Διθειώδες κάλιο

Διθειώδες κάλιο
Ονόματα
	ΟνοματολογίαIUPAC Κάλιο υδρογόνο θειώδες
	ΆλλαΟνόματα Όξινο θειώδες κάλιο; Διθειώδες κάλιο; Μονοκάλιο άλας; Μονοκάλιο θειώδες;
Αναγνωριστικά
Αριθμός CAS	7773-03-7
ChemSpider	22889
Αριθμός_EC	231-870-1
	InChI ; InChI=1S/K.H2O3S/c;1-4(2)3/h;(H2,1,2,3)/q+1;/p-1
Jmol 3Δ Πρότυπο	Image
PubChem	23663620
	SMILES OS(=O)[O-].[K+]
UNII	QJK5LO891P
CompTox Dashboard (EPA)	DTXSID8047715 ;
Ιδιότητες
Χημικός τύπος	KHSO3
Μοριακή μάζα	120,1561 g/mol
Εμφάνιση	Λευκή κρυσταλλική σκόνη
Οσμή	Παρόμοια με SO2
Σημείο τήξης	190 °C (374 °F; 463 K) (αποσυντίθεται)
Διαλυτότητα στο νερό	49 g/100 mL (20 °C) ; 115 g/100 mL (100 °C)
Διαλυτότητα	Αδιάλυτο σε αλκοόλη
	Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες (25°C, 100 kPa).
	(verify) Τι είναι /?)
	Infobox references

Το Διθειώδες κάλιο (Potassium bisulfate) ή όξινο θειώδες κάλιο (potassium hydrogen sulfite) είναι ένα χημικό μείγμα με τον περίπου σωστά αναφερόμενο χημικό τύπο KHSO₃. Το όξινο θειώδες κάλιο στην πραγματικότητα δεν είναι μια πραγματική ένωση,^[1] αλλά ένα μείγμα αλάτων που διαλύονται στο νερό για να δώσουν διαλύματα που αποτελούνται από ιόντα καλίου και διθειώδη ιόντα. Είναι ένα λευκό στερεό με οσμή διοξείδιο του θείου. Προσπάθειες κρυστάλλωσης διθειώδους καλίου αποδίδουν μεταδιθειώδες κάλιο,K₂S₂O₅.^[2]

Το όξινο θειώδες κάλιο χρησιμοποιείται ως αποστειρωτικό μέσο στην παραγωγή αλκοολούχων ποτών.^[3] Αυτό το πρόσθετο ταξινομείται ως αριθμός E E228 σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία περί προσθέτων τροφίμων που έχει εγκριθεί από την ΕΕ.^[4]

Παραγωγή

Παρασκευάζεται με την αντίδραση διοξειδίου του θείου και ανθρακικού καλίου. Το διοξείδιο του θείου διέρχεται από ένα διάλυμα ανθρακικού καλίου μέχρι να μην απελευθερώνεται πλέον διοξείδιο του άνθρακα. Το διάλυμα συμπυκνώνεται.

Παραπομπές

↑ Tudela, David; Jenkins, H. Donald B. (2003). «New Methods to Estimate Lattice Energies: Application to the Relative Stabilities of Bisulfite (HSO₃⁻) and Metabisulfite (S₂O₅^2-) Salts». Journal of Chemical Education 80 (12): 1482. doi:10.1021/ed080p1482. Bibcode: 2003JChEd..80.1482T. https://archive.org/details/sim_journal-of-chemical-education_2003-12_80_12/page/1482.
↑ Johnstone, H. F. (1946). «Sulfites and Pyrosulfites of the Alkali Metals». Inorganic Syntheses. 2. σελίδες 162–167. doi:10.1002/9780470132333.ch49. ISBN 9780470132333.
↑ Barberá, José Jiménez; Metzger, Adolf; Wolf, Manfred (2000). «Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry». Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Weinheim: Wiley-VCH. doi:10.1002/14356007.a25_477. ISBN 978-3527306732.
↑ «Approved additives and E numbers». Food Standards Agency (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.

[1] Tudela, David; Jenkins, H. Donald B. (2003). «New Methods to Estimate Lattice Energies: Application to the Relative Stabilities of Bisulfite (HSO₃⁻) and Metabisulfite (S₂O₅^2-) Salts». Journal of Chemical Education 80 (12): 1482. doi:10.1021/ed080p1482. Bibcode: 2003JChEd..80.1482T. https://archive.org/details/sim_journal-of-chemical-education_2003-12_80_12/page/1482.

[2] Johnstone, H. F. (1946). «Sulfites and Pyrosulfites of the Alkali Metals». Inorganic Syntheses. 2. σελίδες 162–167. doi:10.1002/9780470132333.ch49. ISBN 9780470132333.

[3] Barberá, José Jiménez; Metzger, Adolf; Wolf, Manfred (2000). «Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry». Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Weinheim: Wiley-VCH. doi:10.1002/14356007.a25_477. ISBN 978-3527306732.

[4] «Approved additives and E numbers». Food Standards Agency (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.

[1]

[2]

[3]

[4]