close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Φερνάντο Ενρίκε Καρντόζο)
Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο
Image
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Fernando Henrique Cardoso (Πορτογαλικά)
Γέννηση18  Ιουνίου 1931[1][2][3]
Ρίο Ντε Τζανέιρο[4]
ΚατοικίαΣάο Πάολο
Χώρα πολιτογράφησηςΒραζιλία[4]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαπορτογαλικά Βραζιλίας
Ομιλούμενες γλώσσεςΠορτογαλικά[5][6]
πορτογαλικά Βραζιλίας
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Σάο Πάολο (έως 1952)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
διπλωμάτης
κοινωνιολόγος
συγγραφέας[6]
κοινωνιολόγος[4]
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο Μπράουν
Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο
Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού
Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ[7]
Πανεπιστήμιο του Παρισιού[8]
Κολλέγιο της Γαλλίας[9]
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΣοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Βραζιλίας
Οικογένεια
ΣύζυγοςRuth Cardoso (1953–2008)
Patrícia Kundrát (από 2014)
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρόεδρος της Βραζιλίας (1995–1998)
São Paulo senator (1983–1992)[10]
Minister of Finance of Brazil (1993–1994)
Πρόεδρος της Βραζιλίας (1999–2002)
ΒραβεύσειςΜεγάλο κολάρο του Τάγματος του Πρίγκιπα Ενρίκε[11]
Τάγμα του Ελέφαντα (1999)[12]
Περιδέραιο του Τάγματος του Αστέρα της Ρουμανίας
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος Λευκού Διπλού Σταυρού (29  Ιουνίου 2001)[13]
Τάγμα του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Kluge Prize (2012)
Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού
κολάρο του Τάγματος της Ισαβέλλας της Καθολικής (1998)[14]
Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της επιστημονικής αξίας
Βραβείο Πριγκίπισσα της Αστούριας για τη διεθνή συνεργασία (2000)
Μεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής
J. William Fulbright Prize (2003)
Μεγαλόσταυρος Ειδικής Τάξης του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (1995)
Τάγμα του Κόνδορα των Άνδεων
Μεγαλόσταυρος με Κολάρο του Τάγματος του Λευκού Ρόδου της Φινλανδίας (20  Φεβρουαρίου 1997)[15]
Ιππότης του Μεγαλόσταυρου με Κολλάρο του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Πορτογαλίας[11]
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σταυρού του Νότου
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Μεγαλόσταυρος του Στρατιωτικού Τάγματος του Πύργου και του Σπαθιού[11]
Officier de l'Ordre national des Palmes académiques (France)
επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Πόρτο
επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
επίτιμο διδακτορικό του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκα (1998)[16]
επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου Χάρβαρντ (2016)[17]
Χρυσό μετάλλιο της Γαλικίας (1998)
Μεγάλο Κολάρο του Τάγματος της Ελευθερίας[11]
Grand Collar of the Military Order of Saint James of the Sword[11]
Order of Juan Mora Fernández
Μετάλλιο της Ανατολικής Δημοκρατίας της Ουρουγουάης (4  Ιουλίου 1995)[18]
επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι (9  Μαΐου 2019)[19]
honorary doctorate from University of Lyon-II (30  Μαΐου 1996)[20]
Troféu Juca Pato (1984)[6]
honorary doctor of the Constantine the Philosopher University in Nitra (2002)[21]
The City of Athens Democracy Award (2020)[22]
Ιστότοπος
www.ifhc.org.br
Υπογραφή
Image
Θυρεός
Image
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο (πορτογαλικά: Fernando Henrique Cardoso, 18 Ιουνίου 1931), είναι Βραζιλιάνος κοινωνιολόγος, καθηγητής και πολιτικός [23] ο οποίος διετέλεσε 34ος πρόεδρος της Βραζιλίας από την 1η Ιανουαρίου 1995 έως την 1η Ιανουαρίου 2003.[24] Ήταν ο πρώτος Βραζιλιάνος πρόεδρος που επανεξελέγη για συνεχόμενη θητεία. Καταξιωμένος μελετητής της θεωρίας της εξάρτησης, γνωστός για την έρευνά του σχετικά με τη δουλεία και την πολιτική θεωρία, ο Καρντόσο έχει κερδίσει πολλές τιμητικές διακρίσεις, όπως το Βραβείο Πρίγκιπα της Αστούριας για Διεθνή Συνεργασία (2000) [25] και το Βραβείο Κλούγκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ (2012).[26]

Ο Καρντόσο ορκίστηκε πρόεδρος την 1η Ιανουαρίου 1995. Συνέχισε τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που είχαν ξεκινήσει από την προηγούμενη κυβέρνηση, ο πληθωρισμός παρέμεινε χαμηλός, αρκετές κρατικές εταιρείες ιδιωτικοποιήθηκαν και η απελευθέρωση της αγοράς αύξησε την προβολή της χώρας στη διεθνή αγορά. Η κυβέρνηση κατάφερε να ψηφίσει οικονομικούς και διοικητικούς νόμους, συμπεριλαμβανομένου ενός που επέτρεψε την επανεκλογή εκτελεστικών αξιωμάτων. Το 1998, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στον πρώτο γύρο, καθιστώντας τον τον πρώτο πρόεδρο που επανεξελέγη εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του, οι διεθνείς κρίσεις, μια σημαντική υποτίμηση του Ρεάλ, η ενεργειακή κρίση και άλλα γεγονότα οδήγησαν σε σημαντική πτώση της δημοτικότητάς του. Επί του παρόντος, ηγείται του Ιδρύματος Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο, το οποίο ίδρυσε το 2004, και συμμετέχει σε διάφορες συμβουλευτικές επιτροπές για διάφορους οργανισμούς στο εξωτερικό, όπως η Παγκόσμια Πρωτοβουλία Κλίντον, το Πανεπιστήμιο Μπράουνν και το Ίδρυμα Ηνωμένων Εθνών. Είναι επίσης μέλος των Πρεσβυτέρων, της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Γραμμάτων και επίτιμος πρόεδρος του PSDB (Βραζιλιάνικο Κόμμα Σοσιαλδημοκρατίας).

Ο Καρντόσο ήταν επίσης ο 10ος πρόεδρος της Διεθνούς Κοινωνιολογικής Εταιρείας (1982–1986).[27]

  1. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Fernando-Henrique-Cardoso. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. «Brockhaus Enzyklopädie» (Γερμανικά) F.A. Brockhaus. 1796. cardoso-fernando-henrique.
  4. 1 2 3 acervo.museudapessoa.org/pt/conteudo/pessoa/152563. Ανακτήθηκε στις 25  Νοεμβρίου 2021.
  5. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 11895151x. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  6. 1 2 3 «TODOS OS VENCEDORES». (Πορτογαλικά) Ανακτήθηκε στις 31  Οκτωβρίου 2024.
  7. Ανακτήθηκε στις 3  Ιουλίου 2019.
  8. Ανακτήθηκε στις 3  Ιουλίου 2019.
  9. Ανακτήθηκε στις 3  Ιουλίου 2019.
  10. www2.camara.leg.br/atividade-legislativa/legislacao/Constituicoes_Brasileiras/constituicao-cidada/constituintes/parlamentaresconstituintes/senadores-constituintes.
  11. 1 2 3 4 5 www.ordens.presidencia.pt?idc=154.
  12. kongehuset.dk/modtagere-af-danske-dekorationer.
  13. (Σλοβακικά) archiv.prezident.sk/schuster/index24b1.html?372. Ανακτήθηκε στις 24  Οκτωβρίου 2021.
  14. BOE-A-1998-9302.
  15. Antti Matikkala: «Suomen Valkoisen Ruusun ja Suomen Leijonan ritarikunnat» (Φινλανδικά) Edita. Ελσίνκι. 2017. σελ. 499.
  16. www.usal.es/doctorados-honoris-causa.
  17. www.harvard.edu/on-campus/commencement/honorary-degrees. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2019.
  18. «Resolución N° 758/995. ENTREGA DE MEDALLA DE LA REPUBLICA ORIENTAL DEL URUGUAY. FERNANDO HENRIQUE CARDOSO». National Directorate of Official Printings and Publications. 17  Ιουλίου 1995. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
  19. commencement.miami.edu/about-us/archives/honorary-degree-recipients/index.html.
  20. www.univ-lyon2.fr/universite/bourses-prix-et-distinctions/dhc.
  21. «Fernando Henrique Cardoso (2002)». (Σλοβακικά) Ανακτήθηκε στις 15  Απριλίου 2025.
  22. www.athensdemocracyforum.com/about/city-of-athens-democracy-award/.
  23. Margolis, Mac (13 Μαρτίου 2006). «Che Guevara in Tweed». Newsweek.
  24. «Galery of presidents» (στα Πορτογαλικά). Palácio do Planalto. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2016.
  25. «Fernando Henrique Cardoso». Prince of Asturias Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2014.
  26. Rohter, Larry (13 Μαΐου 2012). «Fernando Henrique Cardoso of Brazil to Receive Kluge Prize». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2017.
  27. «ISA Presidents». International Sociological Association. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2012.
Πολιτικά αξιώματα
Προκάτοχος
Ιταμάρ Φράνκο
Πρόεδρος της Βραζιλίας
1 Ιανουαρίου 1995 – 1 Ιανουαρίου 2003
Διάδοχος
Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα