως εθελοντής στα τάγματα».[5] Ο Πρόεδρος Ποροσένκο υπέγραψε διάταγμα που επιβεβαίωσε την απόλυση του Παρουμπίι την ίδια ημέρα.[6] Η RT δήλωσε ότι τα τοπικά μέσα ενημέρωσης δήλωσαν ότι ο Παρουμπίι παραιτήθηκε αφού του διατάχθηκε να δηλώσει κι'άλλη κατάπαυση του πυρός στη νοτιοανατολική Ουκρανία, αλλά αρνήθηκε να το πράξει.[20]

Το Σεπτέμβριο του 2014 ο Παρουμπίι έγινε ιδρυτικό μέλος του ριζοσπαστικά δεξιού Λαϊκού Κόμματος που ίδρυσε ο ίδιος.[21] Το 2019, πολιτεύτηκε με το κόμμα Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη.[22]

Δολοφονία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 30 Αυγούστου 2025, ο Παρουμπίι πυροβολήθηκε θανάσιμα στο Λβιβ. Οι πυροβολισμοί σημειώθηκαν γύρω στο μεσημέρι στην περιοχή Φρανκίβσκ, όταν ένας ένοπλος πυροβόλησε πολλές φορές εναντίον του. [23][24][25][26]

Πολιτικές απόψεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Παρουμπίι, είναι γνωστός για τις εθνικιστικές του απόψεις καθώς και τις νεοναζιστικές του ρίζες. Έχει διαμαρτυρηθεί εναντίον του Ευρωκοινοβουλίου, λόγω της άρνησης του δεύτερου να αναγνωρίσει τον Ουκρανό συνεργάτη του Τρίτου Ράιχ, Στεπάν Μπαντέρα, ως «ήρωα»[27]. Είναι γνωστός αντικομμουνιστής και έχει υποστηρίξει σθεναρά ως ζήτημα «ασφαλείας» την «αποκομμουνιστικοποίηση» της Ουκρανίας.[28]

Image
Η εξέγερση του Euromaidan

Ο Παρουμπί ήταν κατά των συμφωνιών του Μινσκ και αρνούνταν την τήρησή τους, θεωρώντας ότι η Ουκρανία πρέπει να αντιμετωπίζει την γειτονική Ρωσία μέσω στρατιωτικής ισχύος[29]. Ήταν υποστηρικτής επίσης, της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.[30][31] Χαρακτήριζε τους Ρώσους υποστηρικτές της αυτονομίας σε Ντανιέσκ και Λουγκάνσκ ως «τρομοκράτες», ενώ θεωρούσε ότι η ουκρανική πλευρά δεν πρέπει να έχει καμία συνομιλία μαζί τους.[32] Εφόσον προκλήθηκε στην συνέχεια ο ευρείας κλίμακας πόλεμος με την Ρωσία, ο Παρουμπίι δήλωνε αντίθετος με οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, δηλώνοντας ότι μόνο έτσι θα διαλυθεί η (ενν. ρωσική) «αυτοκρατορία».[33]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «У Львові під час стрілянини вбито Андрія Парубія». (Ουκρανικά) RBK TV. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30  Αυγούστου 2025. Ανακτήθηκε στις 30  Αυγούστου 2025.
  2. ↑ «Парубія вбила людина, замаскована під курʼєра Glovo, — журналіст показав фото з місця стрілянини». 30  Αυγούστου 2025. Ανακτήθηκε στις 31  Αυγούστου 2025.
  3. 1 2 3 4 5 (Ρωσικά) Андрей Парубий. Liga.net
  4. 1 2 «Ukraine's new government: Who's who». AFP. 27 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2014.
  5. 1 2 «Parubiy steps down as secretary of Ukraine's NSDC». Interfax-Ukraine. 7 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2015.
  6. 1 2 Poroshenko signs decree dismissing Parubiy as NSDC secretary, Interfax-Ukraine (August 7, 2014)
  7. 1 2 Ivan Katchanovski interview with Reuters Concerning Svoboda, the OUN-B, and other Far Right Organizations in Ukraine, Academia.edu (March 4, 2014)
  8. 1 2 Umland, Andreas; Anton Shekhovtsov (September–October 2013). «Ultraright Party Politics in Post-Soviet Ukraine and the Puzzle of the Electoral Marginalism of Ukrainian Ultranationalists in 1994–2009». Russian Politics and Law 51 (5): 41. https://www.academia.edu/5261476/Ultraright_Party_Politics_in_Post-Soviet_Ukraine_and_the_Puzzle_of_the_Electoral_Marginalism_of_Ukrainian_Ultranationalists_in_1994-2009. Ανακτήθηκε στις February 20, 2015. «It is noteworthy that of these various Ukrainian nationalist parties the SNPU was the least inclined to conceal its neofascist affiliations. Its official symbol was the somewhat modified Wolf's Hook (wolfsangel), used as a symbol by the German SS division Das Reich and the Dutch SS division Landstorm Nederland during World War II and by a number of European neofascist organizations after 1945. As seen by the SNPU leadership, the Wolf's Hook became the "idea of the nation." Moreover, the official name of the party's ideology, "social nationalism," clearly referred back to "national socialism" – the official name of the ideology of the National-Socialist German Workers' Party (NSDAP) and of the Hitlerite regime. The SNPU's political platform distinguished itself by its openly revolutionary ultranationalism, its demands for the violent takeover of power in the country, and its willingness to blame Russia for all of Ukraine's ills. Moreover, the SNPU was the first relatively large party to recruit Nazi skinheads and football hooligans. But in the political arena, its support in the 1990s remained insignificant.».
  9. ↑ "Who are the protesters in Ukraine?". The Washington Post. February 12, 2014.
  10. ↑ Rashty, Sandy (20 Οκτωβρίου 2015). «Far-right party founder from Ukraine welcomed in the UK». The Jewish Chronicle (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2025.
  11. ↑ Kiev Protesters Look Beyond Vote Αρχειοθετήθηκε 2011-06-28 στο Wayback Machine., The Washington Post (December 5, 2004)
  12. ↑ (Ουκρανικά) Президія Політичної Ради партії Αρχειοθετήθηκε June 13, 2011, στο Wayback Machine., Our Ukraine
  13. ↑ Parubiy asks European Parliament to reconsider its decision on Bandera, Kyiv Post (February 26, 2010)
  14. ↑ (Ουκρανικά) Я вийшов з "Нашої України", Ukrayinska Pravda (February 3, 2012)
  15. ↑ (Ουκρανικά) Список депутатів нової Верховної Ради, Ukrayinska Pravda (November 11, 2012)
  16. ↑ «Парубий снова стал комендантом на Евромайдане». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2018.
  17. ↑ Radicals a wild card in Ukraine’s protests Αρχειοθετήθηκε 2018-11-30 στο Wayback Machine., The Washington Post (February 2, 2014)
  18. ↑ Poroshenko approves National Security and Defense Council membership, Interfax-Ukraine (June 16, 2014)
  19. ↑ Parubiy says anti-terrorist operation will continue as separatists in Luhansk, Donetsk reject Putin’s call to postpone referendum, Kyiv Post (May 8, 2014)
  20. ↑ «Ukraine's security chief Parubiy resigns». RT. 7 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2015.
  21. ↑ Yatseniuk elected head of political council of People's Front Party Αρχειοθετήθηκε 2015-01-02 στο Wayback Machine., Demotix (September 9, 2014)
  22. ↑ «Десятка партії Порошенка: Парубій, Геращенко, Джемілєв». Українська правда (στα Ουκρανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2025.
  23. ↑ «Prominent Ukrainian politician Andriy Parubiy shot dead in Lviv». www.bbc.com (στα Αγγλικά). 30 Αυγούστου 2025. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2025.
  24. ↑ Malenko, Anastasiia· Malenko, Anastasiia (30 Αυγούστου 2025). «Ukrainian former parliamentary speaker Parubiy shot dead in Lviv». Reuters (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2025.
  25. ↑ «У Львові застрелили Андрія Парубія». РБК-Украина (στα Ουκρανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2025.
  26. ↑ «Ukraine's ex-parliament speaker shot dead in Lviv». The Kyiv Independent (στα Αγγλικά). 30 Αυγούστου 2025. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2025.
  27. ↑ http://www.kyivpost.com/news/nation/detail/60550/
  28. ↑ «Парубій: декомунізація не менш важлива, ніж судова реформа і питання нацбезпеки». www.unian.ua (στα Ουκρανικά). 18 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2025.
  29. ↑ «Влада й народ України по-різному оцінюють мінські угоди – DW – 13.07.2016». dw.com (στα Ουκρανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2025.
  30. ↑ «Чи допоможе новий закон інтеграції України до НАТО – DW – 08.06.2017». dw.com (στα Ουκρανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2025.
  31. ↑ «Порошенко пропонує Раді закріпити інтеграцію до НАТО та ЄС – DW – 03.09.2018». dw.com (στα Ουκρανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2025.
  32. ↑ «Глава СБУ розповів, які переговори можливі з "ДНР/ЛНР" – DW – 10.06.2016». dw.com (στα Ουκρανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2025.
  33. ↑ «Андрій Парубій. Політик, який прагнув зруйнувати "російську імперію"». BBC News Україна (στα Ουκρανικά). 30 Αυγούστου 2025. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2025.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Αντρίι_Παρουμπίι&oldid=11265567"