Έκαρντ Α΄ του Μάισεν
| Έκαρντ Α΄ του Μάισεν | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Ekkehard I (Γερμανικά) |
| Γέννηση | 960 (περίπου)[1] |
| Θάνατος | 30 Απριλίου 1002 Pöhlde |
| Τόπος ταφής | Gerbstedt, Ιένα και Νάουμπουργκ, Ζάαλε |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | ηγεμόνας |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Σβανεχίλδη της Σαξονίας |
| Τέκνα | Όντα του Μάισσεν Χέρμαν Α΄ του Μάισεν Ματθίλδη του Μάισσεν Έκαρντ Β΄ του Μάισεν Γκούντερ του Μάισεν Άιλβαρντ του Μάισεν Liutgard of Meissen |
| Γονείς | Γκούντερ του Μέρσεμπουργκ |
| Αδέλφια | Γκούντσελιν του Μάισεν |
| Οικογένεια | Οίκος των Εκεχαρντιδών |
Ο Έκαρντ Α΄ (Έκεχαρντ [α]), γερμ.: Ekkehard I. Markgraf von Meißen und Herzog von Thüringen (π.960 – 30 Απριλίου 1002) από τον Οίκο των Εκεχαρντιδών, ήταν μάργραβος του Μάισεν από το 985 μέχρι το τέλος του. Ήταν ο πρώτος μάργραβος του Οίκου του, που κυβέρνησε το Μάισεν μέχρι την εξαφάνιση της γραμμής το 1046.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Έκαρντ Α΄ ήταν ευγενής καταγωγής από την ανατολική Θουριγγία, ο μεγαλύτερος γιος του Γκούντερ μαργράβου του Μέρσεμπουργκ (απεβ. 982). [2] Ακολούθησε τον πατέρα του στην εξορία από το 976 έως το 979, και συμμετείχε στη μάχη του Στύλο το 982 εναντίον του εμιράτου της Σικελίας, όπου ο Γκούντερ σκοτώθηκε. [3] Πίσω στη Γερμανία, ο Έκαρντ Α΄, μετά το τέλος του βασιλιά Όθωνα Β΄ της Γερμανίας το 983, υποστήριξε τον ανήλικο γιο του, βασιλιά Όθωνα Γ΄ της Γερμανίας. Στη Συνέλευση (Dieta) της Αυλής (Hoftag) του Ρορ τον Ιούνιο του 984, αυτός μαζί με τον Βίλιγκις αρχιεπίσκοπο του Μάιντς και αρκετούς Γερμανούς πρίγκιπες, επέβαλαν την απελευθέρωση του τετράχρονου βασιλιά από τον αντίπαλο εξάδελφό του, Ερρίκο Β΄ δούκα της Βαυαρίας.
Το 985 ο Όθων Γ΄ τον διόρισε διάδοχο του Ρίκνταγκ μαργράβου του Μάισεν, μετά από σοβαρές αποτυχίες των Σαξόνων εναντίον των σλαβικών φυλών Λουττικών κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σλαβικής Εξέγερσης. Ο Έκαρντ Α΄ παρέμεινε ζωτικής σημασίας υποστηρικτής για τον βασιλιά και τη μητέρα του, βασίλισσα Θεοφανώ. Οι στρατιωτικές του αρμοδιότητες συνίσταντο κυρίως στην εξασφάλιση των εδαφών των Μιλτσενών, καθώς και στον περιορισμό των γειτονικών δουκάτων της Πολωνίας και της Βοημίας. Ο Μπολέσλαος Β΄ δούκας της Βοημίας είχε συμμαχήσει με τον δούκα Ερρίκο, και είχε εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να καταλάβει την κατοικία του Άλμπρεχτσμπουργκ, παρ' όλα αυτά αναγκάστηκε να υποχωρήσει μέχρι το 987, αφού οι δυνάμεις του Έκαρντ Α΄ είχαν επικρατήσει. Σύμφωνα με το Χρονικόν του Τήτμαρ του Μέρσεμπουργκ, αργότερα εξελέγη δούκας της Θουριγγίας από τους μεγιστάνες της περιοχής, γεγονός που έχει θεωρηθεί ως απόδειξη της αρχής της φυλετικής δουκικής εκλογής. [4]
Όταν ο Μπολέσλαος Β΄ συμμάχησε με τους Λουτίκους και κήρυξε πόλεμο με τον Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας το 990, ο μάργραβος Έκαρντ Α΄ ηγήθηκε των ενωμένων γερμανο-πολωνικών δυνάμεων εναντίον της Βοημίας. Ο μάργραβος Έκαρντ αναγκάστηκε να αποκαταστήσει τον Τίαντρικ επίσκοπο της Πράγας, στην έδρα του, μετά την απέλασή του από τον Μπολέσλαο Β΄ δούκα της Βοημίας. [5] Το 996 συνόδευσε τον Όθωνα Γ΄ στην εκστρατεία του στη Ρώμη, όπου ο βασιλιάς στέφθηκε βασιλιάς της Γερμανίας από τον πάπα Γρηγόριο Ε΄. Δύο χρόνια αργότερα, οι δυνάμεις του Έκαρντ Α΄ βοήθησαν στην καταστολή της εξέγερσης του Κρεσέντιου του Νεότερου το 998 καταλαμβάνοντας το Καστέλ Σαντ' Άντζελο. Ο Έκαρντ Α΄ είχε μεγάλη εύνοια στον Όθωνα Γ΄, ο οποίος τον αντάμειψε πλουσιοπάροχα μετατρέποντας πολλά από τα φέουδά του σε προσωπικές ιδιοκτησίες (proprietas, allods). [6]
Όταν τον Ιανουάριο του 1002 ο Όθων Γ΄ απεβίωσε χωρίς απογόνους και οι Γερμανοί πρίγκιπες συναντήθηκαν στο Φρόσε (σήμερα μέρος του Σένεμπεκ) για να εκλέξουν νέον βασιλιά, ο Έκαρντ Α΄ στόχευσε ακόμη και στο γερμανικό στέμμα, επειδή ο από τον Οίκο των Οθωνιδών συγγενής του εκλιπόντος βασιλιά, Ερρίκος Δ΄ δούκας της Βαυαρίας, γιος του επαναστατημένου δούκα Ερρίκου Β΄, ο οποίος ήταν ο κατεξοχήν υποψήφιος, συνάντησε ισχυρή αντίθεση. Ο Έκαρντ Α΄ ήταν εκείνη την εποχή ο πιο προφανής Σάξονας υποψήφιος, αλλά οι ευγενείς ήταν αντίθετοι μαζί του. [7] [β] Συμφώνησαν μόνο να συναντηθούν ξανά στο Kάιζερπφαλτς της Βέρλα, και να μην υποστηρίξουν κανέναν υποψήφιο πριν από τότε. Η συνάντηση της Βέρλα πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο, και ο Ερρίκος, μέσω των εξαδέλφων του, της ηγουμένης Σοφίας Α΄ του Γκάντερσχαϊμ και της Αδελαΐδας Α΄ του Κβέντλινμπουργκ, αδελφών του αποβιώσαντος Όθωνα Γ΄, επέτυχε την επικύρωση τής εκλογής του, τουλάχιστον εν μέρει μέσω κληρονομικού δικαιώματος. Παρ 'όλα αυτά, ο Έκαρντ Α΄ έλαβε αρκετή υποστήριξη για να διοργανώσει το τελικό συμπόσιο της συνέλευσης της Βέρλα, και να δειπνήσει επίσημα με τον Βερνάρδο Α' δούκα της Σαξονίας και τον Άρνουλφ επίσκοπο του Χάλμπερσταντ. Στη συνέχεια τιμήθηκε ως βασιλικός από τον επίσκοπο Μπέρνβαρντ όταν έφτασε στο Χίλντεσχαϊμ. Μέσα σε λίγες ημέρες, ωστόσο, δολοφονήθηκε από πράκτορες της Σαξονικής αντιπολίτευσης στο Πέλντε. [8] Μεταξύ αυτών των αντιπάλων ήταν ο Ερρίκος Γ΄ κόμης του Στάντε, ο αδελφός του Λοθάριος Ούδο Γ΄ και ο Ζήγκφρηντ Β΄ κόμης του Νόρταϊμ.
Ο Έκαρντ Α΄ αρχικά τάφηκε στο κάστρο της οικογένειάς του στην Κλάινγιενα κοντά στο Νάουμπουργκ, αλλά τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι Βενεδικτίνων του Αγίου Γεωργίου στο Νάουμπουργκ το 1028. Τον θυμόταν ο Tήτμαρ επίσκοπος του Mέρσενμπουργκ ως "η δόξα του βασιλείου, η παρηγορία της χώρας, σύντροφος για τον λαό του, τρόμος για τους εχθρούς του, και από κάθε άποψη ο πιο τέλειος" (decus regni, solatium patriae, come suis, terror inimicis et per omnia perfectissimus). [9] Το Μάισεν περιέπεσε σε διαμάχη μετά το τέλος εκείνου. Ο Δούκας Βολέσλαος Α΄ ο Γενναίος δούκας των Πολωνών, ο οποίος είχε υποστηρίξει τον Έκαρντ Α΄ για τον θρόνο, τον διεκδίκησε ως συγγενής του εξ αγχιστείας. [10] [11] Ο Ερρίκος Δ΄ της Βαυαρίας, πλέον βασιλιάς ως Ερρίκος β΄ της Γερμανίας, παραχώρησε στον Μπολέσλαφ Α΄ την περιοχή της Λουσατίας (η οποία είχε προσαρτηθεί στο Μάισεν), αλλά το ίδιο το Μάισεν παραχωρήθηκε στον Γκούντσελιν, τον νεότερο αδελφό του Έκαρντ Α΄. [11]
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Έκαρντ Α΄ άφησε πίσω του τη σύζυγό του Σβανεχίλδη των Μπίλουνγκ, κόρη του Χέρμαν μάργραβο του Μπίλουνγκ, [12] επίτροπο της Σαξονίας. Αυτή απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου 1014, έχοντας χαρίσει σε αυτόν επτά παιδιά, αν και αυτός ήταν ο 2ος σύζυγός της, καθώς ήταν ήδη χήρα του Τήτμαρ μαργράβου του Μάισεν:
- Λιουτγάρδη (απεβ. 1012), παντρεύτηκε τον Βέρνερ μάργραβο του Νόρντμαρκ [2].
- Χέρμαν Α΄ μάργραβος του Μάισεν (απεβ. 1038). Νυμφεύτηκε τη Ρεγκελίντα των Πιάστ, [2] κόρη του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου βασιλιά της Πολωνίας.
- Έκαρντ Β΄ μάργραβος του Μάισεν (απεβ. 24 Ιανουαρίου 1046), [2] παντρεύτηκε την Ούτα, αδελφή του Έζικo κόμη του Μπάλενστετ.
- Γκούντερ (απεβ. 1025), αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ [2].
- Άιλβαρντ (απεβ. 1023), επίσκοπος του Μάισεν [2].
- Ματίλντα, παντρεύτηκε τον Ντήτριχ/Θεοδώριχο Β΄ μάργραβο της Κάτω Λουσατίας.
- Όντα (απεβ. μετά το 1018), παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο βασιλιά της Πολωνίας [2].
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Rarely Ekkard or Eckhard. Contemporary Latin variants to his name include Ekkihardus, Eggihardus, Eggihartus, Heckihardus, Egihhartus, and Ekgihardus.
- ↑ Thietmar of Merseburg records how one Saxon had taunted Eckard, saying, "Can't you see that your cart is missing its fourth wheel?" which may refer to either Eckard's seeming lack of hereditary right, although he was related distantly to the Ottonians, or to his apparent lack of self-control.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 123899168. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2015.
- 1 2 3 4 5 6 7 Warner 2001, σελ. xiv.
- ↑ Pleszczynski 2011, σελ. 123.
- ↑ Reuter 1991, σελ. 193.
- ↑ Reuter 1991, σελ. 258.
- ↑ Reuter 1991, σελ. 198.
- ↑ Reuter 1991, σελ. 186.
- ↑ Reuter 1991, σελ. 187.
- ↑ Thompson 1928, σελ. 642.
- ↑ Reuter 1991, σελ. 260.
- 1 2 Bernhardt 1993, σελ. 41.
- ↑ Warner 2001, σελ. xv.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bernhardt, John W. (1993). Itinerant Kingship and Royal Monasteries in Early Medieval Germany, c. 936–1075. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521394895.
- Pleszczynski, Andrzej (2011). The Birth of a Stereotype: Polish Rulers and Their Country in German Writings c. 1000 A.D. Brill.123
- Reuter, Timothy (1991). Germany in the Early Middle Ages 800–1056 (3rd έκδοση). New York, NY: Longman. ISBN 9780582081567.
- Thompson, James Westfall (1928). Feudal Germany, Volume II. New York, NY: Frederick Ungar Publishing Co.
- Warner, David, επιμ. (2001). Ottonian Germany: The Chronicon of Thietmar of Merseburg. Manchester University Press.
- Sarah Greer. 2018. The Disastrous Feast at Werla: Political Relationships and Insult in the Succession Contest of 1002. German History.
