Άλβαρο Ομπρεγόν
| Αλβάρο Ομπρεγόν | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Álvaro Obregón Salido (Ισπανικά) |
| Γέννηση | 19 Φεβρουαρίου 1880[1][2][3] d:Q1001522 |
| Θάνατος | 17 Ιουλίου 1928[1][4][2] San Ángel |
| Συνθήκες θανάτου | ανθρωποκτονία |
| Τόπος ταφής | Huatabampo Municipality |
| Χώρα πολιτογράφησης | Μεξικό |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Ισπανικά[2] |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Περίοδος ακμής | 1912 - 1928 |
| Πολιτική τοποθέτηση | |
| Πολιτικό κόμμα/Κίνημα | Μεξικανικό Εργατικό Κόμμα |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Βαθμός/στρατός | στρατηγός/στρατός ξηράς του Μεξικού |
| Πόλεμοι/μάχες | Μεξικανική Επανάσταση |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Πρόεδρος του Μεξικού (1920–1924) υπουργός |
| Βραβεύσεις | Grand Cordon of the Supreme Order of the Chrysanthemum |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Άλβαρο Ομπρεγόν Σαλίδο[α] (ισπαν: Álvaro Obregón, 19 Φεβρουαρίου 1880 – 17 Ιουλίου 1928) ήταν Μεξικανός στρατηγός, εφευρέτης και πολιτικός που διετέλεσε ο 46ος Πρόεδρος του Μεξικού από το 1920 έως το 1924. Ο Ομπρεγκόν επανεξελέγη στην προεδρία το 1928, αλλά δολοφονήθηκε πριν αναλάβει τα καθήκοντά του.
Γεννημένος στη Ναβοχόα της Σονόρα, ο Ομπρεγκόν εντάχθηκε στην Επανάσταση μετά το πραξικόπημα του Φεβρουαρίου 1913 που έφερε τον στρατηγό Βικτοριάνο Χουέρτα στην προεδρία. Ο Ομπρεγκόν υποστήριξε την απόφαση της Σονόρα να ακολουθήσει τον κυβερνήτη Βενουστιάνο Καράνσα ως ηγέτη του βόρειου επαναστατικού συνασπισμού, του Συνταγματικού Στρατού, ενάντια στο καθεστώς του Χουέρτα. Ο Ομπρεγόν έγινε γρήγορα ο πιο εξέχων στρατηγός του Συνταγματικού Στρατού, μαζί με τον Πάντσο Βίγια. Ο Καράντσα διόρισε τον Ομπρεγκόν διοικητή των επαναστατικών δυνάμεων στο βορειοδυτικό Μεξικό. Οι Συνταγματικοί νίκησαν τον Χουέρτα τον Ιούλιο του 1914 και ο Ομοσπονδιακός Στρατός διαλύθηκε τον Αύγουστο. Το 1915, η επανάσταση εισήλθε σε μια νέα φάση εμφυλίου πολέμου μεταξύ των Συμβατιστών με επικεφαλής τον Εμιλιάνο Ζαπάτα και τον Βίγια εναντίον των Ομπρεγκόν και Καράντσα. Ο Ομπρεγκόν έγινε αρχηγός του Συνταγματικού στρατού και νίκησε τον Βίγια, αλλά έχασε το δεξί του χέρι. Το 1917, το Σύνταγμα του Μεξικού τέθηκε σε ισχύ και οι δυνάμεις των Συμβατιστών ηττήθηκαν γρήγορα από τον Ομπρεγκόν και τον Συνταγματικό Στρατό. Ο Καράντσα παραιτήθηκε από την προεδρία και όρισε τον Ιγκνάσιο Μπονίλα να τον διαδεχθεί. Ο Ομπρεγκόν και άλλοι στρατηγοί της Σονόρα, Πλουτάρκο Ελίας Κάλες και Αδόλφο ντε λα Χουέρτα ανέτρεψαν τον Μπονίλα και τον Καράντζα σύμφωνα με το Σχέδιο της Αγκουά Πριέτα. Ο Ομπρεγκόν εξελέγη στην προεδρία το 1920 με συντριπτική λαϊκή υποστήριξη.
Η προεδρία του Ομπρεγκόν χαρακτηρίστηκε από εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, άνθηση του μεξικανικού αμοραλισμού, μετριοπαθή αγροτική μεταρρύθμιση και εργατικούς νόμους που χρηματοδοτήθηκαν από την ολοένα και πιο ισχυρή Περιφερειακή Συνομοσπονδία Μεξικανών Εργατών. Τον Αύγουστο του 1923, υπέγραψε τη Συνθήκη του Μπουκαρέλι, η οποία διευκρίνισε τα δικαιώματα της μεξικανικής κυβέρνησης και τα πετρελαϊκά συμφέροντα των ΗΠΑ και έφερε διπλωματική αναγνώριση στην κυβέρνησή του από τις ΗΠΑ.[5] Το 1923–24, ο υπουργός Οικονομικών του Ομπρεγκόν, Αδόλφο δε λα Ουέρτα, ξεκίνησε μια εξέγερση όταν ο Ομπρεγκόν όρισε τον Πλουτάρκο Ελίας Κάγιες ως διάδοχό του. Ο Ντε λα Ουέρτα συγκέντρωσε την υποστήριξη πολλών επαναστατών που ήταν αντίθετοι με την προφανή μίμηση του παραδείγματος του Πορφίριο Ντίας από τον Ομπρεγκόν. Ο Ομπρεγκόν επέστρεψε στο πεδίο της μάχης και νίκησε την εξέγερση. Στη νίκη του, βοηθήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες με όπλα και αεροπλάνα που βομβάρδισαν τους υποστηρικτές του ντε λα Ουέρτα.[6]
Το 1924, ο συνάδελφος επαναστάτης στρατηγός του Ομπρεγκόν από τον Βορρά και ο διάδοχός του, Πλούταρκο Ελίας Κάγιες, εξελέγη πρόεδρος. Αν και ο Ομπρεγκόν φαινομενικά αποσύρθηκε στη Σονόρα, παρέμεινε ισχυρός υπό τον Κάγιες. Ο Κάγιες προώθησε συνταγματική μεταρρύθμιση για να καταστήσει δυνατή την επανεκλογή του, αλλά όχι συνεχώς. Ο Ομπρεγκόν κέρδισε τις εκλογές του 1928. Πριν ξεκινήσει τη δεύτερη θητεία του, ωστόσο, δολοφονήθηκε από τον Χοσέ ντε Λεόν Τοράλ κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κριστέρο.
Η πολιτική κληρονομιά του Ομπρεγόν είναι αυτή του πραγματιστικού κέντρου, συμμαχώντας με διάφορες παρατάξεις της επανάστασης για να επιτύχει τους στόχους του, με έναν ιστορικό να τον περιγράφει πως «ο Άλβαρο Ομπρεγόν ξεχώρισε ως ο οργανωτής, ο ειρηνοποιός, ο ενοποιητής». [7] Η δολοφονία του προκάλεσε πολιτική κρίση στη χώρα, οδηγώντας τελικά στην ίδρυση του Εθνικού Επαναστατικού Κόμματος από τον Κάγιες, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα, το οποίο θα κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή του Μεξικού καθ' όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Σε αυτό το ισπανικό όνομα, το πρώτο ή πατρικό επώνυμο είναι Ομπρεγόν και το δεύτερο ή μητρικό επώνυμο είναι Σαλίδο.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2014.
- 1 2 3 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 119640211. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015.
- ↑ (Αγγλικά) SNAC. w6jh3jms. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- ↑ «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2015.
- ↑ Cline, Howard F. The United States and Mexico. Cambridge: Harvard University Press 1961, p. 208.
- ↑ Cline, U.S. and Mexico, p. 208.
- ↑ Hall, Linda B. Alvaro Obregón: Power and Revolution in Mexico, 1911–1920. College Station TX: Texas A&M University Press 1981, 3
