close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Τα απομεινάρια μιας μέρας (ταινία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Τα απομεινάρια μιας μέρας
(The Remains of the Day)
Image
ΣκηνοθεσίαΤζέιμς Άιβορι
ΠαραγωγήΙσμαήλ Μέρτσαντ
Μάικ Νίκολς
Τζόν Κάλεϊ
ΣενάριοΡουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα
Χάρολντ Πίντερ (δεν πιστώθηκε)
Βασισμένο σεΤα Απομεινάρια μιας Μέρας από τον Καζούο Ισιγκούρο
ΠρωταγωνιστέςΆντονι Χόπκινς
Έμμα Τόμσον
Τζέιμς Φοξ
Κρίστοφερ Ριβ
ΜουσικήΡίτσαρντ Ρόμπινς
ΤραγούδιRichard Robbins
ΦωτογραφίαΤόνι Πίερς-Ρόμπερτς
ΜοντάζΆντριου Μάρκους
Εταιρεία παραγωγήςMerchant Ivory Productions
ΔιανομήColumbia Pictures
Πρώτη προβολή5  Νοεμβρίου 1993 (Καναδάς και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής)[1][2], 10  Μαρτίου 1994 (Γερμανία)[3], 1993, 28  Οκτωβρίου 1993 (Νέα Υόρκη)[2], 12  Νοεμβρίου 1993 (Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία)[2] και 19  Νοεμβρίου 1993 (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής)[2]
Κυκλοφορία25 Οκτωβρίου 1993 (Πρεμιέρα)
4 Νοεμβρίου 1993 (Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λονδίνου)
5 Νοεμβρίου 1993 (Ηνωμένες Πολιτείες)
Διάρκεια134 λεπτά [4]
ΠροέλευσηΗνωμένο Βασίλειο [5]
Ηνωμένες Πολιτείες [5]
ΓλώσσαΑγγλικά
Προϋπολογισμός$15 εκατομμύρια [6]
Ακαθάριστα έσοδα$63,9 εκατομμύρια [6]
ΒραβεύσειςSilver nugget for the best foreign film και Εθνικό Συμβούλιο Αναθεώρησης:Καλύτερες Δέκα Ταινίες
δεδομένα (π • σ • ε )

Το Τα απομεινάρια μιας μέρας (αγγλικά: The Remains of the Day) είναι μια δραματική ταινία του 1993, διασκευασμένη από το βραβευμένο με βραβείο Μπούκερ μυθιστόρημα του Καζούο Ισιγκούρο το 1989. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από το Τζέιμς Άιβορι, η παραγωγή έγινε από τους Ισμαήλ Μέρτσαντ, Μάικ Νίκολς και Τζον Κάλεϊ και η διασκευή έγινε από την Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα. Πρωταγωνιστούν οι Άντονι Χόπκινς ως Τζέιμς Στίβενς και Έμμα Τόμσον ως δεσποινίς Κέντον, με τους Τζέιμς Φοξ, Κρίστοφερ Ριβ, Χιου Γκραντ, Μπεν Τσάπλιν και Λένα Χίντι σε δευτερεύοντες ρόλους.

Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία τόσο κριτική όσο και εισπρακτική και ήταν υποψήφια για οκτώ βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων αυτών για Καλύτερη Ταινία, Α' Ανδρικού Ρόλου (Χόπκινς), Α' Γυναικείου Ρόλου (Τόμσον) και Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου (Τζαμπβάλα). Το 1999, το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία Τα Απομεινάρια της Ημέρας ως την 64η καλύτερη βρετανική ταινία του 20ού αιώνα.

Πλοκή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη μεταπολεμική Βρετανία του 1958, ο Στίβενς, μπάτλερ του Ντάρλινγκτον Χολ, λαμβάνει ένα γράμμα από την πρώην οικονόμο, δεσποινίδα Κέντον, νυν κυρία Μπεν. Ο προηγούμενος εργοδότης τους, ο κόμης του Ντάρλινγκτον, πέθανε συντετριμμένος, με τη φήμη του να είναι κατεστραμμένη καθώς είχε υποστηρίξει τη ναζιστική Γερμανία πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η αρχοντική εξοχική του κατοικία έχει πωληθεί στον συνταξιούχο βουλευτή των ΗΠΑ Τζακ Λιούις. Αφού του επιτρέπεται να δανειστεί τη Daimler, ο Στίβενς ξεκινά το ταξίδι του προς τη Δυτική Χώρα για να δει τη δεσποινίδα Κέντον για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες.

Τη δεκαετία του 1930, η Κέντον φτάνει στο Ντάρλινγκτον Χολ, όπου ο πάντα αποτελεσματικός αλλά βαθιά συγκρατημένος Στίβενς αντλεί ολόκληρη την ταυτότητά του από το επάγγελμά του. Συγκρούεται με την πιο θερμή και ισχυρογνώμονα Κέντον, ειδικά όταν αυτός αρνείται να παραδεχτεί ότι ο πατέρας του, ο οποίος τώρα έχει αναλάβει τον ρόλο του βοηθού μπάτλερ, δεν είναι πλέον σε θέση να εκτελέσει τα καθήκοντά του.

Επιδεικνύοντας απόλυτο επαγγελματισμό, ο Στίβενς συνεχίζει την πορεία του καθώς ο πατέρας του πεθαίνει κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης ομοϊδεατών Βρετανών και Ευρωπαίων αριστοκρατών που δείχνουν συμπάθεια στους φασίστες στο Ντάρλινγκτον. Το παρών δίνει επίσης ο Αμερικανός βουλευτής Λιούις, που επιπλήττει τους «κυρίους πολιτικούς» χαρακτηρίζοντάς τους ως ερασιτέχνες που αναμειγνύονται και συμβουλεύοντάς τους ότι «η Ευρώπη έχει γίνει η αρένα της Ρεαλπολιτίκ» και τους προειδοποιεί για επικείμενη καταστροφή.

Εκτεθειμένος στην ναζιστική φυλετική πολιτική, ο Ντάρλινγκτον πείθει τον Στίβενς να απολύσει δύο νεοπροσληφθείσες Γερμανοεβραίες πρόσφυγες υπηρέτριες. Η Κέντον απειλεί πως θα παραιτηθεί αν συμβεί αυτό, όμως δεν έχει πουθενά να πάει και ο μετανιωμένος Ντάρλινγκτον αργότερα δεν μπορεί να επαναπροσλάβει τις καμαριέρες. Σε ένα άλλο συνέδριο, ο Στίβενς δεν μπορεί να απαντήσει στις ερωτήσεις ενός αριστοκράτη καλεσμένου σχετικά με το παγκόσμιο εμπόριο και την πολιτική, κάτι που ο αριστοκράτης ισχυρίζεται ότι καταδεικνύει την άγνοια και την αδυναμία των κατώτερων τάξεων να αυτοκυβερνηθούν.

Οι σχέσεις μεταξύ του Στίβενς και της Κέντον αποψύχονται και εκείνη δείχνει ξεκάθαρα τα συναισθήματά της γι' αυτόν. Αλλά ο εξωτερικά αποστασιοποιημένος Στίβενς παραμένει αφοσιωμένος αποκλειστικά στον ρόλο του ως μπάτλερ. Εκείνη τον πιάνει να διαβάζει ένα ρομαντικό μυθιστόρημα, που εκείνος εξηγεί ότι το διαβάζει με σκοπό να βελτιώσει το λεξιλόγιό του, ζητώντας της να μην παραβιάσει ξανά την ιδιωτικότητά του.

Ο βαφτισιμιός του Λόρδου Ντάρλινγκτον, ο δημοσιογράφος Ρέτζιναλντ Κάρντιναλ, φτάνει την ημέρα μιας μυστικής συνάντησης στο Ντάρλινγκτον Χολ μεταξύ του Βρετανού πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν και του Γερμανού πρέσβη Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ. Αποτροπιασμένος από τον ρόλο του νονού του στην επιδίωξη κατευνασμού της ναζιστικής Γερμανίας, ο Κάρντιναλ λέει στον Στίβενς ότι ο Ντάρλινγκτον χρησιμοποιείται από τους Ναζί, αλλά ο Στίβενς πιστεύει πως δεν είναι δική του δουλειά να κρίνει τον εργοδότη του.

Η Κέντον συνάπτει σχέση με τον πρώην συνάδελφό της Τομ Μπεν και αποδέχεται την πρόταση γάμου του. Ενημερώνει τον Στίβενς πως χρειάζεται ένα τελεσίγραφο, αλλά εκείνος δεν παραδέχεται τα συναισθήματά του και της προσφέρει μόνο τα συγχαρητήριά του. Βρίσκοντάς την να κλαίει, η μόνη του αντίδραση είναι να της επιστήσει την προσοχή σε μια παραμελημένη οικιακή εργασία, και εκείνη φεύγει από το Ντάρλινγκτον Χολ πριν ξεκινήσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής του για να συναντήσει την Κέντον το 1958, ο Στίβενς περνιέται για κύριος σε μια παμπ. Ο Δρ. Κάρλαϊλ, ένας τοπικός παθολόγος, τον βοηθά να ανεφοδιάσει την Daimler, συμπεραίνει ότι στην πραγματικότητα είναι υπηρέτης και τον ρωτάει τι πιστεύει για τις πράξεις του Λόρδου Ντάρλινγκτον. Αρχικά αρνούμενος πως τον είχε συναντήσει καν, ο Στίβενς αργότερα παραδέχεται ότι τον υπηρέτησε και τον σεβάστηκε, σημειώνοντας ότι ο Ντάρλινγκτον αργότερα ομολόγησε ότι οι συμπάθειές του για τους Ναζί ήταν λανθασμένες και αφελείς.

Ο Στίβενς λέει στον Κάρλαϊλ ότι, αν και ο Λόρδος Ντάρλινγκτον δεν μπόρεσε να διορθώσει το λάθος του, εκείνος προσπαθεί να διορθώσει το δικό του. Συναντάει την Κέντον, που έχει χωρίσει με τον σύζυγό της και μένει σε μια πανσιόν στην ακτή. Αυτή και ο Στίβενς συζητούν πώς ο Λόρδος Ντάρλινγκτον πέθανε από μια πληγωμένη καρδιά αφού μήνυσε μια εφημερίδα για συκοφαντική δυσφήμιση, χάνοντας τη δίκη και τη φήμη του. Ο Στίβενς αναφέρει ότι ο Κάρντιναλ πέθανε κατά την διάρκεια του πολέμου.

Η Κέντον αρνείται να αναλάβει ξανά τα καθήκοντά της στο Ντάρλινγκτον Χολ, δηλώνοντας την επιθυμία της να παραμείνει κοντά στην έγκυο κόρη της και παρά τα χρόνια δυστυχίας, σκέφτεται να επιστρέψει στον σύζυγό της. Ο Στίβενς υποθέτει πως μπορεί να μην ξανασυναντηθούν ποτέ και χωρίζουν με τρυφερότητα, όμως και οι δύο είναι σιωπηλά αναστατωμένοι, με τη δεσποινίδα Κέντον να δακρύζει ορατά καθώς το λεωφορείο της φεύγει.

Ο Στίβενς επιστρέφει στο Ντάρλινγκτον Χολ, όπου ο Λιούις τον ρωτάει αν θυμάται τι είχε πει στο συνέδριο τη δεκαετία του '30. Ο Στίβενς του απαντά ότι ήταν πολύ απασχολημένος με την εργασία του και εξαιτίας αυτού δεν μπόρεσε να ακούσει τις ομιλίες. Ένα περιστέρι πετάει μέσα στο τζάκι από την καμινάδα και ο Λιούις το πιάνει και το ελευθερώνει. Ο Στίβενς παρακολουθεί το πουλί καθώς αυτό πετάει μακριά, αφήνοντας το Ντάρλινγκτον Χολ πίσω του.

Διανομή ρόλων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραγωγή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχικά, είχε προγραμματιστεί η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος από την Columbia, με σκηνοθεσία του Μάικ Νίκολς και σενάριο του Χάρολντ Πίντερ, με έναν προβλεπόμενο προϋπολογισμό 26 εκατομμυρίων δολαρίων. [7] Ο τότε ατζέντης της Μέριλ Στριπ, Σαμ Κον και ο Νίκολς την έπεισαν για τον πολυπόθητο ρόλο της δεσποινίδας Κέντον. Τόσο η Στριπ όσο και ο Τζέρεμι Άιρονς έκαναν πρόβες για τον Νίκολς, αλλά ο σκηνοθέτης επέλεξε να μην τους προσλάβει για τους ρόλους που αργότερα θα κατέληγαν στην Έμμα Τόμσον (δέκα χρόνια νεότερη της Μέριλ) και στον Άντονι Χόπκινς (είκοσι χρόνια μεγαλύτερο της Έμμα). Ο Κον, ο οποίος ήταν επίσης ατζέντης του Νίκολς, δεν ξεκαθάρισε στη Μέριλ ότι δεν ήταν πλέον υποψήφια για τον ρόλο της δεσποινίδας Κέντον, κάτι το οποίο έμαθε αργότερα, αφού διάβασε για το κάστινγκ της Τόμσον. Λίγο αργότερα, η Στριπ έγινε πρωτοσέλιδο αφότου απέλυσε τον μακροχρόνιο ατζέντη της, υπογράφοντας συμβόλαιο με τον αντίπαλο ατζέντη Μπράιαν Λουρντ στην ισχυρή Creative Artists Agency. [8] Ο Τζέιμς Άιβορι είχε δείξει ενδιαφέρον για το βιβλίο και, μαζί με τον συνεργάτη του στην παραγωγή, Ισμαήλ Μέρτσαντ, σχεδίαζαν να κάνουν την ταινία για 11,5 εκατομμύρια δολάρια. [7] Μέρος του σεναρίου του Πίντερ χρησιμοποιήθηκε στην ταινία, αλλά, ενώ ο Πίντερ πληρωνόταν για την εργασία του, ζήτησε να αφαιρεθεί το όνομά του από τους τίτλους τέλους, σύμφωνα με το συμβόλαιό του. [α] Ο Κρίστοφερ Χάτζινς παρατηρεί: «Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής μας το 1994, ο Πίντερ είπε σε εμένα και τον [Στίβεν Χ.] Γκέιλ ότι είχε πάρει το μάθημά του μετά τις αναθεωρήσεις που επιβλήθηκαν στο σενάριό του για την ταινία Η ιστορία μιας καριέρας, τις οποίες αποφάσισε να μην δημοσιεύσει. Όταν το σενάριό του για την ταινία Τα Απομεινάρια μιας Μέρας αναθεωρήθηκε ριζικά από τους Τζέιμς Άιβορι – Ισμαήλ Μέρτσαντ, αρνήθηκε να επιτρέψει την αναφορά του ονόματός του στους τίτλους τέλους» (125). [β] [γ] [δ] Αν και δεν ήταν πλέον ο σκηνοθέτης, ο Νίκολς έγινε ένας από τους παραγωγούς της ταινίας.

Η μουσική ηχογραφήθηκε στα Στούντιο Windmill Lane στο Δουβλίνο.

Σκηνικά

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Image
Αίθουσα μουσικής του Κάστρου Πάουντερχαμ το 1983

Ένας αριθμός αγγλικών εξοχικών κτημάτων χρησιμοποιήθηκαν για τα γυρίσματα της ταινίας, εν μέρει χάρη στην πειθώ του Ισμαήλ Μέρτσαντ, που κατάφερε να πείσει την παραγωγή να δανειστεί σπίτια που κανονικά δεν ήταν ανοιχτά στο κοινό. Μεταξύ αυτών ήταν το Πάρκο Ντίρχαμ που χρησιμοποιήθηκε ως το εξωτερικό του σπιτιού και ως η είσοδος, το Κάστρο Πάουντερχαμ (σκάλα, χολ, αίθουσα μουσικής, υπνοδωμάτιο· χρησιμοποιήθηκε για τις σκηνές της σκάλας σε γαλαζοπράσινο χρώμα), το Κόρσαμ Κορτ (βιβλιοθήκη και τραπεζαρία) και το Μπάντμιντον Χάουζ (χώροι υπηρετών, χειμερινός κήπος, είσοδος). Η σκηνογράφος της ταινίας, Λουτσιάνα Αρίγκι, εξερεύνησε τις περισσότερες από αυτές τις τοποθεσίες. Σκηνές γυρίστηκαν επίσης στο Γουέστον-σουπερ-Μέαρ, που αντικατέστησε το Κλίβεντον. Η παμπ στην οποία μένει ο κ. Στίβενς είναι η Hop Pole στο Λίμπλεϊ Στόουκ. Το κατάστημα που παρουσιάζεται βρίσκεται επίσης στο Λίμπλεϊ Στόουκ. Η παμπ όπου συναντιούνται η δεσποινίς Κέντον και ο κύριος Μπεν είναι το The George Inn στην οδό Νόρτον Φίλιπ.

Χαρακτήρες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο χαρακτήρας του Σερ Τζέφρι Ρεν βασίζεται ελαφρά σε αυτόν του Σερ Όσβαλντ Μόσλι, ενός Βρετανού φασιστή ο οποίος δραστηριοποιήθηκε τη δεκαετία του 1930. [9] Ο Ρεν απεικονίζεται ως αυστηρός χορτοφάγος, όπως ο Χίτλερ. [10] Ο 3ος υποκόμης του Χάλιφαξ (που αργότερα δημιούργησε τον τίτλο του 1ου κόμη του Χάλιφαξ) εμφανίζεται επίσης στην ταινία. Ο Λόρδος Ντάρλινγκτον λέει στον Στίβενς ότι ο Χάλιφαξ ενέκρινε το γυάλισμα του ασημιού και ο ίδιος ο Λόρδος Χάλιφαξ εμφανίζεται αργότερα όταν ο Ντάρλινγκτον συναντά κρυφά τον Γερμανό Πρέσβη και τους βοηθούς του τη νύχτα. Ο Χάλιφαξ ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας της βρετανικής πολιτικής κατευνασμού την περίοδο μεταξύ 1937 και 1939. [11] Συμπτωματικά, ο Χάλιφαξ γεννήθηκε στο Κάστρο Πάουντερχαμ (παραπάνω). Ο χαρακτήρας του βουλευτή Τζακ Λιούις στην ταινία αποτελεί μία μίξη δύο διαφορετικών Αμερικανών χαρακτήρων στο μυθιστόρημα του Καζούο Ισιγκούρο: του γερουσιαστή Λιούις (που παρευρίσκεται στο συνέδριο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στο Ντάρλινγκτον Χολ) και του κ. Φάραντεϊ, που διαδέχεται τον ρόλο το Λόρδου Ντάρλινγκτον στον ρόλο του διευθυντή του Ντάρλινγκτον Χολ.

Κυκλοφορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 25 Οκτωβρίου 1993 στην Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στο Λος Άντζελες. [4]

Ήταν η ταινία που προβλήθηκε πρώτη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου στις 4 Νοεμβρίου 1993 ενώ έκανε πρεμιέρα σε 94 κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες μία ημέρα αργότερα. [12] [13]

Υποδοχή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Box office

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία σημείωσε έσοδα 23 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχε έσοδα 4,5 εκατομμύρια λίρες. Παγκοσμίως, απέφερε συνολικά 63,9 εκατομμύρια δολλάρια.

Κριτική υποδοχή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Rotten Tomatoes η ταινία κατέχει βαθμολογία 96% βασισμένη σε 49 κριτικές, με μέσο όρο βαθμολογίας 8,6/10. Η συναίνεση αναφέρει: «Έξυπνο, κομψό και ευλογημένο με άψογες ερμηνείες από τους Άντονι Χόπκινς και Έμμα Τόμσον, το Τα Απομεινάρια μιας Μέρας είναι ένα κλασικό έργο των Μέρτσαντ-Άιβορι». [14] Στο Metacritic, έχει σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 86 με βάση 12 κριτικές. [15] Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση του CinemaScore έδωσε στην ταινία μέσο βαθμό "A−" σε μια κλίμακα από A+ μέχρι F. [16]

Ο Ρότζερ Ίμπερτ επικρότησε ιδιαίτερα την ταινία, αποκαλώντας την «μια διακριτική, στοχαστική ταινία». [17] Στην κριτική του για την The Washington Post, ο Ντέσον Χάου έγραψε ότι: «Βάλτε μαζί τους Άντονι Χόπκινς, Έμμα Τόμσον και Τζέιμς Φοξ και μπορείτε να αναμένετε εξαιρετικές ερμηνείες». [18] Ο Βίνσεντ Κάνμπι των New York Times έγραψε, κατά την διάρκεια μιας ακόμα ευνοϊκής κριτικής: «Εδώ είναι μια ταινία για ενήλικες. Είναι επίσης καιρός να αναγνωρίσουμε ότι ο κύριος Άιβορι είναι ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες μας, κάτι που οι κριτικοί τείνουν να παραβλέπουν επειδή οι περισσότερες από τις ταινίες του ήταν λογοτεχνικές διασκευές». [19]

Η ταινία ονομάστηκε μία από τις καλύτερες ταινίες του 1993 από πάνω από 50 κριτικούς, καθιστώντας την στην πέμπτη θέση με τις πιο αναγνωρισμένες ταινίες του 1993. [20]

Βραβεία και υποψηφιότητες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Βραβείο Κατηγορία Υποψήφιος-α (οι-ες) Αποτέλεσμα
Βραβεία 20/20 Καλύτερος Ηθοποιός Άντονι Χόπκινς Υποψηφιότητα
Καλύτερη Ηθοποιός Έμμα Τόμσον Υποψηφιότητα
Καλύτερο Προσαρμοσμένο Σενάριο Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα Υποψηφιότητα
Καλύτερος Σχεδιασμός Κοστουμιών Τζένι Μπίβαν και Τζον Μπράιτ Υποψηφιότητα
Καλύτερη Αυθεντική Μουσική Ρίτσαρντ Ρόμπινς Υποψηφιότητα
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου[21] Καλύτερη Ταινία Τζον Κάλεϊ, Μάικ Νίκολς και Ισμαήλ Μέρτσαντ Υποψηφιότητα
Καλύτερη Σκηνοθεσία Τζέιμς Άιβορι Υποψηφιότητα
Α' Ανδρικού Ρόλου Άντονι Χόπκινς Υποψηφιότητα
Α' Γυναικείου Ρόλου Έμμα Τόμσον Υποψηφιότητα
Καλύτερο Προσαρμοσμένο Σενάριο Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα Υποψηφιότητα
Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Λουτσιάνα Αρίγκι
Δικόσμιση του σετ: Ίαν Γουίτακερ		 Υποψηφιότητα
Καλύτερα Κοστούμια Τζένι Μπίβαν και Τζον Μπράιτ Υποψηφιότητα
Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική Ρίτσαρντ Ρόμπινς Υποψηφιότητα
Βραβεία Circuit Community Awards Καλύτερη Ηθοποιός σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο Έμμα Τόμσον Υποψηφιότητα
Καλύτερα Κοστούμια Τζένι Μπίβαν και Τζον Μπράιτ Υποψηφιότητα
Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής Λουτσιάνα Αρίγκι και Ίαν Γουίτακερ Υποψηφιότητα
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου[22] Καλύτερη Ταινία Ισμαήλ Μέρτσαντ, Μάικ Νίκολς, Τζον Κάλεϊ και Τζέιμς Άιβορι Υποψηφιότητα
Καλύτερη Σκηνοθεσία Τζέιμς Άιβορι Υποψηφιότητα
Α' Ανδρικού Ρόλου Άντονι Χόπκινς Νίκη
Α' Γυναικείου Ρόλου Έμμα Τόμσον Υποψηφιότητα
Καλύτερο Προσαρμοσμένο Σενάριο Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα Υποψηφιότητα
Καλύτερη Κινηματογραφία Τόνι Πιρς-Ρόμπερτς Υποψηφιότητα
Βραβεία Chicago Film Critics Association[23] Α' Ανδρικού Ρόλου Άντονι Χόπκινς Υποψηφιότητα
Α' Γυναικείου Ρόλου Έμμα Τόμσον Υποψηφιότητα
Καλύτερο Σενάριο Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα Υποψηφιότητα
Βραβεία Dallas–Fort Worth Film Critics Association Καλύτερη Ταινία Υποψηφιότητα
Α' Ανδρικού Ρόλου Άντονι Χόπκινς Νίκη
Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερη Ξένη Ταινία Τζέιμς Άιβορι Υποψηφιότητα
Καλύτερος Ξένος Ηθοποιός Άντονι Χόπκινς Νίκη
Καλύτερη Ξένη Ηθοποιός Έμμα Τόμσον Νίκη
Βραβεία Directors Guild of America[24] Εξαιρετικό Σκηνοθετικό Επίτευγμα σε Ταινίες Τζέιμς Άιβορι Υποψηφιότητα
Βραβεία Evening Standard British Film Καλύτερη Ηθοποιός Έμμα Τόμσον (Επίσης για το Πολύ Κακό για το Τίποτα) Νίκη
Βραβεία Golden Globe[25] Καλύτερη Ταινία (Δράμα) Υποψηφιότητα
Καλύτερος Ηθοποιός σε Ταινία (Δράμα) Άντονι Χόπκινς Υποψηφιότητα
Καλύτερη Ηθοποιός σε Ταινία (Δράμα) Έμμα Τόμσον Υποψηφιότητα
Καλύτερη Σκηνοθεσία Τζέιμς Άιβορι Υποψηφιότητα
Καλύτερο Σενάριο σε Ταινία Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα Υποψηφιότητα
Βραβεία Goya Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία Τζέιμς Άιβορι Υποψηφιότητα
Βραβεία Kansas City Film Critics Circle[26] Καλύτερος Ηθοποιός Άντονι Χόπκινς Νίκη
Καλύτερη Ηθοποιός Έμμα Τόμσον Νίκη
Βραβεία London Film Critics Circle[27][28] Βρετανική Ταινία της Χρονιάς Νίκη
Σκηνοθέτης της Χρονιάς Τζέιμς Άιβορι Νίκη
Ηθοποιός της Χρονιάς Άντονι Χόπκινς Νίκη
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες[29] Α' Ανδρικού Ρόλου Άντονι Χόπκινς (Επίσης για το Στη Χώρα της Σκιάς) Νίκη
Βραβεία Movieguide Καλύτερη Ταινία για Ώριμα Κοινά Νίκη
Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερος Ξένος Σκηνοθέτης Τζέιμς Άιβορι Υποψηφιότητα
Βραβεία National Board of Review[30] Δέκα Καλύτερες Ταινίες 3η Θέση
Καλύτερος Ηθοποιός Άντονι Χόπκινς (Επίσης για το Στη Χώρα της Σκιάς) Νίκη
Βραβεία National Society of Film Critics[31] Καλύτερος Ηθοποιός 3η Θέση
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης[32] Α' Ανδρικού Ρόλου Υποψηφιότητα
Α' Γυναικείου Ρόλου Έμμα Τόμσον (Επίσης για το Πολύ Κακό για το Τίποτα) Υποψηφιότητα
Βραβεία Producers Guild of America[33] Εξαιρετικός Παραγωγός σε Ταινίες Μάικ Νίκολς, Τζον Κάλεϊ και Ισμαήλ Μέρτσαντ Υποψηφιότητα
Βραβεία Robert Καλύτερη Ξένη Ταινία Τζέιμς Άιβορι Νίκη
Βραβεία Southeastern Film Critics Association[34] Δέκα Καλύτερες Ταινίες 3η Θέση
Καλύτερος Ηθοποιός Άντονι Χόπκινς (Επίσης για το Στη Χώρα της Σκιάς) Νίκη
Βραβεία Turkish Film Critics Association Καλύτερη Διεθνής Ταινία 7η Θέση
Βραβεία USC Scripter[35] Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα (σεναριογράφος); Καζούο Ισιγκούρο (συγγραφέας) Υποψηφιότητα
Βραβεία Writers Guild of America[36] Καλύτερο Σενάριο - Βασισμένο σε Υλικό που έχει Παραχθεί ή Δημοσιευθεί Ρουθ Πράουερ-Τζαμπβάλα Υποψηφιότητα

Μουσική υπόκρουση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
The Remains of the Day
film από Ρίτσαρντ Ρόμπινς
Κυκλοφορία1993
Διάρκεια49:26
 Επαγγελματική βαθμολόγηση
Επανεξετασμένα αποτελέσματα
Πηγή Βαθμολόγηση
Entertainment Weekly A [38]

Η αυθεντική μουσική επένδυση συντέθηκε από τον Ρίτσαρντ Ρόμπινς. Ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, αλλά έχασε από τη Λίστα του Σίντλερ.

Λίστα κομματιών
  1. Opening Titles, Darlington Hall – 7:27
  2. The Keyhole and the Chinaman – 4:14
  3. Tradition and Order – 1:51
  4. The Conference Begins – 1:33
  5. Sei Mir Gegrüsst (Schubert) – 4:13
  6. The Cooks in the Kitchen – 1:34
  7. Sir Geoffrey Wren and Stevens, Sr. – 2:41
  8. You Mean a Great Deal to This House – 2:21
  9. Loss and Separation – 6:19
  10. Blue Moon – 4:57
  11. Sentimental Love Story/Appeasement/In the Rain – 5:22
  12. A Portrait Returns/Darlington Hall/End Credits – 6:54

Σημειώσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Τον Νοέμβριο του 1994, ο Πίντερ έγραψε: «Μόλις άκουσα ότι φέρνουν έναν άλλο συγγραφέα για την ταινία "Λολίτα". Αυτό δεν με εκπλήσσει.' ... Το συμβόλαιο του Πίντερ περιείχε έναν όρο πως η κινηματογραφική εταιρεία μπορούσε να φέρει έναν ακόμα συγγραφέα, αλλά σε μία τέτοια περίπτωση μπορούσε να αποσύρει το όνομά του (το οποίο έγινε στην περίπτωση της ταινίας «Τα Απομεινάρια μιας Μέρας» — εκείνος επέμενε σε αυτόν τον όρο λόγω της άσχημης εμπειρίας που είχε με τις διορθώσεις που γίνονταν στο σενάριό του για την ταινία «Η Ιστορία μιας Καμαριέρας»). Αυτός δεν έχει δώσει ποτέ κανέναν λόγο γιατί προσλήφθηκε ένας ακόμα συγγραφέας» (Γκέιλ 352).
  2. ↑ Ο Χάτζινς προσθέτει: «Εμείς δεν είδαμε το νόημα του Πίντερ πάνω στα φώτα όταν το «Λολίτα» του Λυν τελικά έκανε την εμφάνισή της το 1998. Ο Πίντερ στο γράμμα του στις 13 Μαρτίου [1995] [στον Χάτζινς] να δηλώσει ότι: «Ποτέ δεν μου δόθηκε κανένας λόγος σχετικά με το γιατί η κινηματογραφική εταιρεία προσέλαβε έναν ακόμα συγγραφέα,» ξανά αρκετά ίδιο με την ισόποση αγενή συμπεριφορά που εκείνος έλαβε στην περίπτωση του «Τα Απομεινάρια μιας Μέρας» (125).
  3. ↑ Παρέβαλε την εργασία πάνω στην ταινία «Τα Απομεινάρια μιας Μέρας» που δημοσιεύθηκε στην συλλογή του Γκέιλ από τον Έντουαρντ Τ. Τζόουνς: «Ο Πίντερ μου έδωσε ένα αντίγραφο του δακτυλογραφημένου κειμένου για το σενάριό του, το οποίο αυτός επιμελήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1991, κατά την διάρκεια μιας συνέντευξης που συνέταξα στο Λονδίνο σχετικά με το σενάριό του τον Μάιο του 1992, μέρος της οποίας εμφανίστηκε στο 'Harold Pinter: A Conversation' στο Literature/Film Quarterly, XXI (1993): 2–9. Σε αυτήν την συνέντευξη, ο Πίντερ ανέφερε ότι στον Ισιγκούρο άρεσε το σενάριο που είχε γράψει για μία προτεινόμενη κινηματογραφική έκδοση του μυθιστορήματος. Όλες οι αναφορές στο σενάριο του Πίντερ στο κείμενο [της εργασίας του Τζόουνς] είναι σε αυτό αδημοσίευτο χειρόγραφο (107n1).
  4. ↑ Στην εργασία του "The Pinter Review" που δημοσιεύθηκε το 2008, ο Χάτζινς συζητά περαιτέρω σχετικά με το γιατί «ο Πίντερ αποφάσισε να μην δημοσιεύσει τρία από τα ολοκληρωμένα κινηματογραφικά του σενάρια, των: «Η Ιστορία μιας Καμαριέρας», «Τα Απομεινάρια μιας Μέρας» και «Λολίτα»,» όλα από τα οποία ο Χάτζινς θεωρεί «εξαιρετικά κινηματογραφικά σενάρια» μιας «ευαπόδεικτης υπεροχής απέναντι στα σενάρια που τελικά χρησιμοποιήθηκαν για τις ταινίες». Ευτυχώς («Εμείς μπορούμε να ευχαριστήσουμε τα ποικίλα τυχερά αστέρια μας»), αυτός λέει ότι: «αυτά τα κινηματογραφικά σενάρια του Πίντερ δεν είναι διαθέσιμη μόνο σε ιδιωτικές συλλογές αλλά και στην Pinter Archive στην Βρετανική Βιβλιοθήκη». Στην εργασία του, την οποία παρουσίασε ως ένα άρθρο στο 10ο Europe Theatre Prize συμπόσιο, Πίντερ: Πάθος, Ποίηση, Πολιτική, που έγινε στο Τορίνο της Ιταλίας, τον Μάρτιο του 2006, ο Χάτζινς «εξετάζει και τα τρία αδημοσίευτα κινηματογραφικά σενάρια σε συνδυασμό του ενός με το άλλο» και «παρέχει αρκετές πληροφορίες σχετικά με την διαδικασία που χρησιμοποίησε ο Πίντερ για την προσαρμογή (132).

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Freebase Data Dumps. Google.
  2. 1 2 3 4 (Αγγλικά) Internet Movie Database. www.imdb.com/title/tt0107943/releaseinfo/. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2025.
  3. ↑ www.kinokalender.com/film1914_was-vom-tage-uebrigblieb.html. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2018.
  4. 1 2 Τα απομεινάρια μιας μέρας στον κατάλογο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου
  5. 1 2 «The Remains of the Day». BFI. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2019.
  6. 1 2 «The Remains of the Day». The Numbers. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2020.
  7. 1 2 «FILM; Merchant-Ivory and Friends: On the Job Again (Published 1993)». 24 Ιανουαρίου 1993. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2025. Invalid |dead-url=live (βοήθεια)
  8. ↑ Carlson, Erin (24 Σεπτεμβρίου 2019). Queen Meryl: The Iconic Roles, Heroic Deeds, and Legendary Life of Meryl Streep. New York, NY: Hachette Books. σελίδες 259-260. ISBN 9780316485289.
  9. ↑ «Four Weddings actor visits Creebridge». Galloway Gazette. 26 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2015.
  10. ↑ Giblin, James Cross (2002). The Life and Death of Adolf Hitler. New York: Clarion Books. σελ. 175. ISBN 9780395903711. vegetarian.
  11. ↑ Lee, David (2010). Stanley Melbourne Bruce: Australian Internationalist. London: Continuum. σελίδες 121–122. ISBN 9780826445667.
  12. ↑ Brown, Geoff (3 Νοεμβρίου 1993). «Now, heaven knows, anything goes». The Times. σελ. 35.
  13. ↑ Τα απομεινάρια μιας μέρας στο Box Office Mojo
  14. ↑ «The Remains of the Day». Rotten Tomatoes. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2024.
  15. ↑ «The Remains of the Day Reviews». Metacritic. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2022.
  16. ↑ «Home». CinemaScore. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2022.
  17. ↑ Ebert, Roger (5 Νοεμβρίου 1993). «The Remains Of The Day Movie Review (1993) |». Chicago Sun-Times. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.
  18. ↑ «The Remains of the Day». Washingtonpost.com. 5 Νοεμβρίου 1993. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.
  19. ↑ Canby, Vincent (5 Νοεμβρίου 1993). «Movie Review – The Remains of the Day – Review/Film: Remains of the Day; Blind Dignity: A Butler's Story». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.
  20. ↑ McGilligan, Pat· Rowl, Mark (9 Ιανουαρίου 1994). «86 THUMBS UP! FOR ONCE, THE NATION'S CRITICS AGREE ON THE YEAR'S BEST MOVIES». Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2021.
  21. ↑ «The 66th Academy Awards». Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2017.
  22. ↑ «Film in 1994». British Academy of Film and Television Arts. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2017.
  23. ↑ «1988–2013 Award Winner Archives». Chicago Film Critics Association. Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2021.
  24. ↑ «46th DGA Awards». Directors Guild of America Awards. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  25. ↑ «The Remains of the Day – Golden Globes». HFPA. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  26. ↑ «KCFCC Award Winners – 1990–99». kcfcc.org. 14 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
  27. ↑ «Critics' Circle Film of the Year: 1980–2010». London Film Critics' Circle. 4 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2017.
  28. ↑ «London Film Critics Circle Awards 1994». Mubi. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  29. ↑ «The 19th Annual Los Angeles Film Critics Association Awards». Los Angeles Film Critics Association. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  30. ↑ «1993 Award Winners». National Board of Review. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  31. ↑ «Past Awards». National Society of Film Critics. 19 Δεκεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2017.
  32. ↑ «1993 New York Film Critics Circle Awards». New York Film Critics Circle. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2021.
  33. ↑ Cox, Dan (19 Ιανουαρίου 1994). «Laurel noms announced». Variety. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017.
  34. ↑ «1993 SEFA Awards». sefca.net. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
  35. ↑ «Past Scripter Awards». USC Scripter Award. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2021.
  36. ↑ Fox, David J. (14 Μαρτίου 1994). «'Schindler's' Adds a Pair to the List : Awards: Spielberg epic takes more honors—for screenwriting and editing. Jane Campion's 'The Piano' also wins». The Los Angeles Times. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2017.
  37. ↑ «AFI's 100 Years...100 Passions Nominees» (PDF). Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2016.
  38. ↑ David Browne· Ty Burr (24 Δεκεμβρίου 1993). «Sister Act 2: Back in the Habit;Schindler's List;The Piano;Remains of the Day;Addams Family Values;Wayne's World 2;A Perfect World». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουλίου 2013.

Βιβλιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Γκέιλ, Στίβεν Χ. Sharp Cut: Τα σενάρια του Χάρολντ Πίντερ και η καλλιτεχνική διαδικασία . Λέξινγκτον, Κεντάκι: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις του Κεντάκι, 2003. [ISBN λείπει]
  • Γκέιλ, Στίβεν Χ., επιμ. Οι ταινίες του Χάρολντ Πίντερ . Όλμπανι: SUNY Press, 2001. [ISBN λείπει]
  • Χάτζινς, Κρίστοφερ Κ. « Η Λολίτα του Χάρολντ Πίντερ: «Η αμαρτία μου, η ψυχή μου». Στις ταινίες του Χάρολντ Πίντερ . Στίβεν Χ. Γκέιλ, επιμ. Όλμπανι, Νέα Υόρκη: SUNY Press, 2001. [ISBN λείπει]
  • Χάτζινς, Κρίστοφερ Κ. «Τρία αδημοσίευτα σενάρια ταινιών του Χάρολντ Πίντερ: Η ιστορία της θεραπαινίδας, Τα απομεινάρια της ημέρας, Λολίτα ». Κριτική του Πίντερ: Βραβείο Νόμπελ / Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου Τόμος: 2005 – 2008 . Φράνσις Γκίλεν με τον Στίβεν Χ. Γκέιλ, επιμ. Τάμπα, Φλόριντα: University of Tampa Press, 2008. [ISBN λείπει]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Τα_απομεινάρια_μιας_μέρας_(ταινία)&oldid=11501220"