close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αμπντούλ Χαμίντ Ντεμπεϊμπέχ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αμπντούλ Χαμίντ Ντεμπεϊμπέχ
Image
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση13  Φεβρουαρίου 1959[1]
Μισράτα
Χώρα πολιτογράφησηςΛιβύη
ΘρησκείαΙσλάμ
Εκπαίδευση και γλώσσες
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Τορόντο
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός[2]
δημόσιος υπάλληλος
επιχειρηματίας
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημαανεξάρτητος/η πολιτικός
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρωθυπουργός της Λιβύης (από 2021)[3][4][5]
Minister of Defence (από 2021)[6][7]
Υπογραφή
Image
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Αμπντούλ Χαμίντ Ντεμπεϊμπέχ (Abdul Hamid Muhammad Abdul Rahman al-Dbeibeh[8] (عبدالحميد محمد عبدالرحمن الدبيبة, επίσης μεταγραφή Dbeibah) είναι πολιτικός και επιχειρηματίας από τη Λιβύη, πρωθυπουργός της Λιβύης επί κυβέρνησης εθνικής ενότητας (GNU) με έδρα την Τρίπολη. Ο Ντεμπεϊμπέχ διορίστηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2021 μέσω του Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου της Λιβύης (LPDF), και αναμενόταν να διατηρήσει το αξίωμα έως τις εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου 2021, οι οποίες αργότερα αναβλήθηκαν.[9]

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντεμπεϊμπέχ γεννήθηκε στη δυτική πόλη της Μισράτα. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι απέκτησε Μεταπτυχιακό στη πολιτική μηχανική από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο το 1992· ωστόσο, το πανεπιστήμιο διέψευσε τους ισχυρισμούς του.[10][11][12] Η πληροφορία δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες πριν τις εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου 2021 στη Λιβύη, προκαλώντας αντιδράσεις σχετικά με τους ψευδείς ισχυρισμούς και τις πλαστογραφήσεις στις εκπαιδευτικές του διαπιστεύσεις.[13] Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο της Λιβύης, οι υποψήφιοι πρέπει να διαθέτουν πτυχίο πανεπιστημίου από αναγνωρισμένο ίδρυμα.[12]

Επαγγελματική πορεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντεμπεϊμπέχ επέστρεψε στη Μισράτα κατά την περίοδο οικοδομικής άνθησης, αποκτώντας την εμπιστοσύνη του Λίβυου ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος τον διόρισε επικεφαλής της Εταιρείας Επενδύσεων και Ανάπτυξης της Λιβύης (LIDCO), μιας μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας υπεύθυνης για μερικά από τα μεγαλύτερα δημόσια έργα της χώρας, περιλαμβανομένης της κατασκευής 1.000 κατοικιών στην ιδιαίτερη πατρίδα του Καντάφι, τη Σύρτη. Μετά την πτώση του Καντάφι το 2011, του επιβλήθηκαν κυρώσεις από τη νέα μεταβατική κυβέρνηση της Λιβύης για διαφθορά.[14]

Ο Ντεμπεϊμπέχ ήταν επίσης διευθυντής της ποδοσφαιρικής ομάδας Al-Ittihad.[15]

Πολιτική καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2020 ίδρυσε το κίνημα «Λιβύη του Μέλλοντος» (Libya al-Mustakbal). Ο Ντεμπεϊμπέχ διεξήγαγε κοινή προεκλογική εκστρατεία για την προεδρία με τον Μοχάμετ αλ-Μενφί και τον Μουσά αλ Κονί ως αντιπρόεδρο. Η κυβέρνηση του Ντεμπεϊμπέχ ήταν η πρώτη ενωμένη κυβέρνηση από το 2014.[16] Ο Ντεμπεϊμπέχ εκλέχθηκε πρωθυπουργός της Λιβύης για να ηγηθεί ενιαίας προσωρινής εκτελεστικής εξουσίας τον Φεβρουάριο του 2021. Η λίστα του Ντεμπεϊμπέχ έλαβε 39 ψήφους, πέντε περισσότερες από εκείνη των Αγκίλα Σάλεχ Ίσα και Φάτχι Μπασαγκά.[17] Ο Ντεμπεϊμπέχ κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να δωροδοκήσει ορισμένους αντιπροσώπους στο LPDF μέσω του ξαδέρφου του, πλούσιου επιχειρηματία Άλι Αλ-Ντεμπεϊμπέχ.[18]

Η θέση του αμφισβητείται από τις 10 Φεβρουαρίου 2022, μετά την εκλογή του Φάτχι Μπασαγκά από τη Βουλή των Αντιπροσώπων ως πρωθυπουργού. Ο Ντεμπεϊμπέχ απέρριψε τον διορισμό, δηλώνοντας ότι θα παραδώσει την εξουσία μόνο μέσω εθνικών εκλογών.[19] Ο Χαλίφα Χάφταρ και ο Εθνικός Λιβυκός Στρατός του καλωσόρισαν την εκλογή Μπασαγκά.[20] Στις 10 Φεβρουαρίου 2022 επέζησε απόπειρας δολοφονίας όταν δέχτηκε πυρά στο όχημά του. Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή, δεν τραυματίστηκε, εν μέσω σφοδρών ενδοπολιτικών συγκρούσεων.[21] Τα Ηνωμένα Έθνη συνεχίζουν να αναγνωρίζουν τον Ντεμπεϊμπέχ ως προσωρινό πρωθυπουργό.[22] Τον Ιανουάριο του 2024 ο Ντεμπεϊμπέχ ζήτησε την επαναφορά της μοναρχίας υπό τον Μοχάμεντ Ελ Σενούσι ως λύση στην αστάθεια της χώρας.[23]

Προσωπική ζωή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι ξάδερφος και γαμπρός του Άλι Ιμπραχίμ Ντεμπεϊμπέχ, πρώην δημάρχου της Μισράτα και επικεφαλής της κρατικής LIDCO κατά την εποχή Καντάφι, ο οποίος το 2012 περιλαμβανόταν σε λίστα κυρώσεων, ήταν αντικείμενο κόκκινης ειδοποίησης της Ιντερπόλ και συνελήφθη το 2014. Εκτιμάται ότι υπεξαίρεσε έως και 7 δισεκατομμύρια δολάρια (σε τιμές 2011) από συμβάσεις που υπέγραψε μέσω της LIDCO, σύμφωνα με τα Μυστικά της Ελβετίας (Suisse secrets).[14][24]

Κριτική

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βόλφγκανγκ Πουστάι, πρώην Αυστριακός διπλωμάτης με έδρα τη Λιβύη, δήλωσε ότι η φήμη του Ντεμπεϊμπέχ ήταν αμφιλεγόμενη για την πρωθυπουργία, λόγω φερόμενης εμπλοκής του σε «διαφθορά, ξέπλυμα χρήματος, χρηματοδότηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, εξαγορά ψήφων». Ο Πουστάι εκτίμησε ότι η αλήθεια των ισχυρισμών ήταν δευτερεύουσα το 2021, καθώς μετρούσε περισσότερο η αντίληψη που υπήρχε.

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Ανακτήθηκε στις 2  Σεπτεμβρίου 2023.
  2. ↑ north-africa.com/2021/02/libyan-delegates-pick-abdulhamid-mohammed-dbeibah-as-transitional-prime-minister/. Ανακτήθηκε στις 5  Φεβρουαρίου 2021.
  3. ↑ Ανακτήθηκε στις 20  Οκτωβρίου 2022.
  4. ↑ Ανακτήθηκε στις 28  Οκτωβρίου 2022.
  5. ↑ «The International Directory of Government 2022» 5  Αυγούστου 2022. σελ. 368.
  6. ↑ Ανακτήθηκε στις 20  Οκτωβρίου 2022.
  7. ↑ Ανακτήθηκε στις 28  Οκτωβρίου 2022.
  8. ↑ «حفتر والدبيبة والنايض أبرزهم.. قبول أوراق 73 مرشحا بانتخابات الرئاسة الليبية». youm7 (στα Αραβικά). 24 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2023.
  9. ↑ «UN-led Libya forum selects new interim government». Al Jazeera. 5 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
  10. ↑ «جامعة تورنتو: عبد الحميد الدبيبة لم يحصل على أي شهادة من كلياتنا». الفجر24 (στα Αραβικά). فجر 24. 6 Απριλίου 2024. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2024.
  11. ↑ «Dbeibeh allegedly fakes international diplomas on his CV». 13 Δεκεμβρίου 2021.
  12. 1 2 «Toronto University denies that Dbeibeh has obtained a certificate from its faculties». 23 Δεκεμβρίου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2025.
  13. ↑ Gruda, Agnès (21 Δεκεμβρίου 2021). «Libye». La Presse. Text " Une présidentielle à haut risque fait des vagues jusqu'au Canada" ignored (βοήθεια)
  14. 1 2 «Libyans Who Looted Gaddafi's Graft-Ridden Development Fund Banked at Credit Suisse». OCCRP (στα Αγγλικά). 22 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2022.
  15. ↑ «Profile of Libya's new executive authority heads». Anadolu Agency. 6 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
  16. ↑ «Libya Lawmakers Approve First Unified Government Since 2014». Bloomberg.com. 10 Μαρτίου 2021 – μέσω www.bloomberg.com.
  17. ↑ Sami Zaptia (5 Φεβρουαρίου 2021). «BREAKING: New unified Libyan government selected by LPDF in Geneva». Libya Herald. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
  18. ↑ Abdul Hmaid al-Dabaiba: All Libyans respect Ali al-Dabaiba, and bribes are not among our morals (In Arabic) 16 November 2020.
  19. ↑ «Libya rifts deepen as new PM named, incumbent refuses to yield». Reuters. 10 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
  20. ↑ «Libya: Tobruk parliament names new PM, fuelling division». Al Jazeera. 10 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
  21. ↑ «Libyan PM survives assassination attempt, source close to him says». CNN News. 10 Φεβρουαρίου 2022. σελ. 1. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2022.
  22. ↑ «UN backs Libya's interim PM despite lawmakers' challenge». DW. 10 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
  23. ↑ «Libye: le Premier ministre Dbeibah veut réinstaurer la monarchie pour clore l'imbroglio des élections». RFI. 25 Ιανουαρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2024.
  24. ↑ Dagres, Holly (1 Φεβρουαρίου 2023). «Libya's political impasse and the $6 billion question». Atlantic Council (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2023.
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Αμπντούλ_Χαμίντ_Ντεμπεϊμπέχ&oldid=11256288"