Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σολτ Λέικ Σίτι

Επεξεργασία συνδέσμων
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Σολτ Λέικ Σίτι, Γιούτα
Salt Lake City, Utah

Σημαία
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Σολτ Λέικ Σίτι
40°45′0″N 111°53′0″W
ΧώραΗΠΑ
ΠολιτείαΓιούτα
Διοικητική υπαγωγήκομητεία Σολτ Λέικ
Ίδρυση1847
Διοίκηση
 • Mayor of Salt Lake City, UtahΈριν Μέντενχολ (Δ)
Έκταση289,261251 km²[1] και 289,37684 km²[2]
Υψόμετρο1.288 μέτρα
Πληθυσμός200.831
Ταχ. κωδ.84101, 84102, 84103, 84104, 84105, 84106, 84107, 84108, 84109, 84110, 84111, 84112, 84113, 84114, 84115, 84116, 84117, 84118, 84121, 84122, 84123, 84124, 84125, 84126, 84127, 84129, 84130, 84131, 84132, 84133, 84134, 84138, 84139, 84143, 84145, 84147, 84148, 84150, 84151, 84152, 84157, 84158, 84165, 84170, 84171, 84180, 84184, 84190 και 84199
Τηλ. κωδ.801 και 385
Ζώνη ώραςUTC−07:00
Ορεινή ζώνη ώρας
ΙστότοποςΕπίσημος ιστότοπος
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Το Σολτ Λέικ Σίτι (αγγλικά: Salt Lake City‎‎, συχνά συντομεύεται σε Salt Lake ή SLC), είναι η πρωτεύουσα και η πολυπληθέστερη πόλη της πολιτείας Γιούτα των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι επίσης η έδρα της κομητείας Σολτ Λέικ, της πιο πολυπληθούς κομητείας στην πολιτεία. Ο πληθυσμός ήταν 199.723 σύμφωνα με την απογραφή του 2020,[3] ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Σολτ Λέικ Σίτι έχει εκτιμώμενο πληθυσμό περίπου 1,3 εκατομμυρίων κατοίκων και είναι η 46η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποτελεί επίσης μέρος της ευρύτερης συνδυασμένης στατιστικής περιοχής Σολτ Λέικ Σίτι–Όγκντεν–Πρόβο, ενός αστικού διαδρόμου μήκους περίπου 190 χιλιομέτρων κατά μήκος του μετώπου Γουασάτς, με πληθυσμό περίπου 2,8 εκατομμυρίων κατοίκων. Είναι ένα από τα κύρια αστικά κέντρα εντός της Μεγάλης Λεκάνης, μαζί με τη Ρίνο της πολιτείας Νεβάδα.

Το Σολτ Λέικ Σίτι ιδρύθηκε το 1847 από εποίκους υπό την ηγεσία του Μπρίγκαμ Γιανγκ, οι οποίοι επιδίωκαν να ξεφύγουν από τις διώξεις που είχαν υποστεί όσο ζούσαν πιο ανατολικά. Οι Μορμόνοι πιονέροι, όπως θα γίνονταν γνωστοί αργότερα, εισήλθαν σε μια ημιάνυδρη κοιλάδα και άρχισαν αμέσως να κατασκευάζουν ένα εκτεταμένο αρδευτικό δίκτυο, ικανό να θρέψει τον πληθυσμό και να υποστηρίξει τη μελλοντική ανάπτυξη. Το σύστημα οδών του Σολτ Λέικ Σίτι βασίζεται σε ένα πρότυπο πλέγμα προσανατολισμένο προς τα σημεία του ορίζοντα, με τη νοτιοανατολική γωνία της Πλατείας του Ναού να χρησιμεύει ως σημείο εκκίνησης του μεσημβρινού του Σολτ Λέικ. Λόγω της εγγύτητας της πόλης με τη Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη, αρχικά ονομάστηκε Πόλη της Μεγάλης Αλμυρής Λίμνης (Μεγάλη Σολτ Λέικ Σίτι, Great Salt Lake City)· η λέξη «Μεγάλη» (Great) αφαιρέθηκε από το όνομα το 1868.[4] Η μετανάστευση διεθνών μελών της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, οι εξορυκτικές αναπτύξεις και η κατασκευή του πρώτου διαηπειρωτικού σιδηροδρόμου έφεραν οικονομική ανάπτυξη, και η πόλη απέκτησε το προσωνύμιο «Το Σταυροδρόμι της Δύσης». Το 1913 διασχίστηκε από τον Αυτοκινητόδρομο Λίνκολν, τον πρώτο διαηπειρωτικό αυτοκινητόδρομο. Σήμερα δύο μεγάλοι εθνικοί αυτοκινητόδρομοι, οι I-15 και I-80, τέμνονται μέσα στην πόλη, ενώ υπάρχει και περιφερειακή οδό, το I-215.

Το Σολτ Λέικ Σίτι έχει αναπτύξει ισχυρή τουριστική βιομηχανία, βασισμένη κυρίως στο σκι, στις υπαίθριες δραστηριότητες και στον θρησκευτικό τουρισμό. Φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2002 και θα φιλοξενήσει ξανά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2034. Η πόλη είναι γνωστή για τον πολιτικά φιλελεύθερο χαρακτήρα της, που αντιπαρατίθεται στην κατά βάση συντηρητική πολιτική τάση της υπόλοιπης πολιτείας.[5] Αποτελεί επίσης το κέντρο της βιομηχανικής τραπεζικής των Ηνωμένων Πολιτειών.[6] Το Σολτ Λέικ Σίτι και η γύρω περιοχή φιλοξενούν αρκετά ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένου του κύριου ερευνητικού πανεπιστημίου της πολιτείας, του Πανεπιστημίου της Γιούτα.

Η παρατεταμένη ξηρασία στη Γιούτα έχει επιβαρύνει την ασφάλεια ύδρευσης του Σολτ Λέικ Σίτι, έχει προκαλέσει πτώση της στάθμης της Μεγάλης Αλμυρής Λίμνης σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα[7][8] και έχει επηρεάσει την τοπική και πολιτειακή οικονομία.[9] Η υποχώρηση της λίμνης έχει εκθέσει αρσενικό, το οποίο ενδέχεται να μεταφερθεί με τον αέρα, εκθέτοντας τους κατοίκους της περιοχής σε τοξική σκόνη.[10] Η πόλη απειλείται επίσης από σοβαρές ζημιές σε περίπτωση μεγάλου σεισμού, οι οποίες θα μπορούσαν να ενταθούν εξαιτίας δύο παρακλαδιών του ρήγματος Γουασάτς που ενώνονται κάτω από το κέντρο της πόλης.[11]

Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν από τον εποικισμό από μέλη της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, οι ιθαγενείς φυλές Σοσόνι, οι Ουέμπερ Γιούτε[12] και οι Παϊούτ[13] κατοικούσαν στην κοιλάδα του Σολτ Λέικ για χιλιάδες χρόνια. Την εποχή της ίδρυσης του Σολτ Λέικ Σίτι, η κοιλάδα βρισκόταν εντός της επικράτειας των βορειοδυτικών Σοσόνι. Μία τοπική φυλή των Σοσόνι, οι δυτικοί Γκοσούτ, είχαν δικές τους ονομασίες για τον ποταμό Τζόρνταν, το ρυάκι της πόλης και το φαράγγι Ρεντ Μπιουτ (Pi’o-gwût, So’ho-gwût και Mo’ni-wai-ni).[14] Οι Γκοσούτ (ή Γκοσιούτ) ζούσαν επίσης στην περιοχή γύρω από το Σολτ Λέικ και στις κοιλάδες δυτικά του.[15] Η γη θεωρήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες δημόσια περιουσία· κανένα δικαίωμα κυριότητας των βορειοδυτικών Σοσόνι δεν παραχωρήθηκε ή εγκαταλείφθηκε ποτέ μέσω συνθήκης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.[16] Ο πρώτος εξερευνητής ευρωπαϊκής καταγωγής στην περιοχή του Σολτ Λέικ ήταν πιθανότατα ο Τζιμ Μπρίτζερ το 1825, αν και άλλοι είχαν βρεθεί νωρίτερα στη Γιούτα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είχαν ταξιδέψει τόσο βόρεια όσο και στην κοντινή κοιλάδα της Γιούτα (η αποστολή Ντομίνγκεζ–Εσκαλάντε του 1776 γνώριζε αναμφίβολα την ύπαρξη της κοιλάδας του Σολτ Λέικ). Ο αξιωματικός του αμερικανικού στρατού Τζον Σ. Φρίμοντ χαρτογράφησε τη Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη και την κοιλάδα του Σολτ Λέικ το 1843 και το 1845.[17] Η ομάδα των άτυχων πρωτοπόρων Ντόνερ πέρασε από την κοιλάδα της Μεγάλης Αλμυρής Λίμνης τον Αύγουστο του 1846.

Ο εποικισμός του Σολτ Λέικ Σίτι χρονολογείται από την άφιξη των Αγίων των Τελευταίων Ημερών τον Ιούλιο του 1847,[18] κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού-Μεξικανικού πόλεμου. Είχαν ταξιδέψει πέρα από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών, μέσα σε μεξικανικό έδαφος,[19] αναζητώντας έναν απομονωμένο τόπο όπου θα μπορούσαν να ασκήσουν ελεύθερα τη θρησκεία τους, μακριά από τη βία και τις διώξεις που αντιμετώπιζαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με την άφιξή τους στην κοιλάδα του Σολτ Λέικ, ο πρόεδρος της εκκλησίας Μπρίγκαμ Γιανγκ φέρεται να είπε: «Αυτό είναι το σωστό μέρος, προχωρήστε». Λέγεται ότι είχε δει την περιοχή σε όραμα πριν φτάσει η συνοδεία των αμαξών. Βρήκαν την εκτεταμένη κοιλάδα άδεια από ανθρώπινο οικισμό.

Τέσσερις ημέρες μετά την άφιξη, ο Μπρίγκαμ Γιανγκ όρισε τον χώρο ανέγερσης του Ναού του Σολτ Λέικ. Ο ναός, που χτίστηκε στο τετράγωνο που αργότερα ονομάστηκε Πλατεία του Ναού, χρειάστηκε 40 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1853 και ο ναός εγκαινιάστηκε στις 6 Απριλίου 1893. Ο ναός έχει γίνει σύμβολο της πόλης και αποτελεί το κεντρικό της σημείο. Η νοτιοανατολική γωνία της Πλατείας του Ναού αποτελεί σημείο αναφοράς για τον μεσημβρινό του Σολτ Λέικ και για όλες τις διευθύνσεις στην κοιλάδα.

Το Σολτ Λέικ Σίτι το 1863

Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1847, επιδημία ιλαράς προκάλεσε τον θάνατο πολλών ιθαγενών Σοσόνι στην περιοχή.[20] Οι Σοσόνι έσωσαν τους πιονέρους όταν τους έμαθαν να τρώνε τον βολβό του ντόπιου φυτού σέγκο λίλι, που αποτελούσε μακροχρόνιο μέρος της διατροφής τους· η λέξη σέγκο προέρχεται από τη λέξη seego των Σοσόνι.[21][22] Το φυτό αυτό τιμήθηκε με το έργο του Φράγματος Σέγκο Λίλι (Sego Lily Dam), ένα αντιπλημμυρικό έργο σε σχήμα τεράστιας σέγκο λίλι, που κατασκευάστηκε στο πάρκο Σούγκαρ Χάουζ το 2017.[23]

Πρώτη χαρτογράφηση του Σολτ Λέικ Σίτι, «Great Salt Lake City Plot A», 1857

Η πόλη δεν χαρτογραφήθηκε μέχρι να εγκαταλείψει τη θέση του ο ομοσπονδιακός τοπογράφος το 1857.[24] Το 1855, το Κογκρέσο διέταξε τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να διορίσει γενικό τοπογράφο για την Επικράτεια της Γιούτα και να οργανώσει τη χαρτογράφηση των εδαφών της για να προετοιμαστούν για πώληση.[25] Εξαιτίας πολλών συγκρούσεων μεταξύ του τοπογράφου και της τοπικής κυβέρνησης, ο πρώτος γενικός τοπογράφος εγκατέλειψε τη θέση του το 1857 και δεν επέστρεψε μέχρι το 1869.[26]

Σολτ Λέικ Σίτι, π. 1880 από τον Κάρλετον Ε. Ουάτκινς (βλ. αγγλικά)

Οι πιονέροι οργάνωσαν μια πολιτεία που ονόμασαν Πολιτεία του Ντεζερέτ και υπέβαλαν αίτηση αναγνώρισης το 1849. Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών απέρριψε το αίτημά τους το 1850, δημιουργώντας την Επικράτεια της Γιούτα, μειώνοντας σημαντικά το μέγεθός της και ορίζοντας την πόλη Φίλμορ ως πρωτεύουσα. Το Μεγάλο Σολτ Λέικ Σίτι αντικατέστησε τη Φίλμορ ως πρωτεύουσα της επικράτειας το 1856, και αργότερα το όνομα συντομεύθηκε σε Σολτ Λέικ Σίτι. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε ραγδαία με την εισροή νέων μελών της Εκκλησίας και χρυσοθήρων της Εποχής του Χρυσού, καθιστώντας την μία από τις πιο πολυπληθείς πόλεις της Παλιάς Δύσης.

Η πρώτη ομάδα εποίκων έφερε μαζί της Αφροαμερικανούς σκλάβους, καθιστώντας τη Γιούτα το μοναδικό μέρος στη δυτική Αμερική όπου υπήρχε δουλεία Αφρικανών.[27] Τρεις σκλάβοι, οι Γκριν Φλέικ, Χαρκ Λέι και Όσκαρ Κρόσμπι, ταξίδεψαν δυτικά με την πρώτη ομάδα εποίκων το 1847.[28] Οι έποικοι άρχισαν επίσης να αγοράζουν ιθαγενείς σκλάβους στο ήδη καθιερωμένο εμπόριο σκλάβων ιθαγενών,[29] καθώς και να υποδουλώνουν ινδιάνους αιχμαλώτους πολέμου.[30][31] Το 1850, καταγράφηκαν 26 σκλάβοι στην κομητεία του Σολτ Λέικ.[20] Το 1852, η νομοθετική συνέλευση της επικράτειας ψήφισε τον Νόμο περί Υπηρεσίας (Act in Relation to Service) και τον Νόμο για τη χειραφέτηση Ινδιάνων Σκλάβων και Αιχμαλώτων (Act for the relief of Indian Slaves and Prisoners), νομιμοποιώντας επίσημα τη δουλεία στην επικράτεια. Στις 19 Ιουνίου 1862, κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, το Κογκρέσο απαγόρευσε τη δουλεία σε όλες τις αμερικανικές επικράτειες.[32]

Ο εξερευνητής, εθνολόγος και συγγραφέας Ρίτσαρντ Φράνσις Μπάρτον ταξίδεψε με άμαξα το καλοκαίρι του 1860 για να καταγράψει τη ζωή στη Μεγάλη Πόλη της Αλμυρής Λίμνης. Κατά τη διάρκεια της τριών εβδομάδων επίσκεψής του του παραχωρήθηκε πρωτοφανής πρόσβαση, συμπεριλαμβανομένων συναντήσεων με τον Μπρίγκαμ Γιανγκ και άλλους σύγχρονους του Τζόζεφ Σμιθ. Τα αρχεία της επίσκεψής του περιλαμβάνουν σκίτσα των πρώτων κτιρίων της πόλης, περιγραφή της τοπικής γεωγραφίας και γεωργίας, σχόλια για την πολιτική και την κοινωνική οργάνωση, ομιλίες και κηρύγματα των Γιανγκ, Άιζακ Μόρλεϊ, Τζορτζ Ουάσινγκτον Μπράντλεϊ και άλλων ηγετών, καθώς και στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής, όπως αποκόμματα εφημερίδων και το μενού από μια δεξίωση υψηλής κοινωνίας.[33]

Οι συγκρούσεις με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση συνεχίστηκαν εξαιτίας της πρακτικής της πολυγαμίας (ή πολυμερής γάμου, όπως το λέει η ίδια) από την Εκκλησία. Το αποκορύφωμα ήρθε το 1857, όταν ο Πρόεδρος Τζέιμς Μπιουκάναν κήρυξε την περιοχή σε κατάσταση ανταρσίας, μετά την άρνηση του Μπρίγκαμ Γιανγκ να παραιτηθεί από τη θέση του κυβερνήτη, γεγονός που οδήγησε στον Πόλεμο της Γιούτα. Μια μεραρχία του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, υπό τη διοίκηση του Άλμπερτ Σίντνεϊ Τζόνστον (που αργότερα έγινε στρατηγός του στρατού της Συνομοσπονδίας), διέσχισε την πόλη και τη βρήκε εγκαταλειμμένη. Συνέχισαν την πορεία τους μέσα από την έρημη πόλη προς μια ακατοίκητη περιοχή στη νοτιοδυτική γωνία της κοιλάδας, όπου ίδρυσαν το Στρατόπεδο Φλόιντ (64 χιλιόμετρα νότια της πόλης). Μια άλλη στρατιωτική εγκατάσταση, το Φορτ Ντάγκλας, ιδρύθηκε το 1862 για να διασφαλιστεί η πίστη στην Ένωση κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Πολλοί τοπικοί ηγέτες φυλακίστηκαν στη φυλακή της επικράτειας στην περιοχή Σούγκαρ Χάουζ τη δεκαετία του 1880 για παραβίαση των νόμων κατά της πολυγαμίας. Η Εκκλησία άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπει την πολυγαμία το 1890, εκδίδοντας το «Μανιφέστο», το οποίο προέτρεπε τα μέλη να υπακούν στον νόμο της χώρας (πράγμα που σήμαινε απαγόρευση των νέων πολυγαμικών γάμων εντός των Ηνωμένων Πολιτειών και των εδαφών τους, αλλά όχι στους οικισμούς μελών της Εκκλησίας στον Καναδά και το Μεξικό). Αυτό άνοιξε τον δρόμο για την ανακήρυξη της Γιούτα σε πολιτεία το 1896, με το Σολτ Λέικ Σίτι ως πρωτεύουσα.

Ο πρώτος διαηπειρωτικός σιδηρόδρομος ολοκληρώθηκε το 1869 στο Προμόντορι Σάμιτ,[α] στη βόρεια πλευρά της Μεγάλης Αλμυρής Λίμνης.[34] Ένας σιδηρόδρομος συνέδεσε την πόλη με τον διαηπειρωτικό σιδηρόδρομο το 1870, διευκολύνοντας σημαντικά τα ταξίδια. Ακολούθησε μαζική μετανάστευση διαφορετικών ομάδων. Οι Κινέζοι εργάτες, που είχαν κατασκευάσει μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ειρηνικής Σιδηροδρομικής Γραμμής, ίδρυσαν μια ακμάζουσα κινεζική συνοικία στο Σολτ Λέικ Σίτι, γνωστή ως «Plum Alley», η οποία φιλοξενούσε περίπου 1.800 Κινέζους στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι κινεζικές επιχειρήσεις και κατοικίες κατεδαφίστηκαν το 1952, αν και έχει τοποθετηθεί ιστορική πινακίδα κοντά στο πάρκινγκ που τις αντικατέστησε. Οι μετανάστες βρήκαν επίσης οικονομικές ευκαιρίες στις ανθούσες βιομηχανίες εξόρυξης. Απομεινάρια μιας άλλοτε ακμάζουσας ιαπωνικής συνοικίας – συμπεριλαμβανομένου ενός βουδιστικού ναού και μιας χριστιανικής ιαπωνικής εκκλησίας – παραμένουν στο κέντρο του Σολτ Λέικ Σίτι. Ευρωπαϊκές εθνοτικές ομάδες και ιεραποστολές από την Ανατολική Ακτή κατασκεύασαν τον Επισκοπικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μάρκου το 1874, τον Ναό B’nai Israel το 1890, τον Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό της Μανταλέν το 1909 και τον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό της Αγίας Τριάδας το 1923. Κατά την ίδια περίοδο δημιουργήθηκε και η τότε λειτουργούσα συνοικία κόκκινων φαναριών της πόλης, που απασχολούσε περίπου 300 πόρνες στην ακμή της, πριν κλείσει το 1911.[35]

Πανόραμα του Τεμπλ Σκουέρ, γύρω το 1912

Κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, κατασκευάστηκε εκτεταμένο σύστημα τραμ σε όλη την πόλη, με το πρώτο τραμ να λειτουργεί το 1872 και την ηλεκτροδότηση του συστήματος να ολοκληρώνεται το 1889. Όπως και σε άλλες περιοχές της χώρας, το αυτοκίνητο αντικατέστησε το τραμ, και το τελευταίο τραμ εγκρίθηκε για μετατροπή το 1941, αλλά συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1945 λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα λεωφορεία με ρυμουλκούμενο τραμ λειτούργησαν μέχρι το 1946. Η αστική σιδηροδρομική συγκοινωνία επέστρεψε το 1999 με την έναρξη λειτουργίας του TRAX από την UTA.[36] Η γραμμή S (πρώην Sugar House Streetcar) άνοιξε τον Δεκέμβριο του 2013 σε παλιό δρόμο του D&RGW.[37][38]

Ο πληθυσμός της πόλης άρχισε να σταθεροποιείται κατά τον 20ό αιώνα, καθώς η ανάπτυξη μετατοπίστηκε σε προάστια βόρεια και νότια της πόλης. Λίγες από αυτές τις περιοχές ενσωματώθηκαν στο Σολτ Λέικ Σίτι, ενώ κοντινές πόλεις επεκτάθηκαν ανεξάρτητα. Ως αποτέλεσμα, ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής υπερβαίνει κατά πολύ αυτόν της πόλης. Μεγάλη ανησυχία για τις πρόσφατες κυβερνήσεις αποτέλεσε η καταπολέμηση της εμπορικής φθοράς στο κέντρο. Η πόλη έχασε πληθυσμό από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τη δεκαετία του 1980, αλλά παρουσίασε κάποια ανάκαμψη τη δεκαετία του 1990. Σήμερα, εκτιμάται ότι η πόλη έχει αυξήσει τον πληθυσμό της κατά περίπου 5% από το 2000.[39]

Τις τελευταίες δεκαετίες, η πόλη έχει υποστεί σημαντικές δημογραφικές αλλαγές.[40] Οι Λατινοαμερικάνοι αποτελούν περίπου το 22% των κατοίκων, και υπάρχει επίσης μεγάλος πληθυσμός νησιωτών του Ειρηνικού (κυρίως Σαμόα και Τόνγκα), που αποτελούν περίπου το 2% του πληθυσμού της κοιλάδας του Σολτ Λέικ.

Το Σολτ Λέικ Σίτι επιλέχθηκε το 1995 για να φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2002. Οι αγώνες συνοδεύτηκαν από διάφορες διαμάχες, συμπεριλαμβανομένου σκανδάλου προσφορών το 1998 και αμφισβητήσιμων βαθμολογιών και παράνομης χρήσης ναρκωτικών κατά τη διάρκεια των αγώνων. Παρά τις αντιπαραθέσεις, οι αγώνες θεωρήθηκαν οικονομική επιτυχία, αποτελώντας ένα από τα λίγα πρόσφατα παραδείγματα κερδοφόρων Ολυμπιακών.[εκκρεμεί παραπομπή] Σε προετοιμασία έγιναν μεγάλα κατασκευαστικά έργα, όπως επέκταση και επισκευή αυτοκινητοδρόμων και κατασκευή συστήματος ελαφριάς σιδηροδρομικής συγκοινωνίας. Οι χώροι των αγώνων χρησιμοποιούνται πλέον για τοπικά, εθνικά και διεθνή αθλητικά γεγονότα και για εκπαίδευση αθλητών.[41]

Στις 24 Ιουλίου 2024, το Σολτ Λέικ Σίτι επιλέχθηκε επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή για να φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2034.[42] Όλες οι εγκαταστάσεις από τους προηγούμενους αγώνες μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν και η υποψηφιότητα υποστηρίχθηκε από την Ολυμπιακή Επιτροπή και την πόλη. Το Σολτ Λέικ Σίτι φιλοξένησε επίσης τους 16ους Χειμερινούς Αγώνες Κωφών το 2007, που διεξήχθησαν σε χώρους στην πόλη και στο Πάρκ Σίτι,[43] ενώ η Ροταριανή Διεθνής επέλεξε την πόλη για τη συνδιάσκεψή της το 2007, τη μεγαλύτερη συγκέντρωση στο Σολτ Λέικ Σίτι μετά τους Ολυμπιακούς του 2002.[44] Η συνδιάσκεψη της Ομοσπονδίας Βόλεϊ των ΗΠΑ το 2005 προσέλκυσε 39.500 συμμετέχοντες.

Το 2020, η πόλη επλήγη από σεισμό μεγέθους 5,7 Ρίχτερ, διαδηλώσεις για τον φόνο του Μπερνάρντο Παλάθιος-Καρμπαχάλ, καθώς και από ισχυρούς ανέμους με θυελλώδεις ταχύτητες, εν μέσω των ευρύτερων εθνικών διαδηλώσεων για τον Τζορτζ Φλόιντ, της παγκόσμιας πανδημίας COVID-19 και των διαδηλώσεων κατά των περιοριστικών μέτρων.[45][46]

Δημογραφικά στοιχεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Φυλή 2020[47] 2010[48] 1990[49] 1970[49] 1950[49]
Λευκοί (μη-λατινοαμερικάνοι) 63.4% 65.7% 82.6% 90.6%[50] n/a
Λατινοαμερικάνοι 20.8% 22.3% 9.7% 6.4%[50] n/a
Ασιάτες (μέχρι το 1990 συμπεριλαμβάνει και τους νησιώτες του Ειρηνικού) 5.5% 4.4% 4.7% 1.1% 1.0%
Μαύροι ή αφροαμερικάνοι 2.9% 2.6% 1.7% 1.2% 0.6%
Νησιώτες του Ειρηνικού 2.1% 2.0% - - -
Ιθαγενείς Αμερικάνοι ή Ιθαγενείς της Αλάσκα 1.4% 1.2% - - -
Μιγάδες 4.2% 3.7% - - -

Απογραφή του 2020

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2020, οι καταγωγή που δήλωσαν οι κάτοικοι του Σολτ Λέικ Σίτι ήταν οι εξής:

  • Άγγλοι (24%)
  • Μεξικανοί (14,5%)
  • Γερμανοί (12,7%)
  • Ιρλανδοί (10.2%)
  • Σκωτσέζοι (4,8%)
  • Ιταλοί (3,7%)
  • Δανοί (2,9%)
  • Σουηδοί (2,8%)
  • Γάλλοι (2,6%)
  • Νορβηγοί (1,9%)

Η φυλετική σύνθεση του Σολτ Λέικ Σίτι (συμπεριλαμβανομένων των Ισπανόφωνων στους φυλετικούς υπολογισμούς) ήταν 68,41% (136.622) Λευκοί, 2,89% (5.766) Μαύροι, 1,45% (2.886) Ιθαγενείς Αμερικανοί, 5,50% (10.989) Ασιάτες, 2,10% (4.186) Νησιώτες του Ειρηνικού, 9,73% (19.440) Άλλες φυλές και 9,93% (19.834) μικτής ή πολυφυλετικής καταγωγής.[51]

Η φυλετική και εθνοτική σύνθεση (όπου οι Ισπανόφωνοι εξαιρούνται από τους φυλετικούς υπολογισμούς και τοποθετούνται σε ξεχωριστή κατηγορία) ήταν 63,43% (126.678) Λευκοί μη Ισπανόφωνοι, 2,74% (5.466) Μαύροι μη Ισπανόφωνοι, 0,78% (1.563) Ιθαγενείς Αμερικανοί μη Ισπανόφωνοι, 5,43% (10.840) Ασιάτες μη Ισπανόφωνοι, 2,04% (4.075) Νησιώτες του Ειρηνικού μη Ισπανόφωνοι, 0,58% (1.149) Άλλες φυλές μη Ισπανόφωνες, 4,23% (8.448) μικτής καταγωγής μη Ισπανόφωνοι και 20,78% (41.504) Ισπανόφωνοι ή Λατινοαμερικανοί.

Απογραφή του 2010

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός του Σολτ Λέικ Σίτι ήταν 75,1% Λευκοί, 2,6% Αφροαμερικανοί, 1,2% Ινδιάνοι και Αλασκανοί ιθαγενείς, 4,4% Ασιάτες, 2,0% Νησιώτες του Ειρηνικού, 10,7% από άλλες φυλές και 3,7% μικτής καταγωγής. 22,3% του συνολικού πληθυσμού ήταν Ισπανόφωνοι ή Λατινοαμερικανοί οποιασδήποτε φυλής.[52] Ιστορικά, η πόλη είχε κατά κύριο λόγο λευκό πληθυσμό.[49] Από το 1860 έως το 1950, οι Λευκοί αντιπροσώπευαν περίπου το 99% του πληθυσμού, ποσοστό που μειώθηκε στις επόμενες δεκαετίες.[49]

Το 2010, το 37% του πληθυσμού είχε πανεπιστημιακό τίτλο ή ανώτερο. Το 18,5% ήταν γεννημένοι στο εξωτερικό και άλλο 1,1% είχε γεννηθεί σε εδάφη των ΗΠΑ (όπως to Πουέρτο Ρίκο) ή στο εξωτερικό από Αμερικανούς γονείς. Το 27% μιλούσε στο σπίτι γλώσσα άλλη από τα αγγλικά.

Ο πληθυσμός ήταν 186.440 κάτοικοι (από 181.743 το 2000), με 75.177 νοικοκυριά και 57.543 οικογένειες. Αυτό αντιστοιχεί στο 6,75% του πληθυσμού της Γιούτα, το 18,11% του πληθυσμού της κομητείας Σολτ Λέικ και το 16,58% της μητροπολιτικής περιοχής. Η έκταση της πόλης αποτελεί το 14,2% της κομητείας. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 1.688,77 άτομα ανά τετραγωνικό μίλι (1.049,36/χλμ²). Υπήρχαν 80.724 κατοικίες με μέση πυκνότητα 731,2 ανά τετραγωνικό μίλι (454,35/χλμ²).

Η μητροπολιτική περιοχή Σολτ Λέικ Σίτι–Όγκντεν, που περιλάμβανε τις κομητείες Σολτ Λέικ, Ντέιβις και Γουέμπερ, είχε πληθυσμό 1.333.914 το 2000, αύξηση 24,4% από το 1990. Έπειτα, η Στατιστική Υπηρεσία των ΗΠΑ πρόσθεσε τις κομητείες Σάμιτ και Τουίλα στη μητροπολιτική περιοχή, αφαιρώντας τις Ντέιβις και Γουέμπερ και δημιουργώντας ξεχωριστή περιοχή Όγκντεν–Κλίαρφιλντ. Η συνδυασμένη στατιστική περιοχή Σολτ Λέικ Σίτι–Όγκντεν–Κλίαρφιλντ, μαζί με τη μητροπολιτική περιοχή Πρόβο–Όρεμ, είχε συνολικό πληθυσμό 2.094.035 την 1η Ιουλίου 2008.

Υπήρχαν 75.177 νοικοκυριά, εκ των οποίων το 27% είχαν παιδιά κάτω των 18 ετών, το 41,1% ήταν παντρεμένα ζευγάρια, το 10,2% γυναίκες χωρίς σύζυγο, και το 44,3% άλλου τύπου. Από αυτά, 3.904 ήταν νοικοκυριά ανύπαντρων συντρόφων: 3.047 ετερόφυλα, 458 ομόφυλα ανδρικά και 399 ομόφυλα γυναικεία. Το 33,2% όλων των νοικοκυριών αποτελούνταν από μεμονωμένα άτομα, ενώ το 9,7% είχε άτομο άνω των 65 ετών που ζούσε μόνο. Ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό ήταν 2,48 και ανά οικογένεια 3,24.

H ηλικιακή κατανομή της πόλης (από το 2000):

  • 23,6% κάτω των 18
  • 15,2% από 18 έως 24
  • 33,4% από 25 έως 44
  • 16,7% από 45 έως 64
  • 11,0% άνω των 65

Η διάμεση ηλικία ήταν 30 έτη. Για κάθε 100 γυναίκες αντιστοιχούσαν 102,6 άνδρες. Για κάθε 100 γυναίκες άνω των 18, αντιστοιχούσαν 101,2 άνδρες. Το μέσο εισόδημα νοικοκυριού ήταν 36.944 δολάρια και οικογένειας 45.140. Οι άνδρες είχαν μέσο εισόδημα 31.511 δολάρια έναντι 26.403 των γυναικών. Το κατά κεφαλήν εισόδημα ήταν 20.752 δολάρια. Κάτω από το όριο φτώχειας ζούσε το 15,3% του πληθυσμού και το 10,4% των οικογενειών. Μεταξύ αυτών, το 18,7% ήταν κάτω των 18 και το 8,5% άνω των 65.

Σύμφωνα με την Έρευνα της Αμερικανικής Κοινότητας του 2017, η μεγαλύτερη ανισότητα εισοδήματος στη Γιούτα καταγράφηκε στο Σολτ Λέικ Σίτι. Ο δείκτης GINI του Σολτ Λέικ Σίτι ήταν 0,4929, σε σύγκριση με το συνολικό σκορ της πολιτείας που ήταν 0,423. Οι δυτικές περιοχές της πόλης έχουν τα χαμηλότερα εισοδήματα, ενώ περιοχές όπως οι Upper Avenues έχουν πολύ υψηλότερα εισοδήματα. Άλλες πόλεις της Γιούτα με σχετικά υψηλούς δείκτες είναι το Πρόβο, με 0,4734, και το Όγκντεν, με 0,4632.[53]

Λιγότερο από το 50% των κατοίκων του Σολτ Λέικ Σίτι είναι μέλη της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Αυτό είναι σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό σε σύγκριση με τις πιο προαστιακές περιοχές της Γιούτα, όπου συνολικά τα μέλη της Εκκλησίας αποτελούν περίπου το 62% του πληθυσμού της πολιτείας.[54]

Οι συνοικίες Ρόουζ Παρκ και Γκλέντεϊλ είναι κυρίως ισπανόφωνες, με τους Ισπανόφωνους και Λατινοαμερικανούς να αποτελούν περίπου το 60% των μαθητών στα δημόσια σχολεία.[55] Το Centro Cívico Mexicano λειτουργεί ως κέντρο συγκέντρωσης για τους περίπου 300.000 Λατινοαμερικανούς[56] που ζουν στην ευρύτερη περιοχή του μετώπου Γουασάτς. Ο πρόεδρος του Μεξικού, Βισέντε Φοξ, ξεκίνησε την περιοδεία του στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2006 από το Σολτ Λέικ Σίτι.

Το Σολτ Λέικ Σίτι είναι επίσης η πατρίδα μιας βοσνοαμερικανικής κοινότητας άνω των 8.000 ατόμων, οι περισσότεροι από τους οποίους έφτασαν κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας τη δεκαετία του 1990.[57] Ο μεγάλος πληθυσμός νησιωτών του Ειρηνικού, κυρίως Σαμόα και Τόνγκα, είναι συγκεντρωμένος στις συνοικίες Ρόουζ Παρκ, Γκλέντεϊλ και Πόπλαρ Γκρόουβ. Οι περισσότεροι νησιώτες του Ειρηνικού στο Σολτ Λέικ Σίτι είναι μέλη της Εκκλησίας των Αγίων των Τελευταίων Ημερών,[58] αν και υπάρχουν και άλλες θρησκευτικές κοινότητες, όπως Σαμοανές Κογκρεγκασιοναλιστικές, Τονγανικές Μεθοδιστικές και Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες.

Έξω από τα όρια της πόλης, νέες μεταναστευτικές κοινότητες περιλαμβάνουν Νεπαλέζους και πρόσφυγες Καρέν από τη Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία). Το Σολτ Λέικ Σίτι έχει επίσης την τρίτη μεγαλύτερη κοινότητα Σρι Λανκανών στις Ηνωμένες Πολιτείες.[59]

Το 2015, μια έρευνα του Williams Institute που συνέκρινε τις 50 πιο πολυπληθείς μητροπολιτικές περιοχές των ΗΠΑ, κατέταξε το Σολτ Λέικ Σίτι στην 7η θέση πανεθνικά, ανεβαίνοντας από την 39η θέση που κατείχε το 1990.

Οι πιο συχνές γλώσσες που ομιλούνται στην πόλη, εκτός από τα αγγλικά, είναι τα ισπανικά, τα κινεζικά και τα βιετναμέζικα.[60]

Πολιτισμός

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φεστιβάλ

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Το Ελληνικό Φεστιβάλ του 2014

Το Ελληνικό Φεστιβάλ, που διοργανώνεται στον καθεδρικό ναό της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο κέντρο της πόλης το Σαββατοκύριακο μετά την Ημέρα της Εργασίας (Labor Day), γιορτάζει την ελληνική κληρονομιά της Γιούτα. Η τριήμερη εκδήλωση περιλαμβάνει ελληνική μουσική, χορευτικά συγκροτήματα, ξεναγήσεις στον καθεδρικό, πάγκους και έναν μεγάλο μπουφέ. Η προσέλευση κυμαίνεται από 35.000 έως 50.000 άτομα. Το φεστιβάλ γιόρτασε την 40ή του επέτειο το 2015.

Δύο ετήσια φεστιβάλ με ιταλικό θέμα πραγματοποιούνται επίσης στο Σολτ Λέικ Σίτι. Το πολιτιστικό φεστιβάλ δρόμου Ferragosto (τον Αύγουστο) γιορτάζει το ιταλικό φαγητό και τον ιταλικό πολιτισμό μέσα από τις ιταλικές κοινότητες του Σολτ Λέικ Σίτι.[61] Το Festa Italian είναι ένα διήμερο φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα τον Σεπτέμβριο και αναδεικνύει τις διάφορες περιοχές της Ιταλίας μέσω μουσικής, φαγητού και ψυχαγωγίας. Τα έσοδα διατίθενται σε τοπικά φιλανθρωπικά ιδρύματα.[62]

Άλλα πολιτιστικά φεστιβάλ στο Σολτ Λέικ Σίτι περιλαμβάνουν το Περουβιανό Φεστιβάλ,[63] το Βραζιλιάνικο Φεστιβάλ της Γιούτα,[64] το Πολυνησιακό Πολιτιστικό Φεστιβάλ,[65] το Ιαπωνικό Φεστιβάλ Nihon Matsuri[66] και το Ιαπωνικό Φεστιβάλ Ομπον που διοργανώνεται από τη Βουδιστική κοινότητα.[67]

Σημειώσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Να μη συγχυστεί με τον Προμόντορι Πόιντ της Γιούτα, που είναι μια πόλη-φάντασμα.

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ. Ουάσινγκτον. 2016.
  2. ↑ Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ: «2010 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ. Ουάσινγκτον. 2010. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
  3. ↑ Division, U.S. Census Bureau, Data Integration. «City and Town Population Totals: 2010–2018». census.gov. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2019.
  4. ↑ Van Cott, John W. (1990). Utah place names: a comprehensive guide to the origins of geographic names: a compilation. University of Utah Press. σελ. 327. ISBN 978-0-87480-345-7. Accessed July 25, 2011.
  5. ↑ Bernick, Bob (15 Οκτωβρίου 2018). «Salt Lake City: An island of liberal blue in a sea of conservative red». Utah Policy (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2020.
  6. ↑ «FDIC Industrial Banks». Federal Deposit Insurance Corporation. 25 Ιουνίου 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2007.
  7. ↑ «Drought 2022». www.slc.gov. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2022.Πρότυπο:Title missing
  8. ↑ «Great Salt Lake Reaches New Historic Low». USGS. U.S. Department of the Interior. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2022.
  9. ↑ «If we want growth, we need water solutions». www.utahbusiness.com. 11 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.Πρότυπο:Title missing
  10. ↑ Flavelle, Christopher (7 Ιουνίου 2022). «As the Great Salt Lake Dries Up, Utah Faces An 'Environmental Nuclear Bomb'». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2022.
  11. ↑ Liberty, Lee M.; St. Clair, James; McKean, Adam P. (June 3, 2021). «A Broad, Distributed Active Fault Zone Lies beneath Salt Lake City, Utah». The Seismic Record (Seismological Society of America) 1 (1): 35–45. doi:10.1785/0320210009. Bibcode: 2021SeisR...1...35L.
  12. ↑ Fowler, Don D. (1971). «Anthropology of the Numa: John Wesley Powell's Manuscripts on the Numic Peoples of Western North America, 1868–1880». Smithsonian Contributions to Anthropology (Washington DC: Smithsonian Institution Press) (14): 7. doi:10.5479/SI.00810223.14.1. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-09-25. https://web.archive.org/web/20190925005121/https://pdfs.semanticscholar.org/ff5a/f68bb9f4c4033107c1f191c49eb841ebfa67.pdf. Ανακτήθηκε στις 2025-10-13.
  13. ↑ Ellis, Terry (30 Δεκεμβρίου 2013). «History of Salt Lake County». slco.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2020.
  14. ↑ Chamberlin, Ralph V. (1913). «Place and Personal Names of the Gosiute Indians of Utah». Proceedings of the American Philosophical Society 52 (208): 9, 12.
  15. ↑ Fowler, Don D. (1971). «Anthropology of the Numa: John Wesley Powell's Manuscripts on the Numic Peoples of Western North America, 1868–1880». Smithsonian Contributions to Anthropology (Washington DC: Smithsonian Institution Press) (14): 98. doi:10.5479/SI.00810223.14.1. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2019-09-25. https://web.archive.org/web/20190925005121/https://pdfs.semanticscholar.org/ff5a/f68bb9f4c4033107c1f191c49eb841ebfa67.pdf. Ανακτήθηκε στις 2025-10-13.
  16. ↑ «89 L.Ed. 985; 65 S.Ct. 690; 324 U.S. 335» (PDF). United States Supreme Court. 9 Απριλίου 1945. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2015.
  17. ↑ Alexander, Thomas G. «Utah History to Go – Fremont's Exploration». Utah State Historical Society. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2022.
  18. ↑ Alexander, Thomas G.· Allen, James B. (1984). Mormons & Gentiles: A History of Salt Lake City (First έκδοση). Boulder, Colorado: Pruett Publishing Company. σελ. 24. ISBN 0-87108-664-6. By the time Brigham Young caught his first glimpse of the valley...Salt Lake City was already begun. Two days earlier an advance party...entered the valley...The next day they explored further, and on July 23 began plowing the hard, dry ground.
  19. ↑ Mexico (Χάρτης). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2012.
  20. 1 2 Arave, Lynn (5 Ιανουαρίου 2007). «Tidbits of history — Unusual highlights of Salt Lake County». Deseret News. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2020.
  21. ↑ Xin Wu (2017). Patricia Johanson and the Re-Invention of Public Environmental Art, 1958–2010. Taylor & Francis. ISBN 9781351554916. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2020. The Sego Lily brings back memories of the struggle for survival suring the early years of the settlement, when the pioneers were saved by the Shoshone Indians, who taught them to eat the bulb of the native Sego Lily (Calochortus nuttallii).
  22. ↑ Works Progress Administration (1937). Idaho: A Guide in Word and Picture. Idaho: Idaho. σελ. 115. ISBN 9781623760113. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2020. Sego (seego) is a Shoshoni name for food; and the edible bulb of this flower the Mormons ate and found good.
  23. ↑ Lawrence, Danica (7 Νοεμβρίου 2017). «Sugar House Park to receive functional yet beautiful art installation». FOX 13. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2020.
  24. ↑ Πρότυπο:Cite archive
  25. ↑ «An Act to Establish the Office of Surveyor-General in the Territory of Utah, and to grant Land for School and University Purposes, (February 21, 1855)». The Statutes at Large and Treaties of the United States of America, vol. x. Boston, MA: Charles C. Little and James Brown. 1856.
  26. ↑ «Salt Lake City Land Office». Utah State Archives. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2022.
  27. ↑ Negro Slaves in Utah by Jack Beller, Utah Historical Quarterly, vol. 2, no. 4, 1929, pp. 124–126
  28. ↑ «Slavery in Utah Involved Blacks, Whites, Indians, and Mexicans». The History Blazer (April 1995). Utah State Historical Society. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2020.
  29. ↑ Martha C. Knack (2001). Boundaries Between: The Southern Paiutes, 1775–1995.
  30. ↑ Farmer, Jared (2008). On Zion's Mount: Mormons, Indians, and the American Landscape. Harvard University Press. ISBN 9780674027671.
  31. ↑ Andrés Reséndez. The Other Slavery: The Uncovered Story of Indian Enslavement in America.
  32. ↑ An Act to Secure Freedom to All Persons Within the Territories of the United States, ch. 112, 12 Stat. 432 (1862).
  33. ↑ Burton, Sir Richard Francis (1862). The City of the Saints: Across the Rocky Mountains to California. New York City: Harper & brothers (reprinted by University of Michigan Library). Accessed September 13, 2006.
  34. ↑ «Ceremony at "Wedding of the Rails", May 10, 1869 at Promontory Point UT». World Digital Library. 10 Μαΐου 1869. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2013.
  35. ↑ Stilltoe, Linda. A History of Salt Lake County. σελ. 138.
  36. ↑ Money, Marti. «Utah Street Tramways – History of trams in Salt Lake City». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2007.
  37. ↑ Davidson, Lee (28 Αυγούστου 2013). «Sugar House streetcar testing begins next week». The Salt Lake Tribune. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2022.
  38. ↑ «Salt Lake City welcomes S-Line». Railway Gazette International (Sutton, London). December 9, 2013. https://www.railwaygazette.com/salt-lake-city-welcomes-s-line/38959.article. Ανακτήθηκε στις May 3, 2022.
  39. ↑ «Population Estimates». US Census Bureau. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014.
  40. ↑ El Nasser, Haya (15 Σεπτεμβρίου 2006). «Immigrants turn Utah into mini-melting pot». USA Today. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2022.
  41. ↑ Roche, Lisa Riley (5 Οκτωβρίου 2006). «Big incentive helps lure speed skating group». Deseret News. Salt Lake City. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2022.
  42. ↑ Gorrell, Mike (15 Φεβρουαρίου 2004). «Olympic windfall unseen». Salt Lake Tribune.
  43. ↑ «Salt Lake 2007». Deaflympics. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2014.
  44. ↑ Beebe, Paul (9 Νοεμβρίου 2005). «SLC to land Rotarians in '07». Salt Lake Tribune. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2014.
  45. ↑ Springer, Alex· Ory Hernandez, Rebecca· Cook O'Brien, Amy· Campbell, Carolyn (23 Σεπτεμβρίου 2020). «Meals Out of Misfortune Part 2». Salt Lake City Weekly. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2020. A pandemic, earthquake, ongoing protests and a windstorm with hurricane-force winds have been visited upon our fair city—and we're only three-quarters of the way through!
  46. ↑ Bauer, Ethan (14 Μαΐου 2020). «A mayor and a mom on shaky ground». Deseret News. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2020.
  47. ↑ «2020: DEC Redistricting Data (PL 94-171)». US Census Bureau.
  48. ↑ «State & County QuickFacts: Salt Lake City, Utah». US Census Bureau. 8 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2014.
  49. 1 2 3 4 5 «Race and Hispanic Origin for Selected Cities and Other Places: Earliest Census to 1990». US Census Bureau. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2012.
  50. 1 2 From 15% sample
  51. ↑ «P1: Race – 2020: DEC Redistricting Data (PL 94-171) – Salt Lake City city, Utah». United States Census Bureau.
  52. ↑ American FactFinder, US Census Bureau. «Profile of General Population and Housing Characteristics: 2010 – 2010 Demographic Profile Data». US Census Bureau. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2015.
  53. ↑ «Utah Ranks No. 1 in Inequality (Salt Lake Tribune)». The Salt Lake Tribune. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2018.
  54. ↑ Canham, Matt (22 Ιουνίου 2005). «Mormon portion of Utah population steadily shrinking». The Salt Lake Tribune. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2022.
  55. ↑ Lyon, Julia (1 Μαΐου 2006). «Update: School ranks thinned by 'Day Without Immigrants'». The Salt Lake Tribune. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2014.
  56. ↑ «Latinos eye Utah for 2009 meeting». The Salt Lake Tribune. 1 Αυγούστου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2014.
  57. ↑ Johnson, Kirk (15 Φεβρουαρίου 2007). «Anti-Bosnian Backlash Feared in Utah». The New York Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2017.
  58. ↑ Lattin, Don (10 Απριλίου 1996). «New Mormon Melting Pot/Church transcends its racist history». San Francisco Chronicle. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2022.
  59. ↑ «The Utah Community Data Project». The Utah Community Data Project. The Bureau of Economic and Business Research. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2015.
  60. ↑ «Salt Lake City: An Immigrant Snapshot» (PDF). National Immigration Forum.
  61. ↑ «Ferragosto Italian Cultural Street Fair in "Little Italy"». Ferragosto. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2015.
  62. ↑ «Festa Italiana». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2015.
  63. ↑ «Event Organizers Invite Utah Community To Saturday's Peruvian Festival». Fox 13 News. 25 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2015.
  64. ↑ «Utah Brazilian Festival». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2015.
  65. ↑ «North Salt Lake to Host Polynesian Cultural Festival Next Weekend». Deseret News. 17 Αυγούστου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2015.
  66. ↑ «Nihon Matsuri Japanese Festival Salt Lake City, Utah». Nihon Matsuri Japanese Festival. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2015.
  67. ↑ «Utah Buddhists to Celebrate Japanese Festival of Joy». KSL. 11 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Σολτ_Λέικ_Σίτι&oldid=11600706"